Ξενοφώντος ο δρόμος που μεγάλωσα, Γαμβέτα, Μαρτίου, Μ.Μπότσαρη και Αναλήψεως, Θ. Χαρίση, Αδριανουπόλεως, 28ης Οκτωβρίου και Λαμπράκη...
Τώρα εκεί υψώνονται πολυκατοικίες, γραφεία που αγοράζουν χρυσό, γραφεία εκμετάλλευσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τα παιδάκια δεν μπορούνε πια να παίξουνε από τα τόσα αυτοκίνητα που περνούνε....
Άλλωστε τα παιδιά μεγάλωσαν, ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέραμε τώρα πια δε γελούν, δεν ψιθυρίζουν μυστικά, δεν εμπιστεύονται....
Εκείνα τα παιδάκια κι εγώ μαζί θυμούνται τα λόγια του πατέρα τους : εσύ Χαρούλη θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες!
Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν εκείνα τα παιδάκια λένε όμως το ίδιο μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους
ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα έρθουν χαρούμενες μέρες ίσως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους.
Προς το παρόν σε αυτούς τους δρόμους που μεγαλώσαμε υψώνονται πολυκατοικίες φυλακές, γραφεία και ενεχυροδανειστήρια και καταστήματα συναλλαγών που όλοι μας συναλλασσόμαστε και δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί.
Οι παιδικοί μας δρόμοι χάθηκαν αλλά αυτό που με πληγώνει είναι πως τα παιδάκια τώρα δεν γελούν, δεν παίζουν, δεν ψιθυρίζουν μυστικά, δεν γράφουν γράμματα ούτε λευκώματα με περιστέρια και χελιδόνια που είναι έτοιμα να πετάξουν αλλά και πάλι εμείς οι μεγάλοι τώρα πια θα τους λέμε αυτό που μας έλεγαν και οι παππούδες και οι πατεράδες μας ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες!
Καλημέρα γείτονες!
θεία Ευτέρπη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου