Το ξέρω, ένα συγνώμη δεν αρκεί

Έχω σφάλλει στην ζωή μου όσα τα αστέρια του ουρανού, όσα τα κύματα της θάλασσας.
Έχω αδικήσει ανθρώπους. Κατέκρινα και καταδίκασα με συνοπτικές διαδικασίες που στηρίχθηκαν σε αυτά που έβλεπα και άκουγα, σε αυτά που καταλάβαινα και ένιωθα. Κι αυτό είναι το λάθος μου. Λάθος που όχι μόνο πληγώνει άλλους, αλλά αφήνει αυτόν τον καρκίνο του εγώ να τρώγει το ταλαίπωρο εαυτό μου. Λάθος γιατί αυτά που βλέπουμε ίσως δεν είναι αυτά που φαίνονται, και αυτά που καταλαβαίνουμε δεν είναι αυτά που όντως πραγματώνονται.

Είναι αυτές οι στιγμές που καταλαβαίνεις ότι μπήκες σε ένα τραίνο το οποίο αναχωρεί από τον σταθμό της ειρήνης. Και κει στέκει ο Χριστός. Σε κοιτά που ανεβαίνεις και σου φωνάζει να μην το κάνεις. Μα εσύ δεν τον ακούς. Θέλεις να επιβιβαστείς. Νιώθεις ότι το οφείλεις στον εαυτό σου, στην αλήθεια που υπερασπίζεσαι, στο κόσμο που σε εμπιστεύεται. Ανεβαίνεις λοιπόν και το μόνο που κάνεις είναι να βγάλεις το κεφάλι σου από το παράθυρο. Να δεις για λίγο ακόμα τον Χριστό, να Του εξηγήσεις το δίκιο σου, τον σωστό σκοπό σου, τα ανιδιοτελή σου κριτήρια, την άδολη αγάπη σου, να Τον πείσεις ότι το κάνεις για το καλό Του. Και Εκείνος το μόνο που κάνει είναι να σε κοιτά μ’ εκείνα τα μάτια, τα γεμάτα αγωνία και αγάπη, τα γεμάτα φως και κατανόηση, τα γεμάτα ουρανό και ταπείνωση. Μα το τρένο ξεκινά και σε βρίσκει επιβάτη του. Απομακρύνεται και συ μαζί μ’αυτό. Και ο Χριστός όλο και περισσότερο μικραίνει, μέχρι που χάνεται, μέχρι που το μόνο που βλέπεις είναι μια θύμισή Του και τίποτα παραπάνω. Χάνεται η αίσθηση της παρουσίας Του στην ζωή σου, χάνεται η ειρήνη και η χαρά. Μα συ δεν το κουνάς ρούπι από τη θέση σου, την τόσο απόμακρη απ’ Αυτόν. Γιατί πιστεύεις ότι αν τώρα αλλάξεις γνώμη θα ντροπιαστείς όσο ποτέ άλλωτε, ότι θα θεωρηθείς και συ ένας αποτυχημένος. Και αυτό το συναίσθημα της προδοσίας στην αξιότητά σου, στο αυτοείδωλό σου, σε στοιχειώνει.

Κι αν συνέλθεις κάποια στιγμή στο πέρας του δρόμου,αν τολμήσεις να παραδεχτείς ότι ο Χριστός σε αγαπά περισσότερο από το εγώ σου, αν καταλάβεις ότι ήταν λάθος που ανέβηκες σ’αυτό το τρένο πριν φτάσεις στην μη αναστρέψιμη πλάνη-σταθμό της αυτοθέωσής σου, αν καταλάβεις ότι η μοναδική σου αποτυχία είναι ότι έχασες τον Χριστό γιατί στηρίχτηκες στις δικές σου δυνάμεις, στις αρετές σου και στο «καθαρό σου κούτελο», έχεις πολλές ελπίδες να ξαναδείς τον Χριστό. Γιατί Εκείνος περιμένει. Δεν έφυγε ποτέ. Σε περιμένει εκεί πίσω στο σταθμό που όλα ξεκίνησαν, σε κείνο το σημείο που έχασες την λογική σου, που τυφλώθηκες από τα φώτα του κόσμου, που κουφάθηκες από τους επαίνους. Είναι εκεί και σε περιμένει, μα ήταν και δίπλα σου πάντα. Πάνω στο τρένο αυτό της ματαιοδοξίας σου. Ανέβηκε, μήπως και κάποια στιγμή Τον αναζητήσεις, μήπως και κάποια στιγμή Τον δεις και μετανοήσεις. Στεκόταν πάντα εκεί, πλησίον σου. Με διάκριση. Ειρηνικός. Αγαπών.

