Στὶς 2 Φεβρουαρίου 2026 τὸ Καντονικὸ Συμβούλιο τῆς Ζυρίχης πῆρε μία ἀπόφαση ποὺ θὰ ἔκανε ἀκόμα καὶ τὸν πιὸ ψυχρὸ ὑλιστὴ νὰ ἀνατριχιάσει, ἂν εἶχε ἀκόμα ἴχνος συνείδησης. Με ψήφους 108 ὑπὲρ καὶ 63 κατὰ ἐνέκρινε σὲ πρώτη ἀνάγνωση ἕναν νόμο ποὺ ὑποχρεώνει ὅλα τὰ γηροκομεῖα, τὰ κέντρα φροντίδας ἡλικιωμένων καὶ τὰ νοσοκομεῖα τοῦ καντονίου νὰ ἀνέχονται στοὺς χώρους τους τὴν ὑποβοηθούμενη αὐτοκτονία. Δὲν πρόκειται γιὰ προαιρετικὴ ἐπιλογή, ἀλλὰ γιὰ νομικὴ ὑποχρέωση ἀνοχῆς.
Ὅταν ἕνας ἡλικιωμένος ἢ ἕνας ἄρρωστος θελήσει νὰ καλέσει τὶς ὀργανώσεις Ἔξοδος (Exit) ἢ Ἀξιοπρέπεια (Dignitas), τὸ ἵδρυμα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀρνηθεῖ. Ἀκόμα καὶ τὰ ἰδιωτικὰ ἢ θρησκευτικὰ γηροκομεῖα, ποὺ μέχρι χθὲς ἐπικαλοῦνταν τὴν πίστη τους, τώρα ἀναγκάζονται νὰ ἀνοίξουν τὶς πόρτες τους. Οἱ βουλευτές τῆς Εὐαγγελικῆς Λαϊκῆς Ἕνωσης (EDU) καὶ τοῦ Εὐαγγελικοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος (EVP) διαμαρτυρήθηκαν μάταια, καθὼς ἡ πλειοψηφία τῶν Σοσιαλδημοκρατῶν, τῆς Ἐναλλακτικῆς Λίστας, τῶν Πρασίνων καὶ ἄλλων κομμάτων τοὺς προσπέρασε.
Μέχρι τὸ 2022 ἴσχυε μία εὔσχημη ἐξαίρεση, καθὼς μόνο τὰ ἱδρύματα μὲ συμβόλαιο μὲ τὶς κοινότητες εἶχαν αὐτὴ τὴν ὑποχρέωση. Τὰ καθαρὰ ἰδιωτικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἱδρύματα μποροῦσαν νὰ ἀρνηθοῦν, ὅμως τώρα αὐτὸ τὸ «παραθυράκι» ἔκλεισε ὁριστικά. Ἐξαιροῦνται μόνο οἱ ψυχιατρικὲς κλινικὲς καὶ οἱ φυλακές, προφανῶς διότι ἐκεῖ οἱ τρόφιμοι δὲν εἶναι τόσο εὔκολα διαχειρίσιμοι οὔτε τόσο οἰκονομικὰ συμφέροντες γιὰ μία ἥσυχη ἔξοδο.
Αὐτὴ ἡ ἀπόφαση συνιστᾶ τὴν πιὸ ὠμὴ ὁμολογία τῆς εὐτέλειας στὴν ὁποία ἔχει περιπέσει ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ στὶς λεγόμενες προηγμένες κοινωνίες. Ὁ γέρος καὶ ὁ ἄρρωστος μετατρέπονται σὲ ἀπόβλητα καὶ δὲν λογίζονται πλέον ὡς πρόσωπα μὲ αἰώνια ἀξία. Θεωροῦνται βάρος στὸ σύστημα ὑγείας καὶ κόστος γιὰ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, μία ἐνοχλητικὴ ὑπενθύμιση τῆς φθαρτότητας.
Ἀπὸ ὀρθόδοξη σκοπιὰ ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶναι ἀποτρόπαια, διότι ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος. Δὲν ὑπάρχει στιγμὴ ποὺ ἡ ζωὴ παύει νὰ εἶναι ἱερή, καθὼς ἡ ὑπομονὴ στὸν πόνο καὶ ἡ φροντίδα μέχρι τὴν τελευταία πνοὴ εἶναι ἔργο ἀγάπης. Οἱ Ἅγιοι μᾶς δίδαξαν ὅτι ὁ θάνατος εἶναι μυστήριο καὶ ὄχι ἐμπόριο. Τώρα, σὲ μία χώρα μὲ χριστιανικὲς ρίζες, τὰ εὐαγῆ ἱδρύματα θὰ ἀνέχονται τὴν παρουσία ὀργανώσεων ποὺ ὀργανώνουν αὐτοκτονίες μὲ ραντεβού. Τὸ χειρότερο ὅλων εἶναι ἡ ὑποκρισία τῆς αὐτοδιάθεσης, ἀφοῦ στὴν πράξη δημιουργεῖται τεράστια ἔμμεση πίεση στοὺς ἡλικιωμένους νὰ μὴ γίνονται βάρος στοὺς οἰκείους τους καὶ στὸ κράτος.
Σὲ μία κοινωνία ποὺ γερνάει ταχύτατα, ἡ εὐθανασία μετατρέπεται στὴν οἰκονομικὴ καὶ δῆθεν ἀνθρωπιστικὴ διέξοδο. Η Ζυρίχη δείχνει τὸν δρόμο, ξεκινώντας ἀπὸ τὰ γηροκομεῖα γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν ἴσως ἀργότερα καὶ ἄλλες κατηγορίες μὴ παραγωγικῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀπόφαση δὲν εἶναι ἀκόμα οριστική, καθὼς θὰ συζητηθεῖ σὲ δεύτερη ἀνάγνωση καὶ ἐνδέχεται νὰ ὑπάρξει δημοψήφισμα. Ὡστόσο, τὸ μήνυμα εἶναι σαφές. Ἡ ζωὴ ἔχει ἀξία μόνο ὅσο παραμένει παραγωγικὴ καὶ οἰκονομικὰ βολική. Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη ἀποτελεῖ κραυγαλέα ἀπόδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος χωρὶς Θεὸ μετατρέπει τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν πλησίον του σὲ ἀναλώσιμο προϊόν. Οἱ γέροντές μας γίνονται τὰ πρῶτα θύματα μιᾶς κουλτούρας θανάτου ποὺ μεταμφιέζεται σὲ πρόοδο.
ΠΗΓΕΣ:
· https://diemittezh-wahlen.ch
Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου