Ευχή για το 2026: Όχι άλλη βρεφοποίηση!

 

«Εμβολιάζει» ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

Κάνοντας μία από τις τελευταίες ανέμελες βόλτες λίγες ημέρες προτού φύγει το 2025, εντοπίζω σε έναν πάγκο με εκατοντάδες ταλαιπωρημένα βιβλία τον Β΄ Τόμο του βιβλίου της Ελένης Βλάχου «Δημοσιογραφικά χρόνια. ΠΕΝΗΝΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ...» (1951-1967).

Σε αυτόν τον τόμο η μακαρίτισσα εκδότρια της εφημερίδας «Η Καθημερινή» αναπαράγει ένα χρονογράφημά της, πρωτοδημοσιευμένο στο περιοδικό «Επίκαιρα» της 28ης Νοεμβρίου 1954.

Πάνω σε αυτό ακριβώς το χρονογράφημα με τίτλο «Ουτοπίες» έπεσα, μόλις άνοιξα το βιβλίο για να καταλάβω αν περιέχει κάτι που ενδιαφέρει τους Νεοέλληνες της τρίτης δεκαετίας του 21ου (απατ)αιώνα.

Καθώς φθάνω στην 6η αράδα, διαβάζω με γουρλωμένα μάτια την ακόλουθη διαπίστωση της Ελένης Βλάχου:

«Χρόνια τώρα μὲ ἐξαπατοῦν, σὰν νὰ ἤμουν ἕνα ἄρρωστο καὶ ἐλαφρῶς καθυστερημένο παιδί, ποὺ πρέπει μὲν νὰ πιεῖ ὅλα τὰ γιατρικά, ἀλλὰ νὰ τὰ πιεῖ ξεγελασμένο, λέγοντας “εὐχαριστῶ”, πιστεύοντας ὅτι καταπίνει σιρόπια».

Άρα η Ελένη Βλάχου έβλεπε ό,τι και ο γράφων:

Ότι, δηλαδή, οι κυβερνήσεις –και ειδικά η κυβέρνηση του τυραννίσκου Κυριάκου Μητσοτάκη– κακοποιούν τον λαό βρεφοποιώντας τον, πότε με την χρήση απατηλών και πότε με την χρήση απειλητικών μέσων!

Από το 1954 μέχρι το 2026 πέρασαν πάνω από 70 χρόνια, κι όμως οι αλητήριες ελίτ που ανεβοκατεβαίνουν στην εξουσία εφαρμόζουν τα ίδια και απαράλλαχτα τεχνάσματα για να κρατάνε τους μαζανθρώπους αιχμάλωτους του Σκότους.

«Δέκα» οικογένειες που νομίζουν ότι είναι κτήτορες της Ελλάδος φροντίζουν με κάθε ύπουλο τρόπο να εναλλάσσονται στο κυβερνητικό πηδάλιο υπνωτίζοντας τους βρεφοποιημένους πολίτες.

Κι όταν κάποιο καινούργιο όνομα, που δεν ανήκει σε αυτές τις φρικαλέες οικογένειες, διεκδικήσει την ψήφο του λαού, σπεύδουν να το χλευάσουν και να το κατασπιλώσουν.

Βλέπετε, δικαίωμα να μας κυβερνούν έχουν μόνο οι επαγγελματίες πολιτικοί, οι μοσχαναθρεμμένοι από τα σπάργανά τους στα αριστοκρατικά τζάκια της πλουτοκρατίας. Όποιος δεν είναι μέλος κάποιας δυναστείας που της ανατέθηκε παλαιόθεν να μας καταδυναστεύει (δυναστεία Καραμανλή, Παπανδρέου, Μητσοτάκη, αλλά και Τσαλδάρη, Ράλλη, Τσουδερού κ.λπ.), δεν έχει μεγάλη τύχη για σταδιοδρομία στο πολιτικό στερέωμα και γνήσια προσφορά υπέρ της πατρίδος, εκτός κι αν προσκυνήσει το αόρατο-τεκτονικό δίκτυο που ενώνει με έναν «μαγικό» τρόπο όλες αυτές τις δυναστείες.

Καθώς συνεχίζω να διαβάζω το χρονογράφημα της Ελένης Βλάχου, βλέπω ότι ζητά από τον Αϊ-Βασίλη να της φέρει το «Έτος της Αλήθειας», σε αυτό δε το πλαίσιο, αναφέρεται και στην δεύτερη έκφανση της βρεφοποίησης που είναι ο εκφοβισμός του λαού με διάφορους μπαμπούλες.

Γράφει:

«Νὰ μὴν τὸν φοβερίζουν μὲ τὸν μπαμπούλα τῶν ἀναδρομικῶν ὑποχρεώσεων, νὰ μὴν τὸν ζαλίζουν μὲ ἀόριστες ὑποσχέσεις, μὲ ἀσαφεῖς ἀπειλές, μὲ κακομελετημένες θεωρίες».

Μπαμπούλας! Bingo!

Νάτος, λοιπόν, κι αυτός ο κωδικός, που είναι σήμα κατατεθέν για τους χειραγωγούς της μάζας:

Σπέρνουν συστηματικά τον φόβο, ιδίως μέσω των προπαγανδιστικών εργαλείων, δηλ. της τηλεόρασης, των εφημερίδων και του Διαδικτύου, ώστε ο πολίτης να έχει ανάγκη από κηδεμόνες.

Την τελευταία αυτή λέξη (κηδεμόνες), πάλι εντός της βρεφοποιητικής ρητορικής, βρήκα στο ίδιο βιβλίο της Ελένης Βλάχου, στην ενότητα που αφορούσε ένα ταξίδι της στην Ρωσία το έτος 1953:

«Ίσως αυτό που για τον ελεύθερο άνθρωπο αποτελεί μια εφιαλτική κηδεμονία, αυτό το σύστημα που τον κρατεί σε μια πειθαρχία ανηλίκου σε όλη του τη ζωή, να μην τον βαραίνει όσο φανταζόμαστε εμείς. Ίσως την κηδεμονία να τη μεταφράζει σε προστασία, και όχι μόνο να την ανέχεται, αλλά και να την αποζητά».

Συνεχίζοντας των ανάγνωση των αναμνήσεών της από εκείνο το ταξίδι, τα μάτια μου γούρλωσαν ακόμη περισσότερο, αφού διεπίστωσα ότι:

Τον Ρώσο του 1953 μεταχειριζόταν το σοβιετικό καθεστώς, όπως μεταχειρίζεται τον Νεοέλληνα του 2025/2026 το μητσοτακικό καθεστώς:

Βρεφοποιεί τον πολίτη, εξαπατώντας και τρομοκρατώντας τον, παρακολουθώντας, επιτηρώντας και τιμωρώντας τον!

Μια κυβέρνηση, όμως, που αφ’ ενός υποτιμά την νοημοσύνη του λαού, αφ’ ετέρου κάνει το παν για να κρατά τον πολίτη σε νηπιακή ηλικία, δεν είναι δημοκρατική αλλά κακοποιητική.

Η γνήσια δημοκρατία αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και φροντίζει να έχει στους κόλπους της πολίτες απαλλαγμένους από γνωστικά και βουλητικά ελαττώματα, που είναι ενημερωμένοι, νηφάλιοι και ώριμοι, ικανοί να λαμβάνουν αποφάσεις ελεύθερα, συνειδητά και υπεύθυνα.

Καμπανάκι χτυπούν και οι εξής φράσεις της Βλάχου για τον Ρώσο του 1953:

«Ο Ρώσος πολίτης δεν παύει ποτέ, ούτε στιγμή, ούτε ώρα, να βρίσκεται κάτω από αυστηρή παρακολούθηση. Από την ημέρα που θα γεννηθεί έως την ημέρα που θα πεθάνει, βαθμολογείται».

Κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς, λοιπόν, είτε λέγεται ρωσικό είτε κινεζικό είτε μητσοτακικό, φροντίζει να γνωρίζει τα πάντα για τον βρεφοποιημένο πολίτη και, αναλόγως, με τον βαθμό συμμόρφωσής του, να τον επιβραβεύει ή να τον τιμωρεί.

Στην εποχή του Κυριάκου Μητσοτάκη, οι κάμερες τεχνητής νοημοσύνης σε συνδυασμό με τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό, θεμελιώδη «εργαλεία» του «ψηφιακού κράτους», που με τόση δολιότητα προπαγάνδισε το μητσοτακικό καθεστώς, θα καταστήσουν αργά ή γρήγορα δυνατή την διαρκή επιτήρηση των σοβιετοποιημένων/κινεζοποιημένων Ελλήνων.

Οι ομοιότητες ανάμεσα στον βρεφοποιημένο Ρώσο του 1953 και στον βρεφοποιημένο Νεοέλληνα του 2026 δεν σταματούν εδώ:

Η αποχαύνωση μέσω της τηλεόρασης είναι ένα ακόμη κοινό τους γνώρισμα. Το ολοκληρωτικό καθεστώς χρησιμοποιεί το όπιο της ψυχαγωγίας για να αποπροσανατολίζει τον τηλεθεατή από τα πραγματικά προβλήματα, για να διαμορφώνει χειραγωγήσιμα μυαλά που σκέπτονται και συμπεριφέρονται με ομοιόμορφο τρόπο αλλά και για να τον κρατά μακριά από «το πλέον επικίνδυνο όπλο που έχει ανακαλύψει και που θα ανακαλύψει ποτέ η ανθρωπότης: από τον ένα, τον κάπως ανήσυχον άνθρωπο, που θα ξυπνήσει στην ψυχή του το αίσθημα της ανταρσίας».

Τέλος, στον κοινό παρονομαστή του Ρώσου του 1953 και του Νεοέλληνα του 2026 ανήκει και η αποξένωση από τον Θεό.

«Εμείς οι νέοι Ρώσοι βλέπουμε τις εκκλησίες σαν μουσεία τέχνης. Δεν πιστεύουμε στον Θεό, πιστεύουμε στον άνθρωπο», είχε πει κάποιος έφηβος στην Ελένη Βλάχου.

Κι εκείνη του είχε απαντήσει:

«Είσαστε με αυτόν τον τρόπο οι πτωχότεροι άνθρωποι της Γης. Ο φτωχότερος χριστιανός είναι πλουσιότερος από σας».

Αν ζούσε σήμερα η Ελένη Βλάχου, δεν αποκλείεται να παραπονιόταν στο αντίστοιχο χρονογράφημά της ότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν έχουν το θρήσκευμά τους γραμμένο ούτε στην ταυτότητά τους ούτε στην καρδιά τους!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ-ΕΥΧΗ:

Μετά από τις προεκτεθείσες σκέψεις, ας αναρωτηθούμε σοβαρά αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι δημοκρατική ή κρυπτοδικτατορική και, ακολούθως, ας ευχηθούμε για όλο τον κόσμο:

Όχι άλλη βρεφοποίηση!

Στηρίζουμε τον Κωνσταντινο Βαθιώτη

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe