Άνοιξα την τηλεόρασή μου μήπως και μάθω τι συμβαίνει στην πατρίδα μου, ανύπαρκτοι δημοσιογράφοι παίρνουν συνεντεύξεις από ανύπαρκτους τραγουδιστές, ανύπαρκτους celebritis, ανύπαρκτους πολιτικούς οι οποίοι μας αναλύουν διεξοδικά για το τι κάνουν στις κρεβατοκάμαρές τους η αν οι διαστροφές τους είναι φυσιολογικές.
Έξη μήνες τα κανάλια και τα πληρωμένα site μας προετοίμαζαν για την αύξηση του 2,6% στις συντάξεις, για την ακρίβεια, για το ρεύμα, για το λάδι, για τις ανατιμήσεις καμμιά κουβέντα.
Πάντως μεταξύ μας πρέπει να μας έχουν εδώ στην Ελλάδα για μεγάλα κορόιδα που συνεχίζουμε να κάνουμε πολεμικούς εξοπλισμούς ενώ οι Τούρκοι μας έχουν κάνει κατάληψη απλώς εμείς δεν το ξέρουμε, κανάλια, σήριαλ, τηλεοπτικά παιγνίδια, ομάδες μπάσκετ και ποδοσφαίρου και πάει λέγοντας....
Αυτά σκεφτόμουν και έκλεισα την τηλεόραση μου και άρχισα να γράφω καβαλώντας την δικιά μου σανίδα σωτηρίας που λέγονται θύμησες αγαπημένων προσώπων, αγαπημένων γειτονιών της πόλης μου και αγαπημένων καταστάσεων!
Μια φορά κι έναν καιρό τότε που την Ελλάδα την λέγαμε πατρίδα, τότε που οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι με τα λίγα και όχι με τα δήθεν....
Ήταν κάποιες μέρες σαν τις σημερινές στην δεκαετία του 60 στο στρατιωτικό θέατρο της Θεσσαλονίκης, τότε που που η Σαλονίκη ήταν μια μεγάλη γειτονιά και τα παιδάκια ήταν χαρούμενα στις αλάνες, ήταν χαρούμενα με τα παιγνίδια τα ομαδική, ήταν χαρούμενα με τις γιορτές....
Παιδική σκηνή της Μαίρης Σοίδου, της δικιάς μας κ.Μαίρης,
στην Αθήνα η Αντιγόνη Μεταξά (η θεία Λένα) κι εμείς τα παιδάκια κολλημένα στο ραδιόφωνο να ακούμε τα παραμύθια της θείας Λένας και να χαιρόμαστε την παιδικότητά μας και όχι τα παραμύθια των πολιτικών που αργότερα μας μαύριζαν την ζωή μας.
Τελείωσε η παιδική Χριστουγεννιάτικη παράσταση με τα παιδάκια να παίζουν ένα έργο με Αγγελάκια και καλικάντζαρους
αυτούς που των Φώτων την γιορτή χάνονται στα βάθη της γης για να αρχίσουν να κόβουν το δένδρο της ζωής,
πολύ αργότερα μάθαμε ότι οι καλικάντζαροι δεν έφυγαν ποτέ, είναι εδώ πάνω χρόνια τώρα και προσπαθούν να κόψουν το δένδρο της δικιάς μας ζωής.....
Όποιο λοιπόν παιδάκι στο τέλος της παράστασης ήθελε μπορούσε να πει ένα ποιηματάκι και ανέβαινε πάνω στην σκηνή....
"μια ωραία πεταλούδα "το ένα παιδάκι, "φεγγαράκι μου λαμπρό" το άλλο.....ποιηματάκια Χριστουγεννιάτικα όμορφα! γλυκά!παιδικά!
και ξάφνου δίνω ένα πήδημα απ'την αγκαλιά της έκπληκτης μάνας μου και τρέχω στην σκηνή και το χέρι μου δεμένο με γάζες, τραυματίας δηλαδή, δεν ντράπηκα διόλου,
η κ.Μαίρη μου χαμήλωσε το μικρόφωνο για να το φτάνω και άρχισα: αχ και να 'χα μια κοτούλα με την σούβλα να την ψήσω και χρατς-χρατς να την μασήσω κι από πάνω κι ένα κρασάκι τι ωραίο μεζεδάκι, ευτυχώς που τότε δεν υπήρχαν οι φιλοζωικές οργανώσεις για την προστασία των κοτόπουλων....
Τα παιδάκια τα έχασαν, η μάνα μου δεν ήξερε που να κρυφτεί, μα οι μεγάλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα,
ίσως γιατί το ποιηματάκι ήταν αντισυστημικό γι' αυτό και η θεία Ευτέρπη καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι, πολύ μετά τα σκεπάρνια ονομάστηκαν ρομά σκεπάρνια για ευνόητους λόγους της προστασίας των μειονοτήτων κούνια που μας κούναγε.
Ίσως χειροκροτούσαν γιατί θα έστρωναν το γιορτινό τραπέζι και τους άνοιξα την όρεξη, ένα όμως είναι σίγουρο,
κάτι τέτοια 'λέγαν στις ταβερνούλες οι Σαλονικοί με μεζέδες και κρασάκια κι ήταν μέρες γιορτάρες σαν σήμερα...
Καλημέρα στα παιδιά που ακόμα γελούν, που ακόμα θυμούνται και αναπολούν, που ακόμα αντιστέκονται στις ασκήμιες και δεν φοβούνται τις ανοησίες γιατί ποτέ μας δεν πρέπει να πούμε ότι από φόβο χάσαμε....
θεία Ευτέρπη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου