Γράφει ο Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί
Μακάρι να είχα βρει νωρίτερα την οικογένειά μου στην Ελλάδα… Θα ήθελα τόσο πολύ να γνωρίσω τον Λευτέρη, τον αδερφό του παππού μου. Όταν ο φίλος μου –αυτός που πρώτη φορά ήρθα σε επαφή και που με βοήθησε να βρω την οικογένειά μου– μου είπε ότι ο Λευτέρης ζει ακόμα, ενθουσιάστηκα τόσο που θα τον συναντούσα. Μετά έμαθα ότι είχα καθυστερήσει τουλάχιστον 10-15 χρόνια… Τώρα, χάρη στον ξάδερφό μου τον Χάρη που κάνει θεραπεία, άναψα ένα κερί και προσευχήθηκα στον τάφο του Λευτέρη. Παρεμπιπτόντως, εύχομαι από καρδιάς στον ξάδερφό μου γρήγορη ανάρρωση – αυτή η αρρώστια χτύπησε και τον πατέρα μου την ίδια περίοδο, αλλά χάσαμε τον μπαμπά μου. Τον Χάρη μας ελπίζω και προσεύχομαι να τον σώσουμε.
Ο προπάππους μου Κωνσταντίνος, όταν έχασε τον παππού μου στον Πόντο, έδωσε το όνομα Λευτέρης στο πρώτο του αγόρι που γεννήθηκε μετά, για να κρατήσει ζωντανό το όνομα του παιδιού που νόμιζε ότι είχε χάσει στον Πόντο. Ο Κωνσταντίνος παππούς αναζητούσε απεγνωσμένα τον γιο του, απευθύνθηκε παντού, αλλά δεν μπόρεσε να τον βρει, δεν μπόρεσε να τον ξαναδεί, και φεύγοντας από αυτόν τον κόσμο ψέλλιζε το όνομά του… Τον επισκέφτηκα κι εγώ στον τάφο του, άναψα κερί και προσευχήθηκα.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου άφησε πίσω της τρομερή καταστροφή. Εμείς, οι δεκάδες χιλιάδες, οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, οι οικογένειες, ήμασταν μόνο μία από αυτές. Ίσως εμείς συναντηθήκαμε λίγο αργά, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές, οικογένειες εξαφανίστηκαν, διαλύθηκαν για πάντα…
Κωνσταντίνε, Λευτέρη παππού, Σοφία θεία, οι ψυχές σας να είναι μακαρισμένες. Με ευγνωμοσύνη και σεβασμό θα σας θυμάμαι πάντα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου