Ο Αρκάς σχολιάζει όσους πωλούν τα πάντα για να πάρουν και να κρατήσουν την εξουσία

Την πολιτική κατάσταση στη χώρα, ειδικά το τελευταίο διάστημα που ζούμε πρωτοφανείς καταστάσεις με μια κυβερνητική πλειοψηφία «ευκαιρίας» που διαμορφώνεται αναλόγως των θέσεων εξουσίας και της... συγκυρίας, καυτηριάζει με νέο του σκίτσο ο Αρκάς.

έχε το υπόψη σου κατσαπλιά Τσίπρα..

To 1981, ακόμη και οι απλοί χωρικοί με το ένα χέρι έπαιρναν το επίδομα που τους έδινε ο Ράλλης και με το άλλο χέρι πίσω από την πλάτη τους τον μούντζωναν που πήγαινε να τους εξαγοράσει!

''Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα, και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία....''

~ Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Καημένη Αυστραλία τί σου ‘μελλε να πάθεις!

τοῦ π.Νικολάου Μανώλη

Χριστός Ἀνέστη!

Γιατί ἐπιλέχθηκε Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας ὁ ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Μακάριος;

Συνοπτικά γιά τούς λόγους αὐτούς: Εἶναι σθεναρός ὑποστηρικτής τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης καί ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου σέ αὐτήν, ὑποστηρικτής καί κόλακας τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, καριερίστας οἰκουμενιστής συμπροσευχόμενος σέ κάθε εὐκαιρία μέ τούς αἱρετικούς παπικούς, ὑβριστής τῆς ἁγιοπατερικῆς ἀποτείχισης καί τῶν ἀποτειχισθέντων πατέρων. Ὅπως καταλαβαίνετε, διέθετε ἅπαντα τά προτερήματα πού τόν ὁδήγησαν στήν ἄμοιρη, ὅπως ἀποδεικνύεται, ἀρχιεπισκοπή Αὐστραλίας. 

Ἄς ἐξετάσουμε κάπως ἀναλυτικότερα μερικά λεχθέντα καί πραχθέντα τοῦ κ. Μακάριου. (Νά ὑπενθυμίσω πώς τοποθετήθηκα γιά τήν ἐκλογή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς σέ προηγούμενο δημοσίευμα.) 

• Φιγουράρει ἀνάμεσα στούς ὑπόλοιπους ἀντιπροσώπους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης: 

Ἡ σύνθεσις τῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔχει ὡς ἑξῆς:                                                                

        Α. Θ. Παναγιότης, Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος, Πρόεδρος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου…

…  Εἰδικοί Σύμβουλοι:

          25. Θεοφ. Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Μακάριος (Ἐσθονία)...^[1]

• Συμμετέχει σέ διεθνή συνέδρια πού ἀγωνίζονται νά ἑδραιώσουν τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης ὡς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου στή συνείδηση τοῦ λαοῦ, ἐπιδιδόμενος σέ ἕνα ἀκατάσχετο ὑβρεολόγιο  κατά τῶν παραδοσιακῶν μοναχῶν καί κληρικῶν, διαστρέφοντας τήν ἱεροκανονική καί ἁγιοπατερική παράδοση, ψευδόμενος ἐπανειλημμένως. Μεγάλη ἐκδούλευση πρόσφερε μέ τόν τρόπο αὐτό στούς ὑπόλοιπους ὑβριστές τῆς παράταξής του.

8ο Διεθνές Συνέδριο Ὀρθοδόξου Θεολογίας στήν Θεσσαλονίκη

Τό θέμα τοῦ συνεδρίου: «Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας: ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία τόν 21ο αἰώνα». Τό συνέδριο διοργανώνεται ἀπό τή Θεολογική Σχολή τοῦ ΑΠΘ καί τελεῖ ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. Μεταξύ τῶν ὁμιλητῶν ὁ ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Μακάριος.^[2] Ὁ πρωτοπρ. π.Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος σέ σχετικό του ἄρθρο ἐντοπίζει τίς κακοδοξίες τοῦ συγκεκριμένου μητροπολίτη στήν εἰσήγησή του καί ἀπαντᾶ σέ αὐτές. Γράφει συγκεκριμένα:

“Ἕτερος ὑπέρμαχος τῆς ψευδοσυνόδου ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Μακάριος στήν εἰσήγησή του ἔγραψε  : «Εἶναι γνωστό ὅτι, μετά τήν ὁλοκλήρωση τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, διαπιστώθηκε ἕνα φαινόμενο ἄκρως ἀνησυχητικό. Κάποιοι ἀδελφοί μας κληρικοί, κινούμενοι ὄχι «χάριτι θείᾳ» ἀλλά «ἀνθρωπίνῃ σπουδῇ», ἔσπευσαν νά διακόψουν τήν κοινωνία μέ τόν Ἐπίσκοπό τους».

Σέ ἄλλο σημεῖο : «Ἡ κατ᾽ ἐπιλογήν χρήση τοῦ κειμένου, [ἐννοεῖ τοῦ 15ου Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου] σέ συνδυασμό μέ ζηλωτικές τάσεις ἤ, κατά τό Βαλσαμῶνα, σέ συνάρτηση μέ «τήν κατά μεθοδείαν σατανικήν εἰς τήν τῶν σχισματικῶν μανίαν», ὁδηγεῖ σέ ἀντιποίηση κανονικῆς ἀρχῆς, ἡ ὁποία, μέ τή σειρά της, ἀποτελεῖ τή βάση γιά τίς μετέπειτα ἐκκλησιαστικές παρενέργειες».

Παρακάτω : «Πρόσωπα, ὁμάδες, κληρικοί, μοναχοί, λαϊκοί, ὀργανώσεις καί συνάξεις δέν ἔχουν κανένα δικαίωμα καί καμμία αὐθεντία νά κρίνουν τί εἶναι αἵρεση καί νά χαρακτηρίσουν ποιός εἶναι αἱρετικός. Μέσα σέ αὐτό τό πλαίσιο καί μέ δεδομένη τή ζηλωτική ἔξαρση κάποιων ἀδελφῶν μας, πού ἐπικαλοῦνται παραβιάσεις συγκεκριμένων Κανόνων, γιά παράδειγμα περί συμπροσευχῆς μέ αἱρετικούς καί ἑτεροδόξους…».

Πιό κάτω : «Ὡστόσο, οἱ διάφορες λίστες μέ τά παραπτώματα τῶν Πατριαρχῶν καί τῶν Ἐπισκόπων, πού κυκλοφοροῦν καί μοιράζονται ἀπό τούς σύγχρονους «ὁμολογητές τῆς πίστεως», βασίζονται κυρίως στήν παραβίαση συγκεκριμένων Κανόνων, ἀπό τήν ὁποία ἐξάγεται ὁ χαρακτηρισμός τοῦ αἱρετικοῦ».

Ἀλλοῦ : «Διανοήθηκαν ἆραγε ὅλοι αὐτοί οἱ δῆθεν μεγάλοι θεολόγοι, οἱ ἀποτειχισμένοι καί ἀποσχισμένοι, ὅλοι αὐτοί, πού κατακρίνουν τούς κανονικούς Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας ὡς αἱρετικούς μέ βάση τά δικά τους κριτήρια…».

Στή συνέχεια : «Ὅλοι αὐτοί, πού διέκοψαν τό μνημόσυνο τῶν Ἐπισκόπων τους, ἀπό ποιό σχίσμα ἀπήλλαξαν τήν Ἐκκλησία; Ἀπό ποιά κατάτμηση τήν προστάτεψαν καί πῶς διασφάλισαν τήν ἑνότητά της; Αὐτό, τό ὁποῖο διαπιστώνουμε, εἶναι ὅτι, ὄχι μόνο δέν προστάτεψαν καί δέν προστατεύουν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά, ἀντίθετα, τήν διασποῦν κυριολεκτικά ἐν ὀνόματι τῶν δογμάτων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Γι᾽ αὐτό, ἐξάλλου, δέν ἐπαναπαύονται στήν ἁπλῆ παύση τῆς μνηνονεύσεως οὔτε στήν μετά πολλῆς ταπεινώσεως ἀναμονή τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου, ἀλλά κάνουν πανηγυρικές ἐμφανίσεις, διακηρύττουν μέ ἐπίσημες ἀνακοινώσεις τήν πράξη τους, προγραμματίζουν τήν ἡμέρα τῆς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου, σάν νά πρόκειται γιά ἀναγγελία δημιουργίας κόμματος, διαφημίζουν τό σχίσμα τους ὡς ἡρωική πράξη, ὀργανώνονται σέ συνάξεις καί συνέδρια, προσπαθώντας νά πείσουν γιά τά λάθη τῆς Ἐκκλησίας, φατριάζουν ἐναντίον τῶν Ἐπισκόπων καί μετά σπουδῆς προσπαθοῦν νά προσηλυτίσουν καί ἄλλους, γιά νά τούς ἀκολουθήσουν στόν ὀλισθηρό δρόμο, πού έχουν πάρει. Μέ δύο λόγια: κρατοῦν τήν Ὀρθοδοξία καί ἀπορρίπτουν τήν Ἐκκλησία!!! Αὐτός ὁ συνδυασμός, ὅμως, εἶναι ἀνύπαρκτος γιά τά δεδομένα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας».

Σέ ἄλλο σημεῖο : «Ἡ πράξη τῆς διακοπῆς κοινωνίας μέ τόν Ἐπίσκοπο, τόν ὁποῖο ἀποδέχεται κανονικά καί εὐχαριστιακά σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία, ὁδηγεῖ σέ ἕνα εὐχαριστιακό καί κανονικό ἀποκλεισμό, γεγονός πού εἴδαμε καί ζήσαμε στούς ἐλάχιστους ἁγιορεῖτες «ζηλωτές», οἱ ὁποῖοι, μαζί μέ τούς σύγχρονους «ὁμολογητές τῆς πίστεως», διέκοψαν τό μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου τους μέ ἕνα ἑρμαφρόδιτο καί ἐπαμφοτερίζοντα τρόπο».

Παρακάτω : «Δέν χρειάζεται, βέβαια, νά τεθεῖ καθόλου ὁ ἐκκλησιολογικός καί κανονικός προβληματισμός πρός ὅλους αὐτούς, πού κατακρίνουν τούς Πατριάρχες καί τούς λοιπούς Ἐπισκόπους ὡς σχισματικούς ἤ αἱρετικούς, γιά τό ποιός τελικά θά μᾶς πληροφορήσει ὅτι ὅλοι αὐτοί ἤ κάποιοι ἐξ αὐτῶν ἐπέστρεψαν στήν ἀληθινή πίστη καί μετενόησαν γιά τίς «κακοδοξίες» τους. Σήμερα βγαίνουν καί δηλητηριάζουν τό λαό τοῦ Θεοῦ μέ ἕνα σωρό ἀνακοινώσεις καί δημοσιεύματα ὅτι δῆθεν ὁ Πατριάρχης καί μερικοί Ἐπίσκοποι κηρύσσουν αἵρεση». 

Καί τέλος : «Σκοπός, ἐπίσης, τοῦ Κανόνα δέν εἶναι νά δώσει στούς «ζηλωτές» Κληρικούς ἕνα κανονικό ἐπιχείρημα, γιά νά ἀντιμάχονται καί νά πολεμοῦν τούς Ἐπισκόπους, οὔτε τό κανονικό δικαίωμα νά τούς χαρακτηρίζουν, κατά τήν κρίση τους, ὡς αἱρετικούς».

Ὡς ἀπάντηση στήν ἀθεολόγητη καί ἀντιεπιστημονική εἰσήγηση τοῦ κ. Μακαρίου, πού παρερμηνεύει τόν 15ο Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, παραπέμπουμε στό βιβλίο τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβύτερου Θεοδώρου Ζήση «Δέν εἶναι σχίσμα ἡ ἀποτείχιση»^[3] καί στήν ἐργασία τῆς ἡμέτερας ἐλαχιστότητος μέ τίτλο: «Συμβολή στό θέμα τῆς διακοπῆς μνημοσύνου»^[4].”

• Συμμετέχει σέ οἰκουμενιστικές συμπροσευχές:

Ἡ Θρονική Ἑορτή στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο

Σέ πανηγυρική ἀτμόσφαιρα τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τίμησε τή μνήμη τοῦ ἱδρυτοῦ του, Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου…

… Ὅπως ἀναφέρει ἀνακοίνωση ἀπό τό Γραφεῖο Τύπου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατά τήν Θεία Λειτουργία παρέστη ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης ὑπό τόν Καρδινάλιο Κούρτ Κόχ, Πρόεδρο τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου γιά τήν Χριστιανική Ἑνότητα.

Συμπροσευχήθηκαν πολλοί Ἱεράρχες τοῦ Θρόνου καί ἄλλων Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, Κληρικοί, Μοναχοί καί Μοναχές ἀπό τήν Πόλη καί τήν Ἑλλάδα. Τόν θεῖο λόγο κήρυξε ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως Μακάριος.^[5] 

 

• Κάνει τεμενάδες στόν κ. Βαρθολομαῖο καί ταυτόχρονα ἐξουθενώνει τούς παραδοσιακούς ἀγωνιστές τῆς Πίστης.

Ἀνήκει καί αὐτός στή χορεία τῶν ἀγαπούληδων αὐλοκολάκων τοῦ Πατριάρχη πού ἔχουν ἀναλάβει τήν ἐξουθένωση τῶν ἀντιδρώντων στά πονηρά σχέδια τοῦ κ.Βαρθολομαίου, γιά τήν καταστροφή τῆς Ὀρθοδοξίας. Διαβάζουμε σέ ἕνα ἀποκαλυπτικό ἄρθρο τοῦ Ἄγγελου Ρούσσου^[6]: 

Τεμενάδες στόν Βαρθολομαῖο καί καρφιά γιά τούς ἀντιδρῶντες ἀπό τά ἑξαπτέρυγα τοῦ Φαναρίου

Μόνο γέλωτα μπορεῖ νά προκαλέσει ὁ διακαής πόθος τῶν ἑξαπτέρυγων τοῦ Φαναρίου νά ἀνυψώσουν τό καταρρακωμένο γόητρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, γράφοντας βιβλία πού τόν ὑμνοῦν καί καταδικάζοντας ὅσους τόν κατακεραυνώνουν.

Πρίν ἀπό περίπου 20 μέρες ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως Μακάριος, πού ὀφείλει τήν ἀρχιερωσύνη του στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, σέ ἐκδήλωση εἶχε χαρακτηρίσει μιλώντας γιά τήν Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου φονταμενταλιστές καί πνευματικούς τρομοκράτες ὅσους ἀντιδροῦν.

Ὁ ἴδιος ἀφιερώνει τό μεγαλύτερο κομμάτι στό νέο του βιβλίο μέ τόν τίτλο: «Τό Ἱερατικό Ἦθος. Ἀπό τό φαρισαϊσμό στό ἦθος κι ἀπό τόν εὐσεβισμό στήν ἀγάπη» στό νά δικαιολογεῖ τόν Ἐπίσκοπο καί νά ἐπικρίνει ὅσους τόν… ἐπικρίνουν!

Ἔχοντας βγάλει τή μεζούρα τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους “ὁρίζει” πώς: “ἀλλοτριώνεται τό ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικό ἦθος καί ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἴδια ἀκριβῶς φαρισαϊκή πρακτική: κατάχρηση τῆς πίστεως καί ἐκμετάλλευση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ.” καί συμπληρώνει πώς “ χριστιανικό ἦθος δέν εἶναι αὐτό τῶν κανόνων καί τῶν ἀρχῶν ἀλλά αὐτό τῆς ἐλευθερίας καί τῆς προσωπικῆς κοινωνίας, πού προέρχεται ἀπό κενωτική ἀγάπη”.

Χαρακτηρίζει ὡς μεγαλύτερο πόνο τῆς Ἐκκλησίας τό ὅτι κυριαρχεῖ κάποιες φορές ὁ ἐγωισμός ἐπί τῆς ἀγάπης καί ὁ τύπος ἐπί τῆς οὐσίας. “Τότε κάποιοι ἀδελφοί μας, ἐπειδή δέν ἀγαποῦν κανένα, πιστεύουν ὅτι ἀγαποῦν τό Θεό. Ἔχοντας αὐτή τήν πεποίθηση, κρίνουν τούς πάντες μέ ἀπολυτότητα καί αὐστηρότητα, τούς πάντες ἐκτός ἀπό τόν ἑαυτό τους. Κι ἄν δέν καταφέρουν νά καταδικάσουν ἤ νά ἐξουθενώσουν κάποιον, τότε μιλοῦν γιά «θεία δίκη», ἡ ὁποία θά τιμωρήσει, κατά τή γνώμη τους, τούς «ἀσεβεῖς». Ἀλλά αὐτή ἡ «θεία δίκη» δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά ἡ φιλοδοξία τοῦ μυαλοῦ τους, τί δηλαδή θά ἔπρατταν ἐκεῖνοι, ἄν ἦταν θεοί. Ἔχουμε τήν τάση νά ὑποκαθιστοῦμε τό Θεό κι αὐτό εἶναι πραγματική κόλαση»” ἀναφέρει.

Πάντως ὀφείλουμε νά τοῦ ἀναγνωρίσουμε πώς κάνει καί τήν αὐτοκριτική τῶν κληρικῶν λέγοντας: “Μιλοῦμε γιά ἁγιότητα στούς ἀνθρώπους, ἀλλά ἐσωτερικά δέν μᾶς συγκινεῖ ἡ ἁγιότητα καί ἡ θέωση· ἐξωτερικά μάλιστα ὑπάρχει ἀγεφύρωτο χάσμα μεταξύ τῆς ἁγιότητος καί τῆς βιοτῆς μας. Δέν εἴμαστε κἄν σωστοί χριστιανοί. Ναί, κι ἐμεῖς οἱ κληρικοί ἄς ξεκινήσουμε ἀπ’ αὐτό: νά γίνουμε τουλάχιστον καλοί χριστιανοί!”.

Ἄν καί δέν παραλείπει νά μᾶς ἐνημερώσει γιά τό…δράμα πού ζεῖ ὁ Ἐπίσκοπος: «Ὁ Ἐπίσκοπος ἔχει χίλιες μέριμνες. Πολλές τίς ξέρουμε, τίς περισσότερες, ὅμως, ὄχι. Οἱ πικρίες πού ἀναγκάζεται νά δοκιμάσει καθημερινά εἶναι πολλές. Τό τραγικό εἶναι ὅτι ἀρκετές ἄπ’ αὐτές προέρχονται ἀπό τούς ἄμεσους συνεργάτες του, ἀπό αὐτούς πού χειροτόνησε καί εὐεργέτησε. Ἡ πιό συνηθισμένη ἀντίδραση τοῦ Ἐπισκόπου σέ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι ἡ σιωπή. Ἀλλά αὐτή ἡ πικρή σιωπή μεγαλώνει ὅλο καί περισσότερο τό χάσμα τῆς ἀπομόνωσης καί τῆς μοναξιᾶς. Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἀποτελεῖ κομμάτι τῆς δικῆς μας ζωῆς. Ὅσο περισσότερο ζεῖ ὁ Χριστός μέσα μας, τόσο θά μεγαλώνει στήν καρδιά μας ἡ σταυρωμένη Του ἀγάπη γιά τόν ὅλο Ἀδάμ καί τόσο περισσότερο θά ζοῦμε τή θλίψη καί τό ἁμάρτημα τοῦ ἄλλου σάν νά ἦταν δικά μας, δίχως νά ταραζόμαστε καί νά θέλουμε νά τόν ἐξουθενώσουμε».

Ὑμνολόγιο ἀπό τόν Μιλήτου

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά μέ ἀφορμή τή συμπλήρωση εἴκοσι πέντε ἐτῶν Πατριαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Μακάριος, ἐπιμελήθηκε τή σύνταξη ἑνός ἀκόμη βιβλίου, τό ὁποῖο ἐξεδόθη μέ δαπάνες τῆς Περιφέρειας Κρήτης καί τοῦ Περιφερειάρχου κ. Σταύρου Ἀρναουτάκη, Ἄρχοντος Ἐξάρχου τῆς Ἁγίας του Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας.

Ὁ Μητροπολίτης Μιλήτου Ἀπόστολος ἐγκρίνει καί ἐπαυξάνει τήν προσπάθεια αὐτή ὑποστηρίζοντας πώς τό ἐν λόγῳ βιβλίο ἀποτελεῖ μία προσπάθεια μυήσεως στήν ἐσχατολογική καί ἀποκαλυπτική πορεία ἑνός μεγάλου Πατριάρχου!

Ὁ συγγραφέας παρουσιάζει τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ὡς μία ξεχωριστή καί ἐξέχουσα φυσιογνωμία, ἐνῶ τήν εἰκοσιπεντάχρονη πορεία του ὡς ἐσχατολογική καί ἀναστάσιμη.

Στό τέταρτο κεφάλαιο ἐπιχειρεῖται νά δικαιολογηθοῦν τά ἀνοίγματα πρός τούς ἑτερόδοξους καί ὅπως ἀναφέρει ὁ Μητροπολίτης Μιλήτου “ἡ ἀγωνία τοῦ Πατριάρχου μας γιά τήν ἐπιστροφή τῶν πεπλανημένων ἀδελφῶν καί τήν ἐπικράτηση τῆς ἀληθείας. Ὁ τίτλος τοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ εἶναι: «Τέταρτη Πενταετία: “οὐ γάρ νικῆσαι ζητοῦμεν, ἀλλά προσλαβεῖν ἀδελφούς”». Διαφαίνεται ἔντονα στό κεφάλαιο αὐτό ὅτι ὁ Πατριάρχης ποτέ δέν λησμονεῖ ὅτι ὁ κόσμος αὐτός ἔχει κληθεῖ ἀπό τό Θεό, γιά νά γίνει ὅλος Ἐκκλησία, Τίμιο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἐξυπηρετοῦν οἱ διάλογοι καί τά ἀνοίγματα πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἀλλοθρήσκους ἀδελφούς μας”.

Τό δέ πέμπτο καί τελευταῖο κεφάλαιο ἔχει τίτλο: «Πέμπτη Πενταετία: Ἡ ὥρα τῆς Ὀρθοδοξίας» καί ἀναφέρεται στό γεγονός τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Ὅπως ἀναφέρει ὁ κ. Ἀπόστολος “ὁ Πατριάρχης μας ἐργάστηκε ἐντόνως καί προσωπικῶς, γιά νά ἀκουστεῖ ἑνωμένη καί ἑνιαία ἡ φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας στό σύγχρονο κόσμο”.

Τώρα πῶς ἀκούστηκε ἑνωμένη ἡ φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τίς ἐκκλησίες πού ἐκπροσωποῦν τό μισό Ὀρθόδοξο ποίμνιο τοῦ πλανήτη νά ἀπουσιάζουν, οὐδείς τό ἀντιλαμβάνεται….

Τό ζήτημα ὅμως δέν εἶναι οὔτε τά βιβλία πού γράφονται οὔτε τά ὑμνολόγια. Αὐτά μοιάζουν μέ γραμμάτια πού ἐξοφλοῦνται γιά προσωπικούς λόγους. Τό ζήτημα εἶναι πώς ἔχει γίνει ἀντιληπτό σέ κάθε κοινό νοῦ πώς ἡ προσωπικότητα τοῦ κ .Βαρθολομαίου φθίνει διαρκῶς. Καί αὐτό ἔχει τήν ἀνάγκη ἀπό τακτικά “ὑμνολόγια” καθαρά γιά τό θεαθῆναι, ὅταν ἐν πολλοίς ἔχει χάσει τήν ἔξωθεν καλή μαρτυρία!

• Ἀνακρίβειες καί ψεύδη.

Γιά τό πόσο πληγώνει τόν κ. Μακάριο ἡ διακοπή μνημόνευσης τοῦ ὀνόματος τοῦ ἐπισκόπου παρουσιάζεται ἀπό τόν π. Ἄγγελο Ἀγγελακόπουλο σέ ἕνα ἄλλο ἀποστομωτικό ἄρθρο του μέ τίτλο: “Ἀνακρίβειες τοῦ Χριστουπόλεως Μακαρίου περί τοῦ Ἐπισκ. Αὐγουστίνου Καντιώτη σχετικά μέ τήν διακοπή μνημονεύσεως”^[7]. Ἀξίζει κανείς νά τό διαβάσει, ὥστε νά καταλάβει σέ τί θεολογική πλάνη βρίσκεται ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας  καί πόσο ἐπιθετικός γίνεται. Χαρακτηριστικό στοιχεῖο ὅλων αὐτῶν τῶν οἰκουμενιστῶν πού ἀποτελοῦν τά ἑξαπτέρυγα τοῦ Πατριάρχη εἶναι ἡ ταραχή, βασικό συστατικό τῆς πλάνης. Ὅταν πρόκειται νά ἀντιμετωπίσουν περιπτώσεις πατέρων πού τούς ἐλέγχουν γιά τίς πλάνες τους καί πολύ περισσότερο πού τούς ἔχουν κόψει τό μνημόσυνο, ἀλλοιώνονται. Ἡ ἁγιασμένη μορφή τους, τό ἱλαρό πρόσωπό τους ἐξαφανίζεται καί τό ἀντικαθιστᾶ ἡ ἀγριάδα μέ φρικωδέστατη εἰκόνα.

Τελειώνοντας τήν παρουσίαση μερικῶν ἀπό τά λεχθέντα καί πραχθέντα τοῦ οἰκουμενιστῆ νέου Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας θέλω νά σημειώσω τή θλίψη μου γιά τήν ἀρχιεπισκοπή αὐτή. Περίμενε πολλές δεκαετίες νά δεῖ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, τό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας νά λάμπει στόν Οὐρανό της. Οἱ φαναριώτικες ὅμως πολιτικές καί μεθοδεύσεις θά κρατήσουν τήν Ἐκκλησία τῆς Αὐστραλίας δέσμια στό ἅρμα τῆς αἵρεσης. Λυπᾶμαι τό ποίμνιο. Δέ θά ἔχει τήν εὐκαιρία στό ἄμεσο μέλλον νά ἀνασάνει ὀρθόδοξα. Ἄς πράξει τά δέοντα πού ὁρίζουν οἱ Ἱεροί Κανόνες καί ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Διακοπή τοῦ μνημοσύνου καί ἱερά ἀποτείχιση γιά κλῆρο καί λαό, ΤΩΡΑ!

---

[1] https://www.katanixis.gr/2016/05/blog-post_915.html 

[2] https://www.katanixis.gr/2018/05/blog-post_333.html 

[3] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Δέν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση˙ Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις, Σειρά Καιρός 24, ἐκδ. Τό Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη 2017.

[4] Σχ. βλ. ἡμέτερον κείμενον μέ τίτλο «Συμβολή στό θέμα τῆς διακοπῆς μνημοσύνου», 10-1-2018, http://www.katanixis.gr/2018/01/blog-post_30.html 

[5] https://www.katanixis.gr/2018/12/60.html 

[6] https://www.katanixis.gr/2017/03/blog-post_5.html 
πηγή

"Η σιωπή των Αμνών"

Η δική μας όμως σιωπή κραυγάζει στον Ουρανό, γιατί είναι εγκληματική!!!!
Αιωνία η μνήμη αυτών...

Νέα τραγωδία στην Συρία. Δώδεκα παιδιά δολοφονήθηκαν από Τζιχαντιστές την ώρα που βρίσκονταν στο κατηχητικό, σε ορθόδοξη εκκλησία στην Κεντρική Συρία. Πρόκειται για παιδιά δημοτικού που παρακολουθούσαν το κατηχητικό στην εκκλησία του Αποστόλου Παύλου στην Σελευκούπολη. Τη ίδια εκκλησία είχαν βομβαρδίσει τζιχαντιστές και το 2016 κατά τη διάρκεια λειτουργίας. Η Σελευκούπολη έχει 20.000 κατοίκους, από τους οποίους οι 12 με 15 χιλιάδες είναι Χριστιανοί.

Άλλο Γέροντας, άλλο πνευματικός, άλλο εξομολόγος.

 

Παπά - Τύχωνας ο Αγιορείτης 

Υποτακτικός του ήταν ο Άγιος γέροντας Παΐσιος που τον γηροκόμησε, τον έθαψε και τον διαδέχθηκε στο Καλύβι. Μετά έγραψε τον βίον του παπα-Τύχωνα που του παρουσιάστηκε μετά την κοίμησή του.

Καλούσαν τον παπα-Τύχωνα στήν Εσφιγμένου για να εξομολογεί τα καλογέρια. Τότε ήταν πάνω από εξήντα πατέρες... - Γιατί δεν είχε η Εσφιγμένου εξομολόγο; ή Γέροντα- πνευματικό; - Είχε... μα ήταν τέτια η πνευματική κατάσταση του Γέροντα, που θα έδεινε μια βοηθητική συμβούλη ωφέλιμη, και δεν απαγόρευαν στούς πατέρες της μονής να εξομολογηθούν. Ενω βλέπουμε στόν κόσμο ιερείς λανθασμένα να ''απαγορεύουν'' στα πνευματικά τούς παιδιά να εξομολογηθούν αλλού....

Επειδή με ρωτάνε με μηνύματα, ας παραθέσω καποιες πληροφορίες πού συγκέντρωσα ένθεν κακείθεν. Ας το καταλάβουμε: Άλλο Γέροντας, άλλο πνευματικός, άλλο εξομολόγος. 

Το επαναλαμβάνω για να γίνει συνείδηση, γιατί εντοπίζουμε και προσωπολατρείες και αντιεκκλησιαστική φατριαστική συμπεριφορά εκ μέρους των χριστιανών μας.

Επίσης, μπερδεύουμε το μοναχικό ήθος με το κοσμικό ήθος, πράγμα πού ειναι προσβολή για το όγδοο μυστήριο , κατά αγ. Γρηγόριον Θεολόγον, του μοναχισμού. Την έννοια του υποτακτικού με το πνευματικοπαίδι και της πνευματικής πατρότητας με την ιερά εξομολόγηση.

Γέροντας είναι ο πνευματικός πατερας των μοναχών. Οι μοναχοί έχουν Γέροντα. 

Ένας γέροντας σε μοναστήρι μπορεί να είναι πνευματικός και εξομολόγος κοσμικών πού επισκεπτονται γι αυτο τον λόγο το μοναστήρι, αλλά πάντα θα είναι ο πνευματικός ή ο εξομολόγος τους ή και τα δύο, αλλά όχι ο γέροντας τους. 

Στον Γέροντα κάνουν υπακοή οι μοναχοί, και δείχνουμε εμπιστοσύνη εμείς σαν κοσμικοί. Υπάρχει διαφορά. Επίσης, οι αδελφότητες στον κόσμο, έχουν Πνευματικό προιστάμενο και όχι Γέροντα, καν αυτός είναι Γέροντας για τους μοναχούς ή Γέροντας στην Εκκλησία.

Πνευματικός είναι ο άνθρωπος πού έχει χάρη από τον Θεό, να νουθετεί και να μας καθοδηγεί στην εν Χριστώ ζωή, να του εναποθέτουμε τα προβλήματα και τους πνευματικούς μας προβληματισμούς, να μας ποιμαίνει και να μας καθοδηγεί πνευματικά.

Πνευματικός μπορεί να είναι ένας απλός μοναχός, ο οποίος δεν ειναι εξομολόγος, ακόμα και ένας λαϊκός! Σπάνιο αλλά όχι απίθανο. Το Πνεύμα όπου θέλει πνεί.

Πνευματικός ήταν ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, ο οποίος δεν ήταν ούτε ιερέας, ούτε εξομολόγος.

Εξομολόγος είναι ο ιερέας εκείνος, άγαμος ή έγγαμος, πού έχει ειδική άδεια από τον οικείο αρχιερεα, να τελεί το μυστήριο της εξομολόγησης. Στον εξομολόγο πάμε, αφού έχει προηγηθεί μετάνοια και απόφαση, για να του πούμε τις αμαρτίες μας και αυτός μας διαβάζει την συγχωρητική ευχή εις άφεσιν αμαρτιών και ενίοτε, όποτε και αν χρειαστεί μας δίνει νουθεσίες και ίσως κάποιον κανόνα.

Η συγχώρηση των αμαρτιών τελείται με την μετάνοια την δική μας και την συγχωρητική ευχή από χειροτονημένο ιερέα εξομολόγο και όχι με τα επιτίμια και τους κανόνες, πού είναι παιδαγωγικά μέσα στην ευχέρεια του πνευματικού εξομολόγου.

Το ιδανικό είναι ο πνευματικός μας να είναι εξομολόγος, και εξομολόγος μας να είναι ο πνευματικός μας, αλλά όχι απαραίτητο. 

Πνευματικός εξομολόγος ήταν λχ ο Άγιος γ. Πορφύριος. Έχουμε έναν πνευματικό και πολλούς εξομολόγους. 

Ο πνευματικός θα μας οδηγήσει στην εξομολόγηση, θα μας συμβουλέψει σε διάφορα θέμματα, αν έχει πλούσια την χάρις ακόμα και να μας θεραπεύσει μπορεί, ο εξομολόγος θα εξομολογήσει, ο πνευματικός εξομολόγος και τα δύο. 
πηγή 

 π. Παντελεήμονας Κροῦσκος

 

Μια σπαρτιάτικη απάντηση:
- Βασιλιάς Φίλιππος ο Β’ της Μακεδονίας: - Αν κερδίσω τον πόλεμο, θα είστε σκλάβοι για πάντα.
- Σπαρτιάτες: Εάν...
------------

Τα πολλά λόγια συνήθως μας απομακρύνουν από την αλήθεια ...

Κινητοποιήσεις στην Ισπανία για την διδασκαλία των... αρχαίων ελληνικών!

Μία σειρά από ισπανικά ιδρύματα για τις κλασσικές σπουδές ανέλαβαν μία πρωτοβουλία σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης
 Η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών και των κλασσικών σπουδών στην Ισπανία βρίσκεται σε μία κρίσιμη καμπή και μάλιστα κινδυνεύει να εξαφανισθεί από το εγκύκλιο πρόγραμμα σπουδών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μπροστά στο ενδεχόμενο να σταματήσει η διδαχή της γλώσσας που απετέλεσε τη μήτρα της δυτικής λογοτεχνίας κι επιστήμης, μία σειρά από ισπανικά ιδρύματα για τις κλασσικές σπουδές ανέλαβαν μία πρωτοβουλία σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης, αλλά και στα κατά τόπους όργανα εκπαιδευτικής πολιτικής στις αυτόνομες περιφέρειες της χώρας, για να αναστραφεί η τάση απαλοιφής των κλασσικών σπουδών από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Όπως τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διαπρεπής ελληνιστής Εουσέμπι Αγιένσα Πρατ, (συγγραφέας του βιβλίου Στις Εσχατιές της Θάλασσας: Ελληνοϊσπανικές Λαογραφικές Συγκριτικές Μελέτες, εκδ. Ηρόδοτος 2018), «εάν δεν γίνει κάτι για να αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο, τότε υπάρχει κίνδυνος, με δεδομένου ότι θα συνταξιοδοτηθεί σύντομα η πλειονότητα των υπαρχόντων καθηγητών Αρχαίων Ελληνικών, που έχει πολλά χρόνια στην εκπαίδευση, δεν θα υπάρχει πλέον στο πρόγραμμα σπουδών και στις εξετάσεις για το απολυτήριο Λυκείου –που εξασφαλίζει την είσοδο στα Πανεπιστήμια— το σχετικό μάθημα». Μάλιστα, όπως τονίζει, λιγοστές είναι ήδη οι αυτόνομες περιφέρειες που περιλαμβάνουν τα Αρχαία στα προγράμματά τους, καθώς επιλέγουν στο πεδίο των κλασσικών σπουδών να διδάσκεται μόνον η λατινική, καταργώντας την κατ’ επιλογή διδασκαλία δύο αρχαίων γλωσσών.
Ενώπιον αυτής της δυσμενούς προοπτικής, που θα οδηγήσει στον απορφανισμό νέων σπουδαστών της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και στον ουσιαστικό παραμερισμό των ανθρωπιστικών σπουδών —μία γενικευμένη τάση, άλλωστε, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες— μία σειρά από ενώσεις ελληνιστών της Ιβηρικής ενώνουν τις φωνές και τις προσπάθειές τους, προκειμένου ν’ αναδείξουν την αναγκαιότητα να συνεχισθεί η διδασκαλία των Αρχαίων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Για τον λόγο αυτό, συγκάλεσαν για τις 25 Μαΐου μία ημερίδα στη Μαδρίτη, «όχι μόνον για να καταγγείλουν την κατάσταση, αλλά και για να προτείνουν αποτελεσματικές και συγκεκριμένες λύσεις, έτσι ώστε η διοίκηση σε όλα τα επίπεδά της (Κράτος, αυτόνομες περιφέρειες, βουλευτές, διευθυντές κέντρων σπουδών), να επιχειρήσουν να διορθώσουν μία κατάσταση που μπορεί σε βραχύ χρονικό διάστημα να καταστεί μη αναστρέψιμη και με σοβαρές συνέπειες για το επίπεδο εκπαίδευσης των μαθητών μας στη μέση εκπαίδευση και για την επιβίωση των ανθρωπιστικών σπουδών στην ανώτατη πανεπιστημιακή εκπαίδευση», όπως τονίζουν στην ανακοίνωσή τους οι ελληνιστές. Τα διαπρεπή μέλη των ενώσεων για τις κλασσικές σπουδές στη Ιβηρική, όπως τόνισαν αρκετοί εκπρόσωποί τους στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, απευθύνουν επίσης έκκληση σε κάθε ενδιαφερόμενο φορέα και στην Ελλάδα, να συντονίσουν τη φωνή τους στη δική τους προσπάθεια για να ενισχυθεί η εκστρατεία ευαισθητοποίησης των φορέων στην Ισπανία για την ενίσχυση της διδασκαλίας των Αρχαίων.
«Τα αρχαία ελληνικά αποτελούν το κλειδί για τη γνώση του παρελθόντος. Η ελληνική γλώσσα υπήρξε το όργανο έκφρασης της λογοτεχνίας που καθόρισε την δική μας λογοτεχνική παραγωγή (Ρητορική, ποιητική), αλλά επίσης και η γλώσσα στην οποία γράφηκαν πονήματα Φυσικής, Αστρονομίας, Μαθηματικών, γεωμετρίας, Γεωγραφίας, Ιατρικής, Φιλοσοφίας, Θεολογίας, Τέχνης, Ιστορίας, Δικαίου, Πολιτικής Θεωρίας, Παιδαγωγικής κ.ο.κ. Το απέραντο τούτο σώμα των κλασσικών κειμένων, που αριθμούν κοντά 140 εκατ. λέξεις, έχει συνταχθεί στη διάρκεια πολλών αιώνων, από τον 8ο πΧ Αιώνα, ίσαμε την πτώση του Βυζαντίου κι αποτελούν την άσβεστη πνευματική κληρονομιά της Ανθρωπότητας. Η μελέτη τους στη νεώτερη εποχή από τους ανθρωπιστές έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη κουλτούρα και τον πολιτισμό και είναι η κοινή βάση για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι αποκλειστική περιουσίας της σύγχρονης Ελλάδος—καίτοι έχει το προνόμιο. Κάθε σύγχρονος επιστημονικός κλάδος, που θέλει να ερευνήσει τις καταβολές του, μπορεί να τις βρει μέσα σε ένα ελληνικό κείμενο: όταν θέλουμε να διερευνήσουμε τα αίτια της σύνθεσης του σύγχρονου κόσμου, οι Έλληνες μας παρέχουν πάντοτε το κλειδί γι’ αυτό», προσθέτουν στο κείμενό τους οι Ισπανοί ελληνιστές.
«Την ώρα που σε γειτονικές μας χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία, η παρουσία των Αρχαίων στα σχολεία ανάγεται σε κρατική υπόθεση, σε εμάς μία κακώς εννοούμενη μοντερνικότητα έχει μετατρέψει τα Αρχαία σε μία απλή διανοουμενίστικη περιέργεια και αποστερεί από τους μαθητές το βασικό εργαλείο, που μαζί με τα λατινικά, τους διευρύνει τη γνώση για το παρελθόν και μία επαγγελματική κατάρτιση σε πολλές ειδικότητες των ανθρωπιστικών σπουδών, των κοινωνικών επιστημών και της καθαυτής επιστήμης. Βεβαίως και τα Αρχαία είναι συνώνυμα της κουλτούρας, αλλά είναι επίσης και μία γλώσσα που διαπερνά και διατρέχει τις επιστήμες και στην οποία έχουν γραφεί όλα όσα αφορούν τον άνθρωπο. Για τον ίδιο λόγο που τα αγγλικά δεν είναι μόνον η γλώσσα του Σαίξπηρ, αλλά και του Στίβεν Χόκινγκ, έτσι και τα ελληνικά δεν είναι μόνον η γλώσσα που έγραψε ο Όμηρος, αλλά επίσης και το εκφραστικό όργανο των επιστημονικών μελετών του Αριστοτέλη και του Αρχιμήδη», καταλήγουν στην ανακοίνωσή τους οι ελληνιστές.
Την εκδήλωση υπέρ της διατήρησης του προγράμματος σπουδών των Αρχαίων στη Μαδρίτη οργανώνουν και συμμετέχουν οι εταιρείες ελληνιστών: Ισπανο-ελληνική Πολιτιστική Ένωση [Asociación Cultural Hispano-Helénica (ACHH)], Ισπανική Βυζαντινολογική Εταιρεία [Sociedad Española de Bizantinística (SEB)], Ιβηρική Εταιρεία Ελληνικής Φιλοσοφίας [Sociedad Ibérica de Filosofía Griega (SIFG)], Ίδρυμα Pastor, Ισπανική Εταιρεία Κλασσικών Σπουδών [Sociedad Española de Estudios Clásicos (SEEC)], Κλασσική Κουλτούρα [Cultura Clásica (CC),] Ισπανική Εταιρεία Λατινικών Σπουδών [Sociedad Española de Estudios Latinos (SELat)], Σχολή Κλασσικών [Escuela con Clásicos (EcC)].

Καημένε Κοτζιά έπρεπε να σε τουλουμιάσουν στο ξύλο ,ανθέλληνα και μισέλληνα ..

 Ο (αλαζών) μικρός Στάλιν εκτός ελέγχου!

Τα «χούγια», και μάλιστα τα πνευματικά, δεν αλλάζουν, επειδή εμείς δεν θέλομε. Εμείς τα ράβομε επάνω στην ψυχή μας με την μεγάλη εκείνη βελόνα και με την κάμηλο, με το χονδρό δηλαδή σχοινί, με το παλαμάρι του θελήματος. Και επειδή είναι τόσο δύσκολο να αλλάξη το «χούγι» του ανθρώπου, αφού το αγαπάει, γι’αυτό είναι φρόνιμο να μην θέλωμε να αλλάζουμε τους άλλους, τον εαυτό μας όμως να τον αλλάζουμε....

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΟΛΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ

''Την ημέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άνθρωπο, ο οποίος ασθενεί ψυχικά ή σωματικά, εκείνη την ημέρα θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα, και ότι έπαθες για τον Χριστό, και αξιώθηκες την ομολογία Του...''

