Κυριακή 8 Μαρτίου 2026

γυναίκα

 Μαρία δὲ εἱστήκει πρὸς τῷ μνημείῳ κλαίουσα ἔξω. Ὡς οὖν ἔκλαιε, παρέκυψεν εἰς τὸ μνημεῖον καὶ θεωρεῖ δύο ἀγγέλους ἐν λευκοῖς καθεζομένους, ἕνα πρὸς τῇ κεφαλῇ καὶ ἕνα πρὸς τοῖς ποσίν, ὅπου ἔκειτο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. Καὶ λέγουσιν αὐτῇ ἐκεῖνοι· γύναι, τί κλαίεις; Λέγει αὐτοῖς· ὅτι ἦραν τὸν Κύριόν μου, καὶ οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν αὐτόν" (Ιω. 20, 11-13).

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "Καλημέρα με μια λέξη... yuvaika "Τί κλαίεις ట్ Γύναι; Κλαίω φησίν ότι δραν τόν Κυριόν μου τού τάφου, καί ούK οίδα πού έθηκαν αύτόν" (αναστάσιμο στιχηρό Οκτωήχου)"

2 σχόλια:

Άγνωστος είπε...

Μεγάλο μυστήριο η γυναίκα, σε ανεβάζει στα ύψη τού παραδείσου, σε κατεβάζει στα τάρταρα, εκ γυναικός τα φαύλα συμπλήρωνε ο ερωτοκτυπημένος Θεόφιλος στο τροπάρι της ωραιοτάτης ψυχής της Κασσιανής, και εκ γυναικός τα κρείττω του απαντάει η Κασσιανή εννοώντας την Παναγία μας.

ἐμπεσῶν εἰς λάκκον τις είπε...

... ποὺ ὅμως, λέω,
πὼς... τὸ εἶχε πάρει
ὴδη ἀπόφαση

κι ὡς ἔτοιμη πιὰ τώρα,

θʹ ἄφηνε... νηστική
τὴν Εὐα μέσα της...



χωρίς τὰ μπιχλιμπίδια
δηλαδή,
χάντρες ψυμμίθια κι ἄλλα καθρεφτάκια,

γιὰ νὰ λιμοκτονήσει ἔτσι τὸ ἅγριο θηρίο,

ποὺ ἔχει τὸν τρόπο του πὼς νὰ λουφάζει
μέσα στὴν ψυχή ἀθόρυβα...

νὰ ροκανίζει μυστικά...

νὰ σηκωθεῖ καὶ νὰ μπορεῖ
νὰ περπατήσει,
τὸν μακρύ δρόμο

γιὰ τὴν ἀνθρωπιά...

καὶ..
ἐἶναι γένους θυλικοῦ ἡ ἀνθρωπιά,
σὲ ὄλες τὶς γλῶσσες,
τῆς Χριστιανοσύνης (τουλάχιστον),

λές καὶ ἀποτυπώνουν
τὴν ἰσοτιμία τους,
ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,
ποὺ μαρτυρεῖ
ἡ "Γένεσις"

καὶ μοναχά
λόγω τῆς πτώσης
τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων,
τίθενται οἱ "Κανόνες"
ποὺ συγκεντρώθηκαν
στὸ "Πηδάλιο"

κι ὡς καθαρά ρυθμιστικοί...
(κι ἐκτάκτου ἀνάγκης),

καὶ φυσικά, μέσα στὰ πλαίσια τῆς ἀγαπητικῆς συμβίωσης,
ποὺ τὴν προλάβαμε οἱ παλαιότεροι

στὰ τελευταία ταπεινά,

σεβαστικά ζευγάρια

τοῦ παπποῦ καὶ τῆς γιαγιᾶς,

πρὶν οἱ μοντέρνοι μας καιροί,
ζητήσουν νὰ ἰσοπεδώσουν
καὶ νὰ καταπιοῦν ὁ,τι καλό
καὶ νὰ τὸ θάψουν

και φυσικά πρώτη
τὴν Ρωμιοσύνη μας,

ταμεῖον Ἀληθείας
ἐν τῶ κόσμω,

νʹ ἀχρηστευτεῖ ἔτσι
τὸ ἁλάτι
καὶ νὰ θαμπώσει, νὰ σβυστεῖ, τὸ φῶς τοῦ κόσμου

νὰ γίνουν ὅλα ἴσωμα...

καὶ νὰ μπορεῖ ἡ βαβέλ τῶν σύγχρονων καιρῶν,

νὰ μετατρέπει σὲ μπαλάκι
τὴν συνύπαρξη
(ἀνάμεσα σὲ τσιτωμένους ὁπαδούς,
ἔτοιμους γιὰ τὸν συνεχή
ὑπόγειο

ἀκήρυχτο πόλεμο

μέσα στὰ σπλάχνα τῆς ἐπιφανειακῆς εἰρήνης,

ποὺ σχίζει καὶ ξεσκλίζει τὶς ψυχές

δολοφονεῖ βρέφη ἀμέτρητα
κι αὐτοκτονεῖ τὴν ἀνθρωπότητα

καὶ μαστορεύει μιὰν ἀκόμη... πίστα...
γιὰ νὰ δουλεύει... ἔμμορφα...

τὸ... διαίρει

καὶ βασσσίλευε...

ποὺ μᾶς ἁρπάζει λές ἀπʹ τὰ μαλλιά...

καὶ μᾶς ἀποθηριώνει... !