Παρέα νεαρών παράτησε τη ζωή στη πόλη και μένουν μόνιμα σε καλύβες έξω απ’τη Λάρισα χωρίς ανέσεις & πολυτέλειες

Ζούνε σε μια άλλη εποχή, μακρυά από τους ρυθμούς και τις ανέσεις της πόλης, μία ομάδα ανθρώπων ζει σε καλύβες έξω από τη Λάρισα.

Πρόκειται για μια ομάδα ατόμων που ζούνε σε χωριό έξω από τη Λάρισα. Είναι η πειραματική κοινότητα του Νέσσωνα με την αγροτική ζωή και τις εργασίες.

Οι καλύβες είναι τα σπίτια τους και δεν τους ενδιαφέρει καμία πολυτέλεια, ενώ έχουν έρθει από διάφορα μέρη της χώρας για να ζήσουν στο ιδιότυπο αυτό κοινόβιο, αλλά και από το εξωτερικό. Μέλη της κοινότητας αυτής αλλά και ο ιδρυτής τους μιλήσανε στην κάμερα της «Αυτοψίας» αναφερόμενοι στον τρόπο ζωής που επέλεξαν.

Ο Κώστας Κοντομάνος, ιδρυτής του χωριού αυτού, πριν 21 χρόνια αποφάσισε να συστήσει αυτό το κοινόβιο έξω από τη Λάρισα: «Ήμουν γιάπης, σπούδασα οικονομικά όταν αποφάσισα να το κάνω» εξομολογείται στην κάμερα και συνεχίζει. «Πήραμε αυτό το χωράφι και αποφασίσαμε με έναν φίλο μου να γίνουμε καλλιεργητές. Είχαμε βρει ότι κάποιοι άνθρωποι χτίζουν και σπίτια με πηλό. Πήγαμε και χτίσαμε στο Μαρόκο ένα σπίτι για να πάρουμε εμπειρία και έπειτα ήρθαμε και χτίσαμε αυτό το σπιτάκι εδώ. Έτσι ξεκινήσαμε, από αγρότες γίναμε οικοδόμοι σιγά σιγά. Αργότερα μπήκε και άλλος κόσμος και αρχίσαμε να δοκιμάζουμε και άλλα πράγματα, ότι έχει να κάνει με εναλλακτικές τεχνολογίες. Ο χώρος εδώ αλλάζει συνεχώς και αυτοπροσδιορίζεται.

Το τελευταίο μας πείραμα είναι οικονομικοκοινωνικού χαρακτήρα. Πλέον υπάρχει κόσμος εδώ και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα μοντέλο οικονομικής αυτοτέλειας. Κάνουμε φυσική δόμηση, θερμοκολτούρα, i-καλλιέργεια, αναγεννητική γεωργία, έχουμε βιολογικούς καθαρισμούς, συλλογή νερών, έχουμε λίμνες, υδροπονίες, βιοαέριο, κομποστοποίηση, βρώσιμο δάσος και θα δούμε τι άλλο θα μας έρθει».

Δείτε πώς θα εξασφαλίσετε επαρκή πρόσληψη βιταμίνης D

Πλήθος μελετών υπογραμμίζουν την ανάγκη επαρκών αποθεμάτων βιταμίνης D στον οργανισμό προκειμένου να αποφευχθούν πλήθος ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου. Η βιταμίνη D είναι άκρως σημαντική για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού, ενώ ωφελεί τη λειτουργία του εγκεφάλου, της καρδιάς και την ψυχική υγεία.Είναι επίσης απαραίτητη για τη διατήρηση της οστικής πυκνότητας και της υγείας των μυών, καθώς βοηθά στην απορρόφηση του ασβεστίου, του μαγνησίου και του φωσφόρου.Η έλλειψή της προκαλεί διάφορα συμπτώματα με κυριότερα τον πόνο των οστών και των μυών και την έντονη κούραση.

• Οι ελάχιστες ποσότητες που πρέπει να λαμβάνει κανείς καθημερινά για να έχει επαρκή επίπεδα βιταμίνης D, διαμορφώνονται ως εξής:

  - Παιδιά κάτω του ενός έτους - 400 IU
  - Παιδιά ηλικίας έως 13 ετών - 600 IU
  - Ενήλικες και εγκυμονούσες - 600 έως 800 IU

  Η βιταμίνη D βρίσκεται σε ζωικές τροφές και οι πηγές φυτικής προέλευσης είναι ελάχιστες.

  Δείτε πώς θα εξασφαλίσετε επαρκή πρόσληψη βιταμίνης D:

  Συμπληρώματα: Διατίθενται σε μεγάλες δόσεις με τη μορφή βιταμίνης D3 ή D2. Περίπου 50.000 IU αυξάνουν τα επίπεδα της βιταμίνης D στο αίμα. Η D3 είναι πιο αποτελεσματική από την D2 όταν προσλαμβάνεται σε μικρότερες δόσεις καθημερινά.
• Εμπλουτισμένες τροφές: Σε κάθε χώρα ισχύουν διαφορετικοί κανονισμοί για τις εμπλουτισμένες τροφές, είτε πρόκειται για δημητριακά είτε για γαλακτοκομικά. Τρόφιμα όπως το αγελαδινό γάλα, τα φυτικά γάλατα (σόγιας, αμυγδάλου κλπ.), ο χυμός πορτοκαλιού, τα γιαούρτια, τα τόφου και τα δημητριακά είναι ενδεικτικά κάποιες εμπλουτισμένες τροφές που παρέχουν 100-300 IU καθημερινά.
• Ηλιακή ακτινοβολία: Η άμεση έκθεση στον ήλιο χωρίς αντηλιακό επί 30 λεπτά δύο φορές την εβδομάδα, είναι αρκετή για να εξασφαλίσει κάποιος επάρκεια βιταμίνης D. Το χρώμα του δέρματος, η ατμοσφαιρική ρύπανση, η εποχή του χρόνου είναι παράγοντες που επηρεάζουν την απορρόφηση της βιταμίνης D.
• Κρόκος αυγού και τυρί: Οι κρόκοι αυγών από κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής περιέχουν αρκετή ποσότητα βιταμίνης D. Το τυρί επίσης συμβάλλει στην επαρκή πρόσληψη.
• Μανιτάρια: Τα άγρια μανιτάρια που εκτίθενται στην υπεριώδη ακτινοβολία περιέχουν αρκετή βιταμίνη D. Ακόμη και αυτά που καλλιεργούνται όμως μέσω έκθεσης σε ακτίνες UV μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες σε βιταμίνη D. Είναι μάλιστα εξίσου αποτελεσματικά με τα συμπληρώματα.

 πηγή

Müzikal Ifade - Κυρά μ' κι αρχοντοπούλα

Αγίου Γρηγόριος Νύσσης - Ερμηνεία του Άσματος Ασμάτων (1)

Πρόλογος

Στη σεμνοπρεπέστατη Ολυμπιάδα ο Γρηγόριος επίσκοπος Νύσσης απευθύνει το χαίρε εν Κυρίω

Αποδέχθηκα το ενδιαφέρον σου για το Άσμα Ασμάτων, που εκδήλωσες σ’ εμένα και κατά πρόσωπο και με γράμματα, ώστε με την κατάλληλη θεωρία ν’ αποκαλυφθεί η κρυμμένη μέσα στα λόγια του φιλοσοφία για τις αιώνιες έννοιες καθαρμένη από την επιπόλαιη κατά γράμμα ερμηνεία των λέξεων, πράγμα που ταιριάζει στη σεμνότητα του βίου σου και στην καθαρότητα της ψυχής σου. Γι’ αυτό δέχτηκα πρόθυμα να επιμεληθώ γι’ αυτό, όχι βέβαια για να σου φανώ χρήσιμος στη διάπλαση του χαρακτήρα σου (γιατί πιστεύω ότι ο οφθαλμός της ψυχής σου είναι καθαρός από κάθε εμπαθή κι ακάθαρτη έννοια κι ατενίζει απαραπλάνητα προς τα θεία αυτά ρητά και την αθάνατη χάρη), αλλά για να λάβουν οι πιο σαρκικοί κάποια χειραγωγία προς την πνευματική και άυλη κατάσταση της ψυχής, προς την οποία οδηγεί το βιβλίο αυτό με τη σοφία που κρύβει.

Επειδή μερικοί από τους εκκλησιαστικούς νομίζουν ότι σε όλα τα σημεία πρέπει να παραμένουμε στη λέξη της αγίας Γραφής, και δε δέχονται ότι μερικά πράγματα έχουν λεχθεί με αινίγματα και υπόνοιες (συμβολισμούς και αλληγορίες), θεωρώ απαραίτητο ν’ απολογηθώ γι’ αυτά πρώτα σ’ αυτούς που μας αποδίδουν τέτοιες κατηγορίες και να τους πω, ότι τίποτα δεν απορρίπτουμε στην προσπάθειά μας να θηρεύσουμε με κάθε τρόπο από την θεόπνευστη Γραφή το ωφέλιμο, ώστε, αν ωφελεί κάπως και η λέξη, εννοούμενη όπως έχει λεχθεί, να έχουμε αμέσως ό,τι επιδιώκουμε. Αν όμως κάτι που ειπώθηκε κρυμμένο μέσα σε υπονοούμενα και αινίγματα είναι ανίκανο να ωφελήσει με το πρώτο νόημά του, να χρησιμοποιούμε τους λόγους αυτούς έτσι, όπως συμβουλεύει ο λόγος που μας παιδαγωγεί με τις Παροιμίες, ώστε να εννοήσουμε αυτό που λέγεται είτε ως παραβολή είτε ως ένα λόγο σκοτεινό είτε ως γνώμη κάποιου σοφού είτε σαν κάποιο αίνιγμα. Την εξήγηση των λόγων αυτών με την αναγωγή στη θεωρία (στο νόημά τους) είτε τροπική έκφραση θέλει να την ονομάσει κανένας είτε αλληγορία είτε ο,τιδήποτε άλλο, η διαφορά μας δε θα είναι στο όνομα αλλά μόνο αν περιέχει κάποιο ωφέλιμο νόημα. Γιατί και ο μέγας Απόστολος λέει ότι ο νόμος είναι πνευματικός (εννοώντας με το όνομα “νόμος” και τις ιστορικές διηγήσεις, επειδή όλη η θεόπνευστη Γραφή για όσους τη διαβάζουν είναι νόμος, και δεν παιδαγωγεί -μόνο με τα φανερά παραγγέλματα, αλλά και με τις ιστορικές εξηγήσεις- προς τη γνώση των μυστηρίων και προς την καθαρή πολιτεία όσους τη γνωρίζουν με ακρίβεια), και χρησιμοποιεί την εξήγηση όπως τον εξυπηρετεί, αποβλέποντας στο ωφέλιμο και δεν ενδιαφέρεται για το όνομα, το οποίο πρέπει να δώσει στο είδος της εξήγησης. Αλλ’ άλλοτε λέει ότι μεταβάλλει το λόγο, όταν είναι να μεταφέρει την ιστορία για να δείξει την οικονομία των δύο διαθηκών. Έπειτα, όταν θυμήθηκε τους δύο υιούς του Αβραάμ, που του έδωσαν η υπηρέτρια του και η ελεύθερη σύζυγός του, ονομάζει το λόγο γι’ αυτά αλληγορία. Και πάλι διηγούμενος μερικά συμβάντα από την Ιστορία παρατηρεί ότι «γίνονταν σ’ εκείνους ως προεικονίσεις, έχουν όμως γραφεί για να νουθετήσουν έμας». Κι όταν πάλι είπε ότι «δεν πρέπει να βάζουμε φίμωτρο στο βόδι που αλωνίζει», πρόσθεσε ότι δεν ενδιαφέρεται ο θεός για τα βόδια, αλλ’ ότι «αυτά οπωσδήποτε γράφτηκαν για εμάς». Σε κάποιο σημείο τη θαμπή κάπως και μερική γνώση την ονομάζει γνώση από έσοπτρο και αινιγματική. Και ακόμα, τη μετάβαση από τα σωματικά στα νοητά την ονομάζει μετάβαση (μετάστασιν) προς τον Κύριο και αφαίρεση του καλύμματος.

Με όλους αυτούς τους διάφορους τρόπους και τα διάφορα ονόματα τής κατά τον νουν θεωρίας μας υποδεικνύει ένα είδος διδασκαλίας, ότι δηλαδή δεν πρέπει με κανένα τρόπο να παραμένουμε στο γράμμα, γιατί βλάπτει σε πολλά τον ενάρετο βίο το πρόχειρο νόημα των λεγομένων, αλλά να μεταβαίνομε στην άυλη και νοητή θεωρία, ώστε οι σωματικότερες έννοιες να μεταβληθούν σε νου και πνεύμα και η σαρκικότερη σημασία των λεγομένων να τιναχτεί όπως τινάζουμε τη σκόνη. Και γι’ αυτό λέει ότι «το γράμμα σκοτώνει, ενώ το πνεύμα δίνει ζωή», επειδή η ιερά ιστορία, αν σταθούμε μπροστά στα ψιλά πράγματα, δε μας παρέχει υποδείγματα αγαθού βίου. Τί ωφελεί δηλαδή (προς αρετήν) σε αυτόν που ακούει ότι ο προφήτης Ωσηέ έκανε παιδί με μια πόρνη και ο Ησαΐας ότι μπήκε στο σπίτι της προφήτισσας, αν περιορίσει κανένας το λόγο στη λέξη μόνο; Ή ως προς τί συντελούν στον ενάρετο βίο οι διηγήσεις για το Δαβίδ, όταν η μοιχεία και ο φόνος συναντιούνται στο ίδιο ανοσιούργημα; Αν όμως διαπιστωθεί κάποια αιτία πού αποκρούει την ευθύνη για ό,τι επιτελέστηκε μ’ αυτά, τότε θ’ αποδειχθεί αληθινός ο λόγος του Αποστόλου ότι «το γράμμα σκοτώνει» (γιατί περιέχει υποδείγματα φαύλων πραγμάτων), «ενώ το πνεύμα δίνει ζωή». Γιατί μεταφέρει την ασυνάρτητη και διαβλητή έννοια σε θεϊκότερες σημασίες.

Και γνωρίζουμε ότι ο ίδιος ο Λόγος που λατρεύεται και προσκυνείται απ’ όλη τη κτίση, όταν μας παρέδιδε τα θεία μυστήρια με μορφή ανθρώπου και σχήμα δια σαρκός, μας αποκάλυπτε τα νοήματα του νόμου έτσι, ώστε να λέει ότι οι δύο άνθρωποι πού δίνουν μαρτυρία αληθινή είναι ο ίδιος και ο Πατέρας του. Και το χάλκινο φίδι που το ανέβασαν ψηλά, και που απομάκρυνε από το λαό τα θανατηφόρα δαγκώματα των φιδιών, παίρνει μέρος στην οικονομία που έγινε για χάρη μας μέσω του σταυρού. Αλλά και των ίδιων των μαθητών του την οξύνοια τη γυμνάζει με συσκιασμένα και κρυμμένα λόγια, με παραβολές, με παρομοιώσεις, με λόγους σκοτεινούς, με αποφθέγματα που διατυπώνονται μ’ αινίγματα. Αυτά εξηγώντας τα κατά τις μεταξύ τους συνομιλίες διέλυε την ασάφειά τους και κάποτε, όταν δεν καταλάβαιναν το νόημα, κατηγορούσε τη βραδύνοιά τους και τη διανοητική τους αδυναμία. Όταν δηλαδή τους έδινε εντολή ν’ απέχουν από τη ζύμη των Φαρισαίων κι αυτοί κοίταζαν μικρόψυχα τα σακκούλια, όπου δεν υπήρχαν εφόδια σε ψωμιά, τότε κατηγορεί όσους δεν αντιλαμβάνονταν, ότι αυτό που δήλωνε ή ζύμη ήταν η διδασκαλία. Κι όταν πάλι οι μαθητές του τού ετοίμαζαν το τραπέζι κι εκείνος αποκρινόταν, «εγώ έχω τροφή να φάγω πού εσείς δεν την ξέρετε», επειδή αυτοί υπέθεσαν ότι μιλούσε για σωματική τροφή που του πρόσφεραν άλλοι, ερμηνεύει το λόγο του λέγοντας ότι το κατάλληλο φαγητό πού αρμόζει σ’ αυτόν είναι η εκπλήρωση του θελήματος της σωτηρίας.

Μύρια τέτοια μπορούμε να συλλέξουμε από τις ευαγγελικές εκφράσεις, των οποίων άλλο είναι το νόημα με την πρώτη ματιά, άλλου όμως στοχεύει το νόημα των λόγων. Όπως για παράδειγμα το νερό που υποσχόταν στους διψασμένους, που όσοι πιστεύουν μεταβάλλονται σε πηγές ποταμιών· τον άρτο πού κατεβαίνει από τον ουρανό· το ναό που γκρεμίζεται και σε τρεις μέρες ξαναχτίζεται, το δρόμο, τη θύρα, την πέτρα που παραπετούν οι οικοδόμοι και που γίνεται θεμελιόπετρα κεφαλική, τους δυο που βρίσκονται στο ίδιο κρεβάτι, το μύλο, εκείνες που αλέθουν, εκείνη που παίρνει κι εκείνη που αφήνει, το νεκρό, τους αετούς, τη συκιά που φουσκώνει και βγάζει κλαδιά. Όλα αυτά και τα παρόμοια μπορούν να χρησιμεύσουν ως προτροπές για την αναγκαιότητα να ερευνούμε τους θείους λόγους, να επιδιδόμαστε στην ανάγνωση και να ψάχνουμε με κάθε τρόπο μήπως βρεθεί κάπου κάποιος λόγος πιο υψηλός από την πρόχειρη κατανόηση που ν’ οδηγεί το νου μας στα θεϊκά και ασώματα. Γι’ αυτό δεν πιστεύομε, ότι είναι η συκιά το δέντρο από το οποίο απαγορεύθηκε να φάμε, όπως είπαν μερικοί, ούτε κάποιο άλλο από τα καρποφόρα. Γιατί, αν η συκιά προκαλούσε τότε το θάνατο, ούτε τώρα δε θα έδινε φαγώσιμους καρπούς. Ταυτόχρονα διδαχτήκαμε από τον ίδιο τον Κύριο, που διδάσκει με τρόπο αποφατικό, ότι κανένα πράγμα από όσα περνούν μέσα στον άνθρωπο από το στόμα δεν μπορούν να τον μολύνουν. Αλλά στην εντολή αυτή αναζητούμε ένα άλλο νόημα, άξιο στο μεγαλείο του νομοθέτη. Κι αν ακούσουμε ότι η φυτεία του παραδείσου είναι έργο του Θεού, είτε δέντρο της ζωής φυτεμένο στο κέντρο του παραδείσου, ζητούμε από αυτόν που αποκαλύπτει τα κρυμμένα μυστήρια να μάθουμε, ποιά φυτά καλλιεργεί και περιποιείται o Πατέρας και πώς είναι δυνατό να υπάρχουν στην καρδιά του παραδείσου τα δύο δέντρα, το δέντρο της σωτηρίας και το δέντρο της απώλειας. Γιατί το ακριβές μέσο, όπως στην περιφέρεια τού κύκλου, βρίσκεται οπωσδήποτε στο ένα κέντρο. Αν όμως δίπλα στο κέντρο τεθεί από ένα μέρος του ένα άλλο κέντρο, είναι απόλυτη ανάγκη μαζί με το κέντρο να μετατεθεί και ο κύκλος, ώστε να μην είναι πια μέσο το πρώτο κέντρο. Εκεί λοιπόν αφού ο παράδεισος είναι ένας, πώς λέει η Γραφή ότι καθένα από τα δύο δέντρα νοείται χωριστά, βρίσκονται ωστόσο στο μέσο και το ένα και το άλλο, κι απ’ αυτά το με τη θανατηφόρα ιδιότητα διδάσκει πώς είναι ξένο από τη φυτεία του θεού η Γραφή που βεβαίωσε ότι όλα τα έργα του Θεού είναι εξαιρετικά καλά; Αν δεν ερευνήσει κανένας σ’ αυτά την αλήθεια με τη φιλοσοφία, θα φανεί ο λόγος ασύστατος (σαθρός) και μυθώδης σ’ εκείνους που δεν τα εξετάζουν έτσι.

Θα πάμε μακριά αν αναφέρουμε όλα όσα λένε οι προφήτες. Πώς δηλαδή ό Μιχαίας λέει ότι στις έσχατες ημέρες θά φανερωθεί βουνό πάνω στις κορυφές των βουνών, ονομάζοντας έτσι το μυστήριο της πίστης που εμφανίζεται, για να καθαιρέσει τις αντίθετες δυνάμεις. Και πώς λέει ότι βλασταίνει ράβδος και άνθος από τη ρίζα, αναγγέλλοντας με τον τρόπο αυτόν ο υψηλός Ησαΐας την εμφάνιση του Κυρίου μέσα από τη σάρκα. Ή τί νόημα έχει μέσα στο λόγο του μεγάλου Δαβίδ το βουνό το πηγμένο όπως το τυρί ή το άρμα το φορτωμένο μυριάδες; Ή τί είναι η αγέλη των ταύρων που αφήνεται να ορμήσει επάνω στις δαμάλες των λαών ή το βόδι πού βάφεται στο αίμα ή οι γλώσσες των σκυλιών ή ο Λίβανος πού λιανίζεται μαζί με τους κέδρους όμοια με το χρυσό μόσχο. Και κοντά σ’ αυτά μπορούμε να συγκεντρώνομε άπειρα από τις άλλες προφητείες και να δείξουμε ότι είναι απαραίτητη η λογική κατανόηση των ρητών. Κι αν αυτή αποκλειστεί, όπως θέλουν μερικοί, μου φαίνεται ότι το πράγμα είναι σα να παραθέτει κανένας στο τραπέζι να φάνε οι άνθρωποι τις τροφές ακατέργαστες, να μην δηλαδή τρίψει καλαμιές, να μην ξεχωρίσει με το λίχνισμα το σιτάρι από τα άχυρα, να μην κάνει το σιτάρι αλέθοντάς το αλεύρι, ούτε να ζυμώσει το ψωμί όπως το ζυμώνουν οι αρτοποιοί.

Όπως λοιπόν το ακατέργαστο γέννημα είναι τροφή των ζώων κι όχι των ανθρώπων, έτσι μπορεί να πει κανένας ότι είναι πιο πολύ τροφή άλογων όντων κι όχι λογικών οι θεόπνευστοι λόγοι, όχι μόνο της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και οι περισσότεροι της ευαγγελικής διδασκαλίας, αν δεν τους εξετάζομε με μια λεπτότερη θεωρία. Το φτυάρι που καθαρίζει το αλώνι, το άχυρο που παραδίδεται στον αέρα, το σιτάρι που μένει στα πόδια εκείνου που λιχνίζει, η άσβηστη φωτιά, η κατάλληλη αποθήκη, το δέντρο που παράγει κακούς καρπούς, η απειλή του τσεκουριού που προμηνύει το φοβερό κόψιμο του δέντρου, οι πέτρες που μεταποιούνται και γίνονται άνθρωποι.

Αυτά ας αποτελέσουν με το γράμμα μου προς τη φρόνησή σου μια απολογία προς εκείνους που νομοθετούν να μην αναζητούμε στους θείους λόγους τίποτε περισσότερο από την πρόχειρη σημασία της λέξης. Κι αν, μετά τη φιλόπονη σπουδή τού Ωριγένη πάνω στο βιβλίο αυτό, προθυμοποιήθηκα να καταγράψω κι εγώ τον δικό μου κόπο, να μη με κατηγορήσει κανένας, αλλά να έχει υπόψη το θειο λόγο του Αποστόλου που λέει, «καθένας θα πάρει την αμοιβή του ανάλογα με τον κόπο του». Εγώ βέβαια δεν έχω συντάξει το λόγο μου για επίδειξη. Αλλ’ επειδή κάποιοι από εκείνους που με παρακολουθούν σημείωσαν από φιλομάθεια πολλά από όσα είπα στις συγκεντρώσεις μας, πήρα από αυτούς μερικά όσα είχαν σημειώσει με κάποια συνέχεια, κι άλλα πρόσθεσα ο ίδιος, όσα ήταν απαραίτητα να προστεθούν, και τα υπαγόρευσα με τον τύπο των ομιλιών αναφέροντας τις διατυπώσεις και προχωρώντας στην ανάλυση των ρητών, όσο μου έδιναν τον καιρό γι’ αυτό οι απασχολήσεις μου κατά τις μέρες των νηστειών. Γιατί τότε συνθέσαμε το λόγο αυτό για ν’ ακουστεί δημοσία. Αν μου δώσει και χρόνια ζωής ο Θεός, ο ταμίας της ζωής μας, και δώσει και καιρούς ειρηνικούς, θ’ ασχοληθώ ίσως και με όσα απομένουν. Τώρα ο λόγος και η ανάλυσή μας έφτασε ως τα μισά.

Το πρωτότυπο κείμενο

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΙΣΜΑΤΩΝ

 

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΜΟΛΙΣ ΑΚΟΥΣΕ ΟΤΙ Η ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ....

 Σχεδόν δύο χρόνια κοροδεύατε τόν Ελληνικό λαό μιλώντας γιά τοίχος ανοσίας μέ τό 60-70% τού πληθυσμού άν εμβολιαζόταν. Τώρα καταλάβατε αυτό πού έλεγαν οι γιατροί πού λοιδωρήθηκαν από τά ΜΜΕξαπάτησης καί χλευάστηκαν σάν ψεκασμένοι, μέχρι καί τόν πρωθυπουργό παρέσυραν οί " ειδικοί" καί μιλούσε καί αυτός διατυμπανίζοντας τό τοίχος ανο(η)σίας χαρακτηρίζοντας τους ώς τσαρλατάνους! Θά ζητήσει κανένας τώρα συγνώμη καί νά υποβάλει τήν παραίτησή του; καί πρωτίστως  γιά τήν " κυρία" Θεοδωρίδου.

Γελάνε και οι πέτρες του Βατικανού.

Κανένα ἄλλοθι γιά κανένα…

 

Τυχαῖα ἔπεσα χτές τό πρωί πάνω σέ ἕνα ακόμη ἀπίστευτο τηλεοπτικό μνημεῖο θράσους και ψευτοεπιστημονικῆς ἀθλιότητας. Αὐτή τή φορά δέν ἦταν ὁ διαβόητος ψυχασθενής νά μᾶς πεῖ γιά τούς πλούσιους ὑγειονομικούς πού πρέπει νά τούς αὐξηθοῦν τά πρόστιμα, οὔτε ὁ ἐπιψιμυθιωμένος ἀρχικαρνάβαλος πού παριστάνει τήν πρόεδρο τῆς ΕΙΝΑΠ. 

Ἧταν ἡ πανεπιστημιακή ἐξπέρ τῆς ἐπιδημιολογίας (ἡ…πρεσβυτέρα ντέ, ἡ κυρία τοῦ φιμωτράκια μεγαλοκαθηγητά πού προσφάτως μετεξελίχθηκε σέ φιμωτράκια ρασοφόρο), ἡ ὁποία πραγματικά μᾶς πόνεσε τά μυαλά μας, μέσα σέ ἕνα ἀπίστευτο 15λεπτο παραλήρημα, ὅπου ἡ μία ἀηδία πού ξεστόμιζε ἀναιροῦσε τήν ἄλλη καί ἡ μία γελοία εἰκασία ἀποτελείωνε τήν ἐπόμενη.

 

Τό παραλήρημα περιλάμβανε μεταξύ ἄλλων καί «ἐκτίμηση» ὅτι πρέπει νά μειωθεῖ κι ἄλλο ἡ διάρκεια τοῦ πιστοποιητικοῦ ἐμβολιασμοῦ, γιατί προφανῶς ἡ τρίτη δόση δεν…πολυφτουράει, ἄν καί ὅταν ἐρωτήθη ἀπό τό καρτούν-παρουσιαστή τῆς ἐκπομπῆς πόσο διαρκεῖ, ἡ λεγάμενη ἀπάντησε ὅτι εἶναι καλύτερη ἀπό τό τίποτε, ἐνῶ ἀμέσως μετά πώς ἔπειτα ἀπό ἕνα μήνα ἀρχίζει καί ἐξασθενεῖ, ἀλλά πάντως ὅσες παραπάνω δόσεις κάνει κάποιος, θά φτάσει τελικά σέ ἕνα ποσοστό σχετικῆς ἀσφάλειας. Μᾶς εἶπε μέχρι καί ποσοστά (τρεῖς τό λάδι τρεῖς τό ξύδι, ἔξι τό λαδόξυδο), καθώς καί τήν ἐξίσου καταπληκτική ἐκτίμηση πώς εἶναι σάν νά τρέχεις στήν Ἐθνική Ὁδό μέ ταχύτητα, ὁπότε ὅσο ἐμβολιάζεσαι, εἶναι σάν νά μειώνεις τήν ταχύτητα καί νά αὐξάνεις τό…ποσοστό ἀσφαλείας! Και εἶπε καί πολλά ἀκόμη, ἄκρως…ἐπιστημονικά, πού δεν μπορῶ νά τά μεταφέρω, γιατί γιά νά τά μεταφέρεις ἀκριβῶς πρέπει νά ἔχεις πάθει πολλαπλά ἐγκεφαλικά.

Ὅλος αὐτός πάντως ὁ ἀπερίγραπτος παράληρος τῶν ἤξεις-ἀφήξεις, τῶν λοιπῶν χρησμῶν τῆς Πυθίας καί τῶν…ἐμπεριστατωμένων διαπιστώσεων τύπου ἀντιπροέδρου τοῦ Ἐδεσσαϊκοῦ, πού διατυπώθηκε ἐν μέσω ἀμήχανων χαμόγελων, κομπιασμάτων καί φυσικά χωρίς τήν παραμικρή ἀπόπειρα τεκμηρίωσης ἀκόμη καί γιά το θεαθῆναι, ἐννοεῖται πώς ἔγινε πλήρως ἀποδεκτός, χωρίς τήν παραμικρή ὑποψία, ἀπό τά ζόμπι τοῦ καναλιοῦ. Ἀλλά βέβαια τό πολύ χειρότερο εἶναι πώς ἀναμφίβολα ἔγινε ἐξίσου ἀποδεκτός ἀπό τά ἐκατοντάδες χιλιάδες ζόμπι τῆς καθημερινῆς τηλοψίας.

 Ὅλους αὐτούς δηλαδή τούς θλιβερούς κατοίκους τῆς γνωστῆς ὑπερσαχάρειας ἀνθυπομπανανίας, πού, ἐνῶ οἱ ξαφνικοί θάνατοι αὐξάνουν καί τά μπόλια ἀποδεικνύονται μέ πληθώρα στοιχείων ὄχι μόνο ἐπικίνδυνα ἀλλά καί ἄχρηστα, αὐτοί συνεχίζουν νά καταπίνουν νυχθημερόν ἀμάσητο τόν πλέον ἄθλιο καί γελοῖο σανό, τόν ὁποῖο τούς ταΐζει ἀφειδῶς μία ἀντίχριστη καί φασιστική χούντα, μαζί μέ τά τρία βασικά δεκανίκια της: ἕνα ἀνεκδιήγητο ἀνθρώπινο σκουπιδαριό διεστραμμένων μέ ἄσπρες μπλοῦζες, μία συμμορία ἀπό τομάρια πού παριστάνουν τούς δημοσιογράφους καί φυσικά ἔνα συρφετό δαιμονισμένων ρασοφόρων πού παρασέρνουν στόν πάτο τῆς λάσπης χιλιάδες ζωές ἀλλά καί (τό ἀκόμη χειρότερο) ἀνθρώπινες ψυχές.

Αὐτοί εἶναι οἱ τρεῖς πυλῶνες τοῦ ὑγειοφασιστικοῦ καθεστῶτος - καί ἡ εὐθύνη τους εἶναι πραγματικά τρομακτική. Ἐπειδή ὅμως μιλᾶμε ἐδῶ καί πάρα πολύ καιρό γιά ἐκκωφαντικά ξεδιάντροπη ἀλητεία καί γιά σωρεία ἐξόφθαλμων ψεμάτων, ἡ ὄντως τεράστια εὐθύνη αὐτῶν δέν προσφέρει καμία ἀπολύτως δικαιολογία στά ἀνοϊκά ὑποζύγια τῆς καθ’ ἡμᾶς χωματερῆς. Γιά νά ἀκούσεις ἔστω μέ σχετική νηφαλιότητα ὅλη αὐτή τήν ἄθλια προπαγάνδα, ὅλα αὐτά τά χυδαῖα ψέματα, χωρίς νά ἐκραγεῖς ἀπό τόν προκλητικό παραλογισμό τους (δέν συζητᾶμε ἐννοεῖται τό νά τά πιστέψεις), πρέπει νά ἔχεις ὑποστεῖ πλήρη λοβοτομή. Καί αὐτήν ὅσοι την ὑπέστησαν, το ἔπραξαν αὐτεξουσίως καί αὐτοπροαιρέτως. Καμία δικαιολογία συνεπῶς. Κανένα ἄλλοθι γιά κανένα…

 Νεκτάριος Δαπέργολας

Καλο παράδεισο γλυκέ μας π.Μιχαήλ

 Ο Γέροντας Μιχαήλ γεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας (του Μεγάλου Αλεξάνδρου) το 1955. Από το 1973 έζησε στην Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας στο Άγ. Όρος μέχρι τις αρχές του 1988. Στη συνέχεια για 10 χρόνια έζησε στην έρημο του Σινά. Από το 1998 ζούσε μόνος και ήσυχος στην ορεινή Κορινθία και από το Νοέμβριο του 2010 ήταν μοναχός της Ι. Μ. Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους. Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016 στα πλαίσια των συνάξεων της Ορθόδοξης Αγκαλιάς.

Άλλη μια δολοφονία με τα δαιμονικά πρωτόκολλα...

~ Ἅγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ''Τό πᾶν εἶναι ἠ Θὲλησις. Καί ὁ Θεὸς δὲν σώζει μέ τήν βία αὐτόν πού δέν τό θέλει...''

Χτίζετε γέφυρες ή φράκτες;

 

Μια φορά κι έναν καιρό, μάλωσαν δύο αδέλφια που ζούσαν σε γειτονικές φάρμες. Ήταν το πρώτο σοβαρό ρήγμα στη σχέση τους. Για 40 χρόνια, εργάζονταν μαζί ως γεωργοί, μοιράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα τα γεωργικά μηχανήματα, και συνεργάζονταν αρμονικά για την εμπορία των προϊόντων τους.

Όμως, η μακρά συνεργασία τους διεκόπη απότομα. Η διένεξη ξεκίνησε από μια μικρή παρεξήγηση, εξελίχθηκε σε μια σημαντική διαφορά, και τελικά κατέληξε σε ανταλλαγή πικρών κουβέντων.

Ένα πρωί κάποιος χτύπησε την πόρτα του μεγαλύτερου αδελφού. Εκείνος άνοιξε και αντίκρισε έναν άνθρωπο με την εργαλειοθήκη ενός ξυλουργού.

«Ψάχνω για δουλειά λίγων ημερών» είπε. «Ίσως έχετε ανάγκη για κάποιες μικροεργασίες και θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος».

«Πράγματι» αναφώνησε ο μεγαλύτερος αδελφός. «Έχω μια δουλειά για σένα. Κοίταξε σε εκείνο τον κολπίσκο στο απέναντι αγρόκτημα. Αυτός είναι ο γείτονάς μου. Στην πραγματικότητα, είναι ο μικρότερος αδερφός μου. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα υπήρχε ένα χωράφι ανάμεσα μας.

 Όμως, έσκαψε με την μπουλντόζα του μέχρι το ανάχωμα του ποταμού και τώρα υπάρχει ένα ποταμάκι ανάμεσα μας. Λοιπόν, μπορεί να κατάφερε να με εκνευρίσει, αλλά εγώ θα κάνω κάτι χειρότερο.»

 «Βλέπεις αυτή τον σωρό με ξύλα στο στάβλο; Θέλω να φτιάξεις ένα ψηλό φράχτη. Δεν θέλω να ξαναδώ το πρόσωπό του».

 Ο ξυλουργός απάντησε: «Νομίζω ότι καταλαβαίνω την κατάσταση. Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι στο τέλος θα ευχαριστηθείς με τη δουλειά μου».

 Ο μεγαλύτερος αδελφός έπρεπε να πάει στην πόλη γα να τελειώσει κάποιες δουλειές. Έτσι, βοήθησε τον ξυλουργό να μεταφέρει τα ξύλα, και έφυγε για την πόλη.

 Ο ξυλουργός εργάστηκε σκληρά κατά τη διάρκεια της μέρας. Λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, όταν ο γεωργός επέστρεψε, ο ξυλουργός είχε μόλις τελειώσει τη δουλειά του.

 Τα μάτια του αγρότη γούρλωσαν από αυτό που αντίκρισε. Δεν είχε κατασκευαστεί ο φράχτης που είχε ζητήσει. Αντί για τον φράχτη, υπήρχε μια γέφυρα από την μια μεριά του ρέματος μέχρι την άλλη.

 Εκείνη την ώρα, είδε από την άλλη μεριά της γέφυρας να έρχεται προς το μέρος του ο γείτονας, ο νεώτερος αδελφός του. Όταν τον πλησίασε, άπλωσε τα χέρια του και αναφώνησε:

 «Είσαι ο καλύτερος αδελφός που θα μπορούσα να είχα. Μετά από όλα όσα έχω κάνει και έχω πει εναντίον σου, έχτισες μια γέφυρα ανάμεσα μας».

 Τα δύο αδέλφια αγκαλιάστηκαν, μετανιωμένα για ό,τι είχε συμβεί ανάμεσα τους. Γύρισαν και είδαν τον ξυλουργό να σηκώνει την εργαλειοθήκη και να την κρεμάει στον ώμο του.

 «Όχι, μην φεύγεις, περίμενε! Μείνε λίγες ημέρες. Έχω κι άλλες εργασίες για σένα», είπε ο μεγαλύτερος αδελφός.

 «Θα ήθελα πολύ να μείνω» είπε ο ξυλουργός, «αλλά έχω να χτίσω κι άλλες γέφυρες».

ΑΓΙΟΣ ΚΛΗΜΗΣ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ Ο ΕΝ ΟΡΕΙ ΣΑΓΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΑΣ

  

      Η Ελλάδα υπήρξε μια από τις κοιτίδες του μοναχισμού. Τα όρη και τα βουνά της πατρίδος μας είναι κατάσπαρτα από παλαιές και νέες σκήτες και Ιερές Μονές, τις οποίες έκτισαν άγιοι ασκητές. Ένα αγιασμένο τέτοιο βουνό είναι και το Όρος Σαγματά της Βοιωτίας. Εκεί ασκήτεψε και αγίασε ο άγιος Κλήμης ο Αθηναίος, μια αγιασμένη και χαρισματική μορφή των μέσων χρόνων.

     Έζησε τον 11^ο αιώνα. Γεννήθηκε στην Αθήνα, η οποία στα χρόνια εκείνα βρισκόταν σε τέλεια παρακμή, όπως την περιέγραψε λίγα χρόνια αργότερα ο μητροπολίτης της Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης, ή Ακομινάτος (1138-1222). Καταγόταν από ευγενή και πλούσια οικογένεια, η οποία του παράσχε τα εφόδια να μορφωθεί και να ζήσει μια άνετη ζωή. Όμως αυτός θέλγονταν από μικρός για τον μοναχικό βίο.

     Όντας ακόμη έφηβος, γνωστοποίησε στους δικούς του την απόφασή του να φύγει από το σπίτι του και να ενδυθεί το μοναχικό σχήμα. Έτσι, αφού αποχαιρέτησε τους συγγενείς του, άφησε την όμορφη Αθήνα και κατέφυγε στην Ιερά Μονή Ασωμάτων, η οποία μας είναι γνωστή και ως Ιερά Μονή Συμβούλου, στον Κιθαιρώνα,  όπου εκάρη μοναχός. Εκεί ζούσε και ασκούνταν ένας ξακουστός, για την αγιότητά του και τη σοφία του, ο Όσιος Μελέτιος. Σε αυτού την επιστασία και καθοδήγηση τέθηκε.

     Άρχισε αμέσως τον πνευματικό του αγώνα. Υπέδειξε πιστή υπακοή στο Γέροντα και στους άλλους αδελφούς της Μονής και εκτελούσε με προθυμία τα πιο δύσκολα διακονήματα. Προσευχόταν αδιάλειπτα, αγρυπνούσε, έψελνε και νήστευε. Έτσι δεν άργησαν να φανούν τα σημεία αγιότητας σε αυτόν. Είχε αξιωθεί ενωρίς να γίνει σκεύος της Θείας Χάριτος. Γι’ αυτό απολάμβανε το σεβασμό και την αγάπη όλων.

     Μια από τις πλέον αγαπημένες του συνήθειες ήταν να απομονώνεται σε ερημικά μέρη και να προσεύχεται εκεί με τις ώρες. Στην ησυχία της εξοχής έχανε την αίσθηση του χρόνου και του χώρου προσευχόμενος. Αφήνονταν στην αίσθηση της παρουσίας του Θεού, θεωρώντας την προσευχή ως συζήτηση με Εκείνον και απαραίτητη όσο και η αναπνοή του. Αλλά οι συχνές και πολύωρες αυτές έξοδοί του από τη Μονή ανησύχησαν τους αδελφούς. Κάποιος από αυτούς, ονόματι Ιάκωβος, από περιέργεια, σε μια έξοδο του Κλήμη, τον παρακολούθησε διακριτικά. Τον είδε, την ώρα που προσευχόταν, να αιωρείται έναν πήχη πάνω από τη γη και με υψωμένα τα χέρια και το βλέμμα στον ουρανό.

       Ο περίεργος μοναχός σάστισε και γύρισε στη Μονή όπου διηγήθηκε το θαυμαστό γεγονός στους άλλους μοναχούς. Οι αδελφοί της Μονής κατάλαβαν ότι είχαν ανάμεσά τους έναν αληθινό και αγιασμένο άνθρωπο και γι’ αυτό άρχισαν να τον θαυμάζουν και να τον τιμούν ως άγιο.

      Αυτό όμως δε άρεσε στον ταπεινό Όσιο. Φοβήθηκε πως ήταν δυνατόν να πέσει στο πάθος της υπερηφάνειας και της κενοδοξίας. Γι’ αυτό και αποφάσισε να φύγει από τη Μονή. Ζήτησε από το Γέροντά του Μελέτιο να του δώσει την ευλογία και την άδεια να φύγει. Ο Γέροντας Μελέτιος, ως έμπειρος πνευματικός, κατάλαβε ότι η επιθυμία του να απομακρυνθεί από τη Μονή ήταν προϊόν πνευματικής ωριμότητας και δείγμα αρετής. Γι’ αυτό του έδωσε την ευλογία του και την άδειά του να φύγει.

      Ο Κλήμης βρήκε καταφύγιο σε ένα μικρό κοινόβιο στο Όρος Σαγματά της Βοιωτίας. Μάλιστα διάλεξε ως κατοικία του, όχι κάποιο κελί της Μονής, αλλά ένα σπήλαιο σε μια απόκρημνη πλαγιά του βουνού, κοντά στη Μονή, το οποίο σώζεται ως τα σήμερα. Στο νέο του κατοικητήριο βρήκε την ησυχία, που επιζητούσε και θεωρούσε απαραίτητη για την άσκησή του και πνευματική του τελείωση. Εκεί προσευχόταν αδιάλειπτα και μελετούσε τις Άγιες Γραφές και άλλα ψυχωφελή εκκλησιαστικά συγγράμματα. Ασκούνταν σε αυστηρή νηστεία και υπέβαλλε τον εαυτό του σε θαυμαστές εκούσιες στερήσεις. Μάλιστα, όπως γράφει ο βιογράφος του,

Ανέβαινε συχνά σε στύλο υψηλό και στενό, μιμούμενος τους αγίους στυλίτες μοναχούς, υπομένοντας τους ψυχρούς και ισχυρούς ανέμους, τις ραγδαίες βροχές, τους παγερούς χιόνες, τους ανυπόφορους καλοκαιρινούς καύσωνες, «υποφέρων πάση κακουχία και θλίψη και στεναχωρία, τω Θεώ προσομιλών»! 

      Ζούσε ως επίγειος άγγελος και η φήμη της αγιότητάς του διαδόθηκε σε όλη την περιοχή. Επίσης αξιώθηκε της θαυματουργίας. Πλήθη αναξιοπαθούντων και ασθενών έτρεχαν στη Μονή Σαγματά να ζητήσουν από τον Όσιο τη θεραπεία των ασθενειών τους και να πάρουν την ευλογία του.

     Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια του ελλαδικού χώρου και έφτασε ως τη Βασιλεύουσα. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (1081-1118), θέλοντας να τιμήσει τον άγιο Κλήμη, έστειλε αυτοκρατορικό Χρυσόβουλο στη Μονή Σαγματά και μαζί ένα τεμάχιο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου. Με το Χρυσόβουλο δώρισε στη Μονή μεγάλη έκταση έφορων κτημάτων «παρά την Ουγγρίαν λίμνην», στα σημερινά Σκορπονέρια.

      Ο Όσιος έζησε αρκετά χρόνια στη Μονή Σαγματά, ασκούμενος στο απόκρημνο σπήλαιό του. Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 26 Ιανουαρίου του έτους 1111. Η αγία του ψυχή πέταξε στον ουρανό για να συναντήσει το Νυμφίο της Χριστό, Τον Οποίο πόθησε και αγάπησε σε όλη την επί γης ζωή της. Οι αδελφοί της Μονής με θλίψη, που στερήθηκαν την παρουσία ενός θεουμένου ανθρώπου, έθαψαν με τιμές το τίμιο σώμα του, στην άκρη του βουνού, έξω από το αγαπημένο του σπήλαιο. Ο τάφος του είχε γίνει για αιώνες τόπος προσέλευσης ευσεβών πιστών, οι οποίοι συνέρρεαν για να πάρουν την ευλογία του αγίου ιαι να ζητήσουν τη βοήθειά του. Ο τάφος του σώζεται ως τα σήμερα, ο οποίος προστατεύεται από νεόδμητο παρεκκλήσι. Στη Μονή Σαγματά σώζεται επίσης η χαριτόβρυτη Κάρα του, η οποία ευωδιάζει, αγιάζει και θαυματουργεί.

      Η μνήμη του εορτάζεται στις 26 Ιανουαρίου, την ημέρα της οσιακής του κοιμήσεως.

     Ο μοναχισμός είναι για την Εκκλησία μας ο ευλογημένος τρόπος ζωής, ο οποίος διασώζει την ενότητα της ανθρωπίνης φύσεως, την οποία διέσπασε η πτώση, η αμαρτία και η φθορά. Οι μυριάδες όσιοι στη δισχιλιόχρονη πορεία της Εκκλησίας δείχνουν στην ανθρωπότητα τον τρόπο της συναδελφώσεως των ανθρώπων και το δρόμο της σωτηρίας, ο οποίος είναι ταυτισμένος με τον αγώνα κατά των παθών μας. Ο άγιος Κλήμης ο Αθηναίος μας διδάσκει με το βίο του πως και εμείς μπορούμε να τύχουμε της σωτηρίας με την πίστη μας στο Θεό και τον αγώνα μας κατά του κακού εαυτού μας, ο οποίος, αν δεν τιθασευτεί, μπορεί να μας καταστρέψει.  

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Τραγούδι από τη Σινασό της Καππαδοκίας_Απόψιν τα μεσάνυχτα

 Το δίδυμο ‘‘Muzikal Ifade’’ μελετά τη μουσική της Σμύρνης, της Πόλης, της Καππαδοκίας και της Μ.Ασίας, και εκφράζεται. Η Γωγώ Μπατσικούρα στο σάζι και η Παπαστεργιοπούλου Αλεξάνδρα σε ένα ‘’σύνολο οργάνων’’.

Mια προσωπική μαρτυρία γιά έναν θαυμαστό Άγιο

Παρουσίαση της έκδοσης του βιβλίου ιερομονάχου Ισαάκ για τον άγιο Παΐσιο στην τουρκική γλώσσα ,η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη

Παναγιώτατε πατερ καί Δέσποτα,  Σεβασμιώτατοι,  αξιότιμε κ. Γενικέ Πρόξενε της Ελλάδος, σεβαστοί πατέρες,  αγαπητοί μου αδελφοί,

Αναξίως, αλλά κάνοντας υπακοή, ηλθα να δώσω μιά προσωπική μαρτυρία γιά έναν θαυμαστόν Αγιο πού η Αγάπη του Θεού  έβαλε στην ζωή μου, πού δεν αξιώθηκα να τον  μιμηθώ  αλλά προσπαθώ να ζω με την ευχή του.

Μεσα  στην  χαρά  της  σημερινής  παρουσίασης  επιτρέψτε  μου  να σας αναπτύξω μερικές  εμπειρίες  πού βίωσα  καί  δεν  είναι  καταγεγραμμένες  στον  τόμο  πού εκδίδεται σήμερα.

Η μικρή μαρτυρία που σας καταθέτω αρχίζει από το 1972 πού σαν φοιτητής , στην δεύτερη επίσκεψή μου στο Αγιον Ορος,  γνώρισα έναν Ανθρωπο, όπως  ο Θεός θέλει τον Ανθρωπο, Εικόνα Του ζωντανή μπροστά μου, τον  Αγιο  Παίσιο.  Κάθε φορά  που συναντούσα τον Γέροντα είχα την συναίσθηση ότι  μού μιλούσε ο Θεός. Ο ίδιος εξαφανιζόταν μέσα στην Αγάπη, στην Ταπείνωση, στην Πραότητα, στην Διάκριση. Δέν στεκόταν μπροστά μου σαν μία προσωπικότητα, αλλά ήταν διάφανος ώστε μέσω αυτού να βλέπω καί να ακούω τον Θεό, διότι «ζούσε ουκέτι αυτός αλλά ζουσε εν αυτώ ο Χριστός».

Σε μία από τις πρώτες συναντήσεις  μας, στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού, μου εξηγούσε πως τα άγρια ζώα δεν φοβούνται αλλά σέβονται και αναγνωρίζουν τον άνθρωπο που έχει Χάριν  Θεού,  ενώ τα ήμερα ζώα  παίρνουν τις συνήθειες  καί τον χαρακτήρα του κυρίου τους. Μεταξύ άλλων μου έλεγε ότι τον πλησιάζουν τα λαγουδάκια καί τα αγριογούρουνα και τα σταυρώνει στό μέτωπο και δεν τα πιάνουν τα βόλια των κυνηγών.Μιά ημέρα τον ακολουθούσα σε ένα μονοπάτι στην Καψάλα κοντα στό Κελλί του. Βάδιζε σαν κουρασμένος πατώντας μιά δεξιά και μιά αριστερά στο μονοπάτι. «Γέροντα σας πονούν τα πόδια σας;» τον ερώτησα. «Δεν βλέπεις ευλογημένε» μου απάντησε «τα μυρμήγκια που προχωρούν στην μέση τού μονοπατιού;».

Μού είχε συστήσει , τότε, να διαβάσω τους ασκητικούς λόγους του Αββά Ισαάκ. Δεν είχα όμως χρόνο γιατί σπούδαζα στο Πολυτεχνείο. Πήρα αργότερα το βιβλίο μαζύ μου στό  Παρίσι όπου έκανα μεταπτυχιακά. Εκεί, σε μία ήσυχη σοφίτα, βλέποντας τα καμπαναριά της Παναγίας το 1977, ο Αββάς Ισαάκ με βοήθησε να αποφασίσω να ζήσω σαν Μοναχός κοντά στον Γέροντα. Οταν επέστρεψα στην Ελλάδα εκείνος με προέτρεψε να υπηρετήσω πρώτα την στρατιωτική μου θητεία καί μετά να πάω στο Αγιον Ορος.

Οσο  υπηρετούσα  στον  στρατό  με παρηγορούσε  με  την προσευχή του  καί  τις εμπειρίες του που μου διηγείτο. Πολλάκις εχουν γραφεί τα θαύματα που έζησε, η αυτοθυσία, ο τρόπος καί το φιλότιμο με το οποίο υπηρέτησε. Στην  διάρκεια των μαχών, μέσα στον εμφύλιο, μου είπε ότι  τον έστειλαν κάποτε σε ένα κοντινό χωριό να αγοράσει τρόφιμα γιά την διμοιρία του. Αφού ψώνισε τράβηξε γιά το βουνό. Τότε  βγήκε  η  γυναίκα που  είχε το  μπακάλικο καί του  φώναξε  από  μακρυά:  «Στρατιώτη γύρνα πίσω,  ξέχασες το όπλο σου».  Το αληθινό όπλο του Γέροντα ήταν  ο στρατιωτικός και ο πνευματικίς ασύρματος με τον οποίον έσωζε σώματα καί ψυχές.

Είχε προείδει την αναχώρησή του από το Κελλί του Τιμίου Σταυρού καί ετσι μετά την απολυσή μου  από τον στρατό  κατευθύνθηκα  κοντά του  καί  οχι  στην  μονή Σταυρονικήτα όπως σκεπτόμουν. Καθώς ο ίδιος δέν κρατούσε στο Κελλί του μοναχούς μέ οδήγησε στό Κουτλουμούσι. Γνωρίζοντας την διάθεσή μου γιά την Ιεραποστολή ( την οποία  μου είχε εμπνεύσει  ο πνευματικός μου  π. Χαρίτων Πνευματικάκης, ο οποίος ανεχώρησε στο Congo, οργάνωσε  την ιεραποστολική Εκκλησία στην Kananga καί εκοιμήθη εκεί μετά 25 Χρόνια)  μού ζήτησε να ειναι αυτό  το πρώτο θέμα  πού θα αναφέρω  στόν Ηγούμενο της Μονής.  Ο ίδιος ο Γέροντας, το 1993 , μέ  προέτρεψε να πάω στην Αλβανία  όταν  ο Αρχιεπίσκοπος  Αναστάσιος  με κάλεσε εκεί. Ενδιαφερόταν πολύ γιά την απανταχού Εκκλησία λέγοντάς μου ,κάποτε, ότι το σημαντικώτερο είναι να οργανωθούν ιεραποστολές στην  Κίνα.

Σαν  νέο αρχιτέκτονα  με συνεβούλεβε  πολλάκις  για απλά αλλά βασικά  θέματα όπως  π.χ. γιά τα  παρεκκλήσια  πού διαμορφώνονται  μέσα  σε  κτήρια: οτι  δεν πρέπει να έχουν από πάνω  ή από κάτω κατοικίες  και  υπνοδωμάτια. Τις  Εικόνες  να  μήν  τις  τοποθετούμε  σέ  τοίχους  όπου υπάρχει  όπισθεν  αποχωρητήριο.  Τα  λήματα  από  την  λάντζα  της  κουζίνας  να  μην  καταλήγουν  στον  βόθρο  ή στην κεντρική  αποχέτευση  αλλά  να έχουν δική  τους έξοδο  και κατάληξη  αφού  το φαγητό, αλλά  καί  τα περισσεύματα  ευλογούνται.

Μίαν  ημέρα  πού  τόν  επισκέφθηκα  μου  άνοιξε  την πόρτα ακολουθούμενος από έναν  νέο άνδρα  γύρω στά 30.  Αφού τόν αποχαιρέτησε  καί εκείνος  έφυγε  χαρούμενος, γύρισε μετά πρός εμένα λέγοντας: «Πω! Πω! τι δύναμη έχει η Παναγία μας, καί δαιμόνια βγάζει!». Θαύμαζε το θαύμα πού ο ίδιος είχε υπουργήσει επικαλούμενος την Παναγία μας. (Συνήθως σταύρωνε τους  αρρώστους  με  τα λείψανα  τού  αγίου  Αρσενίου, που είχε στόν  Ναό  καί με την προσευχή του  ενεργούσε σε αυτούς ο Κύριος). Αμέσως μετά, συναισθανόμενος  τι μου είχε αναφέρει, ζήτησε  να  μην  κανω  λόγο  σε  κανέναν.