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Μια αναισθησιολόγος εξηγεί πώς η πίστη μας βοηθά να… ξυπνάμε!

___

«Στα 15 χρόνια εμπειρίας μου, κοιτώντας στα μάτια ασθενείς που μου εμπιστεύτηκαν την ζωή τους, αναρωτήθηκα πολλές φορές πόσο σημαντικό για έναν γιατρό να πιστεύει» λέει η Αιμιλία Καταφυγιώτη

Αναισθησία στην πράξη και πίστη στον Θεό

Η πίστη στον Θεό δεν περιορίζεται στην προσέλευσή μας τις Κυριακές στον ναό και στην καλύτερη περίπτωση στη συμμετοχή μας σε ομιλίες και σε συνάξεις ως μέλη ευσεβών ομάδων που τελικά καθόλου δεν προσδιορίζουν το σύνολο της προσπάθειας για τη ζωή ενός χριστιανού.

Η πίστη είναι το λαχάνιασμα στον αγώνα, αλλά και το μικρό ξαπόσταμα για μια ανάσα και η επανάληψή τους 24 ώρες το 24ωρο. Είναι η ελπίδα και η προσπάθεια. Τότε μόνο και ενώ ο πιστός άνθρωπος ζει την καθημερινότητα, μπορεί κατά την διάρκεια της βιοτής και της εργασίας του να κατορθώνει να ψάχνει τον Θεό και να μην έχει την ψευδαίσθηση ότι μόνο στην μοναστική ζωή αυτό θα ήταν κατορθωτό. Ο άγιος Λουκάς ο ιατρός εξασκούσε το επάγγελμά του, σκεπτόταν και δρούσε ως επιστήμονας έχοντας διαρκή επικοινωνία με Αυτόν που του έδωσε το ταλέντο και την δυνατότητα να προστατεύει την ζωή των ασθενών του. Μια συνομιλία με την γιατρό αναισθησιολόγο Αμαλία Καταφυγιώτη μάς βεβαιώνει πως για έναν άνθρωπο εργαζόμενο, ένα γιατρό για παράδειγμα, η πίστη στον Θεό είναι σημαντική. Η πρώτη φράση που μας είπε όταν πρωτοσυναντηθήκαμε ήταν ευκαιρία για σκέψη:

«Στα 15 χρόνια εμπειρίας ως κλινική αναισθησιολόγος, κοιτώντας στα μάτια ασθενείς που εμπιστεύτηκαν την ζωή τους στα χέρια που ο Θεός μού χάρισε, πολλές φορές αναρωτήθηκα: “Πόσο σημαντικό για έναν ιατρό είναι η πίστη στο Θεό”.»

 Η Αμαλία Καταφυγιώτη γεννήθηκε στον Πειραιά. Είναι διδάκτωρ αναισθησιολόγος. Ξεκίνησε την κλινική ειδικότητα της «Αναισθησιολογίας» στο Θριάσειο Νοσοκομείο Αττικής. Άρχισε την κλινική της καριέρα στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου και δούλεψε σε καρδιοχειρουργικά περιστατικά καθώς και σε γενική χειρουργική. Σήμερα εξασκεί το επάγγελμά της στην πόλη του Πειραιά.

Η έναρξη της κουβέντα μας έγινε με το βασικό ερώτημα “Τι είναι η αναισθησιολογία” και η κυρία Καταφυγιώτη μάς απαντά: «Δουλεύοντας σ’ ένα χώρο κλειστό χωρίς το φως του ήλιου να φωτίζει τις ψυχές ασθενών και ιατρών, χρειάζεται καθαρή σκέψη, σώφρονα λογισμό και ταπεινή καρδιά για να αντιμετωπίζεις τις ιατρικές προκλήσεις και να αναγνωρίζεις τα κλινικά σημεία που χρήζουν ιδιαίτερης σημασίας από την ιατρική ομάδα. Η ειδικότητα του αναισθησιολόγου πριν αρκετά χρόνια στηριζόταν στην κλινική παρατήρηση, δηλ. στα σημάδια του ασθενούς που αφήνουν τον γιατρό να καταλάβει ότι ο ασθενής χρειάζεται ειδική φροντίδα κατά την διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης. Οι ζωηρές σφύξεις, η πίεση του αίματος, το χρώμα του ασθενούς, η θερμοκρασία του, υποδήλωναν πολλά για την κλινική του εικόνα. Σίγουρα, μια τέτοια επιστήμη που στηρίχθηκε εξαρχής στην κλινική παρατήρηση και με τα χρόνια εξελίχθηκε σε μια καθοριστικής και ζωτικής σημασίας ειδικότητα, είναι η ίδια η πρόνοια του Θεού που την εξέλιξε για την αγάπη του στο δημιούργημά του, τον άνθρωπο.»

Τι εννοούμε όμως πρακτικά με τον όρο Αναισθησία; Η Αμαλία Καταφυγιώτη θα μας διαφωτίσει:

«Η αναισθησία είναι μια προκαλούμενη με φαρμακευτικές ουσίες προσωρινή κατάσταση με ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω χαρακτηριστικά: αναλγησία (ανακούφιση), παράλυση (μέγιστη μυϊκή χάλαση), αμνησία (απώλεια μνήμης) και απώλεια συνείδησης.»

Τι είναι αυτό που οι περισσότεροι ασθενείς φοβούνται σχετικά με την αναισθησία είναι η επόμενη ερώτηση, που για τη απάντησή της η κ. Καταφυγιώτη θα ανατρέξει στην εμπειρία της.

«Η πιο συχνή ερώτηση θα έλεγα, σχεδόν πάντα, στα όσα χρόνια βρίσκομαι δίπλα στον ασθενή με την ιδιότητα του αναισθησιολόγου είναι “θα ξυπνήσω μετά την αναισθησία;”

“Θα αισθάνομαι τον πόνο κατά τη διάρκεια της επέμβασης;”

Δυο σημαντικές ερωτήσεις με γνώμονα την λογική. Ο φόβος για την ζωή, η εμπειρία της πρώτης φοράς, η εμπιστοσύνη στον αναισθησιολόγο καθορίζουν τις σκέψεις, τον λογισμό και την ψυχική κατάσταση του κάθε ασθενούς.

Γεμάτοι άγχος οι νέοι

Πολλές φορές, κυρίως νέοι άνθρωποι που έρχονται ωs ασθενείς για χειρουργικές επεμβάσεις ρουτίνας, γεμάτοι με το άγχος της καθημερινότητας, που μέχρι και την στιγμή που χρειάζονται την ιατρική βοήθεια έχουν μάθει να ορίζουν την καθημερινή τους ρουτίνα, θεωρώντας δεδομένη μέχρι τότε την σωματική τους υγεία, είναι οι πιο δύσκολοι και φοβικοί. Ασθενείς με δυνατό χαρακτήρα αλλά αδύναμoι στην διαπραγμάτευση της εσωτερικής τους ψυχικής ηρεμίας, είναι οι πιο δύσπιστοι και μερικές φορές απείθαρχοι και επιθετικοί στο ιατρικό περιβάλλον. Υπάρχουν ασθενείς, που ενώ δείχνουν ψύχραιμοι εξωτερικά, ο εσωτερικός τους ψυχικός κόσμος είναι σε πλήρη ανισορροπία. Τα κλινικά σημεία που ένας ιατρός μπορεί εύκολα να αντιληφθεί το ψυχικό φόρτο ενός ασθενούς είναι πολλά. Κυρίως όμως η καρδιακή συχνότητα, ο τρόπος που η καρδιά χτυπά, είναι το πιο απλό κλινικό σημείο.

Ένας τρόπος σύνδεσης με τις Γραφές και η Επί του Όρους Ομιλία του Ιησού

Γρήγοροι καρδιακοί παλμοί με ιδρωμένα και κρύα χέρια, αφού έχουν αποκλειστεί τα οργανικά αμιγώς αίτια, περιγράφουν έναν ασθενή με άγχος και έντονη την αίσθηση του φόβου. Οι καρδιακές σφύξεις είναι το πιο γρήγορο, άμεσο κλινικό σημείο που χάρισε ο Θεός στο ανθρώπινο σώμα προκειμένου να αντιληφθούμε ότι κάτι δεν πάει καλά εξωτερικά, όσο και στον εσωτερικό ψυχικό του κόσμο.

Η καρδιακοί παλμοί ελέγχονται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα (συμπαθητικό –γρήγορες σφύξεις –παρασυμπαθητικό- χαμηλές σφύξεις), ένα σύστημα στον ανθρώπινο οργανισμό υπό ακούσιο έλεγχο ( χωρίς να μπορεί ο άνθρωπος να παρεμβαίνει σ αυτό). Κατά τη διάρκεια της αναισθησίας πολλές παράμετροι μπορεί να επηρεάσουν την καρδιακή συχνότητα. Εάν εξαιρέσουμε κάθε οργανική παράμετρο, ο μόνος τρόπος να ηρεμεί ένας ασθενής τον ψυχικό του κόσμο πριν και κατά την διάρκεια της αναισθησίας είναι η σωστή σχέση εμπιστοσύνης ιατρού – ασθενούς. Μια ειλικρινής, τίμια, καθαρή σχέση είναι σχέση που μόνο η πίστη στον Θεό μπορεί να χαρίσει σε κάθε άνθρωπο.»

Ο ύπνος

Για την αναισθησία και την σχέση της με τον ύπνο και την απώλεια συνείδησης, η γιατρός θα προσπαθήσει να εξηγηθεί με απλά λόγια: «Ρωτάνε πολλοί ασθενείς ποια είναι η σχέση της αναισθησίας με τον ύπνο. Η αναισθησία περιορίζει τη δραστηριότητα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος με αποτέλεσμα την απώλεια της συνείδησης και την ολική έλλειψη αισθήσεων. Σε αντίθεση με τον ύπνο που χαρακτηρίζεται από μείωση της αντίληψης και περιορισμένη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Ο ύπνος είναι μια φυσική διεργασία που χάρισε ο Θεός στο ανθρώπινο σώμα στο τέλος μιας δημιουργικής ημέρας (σ’ ένα 24 ημερήσιο κύκλο για ανάπαυση του σώματος και ανάπαυση από τις σκέψεις και λογισμούς). Εάν σκεφτεί κανείς ότι στην γη ζούμε σαν κύκλοι 24 ωρών που ο Θεός μάς χάρισε και πρέπει να διαχειριστούμε, θα καταλαβαίναμε πόσο σημαντικό είναι να ξεκουράζουμε το μυαλό μας αφήνοντάς το χωρίς σκέψεις και άγχος και την καρδιά μας να χτυπά πιο ήρεμα την ώρα του ύπνου. Η λέξη ύπνος και έξυπνος, αν κάποιος τις παρατηρήσει θα δει ότι στην λέξη έξυπνος περιλαμβάνεται η λέξη ύπνος. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πόσο σημαντική είναι η ποιότητα του ύπνου προκειμένου να καθαρίσουμε το πνεύμα μας από άχρηστες και περιττές σκέψεις.»

«Εν σοφία εποίησε»

Η συζήτησή μας έφτασε σε σημείο που προσπερνά την επιστήμη και η παρατήρηση θέλει να εμπλέκεται με τον απλούστερο τρόπο στην ιατρική, ο Θεός και οι γραφές. Η κ. Καταφυγιώτη αναφέρθηκε στην “επί του όρους ομιλία”, όταν ο Ιησούς μιλούσε στους μαθητές του “Εσείς είστε το αλάτι της γης”, και μας εξήγησε πως αντιλαμβάνεται ως γιατρός τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά αυτό τον λόγο:

«Η συγκέντρωση του Νατρίου στο ανθρώπινο σώμα (δηλ του αλατιού) καθορίζει την ποιότητα της σωματικής μας υγείας καθώς και του ψυχικού μας κόσμου. Είναι τόσο σημαντική η ποιότητα και η ποσότητα του που ο Θεός “εν σοφία” εποίησε και χάρισε στο ανθρώπινο σώμα τα επινεφρίδια που είναι υπεύθυνα για τον έλεγχο του άλατος και για την έκκριση της κορτιζόλης. Μια αγγελιοφόρο ορμόνη που εκκρίνεται από τα μικρά σε μέγεθος μα σημαντικά για την ανθρώπινη ζωή επινεφρίδια. Κορτιζόλη στο ανθρώπινο σώμα σημαίνει ζωή, σημαίνει Αλάτι. Η ορμόνη τους άγχους και του κινδύνου που ισορροπεί στο Ανθρώπινο σώμα την ζωή και την ψυχή.»

Η ίδια έγινε μάρτυρας θαυμαστών περιστατικών της θείας βοηθείας

Η Aμαλία Καταφυγιώτη θα μας περιγράψει από την προσωπική της εμπειρία ως γιατρού, το ποιόν των ασθενών που εμπιστεύονταν την ζωή και την ασθένειά τους στον Θεό και έζησαν στο κρεβάτι του χειρουργείου πνευματικές καταστάσεις: «Ασθενείς με ήρεμο ψυχικό κόσμο και με εμπιστοσύνη πρώτα στον Θεό και έπειτα στην ιατρική ομάδα που επέλεξαν για την θεραπεία και αποκατάσταση της υγείας τους είναι αυτοί που μπορεί να περιγράψουν εμπειρία οράματος πνευματικής φύσεως. Είναι πραγματικά συγκινητικό και ευλογία ο ιατρός να καταστεί κοινωνός ενός τέτοιου γεγονότος.»

Η ίδια κρατά το ιατρικό απόρρητο, αλλά αναφέρει με συγκίνηση ότι έχει γίνει μάρτυρας θαυμαστών περιστατικών θείας βοήθειας.

Ο Αββάς Ισσάκ ο Σύρος γράφει στα “Ασκητικά” πως ο άνθρωπος που βρίσκεται στο επίπεδο της σωματικής γνώσης, αδυνατεί να υπερβεί τον φόβο του θανάτου και τρομοκρατείται διαρκώς μ’ αυτόν. Όμως, ο άγιος παρηγορώντας την ανθρώπινη φύση μας προσθέτει πως η ευεργετική πρόνοια και η αγάπη του Θεού, καθώς και η δύναμη του Δημιουργού καθοδηγεί την κτίση με θαυμαστή φροντίδα.

Η επιστήμη σήμερα με τις αναπτυγμένες τεχνολογίες ανακαλύπτει αυτήν τη φροντίδα Του για μας. Όσα εξαιρετικά συμβαίνουν στο σώμα μας αποκαλύπτουν την αγάπη Του. Έστω όμως κι αν δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως αυτό το μυστήριο, ωστόσο γευόμαστε μέρος της γλυκύτητάς του.

__________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 08.05.2019