Περί τού Παύλου τού απλού

   Μας διηγήθηκε ο Άγιος Ιέραξ και αυτός ο Κρόνιος και άλλοι πολλοί αδελφοί, ότι ένας άνθρωπος χωρικός και απλούστατος, το όνομά του Παύλος, έλαβε μια γυ­ναίκα όμορφη στο πρόσωπο, αλλά κατά τη διαγωγή ήταν ασχημότατη, επειδή κρυφά από αυτόν εμοιχεύετο η τα­λαίπωρη.

Ερχόμενος μια φορά νωρίς την ημέρα ο Παύλος από το χωράφι άξαφνα, βρήκε τη γυναίκα του επάνω στην αισχρά πράξι της μοιχείας. Βλέποντας ο Παύλος την αμαρτία λέγει προς τη γυναίκα και τον μοιχών χαμογελώ­ντας:

— Καλά, καλά! Στ' αλήθεια σας λέγω, ότι από σήμερα δεν μέ μέλει! μα τον Ιησούν. Εγώ πλέον γυναίκα δεν έχω, ούτε θέλω. Έχε, λοιπόν, την γυναίκα και τα παιδιά της και εγώ πηγαίνω και γίνομαι καλόγηρος.

Χωρίς να φανερώση εις άλλον κανένα τι είπαν ή τι έγινε, έφυγε και αφού πέρασε τα οκτώ Μοναστήρια, έφθασε στο κελλί τού μεγάλου Αντωνίου.

Αφού έκρουσε την πόρτα, βγήκε ο μέγας Αντώνιος και τον ερώτησε τι γυρεύει; Απεκρίθη ο Παύλος, ότι θέλει να γίνει καλόγερος. Τού λέγει Άγιος:

— Εξήντα χρόνων γέροντας, εδώ δεν μπορεί να γενή καλόγηρος! Πήγαινε να ζήσης στην πόλι και φύγε από εδώ, όπου έχει κόπους και μόχθους η έρημος. Αποκρίνε­ται πάλιν ο Παύλος:

— Εγώ, σε ό,τι με ορμηνέψης και προστάξης, θα το κά­μω πρόθυμα. Τού λέγει πάλιν Άγιος:

— Εγώ σου είπα ότι είσαι γέροντας και δεν μπορείς να καλογερέψης. Αν πάλιν θέλεις, πήγαινε σε κανένα κοινόβιο, όπου είναι συνοδεία αδελφών, για να σε βοηθήσουν στα γεράματά σου. Διότι εγώ κάθομαι εδώ μοναχός, τρώγω κάθε πέντε ημέρες μια φορά και εκείνο χωρίς να χορ­τάσω.

Αυτά είπε ο Άγιος, έδιωξε τον Παύλο, μπαίνοντας στο κελλί του έκλεισε την πόρτα και δεν βγήκε έξω καθόλου επί τρεις ημέρες. Αλλά ο Παύλος καθόταν έξω και δεν ήθελε να αναχωρήση. Την τρίτη ημέρα, για κάποια ανάγκη, βγήκε ο μέγας Αντώνιος και βλέποντας τον Παύλο, τού λέγει:

—Πήγαινε, απ’ εδώ, άνθρωπε και μη με ενοχλείς˙ εσύ δεν μπορείς να μείνης εδώ. Λέγει τότε ο Παύλος:

—Αδύνατον πράγμα είναι να αναχωρήσω, αλλά μένω εδώ και δεν παραμερίζω.

Στοχαζόμενος όμως ο θείος Αντώνιος, ότι κατά τις τρεις ημέρες, που καρτερούσε έξω, δεν είχε μήτε ψωμί, μή­τε νερό έφτασε, και η τετάρτη ημέρα χωρίς τροφή και πο­τό, σκέφτηκε μην τύχη να πεθάνει από την πείνα, να γίνη και φονιάς.

Αυτά συλλογιζόμενος ο μέγας Αντώνιος, εδέχθη τον Παύλον στην κέλλα του. Τότε τού είπε:

— Μπορείς να σωθής αν, ίσως έχεις υπακοή και ό,τι ακούσεις από εμένα, αυτό να κάνης. Απεκρίθη ο Παύλος:

—Όσα με προστάζεις Αββά, όλα θα τα κάμω.

Λοιπόν άρχισε τη δοκιμή ο μέγας Αντώνιος, με τόση μεγάλη σκληραγωγία, που ούτε στην αρχή της νεότητάς του δεν έκαμε τόση σκληραγωγία και άσκησι.

Δοκιμάζοντας ο μέγας Αντώνιος τον Παύλον, τού λέγει:

— Στάσου όρθιος, και να προσεύχεσαι εις αυτόν εδώ τον τύπον, ώσπου να έλθω να σου φέρω εργόχειρο να δουλεύης. Λέγοντας ταύτα μπήκε ο Άγιος στο σπήλαιον και από μια χαραμάδα έβλεπε τον Παύλο, ο οποίος στε­κόταν ασάλευτος εκεί όπου τού όρισε μέσα στον ήλιο καταφλεγόμενος μια βδομάδα.

Αφού πέρασε η Εβδομάδα, έβρεξε φύλλα χουρμάδων και τού τα έδωκε να τα πλέκη καθώς έκανε ο Άγιος. Άρχισε λοιπόν και έπλεκε με μεγάλον κόπο δεκαπέντε οργυιές. Αφού έπλεξε μια σειρά, τού λέγει ο Άγιος:

— Κακά και στραβά έπλεξες τη σειρά. Λοιπόν χάλασε, και πάλιν μετάπλεξέ την καλά.

Είχε τότε ο Παύλος επτά ημέρες που δεν έφαγε, πα­ντελώς κι όλα αυτά τα έκαμε ο μέγας Αντώνιος στον μακάριο Παύλο, για να βαρεθή τον κόπο και τη νηστεία και να φύγη από αυτόν, σε κανένα κοινόβιο.

Ο Παύλος αμέσως (κατά το πρόσταγμα τού Άγιου) εξέπλεξε και μετάπλεξε τη σειρά, με περισσότερον κόπο, επειδή δυσκολευόταν από το πρώτο πλέξιμο. Βλέποντας όμως ο μέγας Αντώνιος τον Παύλο, με τόσους κόπους και πείνα και δίψα που ούτε γόγγυσε, ούτε δείλιασε, ούτε καν λιγάκι δυσανασχέτησε, τον ελυπήθη και επόνεσε η ψυχή του.

Όθεν εις το βασίλευμα τού ηλίου τού λέγει:

— Θέλεις, Παύλε, να φάγωμε λίγο ψωμί; Αποκρίνεται ο Παύλος και λέγει:

— Καθώς ορίζεις Αββά. Και αυτή η απόκρισις έκαμε τον Αντώνιον να τον λυπηθή περισσότερο, επειδή με τό­ση νηστεία και πείνα και δίψα, που είχε ο Παύλος, δεν εφάνη εις αυτόν προθυμία να φάη αλλά άφησε πάλιν όλη τη θέλησι στον μέγαν Αντώνιο. Τότε του λέγει ο Άγιος:

— Βάλε λοιπόν τραπέζι. Βάνοντας ο Παύλος το τραπέ­ζι, έφερεν ο Αντώνιος το ψωμί και έβαλε στην τράπεζα τέσσαρα παξιμάδια από έξη ουγγιές το κάθε παξιμάδι. Για τον εαυτό του έβρεξε μόνον ένα παξιμάδι και για τον Παύλον έβρεξε τα τρία (6 ουγγιές = 50 γραμμάρια).

Έπειτα ο Αντώνιος εδιάβαζε ψαλμόν τον οποίον έψα­λε δώδεκα φορές προσευχόμενος, για να δοκιμάση και εις αυτό τού Παύλου την καρδιά. Αλλά ο Παύλος προσηύχετο κι αυτός μαζί με τον Άγιον με περισσότερη προθυμία.

Μετά τις δώδεκα προσευχές, λέγει ο μέγας Αντώνιος στον Παύλο:

— Κάθισε κοντά στην τράπεζα, κοίταζε την τροφή, και μην τρώγεις ούτε να πιής έως το βράδυ. Έμεινε λοιπόν ο Παύλος έως το βράδυ, που νύχτωσε χωρίς να φάγη τίπο­τε. Και τότε του λέγει ο θείος Αντώνιος:

— Σήκω, κάμε την προσευχή σου και πήγαινε να κοιμηθής. Και ο Παύλος ευθύς, αφήνοντας την τράπεζα, έκαμε καθώς τον επρόσταξε ο Άγιος. Προς τα μεσάνυ­κτα τον σήκωσε πάλιν για προσευχή. Και έμειναν στην προσευχή έως την ένατη ώρα.

Τα παξιμάδια

   Πάλιν με στρωμένη την τράπεζα προσηύχοντο και προς το βράδυ κάθησαν να δειπνήσουν. Τότε ο Αντώνιος έφαγε μόνον ένα παξιμάδι και άλλο δεν άγγιξε. Ο Παύλος, επειδή έτρωγε αργότερα, είχε ακόμη το ένα παξιμάδι. Αφού τελείωσε, τού λέγει ο μέγας Αντώνιος:

— Φάγε, Παύλε άλλο ένα παξιμάδι. Απεκρίθη ο Παύλος και είπε:

— Ανίσως και τρώγεις, τρώγω και εγώ, ειδέ και δεν τρώγεις, δεν τρώγω. Λέγει ο Αντώνιος:

— Για μένα είναι αρκετό, διότι είμαι καλόγηρος. Απε­κρίθη ο Παύλος:

— Και για μένα είναι αρκετό, επειδή έχω να γίνω καλόγηρος. Σηκώνεται λοιπόν ο Άγιος, κάνει δώδεκα προσευ­χές και ψάλλει δώδεκα ψαλμούς. Έπειτα κοιμήθηκαν λί­γο το πρωτοΰπνι και πάλιν σηκώνονται να ψάλλουν, από τα μεσάνυκτα ώσπου να ξημερώση.

Αφού ξημέρωσε, τον έστειλε ο θείος Αντώνιος στην έρημο και του παρήγγειλε, μετά τρεις ημέρες να γυρίση πίσω. Μετά από αυτά ήλθαν κάποιοι αδελφοί στον Άγιο Αντώνιο, ο οποίος πρόσταξε τον Παύλο να υπηρετήση τους αδελφούς με σιωπή, και να μη γευθή τίποτε, ώστε να φύγουν οι αδελφοί από εκεί. Και επειδή ο Παύλος είχε τρεις βδομάδες, που δεν έφαγε, τον ρωτούσαν οι αδελφοί για ποια αιτία σιωπά και δεν ομιλεί καθόλου. Ο Παύλος δεν απεκρίθη. Τότε τού λέγει ο μέγας Αντώνιος:

— Τι σιωπάς; Μίλησε στους αδελφούς. Και έτσι ευθύς ωμίλησε.

Το μέλι

   Άλλη φορά έφεραν στον Άγιο ένα σταμνί μέλι και πρόσταξε τον Παύλον να πάρη το σταμνί, να χύση το μέ­λι στη γη. Καθώς ο Παύλος έκαμε ευθύς κατά την προ­σταγή, πάλιν τού είπεν ο Άγιος να το μαζώξη επιτήδεια και παστρικά. Αφού το εμάζωξε, τον πρόσταξε να βγάνη νερό όλη την ημέρα, και να το χύνη σε άλλο μέρος. Μετά από αυτό τού είπε να ξηλώση το φόρεμά του και να το ξαναρράψη. Όλα αυτά τα έκανε ο Μακάριος Παύλος χωρίς καμιά περιέργεια, χωρίς να γογγύση ποτέ.

Από αυτή λοιπόν την άκρα και θαυμάσια υπακοή, τού εδόθη χάρις παρά Θεού να βγάζη και να διώχνη δαίμονας από εκείνους που έπασχαν.

 

 

Τέλειος μοναχός

  Βλέποντας λοιπόν ο μέγας Αντώνιος τον Παύλο, ότι με μεγάλη προθυμία υπάκουσε και υπετάχθη στην ασκητι­κή διαγωγή, τού είπε:

— Αδελφέ Παύλε, σκέψου, εάν μπορείς να υποφέρης κάθε ημέρα αυτή τη ζωή που δοκίμασες εδώ, μείνε μαζί μου. Απεκρίθη ο Παύλος και είπε:

— Αν ίσως και έχεις άλλα περισσότερα να προστάξης, δεν ξέρω, αλλιώς αυτά που είδα είναι ευκολώτατα για μέ­να να τα κάνω. Τότε τού είπε ο Αντώνιος:

— Εν ονόματι Ιησού Χριστού!

— Αδελφέ, έγινες Μοναχός τέλειος. Να λοιπόν! Με τη χάρι και οδηγία τού Κυρίου, σου κτίζω κελλί χωριστό τρία μίλια ή τέσσαρα μακρυά από το δικό μου και ζήσε εκεί με το έλεος τού Θεού, ο οποίος θα σου δώση δύναμι και βοήθεια να πολεμήσης τις ενέργειες τού σατανά.

Εκατοίκησε λοιπόν κατά μόνας ο τρισόλβιος Παύλος ο απλούστατος ολόκληρον χρόνον. Αξιώθηκε παρά Θεού να κάνη θαύματα, δηλαδή να θεραπεύη δαιμονισμένους και κάθε ασθένεια και ετέλεσε τέλεια και ακριβέστατα τον δρόμο της ασκήσεως.

 

 

Ίασις δαιμονιζομένων

   Μία των ημερών, ένας νέος, έχοντας δαιμόνιο φοβερό και αγριώτατο, μετεφέρθη στον μέγα Αντώνιον. Είχε μά­λιστα εκείνος ο νέος τον άρχοντα των δαιμονίων, ο οποίος αποτολμούσε και βλαστημούσε τον Ουρανόν. Καθώς όμως είδε ο Άγιος τον δαιμονισμένο, είπε σ' εκείνους που τον έφεραν:

— Δεν είναι δική μου υπηρεσία. Διότι δεν μου εδόθη αυτή η χάρις ακόμη, να διώχνω το κυριαρχικό τάγμα των δαιμόνων. Αυτό το χάρισμα είναι δοσμένο εις τον Παύλον τον απλούν. Και λέγοντας αυτά ο μέγας Αντώνιος, τους πήρε και πήγαν στον μακάριον Παύλον, προς τον οποίον είπε:

— Αββά Παύλε, βγάλε το δαιμόνιον από τούτον τον άνθρωπο, για να πάη στο σπίτι του υγιής, να ευχαριστή και να δοξάζη τον Θεόν. Απεκρίθη και είπε ο Παύλος:

— Γιατί, Αββά, δεν το βγάζεις εσύ; Λέγει ο Αντώνιος.

—Δεν έχω άδεια, επειδή έχω άλλη υπηρεσία.

Λέγοντας αυτά ο θείος Αντώνιος ανεχώρησε στο κελλί του. Τότε σηκώθηκε ο μακάριος και απλούστατος Παύλος και έκαμε θερμή προσευχή προς τον Θεόν.

 

 

Διάλογος έντονος με τον δαίμονα

   Μετά την προσευχή, είπε και έφεραν μπροστά του τον δαιμονιζόμενον και λέγει προς αυτόν:

— Ο Αββάς Αντώνιος σε προστάζει, να βγης από τον άνθρωπο. Απεκρίθη το ακάθαρτο πνεύμα και λέγει με αυθάδεια:

— Δεν βγαίνω, κακόγερε. Πάλιν ο Παύλος έπιασε την ποδιά τού φορέματός του, κτυπούσε στην πλάτη του δαιμονιζομένου και έλεγε:

— Ο Αββάς Αντώνιος είπε να βγής! Αλλά ο δαίμων περιγελούσε περισσότερο και τον Αντώνιο και τον Παύλο λέγοντας:

— Εσείς οι πολυφάγοι, οι μάταιοι, αχόρταγοι, εσείς που δεν ευχαριστείσθε με τα δικά σας, αλλά αρπάζετε και τα ξένα, τι έχετε κακόγεροι μ' εμάς; Γιατί μας παιδεύετε; Απάνω σ' αυτό τού λέγει ο Παύλος:

— Βγαίνεις δαίμων; ή πάω να το ειπώ στον Χριστό; και εκείνος θα τιμωρήσει ταλαίπωρε την αυθάδεια σου. Αλλά και ο δαίμων πάλιν κακολογούσε και τον Ιησούν, φωνάζοντας πως δεν βγαίνει.

