Πέντε γυναίκες πήγαν για δουλειά και δεν γύρισαν ποτέ.
Αναστασία, Σταυρούλα, Ελένη, Βάσω — μητέρες, εργαζόμενες, ζωές της νύχτας.
Καλό παράδεισο …
Η φωτιά στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα είναι μια ρωγμή στον τρόπο που ζούμε και δουλεύουμε. Μας θυμίζει κάτι που προσπαθούμε συστηματικά να ξεχάσουμε: ότι η καθημερινότητα δεν είναι ασφαλής επειδή την επαναλαμβάνουμε. Ότι το «πάω για δουλειά» δεν είναι υπόσχεση επιστροφής. Ότι η κανονικότητα δεν είναι αθώα.
Υπάρχει κάτι αβάσταχτο εδώ: ότι δεν πρόλαβαν να φοβηθούν. Ότι δεν υπήρξε επιλογή. Δεν υπήρξε «φεύγω». Δεν υπήρξε χρόνος για σκέψη, για αντίδραση, για σωτηρία. Υπήρξε μόνο έκρηξη. Φωτιά. Χάος. Και μετά σιωπή. Αυτή η σιωπή που μένει πίσω και δεν ξέρει τι να κάνει με τον εαυτό της. Που δεν χωρά σε δελτία τύπου και «ανακοινώσεις συμπαράστασης».
Και εμείς;
Εμείς ξυπνήσαμε.
Διαβάσαμε την είδηση.
Συνεχίσαμε.
Αλλά κάτι μέσα μας δεν επιτρέπεται να συνεχίσει όπως πριν.
Παλιότερα οι μανάδες και οι γιαγιάδες δεν είχαν λέξεις για «εργασιακή ανασφάλεια» και «δομικό ρίσκο». Είχαν όμως επίγνωση. Σταύρωναν αυτόν που έφευγε για δουλειά. Του έκαναν τον σταυρό στο μέτωπο και έλεγαν «στο καλό». Όχι από δεισιδαιμονία. Από γνώση. Από μια βαθιά κατανόηση ότι το πρωί δεν εγγυάται το βράδυ.
Σήμερα γελάμε με αυτά. Τα θεωρούμε παλιά. Κι όμως, ίσως εκείνες να ήξεραν κάτι που εμείς ξεχάσαμε: ότι η ζωή δεν προστατεύεται με ευχές, αλλά δεν αντέχεται χωρίς επίγνωση. Και ότι κάθε «στο καλό» ήταν ένας τρόπος να πουν: ξέρω ότι φεύγεις εκτεθειμένος.
Αυτές οι γυναίκες δεν πρόλαβαν να ακούσουν το «στο καλό».
Και αυτό δεν πρέπει να γίνει απλώς είδηση.
Πρέπει να γίνει μνήμη που πονά.
Μνήμη που δεν αφήνει τη ζωή να προσπερνά τόσο εύκολα.
Μνήμη που απαιτεί δικαιοσύνη, ασφάλεια, σεβασμό.
Σήμερα δεν μιλάμε για εργοστάσια.
Μιλάμε για ανθρώπους που δεν γύρισαν σπίτι.
Και αυτό, όσο κι αν μας τρομάζει,
είναι κάτι που μας αφορά όλους.
Manos Lambrakis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου