Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γεννήθηκε γύρω στο 329 μ.Χ. στη Ναζιανζό της Καππαδοκίας, μέσα σε οικογένεια βαθιάς πίστης. Από τα πρώτα του χρόνια, η ψυχή του ανήκε στον Θεό. Το φως της πίστης γέμιζε το σπίτι του, όπως το κερί που φωτίζει το σκοτάδι, σύμβολο της αιώνιας παρουσίας Του. Η μητέρα του, Αγία Νόννα, τον ανέθρεψε με αγάπη και προσευχή. Η καρδιά της γέμιζε το παιδί με ησυχία, πίστη και σεβασμό για τη σοφία και την αγιότητα. Σ’ αυτή τη σιωπηλή φροντίδα γεννιέται η ρίζα της πνευματικής του ζωής, που θα ανθίσει αργότερα σε έργα φωτός. Καθώς μεγάλωνε, η αγάπη για τη γνώση τον οδήγησε σε βιβλία και σπουδές, σε μοναχικούς χώρους όπου η σιωπή και το φως συνυπήρχαν. Μελετούσε με ταπεινότητα, αφήνοντας το νου και την καρδιά να φωτιστούν. Κάθε σελίδα που γύριζε ήταν ένα βήμα προς την κατανόηση της σοφίας του Θεού και της Θεολογίας, που θα τον χαρακτήριζε για πάντα. Στην Αθήνα γνώρισε τον Μέγα Βασίλειο, έναν συνομήλικό του που έγινε φίλος και αδελφός στην ψυχή. Μαζί περπατούσαν στα ήσυχα μονοπάτια, κουβαλώντας τα βιβλία τους, ανταλλάσσοντας ιδέες και σιωπές. Η φιλία τους ήταν τόσο βαθιά, ώστε ο ίδιος ο Γρηγόριος έλεγε: “Δύο σώματα, μία ψυχή”. Μέσα από αυτήν τη σύνδεση, ο νους και η καρδιά τους φωτίζονταν από την αλήθεια του Θεού. Αργότερα, ο Άγιος Γρηγόριος θα μιλούσε για την Τριάδα με λόγο που «γεννιέται στην καρδιά, όχι στα βιβλία». Η σοφία του δεν ήταν θεωρία, αλλά εμπειρία πίστης: “Η αληθινή θεολογία γεννιέται στη σιωπή, τρέφεται με ταπείνωση και οδηγεί στην αγάπη”. Έτσι, από την πρώτη σπίθα πίστης, την τρυφερή μητρική αγκαλιά, τις ώρες σιωπηλής μελέτης και την πνευματική φιλία με τον Μέγα Βασίλειο, ξεκίνησε η ζωή ενός Αγίου που θα γινόταν φως για όλους τους ανθρώπους, φωνή σοφίας και παράδειγμα αγιότητας. Παρότι είχε λαμπρό μέλλον ως ρήτορας και φιλόσοφος, ο Γρηγόριος ποθούσε την ησυχία. Ήθελε να ζήσει μακριά από αξιώματα, κοντά στον Θεό. Όμως η Εκκλησία τον κάλεσε — και εκείνος υπάκουσε με πόνο αλλά και πίστη. Χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα, παρά τη θέλησή του, επίσκοπος. Η μεγαλύτερη δοκιμασία του ήρθε όταν στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, σε μια εποχή που η πόλη ήταν γεμάτη αιρέσεις και σύγχυση. Ήταν σχεδόν μόνος. Χωρίς ναούς, χωρίς δύναμη, χωρίς υποστήριξη. Κι όμως, με λόγο ήσυχο και φωτισμένο, άρχισε να μιλά για το μυστήριο της Αγίας Τριάδας. Από εκεί γεννήθηκαν οι περίφημοι Θεολογικοί Λόγοι, που του χάρισαν τον τίτλο: Θεολόγος. Δεν μιλούσε για τον Θεό με λογικά σχήματα, αλλά με εμπειρία καρδιάς. Όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να φωτίσει. Έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, όμως οι έριδες και οι φιλοδοξίες τον πλήγωσαν βαθιά. Και τότε έκανε κάτι σπάνιο: παραιτήθηκε. Μπροστά σε όλους είπε: «Αν εγώ είμαι η αιτία της ταραχής, φεύγω για να μείνει η ειρήνη». Αποσύρθηκε στη Ναζιανζό, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια του μέσα σε προσευχή, σιωπή και συγγραφή. Εκεί παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό γύρω στο 390 μ.Χ. Η Εκκλησία τον τιμά ως έναν από τους τρεις μεγάλους Ιεράρχες και ως έναν από τους ελάχιστους που τόλμησαν να μιλήσουν για τον Θεό γνωρίζοντας ότι ο Θεός δεν χωρά σε λόγια. Ο Άγιος Γρηγόριος μας δίδαξε ότι η αληθινή θεολογία γεννιέται στη σιωπή, τρέφεται με ταπείνωση και οδηγεί στην αγάπη. Γιορτάζει στις 25 Ιανουαρίου. ΛΖʹ. Στην υπομονή Ευτυχισμένο αν βρεις μες στους κακούςτου τέλους ξέρε η ελπίδα τον κρατεί.Κι αν κάποιο βρεις καλό μες στα δεινά,άγνισμα η λύπη ξέρε• κι αν μικρόίχνος πηλού έχει, πρέπει με τους πόνουςνα σβήσει, να μή μείνει τίποτα για τη φωτιά.Η του εχθρού είναι πειρασμός και πάλιαπ’το Θεό ευκαιρία να δειχτείς μεγάλος.Ο Ιώβ ο νικηφόρος ας σε πείσει. 967Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου, ΕΠΕ 9- Έπη ηθικά. (PG 37, σελ. 521 – 968). άγιος Γρηγόριος, ένας πληγωμένος ποιητής, ένας αποτραβηγμένος στην ερημιά πατέρας, για την ειρήνη της Εκκλησίας. Εξυμνώντας σε μια ομιλία του την ειρήνη, αναφωνεί: «Ειρήνη φίλη, το γλυκύ και πράγμα και όνομα… Ειρήνη το εμόν μελέτημα και καλλώπισμα… Ειρήνη φίλη, το παρά πάντων μεν επαινούμενον αγαθόν, υπ’ ολίγων δε φυλασσόμενον..». Σε επιστολή (20) προς τον αδελφό του Καισάριο, που πέρασε κάποια δοκιμασία, γράφει: «Κάμνουσα… ψυχή εγγίζει Θεώ». Το κέρδος του πόνου είναι ότι η ψυχή στον πόνο της προσεγγίζει το Θεό. Και αλλού γράφει: Η μόνωση, είναι η συνεργός και η μητέρα της θείας και θεοποιού αναβάσεως. Μόνο έτσι η ψυχή θα μπορέσει να προσεγγίσει το Θεό. «Εμοί δε μεγίστη πράξίς εστιν η απραξία». Απεχώρησε για να πάη να βρη “την φίλη του ησυχία”. Έγραψε στον Βοσπόριο, επίσκοπο Καισαρείας, «θα αποσυρθώ στο Θεό, που είναι ο μόνος καθαρός και χωρίς δολιότητα. Θα αποσυρθώ στον εαυτό μου. Καλύτερα να προσεύχεται ο άνθρωπος και να συνομιλεί με το Θεό, παρά ν’ αναπνέει• και αν μπορεί κανείς να πει και τούτο, πως πρέπει κανείς να μην κάνει τίποτε άλλο παρά τούτο μονάχα το έργο, δηλαδή να προσεύχεται». ΑΦΗΓΗΣΗ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΒΙΝΤΕΟ ΜΑΡΙΑ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΚΙΝΤΗ
σημείωση : Απολαύστε όλες τις αναρτήσεις με ετικέτα Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