Εις αυτό το πείσμα τού δαίμονος αγανάκτησε ο μακά­ριος Παύλος, βγήκε, στάθηκε αντίκρυ του Ηλίου, ο οποίος καίει εκεί στην Αίγυπτο παρόμοια με την κάμινο της Βαβυλώνος. Αφού στάθηκε εκεί ώρα μεσημέρι ο Όσιος, σαν στύλος ασάλευτος, προσηύχετο λέγοντας:

— Κύριε Ιησού Χριστέ, που εσταυρώθης επί Ποντίου Πιλάτου· εσύ γνωρίζεις, ότι μήτε από τούτον τον τόπο παραμερίζω, ούτε τρώγω, ούτε πίνω, ώσπου να πεθάνω, αν δεν με επακούσης τώρα, να βγάλης αυτόν τον δαίμονα από το πλάσμα σου και να το ελευθερώσης από το ακάθαρτον πνεύμα.

Ακόμη δεν είχε τελειώσει τη δέησι ο ταπεινότατος και άκακος Παύλος και έκραξε με μεγάλη φωνή το δαιμόνιον:

— Φεύγω, φεύγω. Βγαίνω. Με βία και δύναμη καταδιώκομαι. Αναχωρώ από τον άνθρωπο και πλέον δεν πλησιάζω σ' αυτόν. Η ταπείνωσις και απλότης τού Παύλου με διώχνει και δεν ξέρω που να κατοικήσω.

Παρευθύς εβγήκε ο δαίμων και έγινε δράκων φοβερός και μέγας, περίπου πήχες εβδομήντα το μάκρος και εσύρθη κατά την ερυθρά Θάλασσα.

Εδόθη η χάρις αυτή εις τον Όσιον Παύλον μέσα σε λίγον καιρό, κυρίως για την πραότητα και ακακία που είχε, καθώς το λέγει ο Κύριος: «Εις ποίον άλλον, λέγει, θα κα­τοικήσω; Εις ποίον άλλον να δώσω τη χάρι μου περισσό­τερον παρά εις εκείνον που είναι πράος και ταπεινός, και υπακούει στα λόγια μου;».

Αυτά είναι τα έργα και αρετές τού μακαρίου και οσιωτάτου Παύλου, τού πράου και ταπεινού. Και αυτά τα είπαμε με συντομία. Ωνομάσθη δε Απλούς και Άκακος από όλην την αδελφότητα της ερήμου. Με τις πρεσβείες αυτού, είθε να τύχωμε των αιωνίων αγαθών. Αμήν.

Τιμάται στις 7 Μαρτίου

Από το Λαυσαϊκόν (Εκδόσεις Ρηγοπούλου)

πηγή

"Ποίοις ευφημιών..."

Προσόμοιο των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Ψάλλει ο διακο - Διονύσιος Φιρφιρής
Ήχος Β΄ Μέλος Χρυσοστόμου Μοναχού Αγιορείτου, δασκάλου του διάκου.
Βιβλίο ''Μουσικόν Απάνθισμα'

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: «Ο ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ» ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Τα τελευταία έτη, ως γνωστόν, εκτός των μυρίων άλλων κακών, μόνιμη θέση στην κοινωνική ζωή της Ελλάδος και στην καθημερινότητα της εγχώριας ειδησεογραφίας έχει καταλάβει μία αναρχική ομάδα, αυτοαποκαλουμένη «Ρουβίκωνας». Η ιδεολογία των μελών της απηχεί σε γενικές γραμμές αυτή του λεγομένου αντιεξουσιαστικού χώρου. Και τι δεν κάνει η αναρχική αυτή ομάδα! Εισβάλλει σε δημόσιες υπηρεσίες, ιδιωτικές εταιρείες, συμβολαιογραφικά γραφεία, πρεσβείες ξένων χωρών στην Αθήνα, ενώ προσέτι διαπράττει και άλλες εγκληματικές ενέργειες, όπως την επίθεση κατά του Συμβουλίου της Επικρατείας! 

 Αλλ’ εμείς, αγαπητοί αναγνώστες, δεν πρόκειται να σας απασχολήσουμε με τα γνωστά, άλλωστε, από τα Δελτία Ειδήσεων κατορθώματα της συγκεκριμένης αυτής αναρχικής ομάδος. Πρόθεσή μας, σήμερα, είναι ν’ ασχοληθούμε με μία άλλη εξ ίσου αναρχική και επικίνδυνη ομάδα, αυτή των οικουμενιστών, οι οποίοι δρουν μέσα στον εκκλησιαστικό μας χώρο. Ναι! Η παναίρεση του Οικουμενισμού είναι ο «Ρουβίκωνας» εν δράσει κατά της Ορθοδοξίας. Θελετε αποδείξεις; Τα μέλη του Ρουβίκωνα, όπου εισβάλλουν, κρατούν σφυριά, ρόπαλα και βαριοπούλες, σπάνε τζάμια και πόρτες, πετούν υπολογιστές στο πάτωμα, ποδοπατούν όσα έγγραφα βρίσκουν, πετούν μπογιές στους τοίχους των κτηρίων, πετούν φέιγ βολάν έξω από τις οικίες ξένων πρεσβευτών, εκτοξεύουν απειλές και δίδουν εξηγήσεις για τα κίνητρα των επιθέσεών τους σε ιστοσελίδες του αντιεξουσιαστικού χώρου. 
 Ας επιστρέψωμε, όμως, στους οικουμενιστές και ας ίδωμεν πόσο αυτοί ομοιάζουν με τα μέλη του Ρουβίκωνα. Και αυτοί είναι αναρχικοί. Οι αιρετικοί λόγοι και τα έργα τους αποδεικνύουν ότι αρέσκονται στην αναρχία, την αταξία, την παρανομία και την επικράτηση του χάους μέσα στην Εκκλησία! Συκοφαντούν, τρομοκρατούν, απειλούν, διώκουν και τιμωρούν αντιφρονούντες κληρικούς, μοναχούς και απλούς πιστούς. Συνεργάζονται με εχθρούς της Πιστεως για την κατάργηση του κράτους του Θεού και την κατάλυση του Πολιτεύματός του, της Ορθοδοξίας. Αντιτίθενται στις διαχρονικές και αιώνιες πνευματικές αξίες και εξουσίες, τις οποίες ώρισε ο Θεός. Καταφρονούν την Αγία Γραφή, τις θεόπνευστες αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, τους θείους και ιερούς Κανόνες, τους θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας, την αλάνθαστη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας. Μια μόνο εξουσία αναγνωρίζουν και υπερτονίζουν, την αρχιερατική, και καλούν τους πάντες να υποτάσσωνται σ’ αυτή.  

Ορμητήριο των κουκουλοφόρων αναρχικών (ίσως και του Ρουβίκωνα) είναι πολλές φορές τα ΑΕΙ, όπως το Πολυτεχνείο. Ορμητήριο των οικουμενιστών, με αναμφισβήτητο «πρωτείο», είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Ρουβίκωνας, όπου εισβάλλει, προκαλεί μεγάλες υλικές ζημίες και φθορές. Ο Οικουμενισμός, όμως, κάνει κάτι απείρως χειρότερο: φθείρει, ζημιώνει και σκανδαλίζει αθάνατες ψυχές, υπέρ των οποίων σταυρώθηκε ο Χριστός. Και μόνον αυτό; Κλείνει, επίσης, την θύρα του παραδείσου έμπροσθεν πολλών καλοπροαιρέτων αλλοδόξων, λέγοντας σ’ αυτούς ότι όλες οι πίστεις και θρησκείες αποτελούν ασφαλείς οδούς σωτηρίας! 

Ακυρώνουν, δηλαδή, το κοσμοσωτήριο έργο του Χριστού και αρνούνται την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας. Ως μαινόμενοι ταύροι εν υαλοπωλείω συμπεριφέρονται τα μέλη του Ρουβίκωνα, όπου εισβάλλουν. Κοιτάξετε πως άφησαν και οι Οικουμενιστές την Εκκλησία μετά την ψευδοσύνοδο της Κρήτης και κλαύσετε και θρηνήσετε το βομβαρδισμένο πνευματικώς τοπίο. Η εύθραυστη και πολύτιμη κρυστάλλινη Ορθόδοξη Αλήθεια, ως αυθεντικό πνευματικό κρύσταλλο Swarovski, που σεβάσθηκαν και μας παρέδωσαν ακεραία και ανόθευτη οι αιώνες, έγινε τώρα ως made in China συνθετικό κρύσταλλο μαϊμού! Την λάμψη, που είχε άλλοτε, αντικατέστησε μία αντιαισθητική θαμπάδα, που προδίδει τη νοθεία, την οποία υπέστη στα χέρια των οικουμενιστών. Το πολύ­τιμο εκκλησιολογικό βάζο, που στόλιζε το σαλόνι της Ορθοδοξίας, έχασε την ακεραιότητά του, ενώ οι βάνδαλοι αρχιερείς, που το έρριψαν και έσπασαν, προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό ήταν πάντοτε πολλά κομμάτια, όσα είναι και τώρα στο πάτωμα μετά το πρόσφατο σπάσιμό του! Τα δε μυρίπνοα άνθη (Δογματα, Κανόνες και αγιοπνευματικά χαρίσματα), που περιείχε το κρυστάλλινο βάζο, ποδοπατημένα και τσακισμένα, μαρτυρούν και αυτά τις καταστροφικές διαθέσεις των ιεροσύλων και αναμένουν την μελλοντική αποκατάστασή τους από κάποια άλλα άγια αρχιερατικά χέρια, που θα τα περισυλλέξουν από το πάτωμα και θα τα τοποθετήσουν πάλι στο πνευματικό ανθοδοχείο της Ορθοδοξίας. 

Δυστυχώς, μετά το Κολυμπάρι, η Ορθοδοξία δεν είναι αυτή που γνωρίζαμε και πιστεύαμε, η Εκκλησία δεν είναι αυτή, που ίδρυσε με το αίμα του ο Χριστός, αλλά ένα εμπνευσμένο από τον Διάβολο και κατασκευασμένο από επίγεια όργανά του τερατώδες εκκλησιαστικό μόρφωμα, αποκύημα της προ της εμφανίσεως του «ανόμου» (Αντιχρίστου) προφητευμένης μεγάλης αποστασίας των εσχάτων καιρών. Η μετακολυμπάρια ορθοδοξία είναι ορθοδοξία μαϊμού. Και εμείς ορθοδοξία μαϊμού δεν χρειαζόμεθα, διότι αυτή δεν προσφέρει λύτρωση και σωτηρία. Τουναντίον, αυτή έχει ανάγκη μετανοίας, διορθώσεων και σωτηρίας. Την χαρίζουμε, επομένως, στους οικουμενιστές. Να την χαίρονται! Είναι όλη δική τους, με κατωχυρωμένα και τα πνευματικά δικαιώματά τους και αναγνωρισμένο πανορθοδόξως δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Αντ’ αυτής εμείς θα κρατήσουμε την αυθεντική και επώνυμη Ορθοδοξία, την πατροπαράδοτη, την Ορθοδοξία της Ι. Παραδόσεως, την μία, μοναδική Εκκλησία και παρθένο νύμφη του Χριστού, όχι την μοιχαλίδα των αναριθμήτων εραστών, που προσπαθούν οι οικουμενιστές επιμόνως να δώσουν στον Χριστό. Ο ήλοις προσηλωθείς Νυμφίος της Εκκλησίας Κυριος Ιησούς Χριστός είναι η κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας. Για τους Ορθοδόξους επί 20 αιώνες η μία και αγία Εκκλησία είχε μία και παν­αγία κεφαλή, τον Χριστό. Τωρα, όμως, που οι οικουμενιστές ανεκάλυψαν ότι και όλες οι αιρετικές ομάδες αποτελούν εκκλησίες του Χριστού, γεννάται η απορία: μετά την αποκοπή των μονοφυσιτών από το σώμα της Εκκλησίας το 451, των παπικών με το σχίσμα του 1054 και τον κατακερματισμό των διαμαρτυρομένων σε εκατοντάδες (κατ’ άλλους χιλιάδες) ομολογίες, ο Χριστός παρέμεινε να είναι κεφαλή, εκτός της μιας (Ορθοδόξου) Εκκλησίας, και όλων των αιρετικών κοινοτήτων που προέκυψαν ανά τους αιώνες; Η Γραφή ομιλεί για μία κεφαλή (Εφ. 5:23) και ένα σώμα (Εφ. 4:4), κατά την κοινή δε λογική σε κάθε σώμα αντιστοιχεί μία μόνο κεφαλή και σε κάθε κεφαλή ένα μόνο σώμα.

 Ο Χριστός, όμως, των οικουμενιστών, που είναι διαφορετικός από τον Χριστό της Ορθοδοξίας, είναι κεφαλή συνδεδεμένη με πολλά σώματα – «εκκλησίες»! Ιδού, γιατί ωμιλήσαμε για «τερατώδες εκκλησιαστικό μόρφωμα» προηγουμένως. Σε παλαιότερο άρθρο μας είχαμε επισημάνει μία άλλη βλασφημία, στην οποία οδηγεί η σχιζοφρενική συλλογιστική του Οικουμενισμού, στην ένωση του ενός Νυμφίου μετά πολλών νυμφών (πολυγαμία του Χριστού!). Όσο μελετά κανείς τα παραληρήματα των οικουμενιστών τόσο περισσότερο πείθεται ότι δεν πρόκειται περί μιας παναιρέσεως μόνο, αλλά περί παμβλασφημίας κατά του παμβασιλέως Κυρίου Ιησού Χριστού. «Μη δώτε το άγιον τοις κυσίν, μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών», προειδοποίησε ο Χριστός (Ματθ. 7:6).

Οι οικουμενιστές, όμως, τα έλαβαν κάποτε στις Θεολογικές Σχολές και στην Εκκλησία και εμείς τώρα κοιτάζουμε με πολύ πόνο και συνοχή καρδίας τα άγια και τους πολύτιμους μαργαρίτες καταπατημένους από τον εκκλησιαστικό Ρουβίκωνα. Μετά δε την καταστροφική εισβολή τους στο Κολυμπάρι, αντί μπογιές, οι ρασοφορούντες αυτοί αναρχικοί έρριψαν στάχτη στα μάτια των ακατηχήτων και αφελών, ονομάζοντας το σφυρί «καταλλαγή», την βαριοπούλα «αγάπη», την ποδοπάτηση των Ι. Κανόνων και την εκπαραθύρωση του Ευαγγελίου και των Πατέρων «βήματα προς την πορεία προς την ενότητα, προς την οποίαν μόνον το Άγιο Πνεύμα δύναται να μας οδηγήση, εκείνην της κοινωνίας εν νομίμω ποικιλία», την προδοσία δε και αρχιερατική αποστασία «αυθεντικήν μαρτυρίαν της πίστεως εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν»!!! 


Του Χρήστου Κ. Λιβανού, Αρθρογράφου – Συγγραφέως -Ορθόδοξος Τύπος

 

Είπε Γέρων: Μη φοβάστε να δώσετε ζεστά λόγια και να κάνετε καλές πράξεις! Όσο περισσότερο βάζετε καυσόξυλα στη φωτιά, τόσο περισσότερο παίρνετε τη θερμότητα...

χωρίς λόγια

Ο κ. Τσίπρας απεδέχθη να επαναπροωθούνται χιλιάδες """πρόσφυγες""" από την Γερμανία, εδώ στην Ελλάδα. Ό,τι πει η κυρία Μέρκελ.

 


Δεν φτάνει που με κυνηγάνε οι τράπεζες
για μια...
πιστωτική κάρτα και ένα καταναλωτικό
που αδυνατώ να τα κρατώ ενήμερα
δεν φτάνει που με έχουν χρεώσει
οι νέο κατοχικές κυβερνήσεις
με 10.000 ευρω και
από ΕΝΦΙΑ- ΟΓΑ- και παλιά τέλη κυκλοφορίας
που δεν μπορώ να αποδείξω ότι τα εχω πλήρωση
κτλ κτλ κτλ

δεν φτάνει που από το 2012
μου κατάστρεψαν την δουλειά μου
που ήταν καλλιεργητής υπαίθριων κηπευτικών προϊόντων
και πωλητής τους στην βιολογική αγορά
στο πάρκο του Γεωργιάδη στο Ηράκλειο
δεν φτάνει που με άφησαν ανασφάλιστο
ενω εχω κάνει μπα΄ι΄ μπας
σήμερα έκανα την φορολογική μου δήλωση
και με ενημέρωσε η λογίστρια μου ότι
έφαγα πρόστιμο 150 ευρω
για τα 4.000 ευρω εισόδημα που εχω
γιατί δεν έχω κάνει ηλεκτρονικές συναλλαγές …

Όταν ένας άνθρωπος φτάσει τα 105, συμβαίνει κάτι πάρα πολύ αλλόκοτο...

Εχει πράγματι κάποιο βιολογικό «ταβάνι» η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής;

Yποτίθεται ότι η πιθανότητα να πεθάνει κανείς, αυξάνεται συνεχώς όσο περνάνε τα χρόνια. Έτσι, στα 90 έχει κανείς μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνει, από ό,τι στα 40. Όμως, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα, αν κανείς καταφέρει να φθάσει στα 105, τότε η πιθανότητα να πεθάνει, μένει η ίδια ακόμη και στα 110.



Η νέα μελέτη θέτει επί τάπητος ξανά ένα ερώτημα που διχάζει τη διεθνή επιστημονική κοινότητα: έχει πράγματι κάποιο βιολογικό «ταβάνι» η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής; Η νέα έρευνα ενισχύει τα επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν ότι τα όρια της ανθρώπινης ζωής δεν είναι τόσο περιορισμένα όσο νομίζουμε. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή δημογραφίας και στατιστικής Κένεθ Γουάχτερ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ και τη δημογράφο Ελιζαμπέτα Μπάρμπι του Πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", μελέτησαν 3.836 υπεραιωνόβιους Ιταλούς που ήσαν 105 ετών και άνω (μόνο οι 463 άνδρες).

Διαπιστώθηκε ότι η πιθανότητα θανάτου μεγαλώνει με αύξοντα ρυθμό έως τα 80 (διπλασιάζεται περίπου κάθε οκτώ χρόνια) και με φθίνοντα ρυθμό στη συνέχεια, αλλά μετά τα 105 σταθεροποιείται. Έτσι, ένας άνθρωπος 110 ετών έχει την ίδια πιθανότητα επιβίωσης με κάποιον 105 έως 109 ετών και αυτή η πιθανότητα είναι περίπου 50% (μία στις δύο, σαν να ρίχνει κανείς ένα νόμισμα) να πεθάνει μέσα στον επόμενο χρόνο ή να ζήσει άλλο ενάμιση χρόνο. «Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι δεν υπάρχει κανένα σταθερό όριο στην ανθρώπινη ζωή. Πολύ λίγοι από εμάς πρόκειται βέβαια να φθάσουν σε τόσο προχωρημένες ηλικίες, όμως το γεγονός ότι η πιθανότητα θανάτου δεν χειροτερεύει συνεχώς, δείχνει ότι μπορούμε να βελτιώσουμε την επιβίωσή μας μετά τα 90. Αυτή είναι μια πολύτιμη και ενθαρρυντική ανακάλυψη», δήλωσε ο Γουάχτερ.



Η επιστημονική διαμάχη για το κατά πόσο υπάρχει ένα «φράγμα» στη διάρκεια της ζωής, δεν έχει σταματήσει. Πέρυσι, επιστήμονες του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ του Καναδά στο Μόντρεαλ έκαναν μια ανακοίνωση με την οποία αμφισβήτησαν προηγούμενους ισχυρισμούς άλλων ερευνητών ότι η ανθρώπινη ζωή κορυφώνεται περίπου στα 115 και οτιδήποτε πέραν αυτού του ορίου αποτελεί απλώς μια εξαίρεση. Η νέα μελέτη δείχνει ότι μια γυναίκα 90 ετών στην Ιταλία έχει 15% πιθανότητα να πεθάνει τον επόμενο χρόνο, ενώ το προσδόκιμο ζωής της είναι έξι χρόνια κατά μέσο όρο. Αν φθάσει τα 95, η πιθανότητα θανάτου τον επόμενο χρόνο αυξάνει στα 24% και το προσδόκιμο ζωής της πέφτει στα 3,7 χρόνια. Όμως μόλις «πιάσει» τα 105, η πιθανότητα θανάτου, που είναι πλέον 50%, παύει να αυξάνεται περαιτέρω.

Επιπλέον, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, με το πέρασμα του χρόνου ολοένα περισσότεροι άνθρωποι φθάνουν τα 105. Έτσι, ορισμένοι επιστήμονες, όπως ο Γουάχτερ, αισιοδοξούν ότι στο μέλλον ολοένα περισσότεροι άνθρωποι θα γιορτάζουν τα 100ά γενέθλιά τους. 'Αλλοι όμως επιστήμονες, αντέτειναν ότι ακόμη κι αν όντως η πιθανότητα θανάτου μένει η ίδια μετά τα 105, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει ένα φυσικό όριο στην ανθρώπινη ζωή.



Και κάτι αξιοσημείωτο: ενώ ο καρκίνος αποτελεί συχνή αιτία θανάτου στις ηλικίες μεταξύ των 70 και των 95 ετών, ελάχιστοι άνθρωποι πεθαίνουν από καρκίνο μετά τα 100. Ο γηραιότερος γνωστός άνθρωπος που πέθανε, υπήρξε η γαλλίδα Ζαν Καλμάν, η οποία απεβίωσε σε ηλικία 122 ετών το 1997. Αν κάποιος -ή μάλλον κάποια- μπορεί να περάσει αυτό το όριο, θα φανεί στο μέλλον - αλλά εμείς μπορεί να μη ζούμε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όταν δεν σου δίνουν σημασία, να μη μιλάς

 
Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
Ήμουν τριαντατρία χρόνια ιερεύς στον Άγιο Γεράσιμο της Πολυκλινικής, κοντά στην Ομόνοια. Κανένας δεν μου έδινε σημασία. Τα μεσημέρια που καθόμουνα εκεί για να ξεκουρασθώ λίγο, έβαζα τις καρέκλες την μία κοντά στην άλλη, κοντά στο ψαλτήρι και ξάπλωνα επάνω. Ήξερα ότι υπήρχαν κρεβάτια άδεια, αλλά κανένας δεν είπε να επιτρέψουν να ξαπλώνω σ’ ένα κρεβάτι. Κι εγώ δεν το ζήτησα, δεν μιλούσα. Μια φορά ο Διευθυντής είχε διάλεξη και πήγα κι εγώ πίσω-πίσω για ν’ ακούσω. Όταν με είδε, έστειλε κάποιον να με βγάλει έξω. Βγήκα χωρίς να μιλήσω. Άκου τώρα, μετά από τόσα χρόνια τι έγινε:

