Φλερτάροντας με τον «άξονα»

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη

Νέα ενεργειακή οδός και προοπτικές εξόδου από την κρίση - Τα κρατικά ομόλογα που λήγουν, το ταμείο που είναι μείον, το ενδεχόμενο ενός νέου κουρέματος και η στάση πληρωμών
ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ από τη Ρωσία και οι κόκκινες γραμμές

Η επίσκεψη του Ισραηλινού Προέδρου στην Ελλάδα Σιμόν Πέρες την περασμένη βδομάδα αποτελεί άλλη μια απόδειξη της πρόθεσης του Ισραήλ, μιας περιφερειακής δύναμης, να συνεργαστεί επί τη βάσει κοινών συμφερόντων με την Ελλάδα, καθώς και με την Κύπρο στον τομέα της ενέργειας και αλλού, όπως είναι ο τουρισμός, το εμπόριο, η ναυτιλία, και κυρίως η άμυνα και η ασφάλεια.

Τουρκία vs Ισραήλ

Κύπρος και Ελλάδα βρίσκονται σε δεινή οικονομική και κατ΄ επέκταση αμυντική κατάσταση, ειδικώς έναντι της Τουρκίας, η οποία ουδόλως εγκαταλείπει τους στόχους για τη διπλή διχοτόμηση του Αιγαίου και της Κύπρου, και τη συνέχιση του καθεστώτος της φινλανδοποίησης. Ταυτοχρόνως, δε, επιδιώκει επί τη βάσει στρατηγικού σχεδιασμού να εμπεδωθεί ως κύρια περιφερειακή δύναμη, αντικαθιστώντας τον ρόλο τον οποίο διαδραματίζει το Ισραήλ, δημιουργώντας στην παρούσα φάση την εικόνα ότι συνιστά την προστάτιδα των μουσουλμανικών λαών χώρα, έναντι της ισραηλινής απειλής.

Προς την πολιτική αυτή κατεύθυνση, δηλαδή της τουρκικής περιφερειακής δύναμης, συνδράμουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, που αμφότερες προβάλλουν την Τουρκία ως μοντέλο διακυβέρνησης για τις χώρες της «Αραβικής Άνοιξης». Δηλαδή, ως ένα μεταβατικό πολιτειακό σύστημα συγκατοίκησης στρατού και μετριοπαθών ισλαμιστών, όπως στην παρούσα κατάσταση επιχειρείται να εμφανιστεί η περίπτωση της νέας αιγυπτιακής διακυβέρνησης, με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα να βρίσκεται στην εξουσία και τον στρατό -ο οποίος είναι εκπαιδευμένος στις ΗΠΑ- να έχει επί του παρόντος τη δυνατότητα να ασκεί τους δέοντες ελέγχους.

Εναλλακτική οδός αερίου
Με βάση αυτό το σκηνικό, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η εν λόγω τουρκική στρατηγική είναι πολυμερής και προκαλεί, όπως όλοι οι ηγεμονικοί στόχοι, αντιπάθειες και εχθρότητες. Οι Αιγύπτιοι, για παράδειγμα, ποτέ δεν είδαν θετικά την τουρκική «πατερναλιστική πολιτική» επί των Αράβων και των Μουσουλμάνων, διότι μέχρι πρότινος θεωρούσαν ότι ο ρόλος αυτός τους ανήκει. Επί της ουσίας, αυτό το οποίο εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η στρατηγική ρήξη Τουρκίας - Ισραήλ, η οποία, ενόσω ο Ερντογάν και το ΑΚP βρίσκονται στην εξουσία, δεν θα μεταβληθεί.

Αυτή όμως η τουρκική πολιτική δημιουργεί επιπρόσθετο, πέραν του φυσικού αερίου, πρόσφορο έδαφος για τη δημιουργία μιας στρατηγικής συμμαχίας μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας, και μια νέα οδό φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, εναλλακτική αυτών της Ουκρανίας και της Τουρκίας. Ο άξονας αυτός δεν θα πρέπει να στηριχθεί μόνο στην αρχή ότι ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος, αλλά και προς τη δημιουργία θετικών συνθηκών οικονομικής, εμπορικής και ναυτιλιακής αλληλεξάρτησης, καθότι συνιστούν τομείς συναφείς με την ενέργεια. 

η συνέχεια εδώ