ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Γράφει ο π.Διονύσιος Ταμπάκης

 

ΧΡΩΣΤΩ μεγάλη ευγνωμοσύνη στον Θεό που με αξίωσε να μεγαλώσω στην Παλαιά Κοκκινιά του Πειραιά,σε ένα φτωχό και περιφρονεμένο μεν, αλλά πολυπολιτισμικό κόσμο , που μέσα σε 3-4 τετράγωνα υπήρχαν και υπάρχουν Έλληνες, Αρμένιοι, Τουρκικό Νεκροταφείο, Ορθόδοξοι Ναοί -Καθολικός Ναός και Ναός των Αρμενίων μαζί με το σχολείο τους. Ολυμπιακοί , Εθνικοί, αριστεροί, δεξιοι, Βασιλικοί…μα ποτέ δεν θυμάμαι σαματάδες.Υπήρχε πάντοτε ένας αλληλοσεβασμός.

Ο κοινός πόνος από την προσφυγιά και από την θηριωδία των Nazi του 40 (είχαν πάρει και τον Παππού μου στον μπλόκο της Κοκκινιάς,μέσα στον καύσωνα όλη την ημέρα όρθιοι να αναμένουν τον θάνατο) τους είχε ενώσει.

Αυτό το οικουμενικό πνεύμα  που με συνέχει από μικρό, πέρα από ανθρωποκτόνες ιδεολογίες, κοινωνικούς ρατσισμούς -τον έχω νοιώσει έντονα στο πετσί μου και μάλιστα  σε μία μικρή και εσωστρεφή πριν  από χρόνια κοινωνία από κάποιους παλαιούς σκληροτράχηλους ανθρώπους , λόγω που δεν είμασταν ντόπιοι, πλούσιοι και επιφανείς  -πέρα από τραχύτητες ,αδιαλλαξίες και πρακτικές αποκλεισμού και μάλιστα των φτωχών, αδικημένων και ευπαθών ομάδων, το οποίο προσπαθώ να διακηρύξω και μέσα από την μουσική μου , με βοήθησε να προσεγγίσω τους αδελφούς και γείτονές μας Τούρκους ,οι οποίοι προσέρχονται σχεδόν κάθε Παρασκευή στο Ναύπλιο και στην Εκκλησία της Παναγίας μας.

Οι όμορφες εμπειρίες και η γεύση που μας έχουν αποκομίσει είναι συγκινητικές!

Όταν βρεθούμε κάτω από την στέγη της Εκκλησιάς δεν υπάρχουν πια εθνικά μίση και μισαλλοδοξίες, αλλά με αγάπη συνομιλούμε(από τα λίγα Τουρκικά που γνωρίζω και με την βοήθεια του καλοσυνάτου διερμηνέα Αλή Μπέη) βγάζουμε φωτογραφίες, όπου με αγκαλιάζουν αυθόρμητα και αν θέλουνε τους διαβάζω διάφορες ευχές κάτω από το Πετραχήλι, όπως έκανε και ο Άγιος Αρσένιος στην Καππαδοκία, είτε για υγεία-sağlık, για πρόοδο- ilerlemek στα παιδιά, για επίτευξη γάμου-düğün, (ακόμη και από άνδρες)για οικογενειακή ειρήνη-huzur κ.α. Μάλιστα με είχε συμβουλεύσει πριν λίγο καιρό ένας Αγιορείτης Ασκητής , όταν διαβάζω  ευχές στους Τούρκους να βάζω μαζί όλη την καρδιά μου.

 Ο σεβασμός που δείχνουν προς τον Ρασοφόρο κληρικό είναι ξεχωριστός ακόμη και από γυναίκες που φορούνε μαντήλα και είναι ένθερμες Μουσουλμάνες. Τέτοιο σεβασμό δεν έχω νοιώσει  ούτε καν από κάποιους που αυτοαποκαλούνται ως  πολύ Έλληνες μάλιστα.

Πριν καιρό είχε έρθει και ένα νέο παιδί 26 χρονών από την Τουρκία μαζί με τα ακουστικά του, μπογιατζής στο επάγγελμα και μας ζήτησε να του δώσουμε ένα Χριστιανικό όνομα πριν από την Βάπτιση που θέλει να κάνει.Τον βγάλαμε(ακολουθία ονοματοδοσίας) Παϊσιο

Κάποτε μάλιστα ένα μικρό Τουρκάκι ήρθε και με αγκάλιασε στα ξαφνικά εκεί που μιλούσα.

Αυτό που τους τονίζω είναι πως Τούρκοι και Έλληνες είμαστε αδέλφια και πως τα εκατέρωθεν πολεμικά μίση δημιουργούνται από τους πολιτικούς συνήθως ,για να αυξάνονται οι αγορές όπλων και ο παράς στην τσέπη τους.

Η απλότητά και η αυθεντικότητα στην ψυχή και στην συμπεριφορά τους μου θυμίζουν Έλληνες της δεκαετίας του 70.Μάλιστα κάποιοι έρχονται από πολύ μακρινά μέρη όπως η Άγκυρα ή η Μερσίνα.

Άλλοτε είχε έρθει και ένας τυφλός Τούρκος από την Κιουτάχεια με την κορούλα του και φωτογραφηθήκαμε.

Είθε να ξεπερνάμε τα εθνικά λάθη του παρελθόντος ,όπου και αν γίνανε αυτά , και να κοιτάμε και να αγαπάμε πρόσωπο με πρόσωπο τον άνθρωπο ,όποιος και να είναι και από όπου και αν κατάγεται ,όπου και σε ό,τι κι’αν πιστεύει,σε όποια κατάσταση και ανάγκη κι’ αν βρίσκεται και ετούτη η προσωπική αγάπη και ο ειλικρινής σεβασμός είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να προσφέρουμε ως άνθρωποι και Χριστιανοί.

 

Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστε, ἐάν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις".(Ιωανν.ιγ΄-35)