Ποιὸς συναπαντάει ποιὸν μέσα σὲ τοὐτη τὴν ἀρχαία εἰκόνα;
Ποιὸς συναντάει ποιὸν μέσα σὲ τούτην τὴν ἀρχέγονη γιορτή;
Ἡλικιωμένη ἡ προσμονὴ
μὰ οὔτε γέρασε οὔτε ἀπόκαμε
καὶ ὁ νοῦς ἀνέγνωσε θαύματα ἐπιτέλους
Νὰ τὰ λέει στὴν Μάνα τ’ οὐρανοῦ
Νὰ τὸν εὐλογεῖ μὲ τὴν ρομφαία τῆς καρδιᾶς της
Καὶ νὰ τὸν κατευοδώνει γιὰ τὸν ὑπερκόσμιο λιμένα.
Κι ἐκεῖ μιὰν ἀνάσα κοντά τους
τὸ σκεῦος τοῦ σώματος
τὴν σκουριά του χρόνια καὶ χρόνια ξεφλουδίζοντας
μὲ λεπῖδες ἁγνότητας
μιὰ ἄλλη Ἄννα σὰν τὴν γιαγιὰ τὴν ἁγία
προσκυνᾶ ὡς βρέφος τὸν Θεό της.
Ὅλα τριγύρω ἀπὸ τὴν μέσα γιορτὴ ἀνατέλλουν,
ζεῦγος τρυγόνων τῆς πανηγύρεως στὰ χέρια
καὶ στὰ μάτια νὰ φτερουγίζουν τὸ φῶς,
παιδικῶς καὶ περιχαρῶς στὰ ἐνδύματα ριγμένο τὸ θάμβος,
καὶ τοῦ ναοῦ τὸ οἰκοδόμημα τῆς ἀγκαλιᾶς τὸ σχῆμα παίρνοντας
Ναὸ τὴν πλάση ἀνεγείρει.
Καὶ χρώματα χρώματα παντοῦ μοιράζει ἀπὸ τὴν γῆ της ἡ φύση
τὸν οὐρανὸ νὰ συναγωνιστοῦν
ἄξιοι τῆς ψυχῆς ζωγράφοι.
Γιατὶ ξοδεύεται τόσο ἁπλόχερα σὲ τούτη τὴν εἰκόνα ἡ χαρά;
Ποιὸς συναντάει ποιὸν μέσα σὲ τούτη τὴν ὑποδοχή;
Ποιὰ ἀγακλιὰ ἀνοίγεται νὰ παρηγορήσει τοὺς μοναχικοὺς αἰῶνες τῆς καρδιᾶς μας;
Ὁ Ἐρχόμενος!
ὑποδέχεται ὅσους Τὸν δέχονται!
Αὐτός!
ἡ ὁδός,
ἡ πορεία καὶ τὸ λιμάνι, τὸ χθές, τὸ νῦν καὶ τὸ ἀεί!
Ὁ Ὢν!
Στὶς ἀγκάλες τοῦ πρεσβύτου Συμεών!
Ἡ Προσμονὴ τῶν ἀρχαίων ἡμερῶν!
Τὸ Φῶς ἐκ Φωτός!
τοὺς πυρίχιους αἰῶνές μας στὶς ἀγκάλες τοῦ βλέμματός Του ἀναλαμβάνει νικηφόρα.
Α.Σ. Λάρνακα, Δευτέρα, Ὑπαπαντὴ τοῦ Χριστοῦ 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου