Γιαννάκης Σουλτάνης – Ο Ατρόμητος Ήρωας δίπλα στον Καραϊσκάκη

 

Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης 

Στις σκιερές κοιλάδες και τα βουνά της Ρούμελης, όταν ο ήλιος της λευτεριάς ανέτειλε πάνω από τα ελληνικά εδάφη το 1821, οι ψυχές των ανδρών γέμιζαν με φωτιά  και αποφασιστικότητα. Ανάμεσα σε αυτούς, ξεχώριζε ένας νεαρός πολεμιστής από το Μοναστηράκι Βόνιτσας, ο Γιαννάκης Σουλτάνης. Ήταν άνδρας που γνώριζε τον κίνδυνο, αλλά ποτέ δεν τον φοβήθηκε,που πολεμούσε με το και το όπλο, αψηφώντας τον θάνατο, γιατί η ελευθερία για εκείνον δεν ήταν επιλογή αλλά χρέος.

Από την πρώτη μέρα του Αγώνα, συγκέντρωσε τους άνδρες του, πολλούς από την οικογένειά του, και ηγήθηκε στις πρώτες επιχειρήσεις της Αιτωλοακαρνανίας. Στη μάχη της Πλατανιάς Βόνιτσας, όταν οι στρατιώτες του τράπηκαν σε φυγή υπό τον αριθμητικά υπέρτερο εχθρό, ο Γιαννάκης στάθηκε μαζί με τον αδελφό του Γιώργο. Τα μάτια τους κοιτάχτηκαν, ο Γιαννάκης πρότεινε να τρέξει να σωθεί, αλλά ο Γιώργος αρνήθηκε. Μαζί, μόνοι ενάντια σε πλήθος, πολέμησαν με μανία. Οι σφαίρες και τα σπαθιά τους πλήγωσαν, όμως η θέλησή τους δεν λύγισε με δυσκολία και αίμα κατάφεραν να σωθούν.

Η μοίρα τον έφερε αντιμέτωπο και με τη σκληρή πολιτική των ημερών αρχικά ξεγελάστηκε ως "φίλος" του Μαυροκορδάτου και εχθρός του Καραϊσκάκη, διορίστηκε κατήγορος στη δίκη του οπλαρχηγού στο Αιτωλικό το 1824. Μα σύντομα η καρδιά του Σουλτάνη διέκρινε τη δολιότητα του Μαυροκορδάτου και το δίκιο του Καραϊσκάκη. Από εκείνη τη στιγμή, έγινε πιστός φίλος και σωματοφύλακας του μεγάλου οπλαρχηγού, ο άνθρωπος που θα στήριζε την ελευθερία με το αίμα του.

Στο Μεσολόγγι, μέσα στην πολιορκία που δοκίμασε την αντοχή της ελληνικής ψυχής, πολέμησε και τραυματίστηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1826. Στην Έξοδο, με το σκοτάδι να σκεπάζει τα πάντα και τη σύγχυση να βασιλεύει, ξαναπληγώθηκε στο πόδι, όμως ούτε η κόπωση ούτε ο πόνος μπόρεσαν να τον σταματήσουν. Σώθηκε χάρη στη βοήθεια του Ν. Κασομούλη και του Σουλιώτη Αθανάσιου Δράκου και συνόδευσε τον άρρωστο Καραϊσκάκη στα Κράβαρα της Ναυπακτίας, δείχνοντας πίστη και αφοσίωση που ξεπερνούσε το μέτρο του θανάτου.

Όταν ανάρρωσε, ξαναπήρε το δρόμο της μάχης στη Στερεά Ελλάδα. Πολέμησε στην Αράχοβα, το Δίστομο, τους Σαλώνες και έφτασε στη Δόμβραινα, όπου γράφτηκε η τραγική του δόξα. Στις 12 Νοεμβρίου 1826, πάνω στο πρώτο που βρήκε, όρμησε μπροστά για να διαπιστώσει την κατάσταση των στρατιωτών. Αντιμέτωπος με τους φονικούς ντελήδες, δέχθηκε πολλαπλά χτυπήματα. Τέσσερις πληγές τον σημαδεύουν αλλά ούτε η θλίψη ούτε ο πόνος λύγισαν τη θέλησή του.Τελικά ξεψύχησε, αλλά όρθιος στη σέλα, όπως ακριβώς είχε ζήσει ατρόμητος, άφοβος, αφοσιωμένος μέχρι την τελευταία ανάσα.

Ο Καραϊσκάκης, βλέποντας τον Σουλτάνη νεκρό, λύγισε έκλαψε για τον άνθρωπο που θεωρούσε τον καλύτερό του στρατιώτη. Η απώλεια του Σουλτάνη δεν ήταν μόνο απώλεια ενός πολεμιστή του αλλά απώλεια ενός συντρόφου και στήριγμα σε καιρούς που η εμπιστοσύνη μετριόταν με το ίδιο τους το αίμα.

Ο Σουλτάνης κηδεύτηκε αρχικά στο νεκροταφείο του Κακοσίου. Χρόνια αργότερα, επί Δημάρχου Θίσβης Αλέξανδρου Κόλλια, τα οστά του διακομίστηκαν και παραδόθηκαν στον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου Σουλτάνη μαζί με το χρυσοστόλιστο μεταξωτό τσαμαντάνι του, που σωζόταν ακόμη. Στο κρανίο του διακρινόταν ένα γιγαντιαίο χάσμα, απομεινάρι του θανάσιμου τραύματος που προξενήθηκε από το σπαθί. Η εικόνα του αναρτάται στο Εθνολογικό Μουσείο, ενώ το όνομά του δόθηκε σε οδό της Αθήνας, για να θυμίζει σε όλους τους νεότερους τον άνθρωπο που έζησε και έπεσε για την ελευθερία.

Το 1976, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στήθηκε αναμνηστική στήλη, όχι για να υψώσει έναν μύθο, αλλά για να θυμίσει μια αλήθεια ότι η ελευθερία κερδήθηκε από ανθρώπους που δεν έμαθαν ποτέ να λογαριάζουν τη ζωή τους περισσότερο από το χρέος.Ο Σουλτάνης δεν υπήρξε στρατηγός ούτε πολιτικός,υπήρξε κάτι σπανιότερο ο άνθρωπος που πολέμησε μέχρι τέλους και έμεινε για πάντα όρθιος στην ιστορία, σύμβολο πίστης, θάρρους και αυταπάρνησης.