Το θανατηφόρο καρκίνωμα της αποστασίας και η λυτρωτική θεραπεία της Ορθοδοξίας

Γράφει  ο Παύλος Σαββίδης, Θεολόγος

            Ένα αδυσώπητο και εξόχως απογοητευτικό ερώτημα κυκλοφορεί ευρέως στα χείλη όλων όσων έχουν τα αισθητήρια της ψυχής τους ανοιχτά και συλλαμβάνουν τα σύγχρονα  μηνύματα. Τελικά δηλαδή μήπως όσα βλέπουμε και ακούμε είναι «σημεία των καιρών»; Εάν μάλιστα θα θέλαμε να τα χαρακτηρίζαμε, ίσως η μόνη λέξη που θα θέταμε ως προμετωπίδα είναι μία. Αποστασία! Το δε τραγικό σε όλη την υπόθεση είναι πως αυτή διαφημίζεται ως ο σωστός τρόπος ζωής, και η αμαρτία στεφανώνεται και χειροκροτείται. Και δεν είναι εκτός πραγματικότητας η προσπάθεια των εχθρών του Γένους μας για αποχριστιανοποίηση των Ελλήνων, ώστε να είμαστε εύκολη λεία των διεθνών συμφερόντων και ολοκληρωτικών ιδεολογιών.

            Η εδώ εγχώρια άθεη κουλτούρα, οι νομιζόμενοι και ως «πνευματικοί άνθρωποι» όλων των πολιτικών αποχρώσεων και οι ετεροκίνητοι τηλεπαρουσιαστές και δημοσιογράφοι, προσπαθούν με τα γραφόμενα και λεγόμενά τους να μας αφαιρέσουν την πίστη, την ελπίδα, και την αγάπη, και ως αντίδοτο να φέρουν μια γήινη υπερβολική ευημερία, φυσικά ερήμην του Θεού, και  άρνηση της αιωνιότητας. Η αυτοκτονία νέων παιδιών μας, με ηθικούς αυτουργούς όλους τους παραπάνω, βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές! Αριστεύουμε στην αμαρτία ως λαός και ως πρόσωπα. Γίναμε πρωτοπόροι στη διαφθορά, στους φόνους των αγέννητων παιδιών, στην βλασφημία, στην αισχρολογία, από τις σχολικές αυλές, τα πεζοδρόμια, τις γειτονιές, τους εξώστες μέχρι τις θεατρικές παραστάσεις. Το δε τελειωτικό χτύπημα έδωσε η σύγχρονη αντίχριστη φιλοσοφία με τον παραπλανητικό τίτλο «επανεκκίνηση», η οποία αμετάκλητα έχει εξορίσει από την ζωή μας τον Σωτήρα του κόσμου, τον Θεάνθρωπο Χριστό. Με την φιλοσοφία αυτή ο σύγχρονος άνθρωπος είναι κατά βάθος έρημος και μόνος, φτωχός και νηστικός, δυστυχής και δειλός. Γιατί; Διότι του λείπει ο Θεός. Και στη θέση του  τοποθέτησαν υπερβολικά ανθρώπινα είδωλα…Και ένα τελευταίο από μια αγιασμένη άγρυπνη ασκητική συνείδηση: «Μου λέει ο λογισμός ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας ακόμα και από τον διάβολο είναι το κοσμικό πνεύμα». (Αγ. Παϊσιος).

Η ώρα της Ορθοδοξίας!

Η απογοητευτική κατάθεση όλων των παραπάνω δεν αυξάνει την κατάθλιψη ούτε στενεύει τους ορίζοντες κάθε χαράς και ελπίδας. Μάλλον γιγαντώνει την επιθυμία για την πιο ηρωική μας έξοδο-διέξοδο από τα γρανάζια και τα πλοκάμια των αντιχρίστων σατανικών δυνάμεων.

            Στον αντίποδα της ά-χριστης, χωρίς Χριστόν φιλοσοφίας, οι άνθρωποι του Θεού έχουν ουράνιες προοπτικές. Η χριστιανική μας ζωή πρέπει να είναι μία αδιάκοπη πορεία με τελικό σκοπό τον εξαγιασμό και τη θέωσή μας, μέσα από τις παγίδες του πονηρού και τις συμπληγάδες πέτρες των καθημερινών δοκιμασιών. Άρα, ο δρόμος μας ο ανηφορικός δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά υπερισχύουν τα αγκάθια και τα τριβόλια, τα ποικίλα πάθη που μας πληγώνουν και προσπαθούν να μας ξεστρατίζουν από την θεοφιλή πορεία μας.

            Είναι όμως καιρός να θέσουμε ειλικρινά τον δάκτυλό μας επί «τον τύπον των ήλων» για να δούμε και τη δική μας προσωπική ευθύνη στον σημερινό χαλασμό της κοινωνίας μας, με δύο συγκλίνουσες σκέψεις : «…το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο, δεν υπάρχει η δέουσα πνευματική εγρήγορση και αντίσταση, δεν υπάρχουν προφητικές μορφές-εκτός εξαιρέσεων- που με παρρησία και αυτοθυσία θα καταγγείλουν τα όργανα του Αντιχρίστου, θα καλέσουν τον ευσεβή λαό σε πνευματική επιστράτευση, θα πουν το νέο ΟΧΙ του ορθοδόξου ελληνισμού στη νέα κει χειρότερη πνευματική αιχμαλωσία που απειλεί το γένος μας…».  «…και όλα αυτά γιατί; Απλούστατα. Γιατί δεν υπάρχει αντίστασις, δεν υπάρχει αντίστασις πνευματική δηλαδή    πίστις Θεού ζώσα, προσευχή, συνέπεια και ακρίβεια ζωής. Κυρίως δεν υπάρχει αντίστασις πνευματικών ανθρώπων. Οι χριστιανοί σιωπήσαμε. Εχάσαμε εν πολλοίς την φωτιστική και αλιστική μας ιδιότητα (το άλας της γης) και καταποτούμεθα υπο των ανθρώπων (μας καταπατούν οι άνθρωποι). Υποχωρήσαμε. Εκκοσμικευθήκαμε. Συμβιβασθήκαμε, και δυστυχώς συνευδοκούμε (συμφωνούμε) αρκετοί στην ομαδική αυτοχειρία που τολμούμε ως λαός…».

Η Εκκλησία είναι εδώ

«ιατρείον εστί το της εκκλησίας όνομα» και ως φιλόστοργη μητέρα με τον παρήγορο  Λόγο της και την δροσιστική και παρήγορη διδασκαλία της ανατροφοδοτεί την Πίστη μας που και αυτή με τη σειρά της μας κάνει να ανακαλύψουμε τον κόσμο, τους ανθρώπους, τη ζωή και μας βγάζει από τη δυστροπία, την πλήξη, την σκυθρωπότητα. Η Πίστη ανανεώνει και ανασταίνει, με αυτήν η αγάπη γκρεμίζει τα τείχη της αδιαφορίας και της καχυποψίας τα τείχη της απομόνωσης σ’ έναν εγωϊσμό τραυματισμένο. Τέλος και ψυχολογικά η πίστη στην παρουσία ενός φιλεύσπλαγχνου και πανταχού παρόντος Θεού μειώνει το άγχος και την κατάθλιψη προσφέρει μια βαθειά αίσθηση ασφάλειας και ενισχύει την εσωτερική πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνοι.

Η σωτήρια διέξοδος

«Δόξα σοι ο Θεός να λές κάθε μέρα! Σε αυτήν την φράση κρύβεται η ευγνωμοσύνη, η αισιοδοξία και η ελπίδα για μια όμορφη  ημέρα. Ένα δόξα σοι ο Θεός όλοι οι δαίμονες πέφτουν μέσα στη θάλασσα»!