Σταύρος Καλεντερίδης: Ποια είναι τα κριτήρια για να διεκδικήσει ένας πολίτης κάποιο πολιτικό αξίωμα στην Ελλάδα;
👉 Τα βιογραφικά των πρωθυπουργών της Ελλάδας
👉 Το πολιτικό σθένος της Μαρίας Καρυστιανού
👉 Ο ρόλος των πολιτικών σε μια δημοκρατία
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
3 σχόλια:
Τα συστημικά κόμματα στην Ελλάδα αλληλοϋποστηρίζονται, ενώ τα λεγόμενα αντισυστημικά αλληλοσφάζονται . Κοινός παρονομαστής : ο σφετερισμός της εξουσίας , το οις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάρτη σας .
Οι νέοι που θα μπορούσαν να το αλλάξουν αυτό, είτε αυτοεξορίζονται στο εξωτερικό για καλύτερους μισθούς, αξιοκρατία , καλύτερο βιοτικό επίπεδο , είτε δεν ασχολούνται καθόλου με τα κοινά αφού δεν πιστεύουν πια σε τίποτα . Μένει μόνο ο νόμος της ζούγκλας : ο ισχυρότερος επιβιώνει.
Για την κυρία Καρυστιανού περιμένουμε να δούμε ποιοι-ες θα την πλαισιώνουν και αν ο λόγος θα επιβεβαιώνεται συνεχώς και στη πράξη , ακόμα και στα μικρά και λιγότερο σημαντικά .
Περιμένουμε δεκαετίες τώρα κάποιον-α που θα ηγηθεί και θα εμπνεύσει με Ελληνορθόδοξο ήθος μια χώρα και ένα λαό χιλιοπροδομένο από σωτήρες και φωστήρες , από φερέφωνα των στοών που κυβερνούν από το 1831 : ιδού η Ρόδος κα Καρυστιανού : δεν γίνεται κάποιος που έχει δώσει όρκο στο Σύνταγμα ή στο Ευαγγέλιο , να είναι ταυτόχρονα και ορκισμένος σε μυστικές οργανώσεις που υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα . Επαναφορά του Καποδιστριακού νόμου περί ασυμβίβαστου - ο πραγματικός λόγος δολοφονίας του - και όλοι οι συνειδητοποιημένοι Έλληνες Ορθόδοξοι θα είναι στο πλάι σας .
Υπήρξε και μια εποχή σχετικά πρόσφατα που κυβέρνησε την Ελλάδα ένας πραγματικός ΈΛΛΗΝΑΣ για έξι χρόνια, αλλά τα συνηθισμένα: φυλακίστηκε και πέθανε στην φυλακή.
(Ήταν και η μοναδική εποχή στην σύγχρονη ιστορία).
...συστημικά... ἀντισυστημικά...
ἀλλά, μὲ παντοῦ παρόντα
κι ἀχαλίνωτα
τὰ... "ἀνθρώπινα" (!)
-ἀλλά, πάντως... μεταπτωτικά-
π ά θ η
(τὶς ἀγαπημένες μας...
ἀλυσσίδες... "ἐλευθερίας"...),
κι ὅλα τὰ τεχνουργημένα
μικροσυμϕέροντα καὶ τὶς
ἔντεχνα καλλιεργημένες
πιεστικές "ἀνάγκες"
ἀ τ ο μ ι κ ῆ ς ἐπιβίωσης...
σπαρμένες παντοῦ
καὶ... ἕνα χαράκωμα,
(μιά συνήθεια πλέον)
ποὺ χωρίζει τὸν σύζυγο ἀπ' τὴν σύζυγο...
τοὺς γονεῖς ἀπό τὰ παιδιά...
τὸν καθένα μας ἀπ' τὸν ὅποιον πλησίον...
νὰ βαθαίνει καὶ νὰ πλαταίνει...
καὶ τὸ νὲο τεῖχος τοῦ...
ἀπανταχοῦ... βερολίνου...
κεντημένο μὲ βελόνες
σὲ ἀναρίθμητα μπρᾶτσα...
ποὺ ϕωτογραϕήθηκαν, ἀριθμήθηκαν, καταγράϕηκαν καὶ ταξινομήθηκαν
διὰ... περαιτέρω... μ ε λ έ τ η
(ἡ... ϕαιά ἐπιστήμη, ἐπιστρέϕει,
ἀν δὲν ἦταν κάπου -πάντοτε-
ἐμϕανῶς κεκρυμμένη
κατενώπιόν μας...)
ἕνα τεῖχος, ποὺ χώρισε
ἀδέρϕια, ἀνδρόγυνα, συγγενεῖς,
κάνοντας ἀδύνατη ὁποιαδξποτε συνεννόηση,
ἀϕοῦ ἡ κάθε πλευρά,
παίζει... τὴν δική της... κασσέτα...
ἔτυχε... ;
μᾶλλον... πέτυχε...
ἀλλά...
ἄχρι καιροῦ ... !
Δημοσίευση σχολίου