Γιατί τα λέγω όλα αυτά; Γιατί φλυαρώ άλλη μια φορά; 


Τα γράφω γιατί ακόμα κι όταν η λογική, οι γνώσεις σου, ο νούς σου, ακόμα και η συνείδησή σου, σου υπαγορεύουν ότι έκανες καλά, τελικά η καρδιά σου μπορεί να σε πληροφορεί για κάτι άλλο, εκείνη νομίζω είναι που θα βγάλει την τελικη απόφαση.
Νομίζω η καρδιά δεν λέγει ποτέ ψέμματα, λέγει μόνο την αλήθεια ή μόνο σιωπά. Το μόνο που καλείσαι εσύ να κάνεις είναι να βάζεις καλούς λογισμούς για τους άλλους. Να βλέπεις μέσα στην νύχτα τα αστέρια, μέσα στην καταιγίδα ουράνια τόξα, πίσω από τους αποχαιρετισμούς καινούργια ανταμώματα και μέσα στις διαφωνίες τον πόθο για συμφωνία.
Η καρδιά λοιπόν είναι η αφέντρα μου, νομίζω. Και η καρδιά μου, μου λέγει ότι πλήγωσα. Έχω δίκαιο, έχω άδικο; Δεν έχει νόημα να το εξετάσουμε αυτό, διότι υπάρχει ο κίνδυνος πάλι να βάλω στην άκρη την ειρήνη για να βγω νικητής σε έναν πόλεμο που πιθανότατα μοναδικό αντίπαλο έχω τους λογισμούς μου.

«Ο ιερός Χρυσόστομος λέει πως στην πνευματική αγωγή η μεγάλη αυστηρότητα, οι συνεχείς επιπλήξεις και οι πολλές παρατηρήσεις και τιμωρίες πονούν, κουράζουν και αποθαρρύνουν. Η διάκριση καλείται να σώσει και όχι να επιδεινώσει μια κατάσταση. Η συγχωρητικότητα, η μετάνοια και η αγάπη υπερβαίνουν την όποια αμαρτία. Ο ευγενικός, χαριτωμένος και ταπεινός τρόπος είναι χρήσιμος πάντοτε.
Το καλό δεν φέρνει καλό όταν καλώς δεν γίνεται.
Τους ανθρώπους θα βοηθήσουμε καλύτερα με την αγαπητική αλήθεια, τη φιλαδελφεία και την καταδεκτικότητα. Κάθε άνθρωπος έχει το κλειδί του, το κλικ του. Να μη στεκόμαστε απέναντι του ως ανακριτές, δικαστές, ψυχαναλυτές και κατήγοροι».
(Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης)

Το σημαντικό λοιπόν είναι όχι μόνο αυτό που λες και γράφεις αλλά και πως το λες, πώς το γράφεις. Σημαντικό είναι ο τρόπος με τον οποίο η αλήθεια θα προβληθεί ακόμα και θα υπερασπιστεί (αν έχει ανάγκη υπεράσπισης). Γιατί τελικά η Αλήθεια μπορεί να νοθευτεί ακόμα και με τον τρόπο που θα κηρυχθεί.
Σ’αυτό λοιπόν θα μείνω. Διότι το σίγουρο είναι ότι πλήγωσα με τον τρόπο μου. Πλήγωσα με τον τρόπο μου κατ’αρχήν τον ίδιο τον Χριστό και μετά ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν είμαι αρμόδιος να δικάσω. Κανείς δεν είναι.

Και επειδή δημόσια κατέκρινα, έλεγξα και σίγουρα στεναχώρεσα, νομίζω πρέπει να γράψω και αυτό εδώ δημόσια...
Και επειδή πολύς λόγος περί μετανοίας και συγχώρεσης...
Συγνώμη δημόσια τολμώ να πω, κι ας μην διαβαστεί ποτέ.
Συγνώμη κι ας μείνουν τα σημάδια της σκληρότητά μου στις ανθρώπινες καρδιές. Τουλάχιστον να κλείσουν οι πληγές θέλω, τουλάχιστον να μην ματώνουν πια εξαιτίας μου.
Όχι ότι η άποψή μου μετράει, αλλά μπορεί έστω και για λίγο να έγινα αιτία λύπης.
Είναι εύκολο να ξεφύγεις και να πράξεις όλα εκείνα που καταδικάζεις ενώ και συ ακριβώς εκείνη την ώρα τα πράττεις. π.χ.Να μιλάς αδιάκριτα περί αδιακρισίας. Να καταδικάζεις όλους εκείνους που το παίζουν "εκκλησιαστικοί παράγοντες" αυτοπαρουσιαζόμενος ως "εκκλησιαστικός παράγοντας".

Μία ειλικρινή συγνώμη τολμώ να πω μέσα από την καρδιά μου, σε έναν σύζυγο, πατέρα και ιερέα.
Πατέρα Χαράλαμπε να με συγχωρείτε και να εύχεστε για μένα, συγνώμη και σε όσους σκανδάλησα ή προσέβαλα.
Συγνώμη και σε κείνους που απογοήτευσα με τη συγνώμη μου αυτή.

Συγνώμη εγωισμέ, αλλά τελικά απέτυχα.

Εύχεστε υπέρ ημών

μας τόστειλε το mail