Είχε πολλές ωραίες διηγήσεις από την διαμονή του στό Σινά. Εκεί,στα κτήματα της Μονής,  μάζευαν  καί κλάδευαν  συγχρόνως  τις εληές. Ο  Γέροντας , έχοντας την ευθύνη  της εργασίας, έδωσε όλα τα κλαδιά στους  Βεδουίνους  που βοηθούσαν. (Τα βράδυα , λόγω υψομέτρου  κάνει  πολύ κρύο  καί συνήθως  δέν  έχουν  τίποτες άλλο  νά κάψουν   γιά να ζεσταθούν παρά μόνον τις κοπριές από τις καμήλες). Εκείνοι  τότε , εντυπωσιασμένοι  από  την πράξη του, τού είπαν:  «Είσαι  καλός  άνθρωπος,  θα  βρέξει! ».  « Πράγματι  εκείνο  το  βράδυ  έβρεξε!»,  μου  είπε.          Η  βροχή  είναι  η μεγαλύτερη ευλογία στην έρημο του Σινά.

Ο  Γέροντας ανέφερε ότι κάθε εποχήν  έχει τούς αγίους της,  πού με την  προσευχή τους  κρατούν τον κόσμο να μην τον καταστρέψει  ο διάβολος. Η προσευχή, έλεγε επίσης, ενός αγίου μπορεί να αλλάξει το σχέδιο του Θεού.

Τον Ιανουάριο τού 1982,  όταν χειροτονήθηκα, μού είπε:  «Δεν  θα  οδηγήσεις ξανά».(Μερικές φορές  εξυπηρετούσα  καί  το  Μοναστήρι  σαν οδηγός).  Μετά  τέσσερεις  μήνες  έγινε ένα θανατηφόρο δυστύχημα, με το αυτοκίνητο της Μονής, εντός Αγίου Ορους. Ενας ηλικιωμένος ιερομόναχος έφυγε μέ δραματικό τρόπο, ενώ όλοι οι άλλοι συνεπιβάτες δεν πάθαμε το παραμικρό. Θά ήμουν εγώ ο οδηγός του αυτοκινήτου εάν ο Γέροντας δεν είχε προφυλάξει καί την ζωή καί την ιερωσύνη μου. Μετά από αυτό ήμουν σε άσχημη ψυχική κατάσταση. Εκείνος ανάμεσα  στα άλλα που μου είπε  γιά να διορθώσει  τον  «λογισμό»  μου   και  να με  παρηγορήσει, μαθαίνοντας ότι στό αυτοκίνητο  αντί  γιά υγρά φρένων είχαν βάλει σπορέλαιο, γέλασε λέγοντας: «Α! Από αυτό πού φτειάχνουν νηστίσημες τηγανιτές πατάτες!».

Πολλές  φορές  με ένα  αστείο  παρηγορούσε, ή  έκανε κάποια  παρατήρηση,  ή άλλαζε  μιά βαρειά  ατμόσφαιρα.  Το χιούμορ του  ηταν λεπτό και  διακριτικό.  Ο ιερομόναχος  Αρσένιος  (που μένει τώρα στην Παναγούδα) καί εγώ συμμετείχαμε  καί ψέλναμε σε μιά  Εξόδιο ακολουθία παρουσία  του Γέροντα στήν  Σκήτη του  Αγίου Παντελεήμονος.  Μετά, όταν μας  βρήκε, μας έλεγε: «Παραλίγο να τον αναστήσετε τον μακαρίτη με το ψάλσιμό σας εσείς!»

Το  1982, νέος  στην ιερωσύνη, σε  μιά επίσκεψή  μου στόν  Γέροντα  αυθόρμητα  του είπα:  «Είμαι τόσο καιρό Μοναχός καί ένα θαύμα δεν είδα».  Ο Γέροντας μέ επέπληξε αμέσως: «Εσύ ιερέας το λες αυτό; Κάθε ημέρα λειτουργείς καί βλέπεις μπροστά σου  τον Αρτο  καί  τον Οίνο  να γίνονται  Σώμα  καί  Αίμα  Χριστού!  Τί μεγαλύτερο θαύμα θέλεις;» Εγώ ντράπηκα.

Ως  αρχοντάρης (υπεύθυνος του ξενώνα) στο Μοναστήρι,  πολλές  φορές  συνόδευα αλλοδαπούς  καί μή  στην Παναγούδα  γιά να διευκολύνω την συνενόηση αλλά καί να οφεληθώ ο ίδιος.  Ενα απόγευμα  οδήγησα στον Γέροντα  ένα νεαρό γάλλο με σοβαρά προβληματα. Μετά από σύντομη συζήτηση μου είπε ο Γέροντας ότι θα τον κρατούσε το βράδυ γιά να τον βοηθήσει περισσότερο. Το άλλο πρωϊ επέστρεψε ο γάλλος χαρούμενος εχοντας πάρει απάντηση από τον Γέροντα, σε ότι τον βασάνιζε.  Ενω δεν μιλούσε ούτε λέξη γαλλικά εντούτοις είχαν  θαυμαστή επικοινωνία.

Ηταν χειμώνας καί με νουθετούσε στό χειμερινό αρχονταρίκι, εκεί όπου άναβε γιά όλους κεράκια  κατά την αγρυπνία του,  στην ζεστασιά της κτιστής ξυλόσομπας.  Οι γωνιές καί τα παράθυρα είχαν ιστούς αράχνης. Τα παρατηρούσα με την διάθεση να τα καθαρίσω. « Αυτά τα αφήνω γιά διακόσμιση»  με πρόλαβε.  Ακουγα  γιά  αρκετή  ώρα  το  κουδουνάκι  που κτυπούσε κάποιος στην κάτω πόρτα.Ο Γέροντας συνέχιζε νά  μου  μιλά.  «Κάποιος  εχει  ώρα  πού  κτυπάει»  του  είπα.  «Δέν  έχει  κανένα πρόβλημα αυτός, ήλθε μόνο γιά...» μου απάντησε. «Μα Γέροντα πώς γνωρίζετε τόν κάθε ένα  με τό ονομά του  καί τα προβληματά του  χωρίς να τον έχετε ξαναδεί;» συνέχισα. «Η Παναγία μού έδωσε αυτό το χάρισμα, τότε που μου ανέθεσε και το διακόνημα  να βοηθάω  όποιον  έρχεται μέχρις εδώ.»

Αλλοτε του εξέφρασα  την  απορία μου  πώς γίνονται ιάσεις  καί  θαύματουργές επεμβάσεις στον  κόσμο καί ερχονται μετά να τον  ευχαριστήσουν  άνθρωποι  που δεν τον έχουν  ξαναδεί. «Ευλογημένε, ο Θεός επεμβαίνει, απλά συμβαίνουν την ώρα που προσεύχομαι καί ανάβω κεράκια  γιά  τα  απροστάτευτα  παιδιά , γιά  όσους  κινδυνεύουν στην άσφαλτο ή στα νοσοκομεία...».Ο Γέροντας ομαδοποιούσε τους  πονεμένους  καί  αυτούς  που είχαν ανάγκη  καί  αγρυπνούσε  κάθε  βράδυ  προσευχόμενος. Πολύ συμπονούσε τις ψυχές  των βρεφών των εκτρώσεων και μου ζήτησε να τις μνημονεύω  ιδιαίτερα μετά από ένα φρικτό όραμα πού είδε καί μού διηγήθηκε.

Μού  έλεγε ακόμη:  «Νά  προσεύχεσαι  μέ πόνο  γιά τα  προβλήματα  των άλλων  και  η προσευχή σου να  συνοδεύεται  από σωματικό κόπο. Μνημονεύοντας  τα ονόματα  στην προσκομιδή να φέρνεις στον νού σου το πρόσωπο του κάθε ένός. Στις  ακολουθίες  να αποφευγεις  να κάθεσαι καί  να παραμένεις  παντοτε  όρθιος  σε  όλη την  θεία  Λειτουργία.

Κάποτε μού ανέφερε: «Προσπαθω όταν έχω κόσμο να μην σκέπτομαι τον Χριστό, γιατί τότε  με τρελαίνει  η  Αγάπη  Του καί  νοιώθω τέτοια  χαρά  που πηδάω  καί χορεύω και αν με δεί κανείς θα σκανδαλισθεί».

Εδειχνε  την  πατρικήν  στοργή  καί αγάπη  του, με έναν  αποχαιρετιστήριο ασπασμό  ψηλά στο μέτωπο.

Η  ψυχή του μάτωνε  όταν  αδικείτο κάποιος άγιος. Ενοιωθε  πόνο  που δέν  τιμούμε τον  Απόστολο  Ιούδα, που  γιορτάζει  την  ίδια ημέρα  με  τον Αγιό του, τον  μέγα  Παϊσιο (19 Ιουνίου).  Στον  επίλογο  τού  βίου  τού  αδικημένου  Χατζηγιώργη  (που  ασκήτευσε  στην Κερασιά του Αγίου Ορους, όπου καί εγώ διαμένω)  ερμηνεύει  με  τον 

Πνευματικό νόμο την μεγάλη αδικία πού υπέστη εκείνος καί η οποία έγινε αιτία να τον αγαπήσει  τόσο  πολύ ο Γέροντας.

Αυτά έκρινα φρόνιμο να αναφέρω σήμερα στην  Αγάπη σας.

Η  αγιότοκος γη της  Καππαδοκίας αγάλλεται γιά τον Αγιό μας.  Ας  έχουν  λοιπόν καί οι πατριώτες  του  την ευλογία να  διαβάσουν  στήν  γλώσσα  τους  τον  βίο  του  καί κατόπιν να τον μιμηθούν ωστε να είναι μαζί  του  καί  στην άνω πατρίδα.  Καί  αυτοί  καί  εμείς ας  έχουμε  την  Ευχή του .  Αμήν.

Ιερομόναχος Θεολόγος

 

Κι αν πέσεις, ανάστα όταν έρχονται τα Σύννεφα...

 

Τα σύννεφα είναι η πιό αδιαμφισβήτητη απόδειξη, 

ότι υπάρχει ο ήλιος ακόμα και όταν τον σκεπάζουν... 

Μάνος Χατζιδάκις, το 1963

Τα σύννεφα πυκνά πυκνά μαζεύονται
κι απειλούν την ισορροπία μου
σ' έναν αβέβαιο κόσμο.

Ας μπορούσα να τα σταματήσω...
Ας μπορούσα να διαφύγω μέσα
από μια στενή λουρίδα ουρανού.
Που θα με πήγαινε
και ποιον θα συναντούσα εκεί;

Όμως τα σύννεφα έχουν
μαυρίσει τον ορίζοντα,
την πόλη, την καρδιά μου
και κάθε ελπίδα έχει χαθεί.

Τα σύννεφα είναι κατάρα κι απειλή.
Τα σύννεφα με σκεπάζουν. 

Κι είναι σιωπή.

Από το άλμπουμ το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» ενός
αριστουργηματικού έργου της ελληνικής δισκογραφίας,
το οποίο ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 1965

Όσα χρόνια και αν περάσουν, ο διαχρονικός, ασυμβίβαστος, 

παρών και θα μας μαγεύει με τα αριστουργήματα που μας άφησε... 

Μη φοβήσαι τους πειρασμούς.

Καν πέσης πολλάκις, ανάστα.

Μη χάνης την ψυχραιμίαν σου.

Μην απογοητεύεσαι.

Σύννεφα είναι και θα περάσουν.

Άγιος  Ιωσήφ ο Αγιορείτης († 1959 μ.Χ.)

Η “σουπερμαντολίνη” των κληρικών

 

του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, Contributor Editor

Ο Ι.Σ.Κ.Ε. παραδίδει μαθήματα θεσμικής ανεπάρκειας. Εντύπωση προκαλεί το νέο κρεσέντο ευθυνοφοβίας του συνδικαλιστικού οργάνου των κληρικών Ελλάδος

Με αφορμή το ανακοινωθέν του ΙΣΚΕ (Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος / 22-12-2021), θα ξεκαθαρίσουμε και πάλι πως η ύπαρξη του θεσμού από μόνη της συνιστά μια ανωμαλία. Συνδικαλισμός των λειτουργών του Υψίστου!Το πρόβλημα ξεκινά βεβαίως, από την ανυπαρξία της Εκκλησιαστικής δικαιοσύνης,  καθώς “τα Επισκοπικά και Συνοδικά δικαστήρια συνιστούν μία παρωδία δικαιοσύνης”, σύμφωνα με τον ομολογητή Θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο.

Είναι απότοκο της Δεσποτοκρατίας η οποία μαζί με τον πνευματικό – δημοσιοϋπαλληλικό δυϊσμό, που διέπει το μισθολογικό καθεστώς των κληρικών στην πατρίδα μας, γέννησε την ανάγκη υπεράσπισης των κληρικών κυρίως έναντι της Επισκοπικής αυθαιρεσίας. 

Όμως εκείνες οι μέρες της δόξης και των αγώνων του π. Ευστάθιου Κολλά παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Δεν αμφιβάλλουμε διόλου για τις αγαθές προθέσεις του διοικητικού συμβουλίου. Δεν αφορά σε πρόσωπα.

Θεσμικά όμως η ανακοίνωση που εξεδόθη με την υπογραφή του Δ.Σ. του ΙΣΚΕ είναι θλιβερή. Αγνοεί επιδεικτικά μια σειρά γεγονότων:

• Το ανθρώπινο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση.
• Τη βιασύνη και τα πρωτοφανή παγκόσμιας κλίμακας πειραματικά σκευάσματα επιβλήθηκαν και αποσύρθηκαν εν μια νυκτί.
• Καθώς και τη διαμάχη μέσα στην ίδια την επιστημονική κοινότητα και την αντιμετωπίζει σαν ένα σώμα που κινείται τάχα εν πλήρει ομοφωνία και όποιος διαφωνεί το πράττει απέναντι στην “ομόφωνη” επιστήμη.
• Τους μετρήσιμους πλέον θανάτους που σχετίζονται με την υποχρεωτικά επιβαλλόμενη θεραπεία.
• Τους χιλιάδες υγειονομικούς, πρώην ήρωες και αυτοί.
• Την επιχειρούμενη επιβολή της υγειονομικής σκλαβιάς μέσω του ηλεκτρονικού διαβατηρίου.

Είναι προφανές πως ο ΙΣΚΕ, απευθυνόμενος στο “συνάφι” του, αποφάσισε να επιχειρηματολογήσει λογικά και θεολογικά (πνευματικά). Έτσι η επιχειρηματολογία του πατάει σε δύο βάρκες και μοιραία είναι ανισόρροπη. 

Η μυρωδιά του φόβου και η μπόχα της ευθυνοφοβίας που αναδύεται από το ανακοινωθέν, δυστυχώς αποκαλύπτει ένα πράγμα: συνδικαλιστικώς οι παπάδες δίνουν πρώτα λόγο στον Θεό για αυτή τη ζωή και όχι για την αιώνια. 

Αν, υποθετικό το ερώτημα, καταδίκαζε η επίμαχη ιατρική πράξη την ψυχή σε αιώνια κόλαση ή όχι, το ίδιο ανακοινωθέν θα εξέδιδαν; Αυτό και μόνο το γεγονός, με την ανοιχτή παραδοχή χρήσης κυτταρικών σειρών από δολοφονημένα έμβρυα, δεν προβληματίζει καθόλου; 

Μαζέψτε την ανακοίνωση και μην εκτίθεστε. Ο φόβος είναι κακός σύμβουλος. Το να λαμβάνει κάποιος θέση υπέρ των εξουσιαστών, ενώ υπηρετεί τον “μόνο κραταιό και δυνατό” Αρχηγό, συνιστά προδοσία της πίστεως. Γιατί εμείς έχουμε αρχηγό τον Ιησού Χριστό.

Καλή Μετάνοια!

πηγή

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ

Ελένη η Πόντια: Η ιστορία της γυναίκας που χάθηκε στον ξεριζωμό του ’22 και συγκίνησε ακόμη και τους Τούρκους

Η Ελληνοπόντια Ελένη είναι η γυναίκα που στην ανταλλαγή των πληθυσμών δεν έφυγε μαζί με τους δικούς της στην Ελλάδα, αλλά έμεινε στην Τουρκία και μετά από πολλά χρόνια κάποιοι Τούρκοι την φέρνουν στο φως της δημοσιότητας για να γίνει κινηματογραφική ταινία, δείχνοντας το μεγάλο δράμα χιλιάδων Ρωμιών κατά την διάρκεια της ανταλλαγής των πληθυσμών το 1922-23.

Ελληνοπόντια Ελένη: Η ιστορία της θα αποκαλύπτει πολλές πτυχές του δράματος των Ελλήνων του Πόντου

Η προβολή αυτής της καταπληκτικής ιστορίας είναι και άλλο ένα δείγμα του πως κάποιες τύψεις από το μεγάλο εκείνο δράμα των Ελλήνων του Πόντου κατατρέχουν σήμερα πολλούς «Τούρκους», σε σημείο όχι μόνον να την δημοσιοποιήσουν, (εφημερίδα Akşam, 25/5/2013), αλλά και να τολμούν να την κάνουν κινηματογραφική ταινία που σίγουρα θα αποκαλύπτει πολλές πτυχές αυτού του δράματος.

Να μην ξεχνάμε πως πριν από δυο χρόνια είχε προβληθεί η τουρκική ταινία, «Yüreğine Sor», που αποκάλυπτε το μεγάλο δράμα των κρυπτοχριστιανών του Πόντου και η οποία δυστυχώς στη συνέχεια «εξαφανίστηκε» στην Τουρκία.

Ελληνοπόντια Ελένη: Βίωσε με βίαιο τρόπο την αναγκαστική προσφυγιά

Η ιστορία λοιπόν αυτής της Ελένης έχει ως εξής : Το 1920 ζούσε σε ένα χωριό έξω από την Τραπεζούντα ο μεταλλουργός Χαράλαμπος Χρυσοστομιδης με το παρατσούκλι, Lampo Usta,(δηλαδή Μάστορα Λάμπη), με την γυναίκα του Αναστασία και την μικρή τους κόρη την Ελένη. Η ζωή τους κυλούσε ήρεμα και ο μάστορας κέρδιζε αρκετά για να ζει η οικογένεια του χωρίς στερήσεις. Όλα αυτά όμως άλλαξαν με βίαιο τρόπο το 1923, ( εδώ βέβαια οι Τούρκοι δεν κάνουν καμία αναφορά για την φρικτή γενοκτονία των Ποντίων που τότε έχει αποκορυφωθεί), καθώς είχε έρθει η ώρα της αναγκαστικής προσφυγιάς.

Ελληνοπόντια Ελένη: Την απήγαγαν Τσέτες μαζί με άλλα κορίτσια για την ομορφιά τους

Το ζευγάρι με την 13 χρονών κόρη τους Ελένη πήραν ότι μπορούσαν μαζί τους και κατευθύνθηκαν μαζί με πολλούς άλλους Ελληνοπόντιους προς την Τραπεζούντα για να αποβιβαστούν στο πλοίο που θα τους έφερνε στην Ελλάδα. Στο δρόμο όμως τους σταμάτησε ένα ένοπλο τμήμα. Οι Τσέτες συγκέντρωσαν κάποια κορίτσια που διακρίνονταν για την ομορφιά τους και τα απήγαγαν. Ο καημένος ο Χαράλαμπος χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι έστειλε την σύζυγο του προς το λιμάνι της Τραπεζούντιας ενώ εκείνος έμεινε πίσω για να ψάξει για την κόρη του.

Ελληνοπόντια Ελένη: Ενημερώθηκε ο πατέρας της ότι σκοτώθηκε από τους άτακτους

Πέρασαν τέσσερις μήνες όμως χωρίς κανένα αποτέλεσμα και η Ελένη δεν είχε βρεθεί. Εν τω μεταξύ, η γυναίκα του η Αναστασία έφυγε με το πλοίο της προσφυγιάς και έφτασε στην Καβάλα. Στον Πόντο ο Χαραλάμπης συνέχιζε να ψάχνει παντού για την κόρη του. Στο χωριό τού όπου ξαναπήγε του είπαν πως δεν έμεινε κανένας Έλληνας, καθώς όλοι είχαν φύγει και μάλιστα τον προειδοποίησαν ότι το αν παραμείνει εκεί υπήρχε μεγάλος κίνδυνος για την ζωή του. Τότε ήρθαν κάποιοι και του είπαν πως η Ελένη σκοτώθηκε από τους άτακτους και ότι είχαν δει το πτώμα της μαζί με άλλα πτώματα σε κάποιο ρέμα κοντά στην Τραπεζούντα. Ο καημένος ο Χαραλάμπης χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυα του αποφάσισε τελικά να φύγει από τον Πόντο. Μετά από περιπλανήσεις τριών μηνών έφτασε στο Καντήκιοΐ της Κωνσταντινούπολης.

Εκεί απελπισμένος, χωρίς την γυναίκα του που είχε φτάσει στην Ελλάδα και την κόρη του χαμένη, ο Χαράλαμπος γνωρίζεται με ένα επιφανή Τούρκο, τον Süreyya Paşa,ο όποιος τον εκτίμησε και θαύμασε την επιδεξιότητα του στην τέχνη του. Ο Τούρκος τότε του άνοιξε ένα μαγαζί στο Καντήκιοΐ και ο Χαράλαμπος με την μεγάλη του εργατικότητα απέκτησε πολλούς πελάτες και άρχισε να βγάζει πολλά χρήματα. Ο Λάμπης τότε εγκατέλειψε την ιδέα να φύγει στην Ελλάδα και αφού γνωρίστηκε μια κοντοχωριανή του, την Antusa, που είχε μείνει και αυτή στην Πόλη την παντρεύεται και κάνει μια κόρη την Σοφία. Η Σοφία αφού μεγάλωσε παντρεύτηκε και έκανε ένα γιο.

Ελληνοπόντια Ελένη: Η αναζήτησή της από τον ανιψιό της

Ο γιός της αγάπησε πολύ τον παππού του, τον Λάμπη, ο όποιος συνεχώς του μιλούσε για την χαμένη του θεία την Ελένη, γιατί ποτέ δεν πίστεψε ότι είχε σκοτωθεί, αλλά ότι ζούσε χαμένη κάπου στον Πόντο. Ο γιος της Σοφίας μεγάλωσε έγινε χρυσοχόος και άνοιξε ένα μαγαζί κοντά στο Καπαλί Τσαρσί, αλλά συνεχώς σκέφτονταν για την Ελένη που είχε χαθεί. Απευθύνθηκε τότε σε ένα δικηγόρο και του ανέθεσε να ψάξει για την χαμένη του θεία.

Ελληνοπόντια Ελένη: Υιοθετήθηκε από οικογένεια Τούρκων και την ονόμασαν Εμινέ

Πριν περάσει πολύς καιρός τότε ένα τηλεφώνημα έκπληξη ήρθε από την Τραπεζούντα. Αυτοί που τηλεφωνούσαν τον ρώτησαν ότι «εσείς δεν είστε που ψάχνεται για την Εμινέ;», (δηλαδή την Ελένη ). Ο γιος της Σοφίας σάστισε και τότε έμαθε ότι η Ελένη είχε βρεθεί από την οικογένεια του Abdülkadir Sümer που την είχαν υιοθετήσει και την ονόμασαν Εμινέ.

Παράλληλα, όμως, καθώς έψαχνε για την χαμένη κόρη του παππού του, ρωτούσε και για την χαμένη του γιαγιά την Αναστασία. Τότε μαθαίνει ότι η Αναστασία που βρίσκονταν στην Ελλάδα είχε παντρευτεί και αυτή και είχε κάνει δυο παιδιά. Τα παιδιά της Αναστασίας ήθελαν πολύ να έρθουν στην Τουρκία για να ψάξουν για τον Χαραλάμπη και την χαμένη κόρη της Αναστασίας και τελικά κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με το γιο της Σοφίας.

Ελληνοπόντια Ελένη: Ο θετός πατέρας της προσκάλεσε όλους τους συγγενείς της στην Τραπεζούντα

Εν τω μεταξύ, από την Τραπεζούντα ο Sümer, δηλαδή ο θετός πατέρας της Ελένης μόλις έμαθε για όλη αυτή την ιστορία της υιοθετημένης του κόρης ήρθε στην Κωνσταντινούπολη και προσκάλεσε όλους τους συγγενείς της Εμινέ στην Τραπεζούντα.

Εδώ αντιλαμβάνεται κανείς τα συναισθήματα όλων αυτών, καθώς μετά από πολλά χρόνια τα παιδιά της Αναστασίας και ο γιος της Σοφίας συναντήθηκαν στην Τραπεζούντα και βρήκαν την χαμένη κόρη του Χαραλάμπη, την Ελένη, που τώρα ήταν η Εμινέ. Αλλά το πιο ίσως εντυπωσιακό σε όλη αυτή την συγκλονιστική ιστορία είναι ότι όλοι μαζί πήγαν και προσκύνησαν το μοναστήρι της Βαζελώνας ένα από τα πιο ιερά μέρη του ελληνορθόδοξου Πόντου.

Η συγκλονιστική αυτή ιστορία, (την οποία όταν την διαβάσει κανείς στα τουρκικά πραγματικά συγκινείται), δείχνει για άλλη μια φορά το μεγάλο δράμα των Ελληνορθόδοξων Ποντίων. Αλλά το εντυπωσιακό είναι ότι αποφασίστηκε να την κάνουν ταινία μια ομάδα «Τούρκων», οι οποίοι όταν την έμαθαν είχαν συγκλονιστεί, καθώς είχαν γίνει και μάρτυρες της συνάντησης μετά από τόσα χρόνια όλων αυτών των χαμένων συγγενών από την φρίκη ενός πολέμου και μιας γενοκτονίας.

Βέβαια το ποιοι είναι αυτοί οι «Τούρκοι» που θα γυρίσουν την ταινία δεν μας γίνεται γνωστό, ίσως για ευνόητους λόγους. Όμως και μόνο που στην σημερινή Τουρκία ένα τέτοιο μεγάλο δράμα των Ελληνοποντίων θα γίνει φιλμ, είναι άλλο ένα δείγμα και σημείο των καιρών και φανερή ένδειξη ότι η πανάρχαια φλόγα της ελληνοορθοδοξίας δεν έχει σβήσει ποτέ σε αυτή την ιστορική μεριά του ελληνισμού.

πηγή

Ο «Τιτανικός» βυθίστηκε στο πρώτο του ταξίδι!

Η κιβωτός της Εκκλησίας που χτίστηκε από τον Χριστό τον Κύριο πριν από δύο χιλιάδες χρόνια εξακολουθεί να επιπλέει στη θάλασσα της ιστορίας και έτσι θα πλεύσει στο τέλος του κόσμου, οδηγώντας τους ανθρώπους στο καταφύγιο της σωτηρίας.

 

Ζητείται Έλληνας σωστός

Αχ Ελλάδα μου καημένη να σε βλέπω δεν μπορώ λαβωμένη να χορεύεις παπατζίδικο σκοπό. Μας τα παίρνουν κάθε μέρα μας τα παίρνουνε χοντρά πως να μεγαλώσεις μάνα Ελληνόπουλα παιδιά.

 Μ αυτά που βλέπει ο Θεός θα βάλει αγγελία ζητείται Έλληνας σωστός να γράψει ιστορία.

 Αχ Ελλάδα μου καημένη να σε βλέπω δεν μπορώ να μαυρίζουν κάθε μέρα το δικό σου ριζικό. Απ τη δόξα και τη σάρκα που σου ξέσχισαν σκληρά τα πολιτικά λαμόγια με μνημόνια στη σειρά.

 

Για το δαιμονισμό της μειοψηφίας

 

Κάποτε ίσως γίνει αντιληπτό ότι αυτό που βιώσαμε τα τελευταία δύο χρόνια δεν είναι η επιστράτευση της επιστήμης στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, αλλά ο υποσκελισμός της επιστήμης από μια στρατιωτική επιχείρηση διεθνούς συντονισμού.

Όλοι όσοι σπεύσανε με ζήλο να δηλώσουνε «πίστη στην επιστήμη», ή ακόμα καλύτερα «υπακοή στην επιστήμη», θα βρεθούν αντιμέτωποι με το γεγονός ότι η πίστη και η υπακοή που δηλώσανε ήταν στο όνομα του πολέμου.

Η αναζήτηση της επιστημονικής αλήθειας είναι μια αργή διαδικασία που διαρκεί χρόνια ή δεκαετίες. Οι στωικοί άνθρωποι που αφιερώσανε πραγματικά την ζωή τους στην επιστημονική έρευνα μάθανε να κάνουν υπομονή. «Κοράκου χρώμα τα μαλλιά κι ασπρίσανε».

"Fast-track", "top-down", "quick & dirty" διαδικασίες με παραβιάσεις πρωτοκόλλων, νομοθεσιών, θεσμών, συνταγμάτων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν εισηγείται ποτέ η επιστήμη. Αυτή είναι η αρμοδιότητα τυραννικών κυβερνήσεων, υπό την αιγίδα παρακρατικών και υπερκρατικών οργανώσεων.

Η επιστήμη δεν εκβιάζει. 

Η επιστήμη δεν διατάζει. 

Η επιστήμη δεν υποχρεώνει. 

«Η επιστήμη είναι ο οργανωμένος σκεπτικισμός απέναντι στη γνώμη των ειδικών». 

Ο «υπηρέτης» της επιστήμης εισέρχεται στον «ναό» της οπλισμένος με αμφισβήτηση και απορία, όχι με πίστη.

Οι διαφωνίες επάνω σε ερευνητικά ζητήματα λύνονται μέσα από αλλεπάλληλες συζητήσεις, δημοσιεύσεις, αλληλογραφίες, συγκρούσεις, μα ο τελικός κριτής της αλήθειας είναι η ίδια η φύση. Το πείραμα είναι η πηγή όλης της γνώσης και αυτό είναι που γεννά την βαθύτερη αίσθηση ταπεινότητας ενός επιστήμονα.

 

Γιατί η φύση «αγαπάει να κρύβεται» και έχει πολύ μεγαλύτερη φαντασία από ό,τι εμείς. 

Η βιασύνη στη διαδικασία της επιστημονικής έρευνας είναι μια οδός η οποία οδηγεί στην αναπαραγωγή των δικών μας προκαταλήψεων και όχι στην ανακάλυψη μιας βαθύτερης αλήθειας για τον φυσικό κόσμο.

Ανυπακοή στην εξουσία, αμφισβήτηση των αυθεντιών, αυτοκριτική, ταπεινότητα και θαυμασμός απέναντι στο αινιγματικό μεγαλείο της φύσης είναι οι κύριες ιδιότητες ενός φιλέρευνου πνεύματος. Τα άλλα περί συμβολαίων πίστεως και όρκων υποταγής προέρχονται μάλλον από κακέκτυπα μεσαιωνικών ψαλμωδιών.

 

Κάποτε ίσως γίνει αντιληπτό ότι ο κόσμος, υπό καθεστώς εκβιασμού και μαζικής υστερίας, ορκίστηκε τυφλή πίστη και υπακοή στους εχθρούς της επιστήμης. 

Νομιμοποιώντας έτσι τη βίαιη ανατροπή των δημοκρατικών θεσμών και των αυταπόδεικτων δικαιωμάτων μας.

Η πραγματική επιστήμη κάποτε θα έρθει η ώρα που θα φτάσει στα ασφαλή συμπεράσματά της. Με τις ορθές διαδικασίες οι οποίες σέβονται την ανθρώπινη ζωή και την ανθρώπινη βούληση. Το ερώτημα είναι αν μέχρι τότε θα έχει απομείνει ίχνος δημοκρατίας, ώστε να μπορεί να επιτραπεί στα συμπεράσματα αυτά να ακουστούνε.

Διότι προϋπόθεση του να μπορεί να υπάρξει πραγματική επιστήμη, είναι να υπάρχει ελευθερία. Για αυτό και η υπεράσπιση της δημοκρατίας αποτελεί ένα καθήκον εφάμιλλο, αν όχι υψηλότερο, της αναζήτησης της αλήθειας. Με το σύνταγμα κουρελόχαρτο, δεν μπορούμε να μιλάμε για επιστήμη.

Οι άνθρωποι όμως, αφότου έβγαλαν από τη γη το χρυσάφι, το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια και αφότου έφτιαξαν ρούχα μαλακά και περιττά και αφότου απέκτησαν άλλα παρόμοια πράγματα, που αποτελούν αιτίες πολέμων και επαναστάσεων και τυραννικών καθεστώτων, κυριεύθηκαν από παράλογη υπεροψία. Έτσι, δεν δείχνουν ευσπλαχνία στους δυστυχισμένους συνανθρώπους τους και δεν θέλουν ούτε με τα περίσσια τους να δώσουν στους άλλους τα αναγκαία.

 

Τι βαναυσότητα! 

Τι σκληρότητα! Δεν σκέφτονται, αν όχι τίποτ’ άλλο πως η φτώχεια και ο πλούτος, η ελευθερία και η δουλεία και τ’ άλλα παρόμοια εμφανίστηκαν στο ανθρώπινο γένος μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, σαν αρρώστιες που εκδηλώνονται μαζί με την κακία και που είναι δικές της επινοήσεις.

 

Άγιος Γρηγόριος ο  θεολόγος