Ήρθε εδώ κάποια μέρα ένα παλληκάρι εικοσιδύο  ετών. Μιλήσαμε, ευχαριστήθηκε και πήγε και το είπε στην μάνα του. Ήρθε και η μάνα του κι ευχαριστήθηκε κι εκείνη και το είπε στον άνδρα της. Ο άνδρας της ξεκίνησε κι ήρθε κι αυτός. Αυτός ήταν ο διευθυντής που μ’ έβγαλε έξω από την διάλεξη. Του το είπα. Δεν το θυμόταν, αλλά μου είπε: Οπωσδήποτε θα το έκανα γιατί δεν τα είχα καθόλου καλά με τους παπάδες. Πω, πω, να έχουμε τόσα χρόνια τέτοιον άνθρωπο κοντά μας και να μην το ξέρουμε!

Βλέπεις, τα’ φερε ο Θεός, μετά από τόσα χρόνια, αυτοί οι άνθρωποι να γυρίσουν κοντά Του.

Επτά ολόκληρα χρόνια δεν μου έδιναν άδεια για την Εκκλησία. Ο κόσμος με παρεξηγούσε που έφτιαχνα κτήρια, χωρίς εκκλησία, αλλά εγώ δεν μιλούσα, δεν ήθελα να πω για κανέναν τίποτα. Να τώρα, που ο Θεός τα’ φερε και πήραμε την άδεια. Και συ να μη μιλάς. Έχει ο Θεός!

Να σου πω και κάτι άλλο; Προ ημερών ήλθε εδώ ένας ιερομόναχος αγιορείτης. Ασκήσαμε και οι δύο την σιωπή. Δεν μιλούσαμε, επικοινωνούσαμε νοερά. Σκίρτησε η καρδιά μου, σκίρτησε κι αυτουνού. Πω, πω τι χαρά που πήραμε. Μου ερχόταν να χοροπηδάω. Ευχαριστηθήκαμε και οι δύο πάρα πολύ. Όταν έφυγε, καθόμουν σκεφτικός. Δεν ήθελα να μιλήσω.

Ερχόταν η αδελφή μου και μου έλεγε:

Τι έχεις, γιατί δεν μιλάς; Στενοχωρήθηκες;

Ερχόταν η ανεψιά μου και μου έλεγε τα ίδια.

Βρε, άντε φύγετε από εδώ τώρα, μη με ενοχλείτε. Έχω μια δουλειά, τους είπα και τις έδιωξα.

Όλα αυτά θα τα μάθεις αν αγαπήσεις πολύ τον Θεό. Αλλά για να τον αγαπήσεις, πρέπει να σ’ αγαπήσει εκείνος πρώτα. Και για να σ’ αγαπήσει, πρέπει να δει επάνω σου κάτι ιδιαίτερο.

Πηγή: «Μαθητεία στον Γέροντα Πορφύριο», Πορφυρίας Μοναχής, εκδ. Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2012 (σελ.73-75)

Ζούμε την αντιστροφή της ιστορίας. 
Οι εθνομηδενιστές αριστεροί  κατσαπλιάδες  έχουν το κράτος και οι πατριώτες θα γίνουν αντάρτες στα βουνά!

Σ΄ αναζητώ στη Σαλονίκη

Αφού με έσπειρε μια μοίρα αυτοκρατόρισσα
μήτρα με γέννησε αρχαία Μακεδόνισσα
μ’ άδεια φαρέτρα πολεμάω το χειμώνα
από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα
Αφού με φέρνει μονοπάτι φαναριώτικο
ένα σοκάκι με κρατάει σαλονικιώτικο
έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις
πριν να τη σβήσει με σφουγγάρι ο Βαρδάρης
Σ’ αναζητώ
Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα
σ’ αναζητώ
σ’ αναζητώ μ’ ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι
Αφού μεθάω μ’ ένα κρασί αγιονορείτικο
και μ’ ένα ντέρτι σεκλετίζομαι πολίτικο
βρες το μαχαίρι που στα δύο μας χωρίζει
κι έλα εδώ στων στεναγμών το μετερίζι
Αφού στον Όλυμπο οι Θεοί τ’ αποφασίσανε
δώσαν στο κρύο τα κλειδιά κι αυτοκτονήσανε
μόνη ξυπνά μόνη κοιμάται τώρα η μέρα
με μηχανάκι με κομπιούτερ και φλογέρα
Σ’ αναζητώ
Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα
λείπει το βλέμμα σου απ’ της αυγής τα χρώματα
σ’ αναζητώ
σ’ αναζητώ μ’ ένα βιολί κι ένα φεγγάρι
λείπει το όνειρο εσύ και το δοξάρι

Στὴ μνήμη τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου

Πρεσβύτερος  π.Ἀντώνιος

Α. ΠΡΟΛΟΓΟΣ

1. Ἡ θέση τῆς γιορτῆς στὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔτος

2. Ἀναφορὰ στὴν ἑορτὴ καὶ ἀναγγελία τοῦ θέματος


1. Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, γιορτάζουμε σήμερα τοὺς Ἀποστόλους Πέτρο καὶ Παῦλο. Γιατί σὰν σήμερα μαρτύρησαν γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ γιορτή τους, ἂν καὶ ἀκίνητη, ὁλοκληρώνει τὶς ἑορτὲς τοῦ Πάσχα. Ἀρχίσαμε νὰ προετοιμαζόμαστε γι' αὐτὴν νηστεύοντας ἀπὸ τὴν ἑπομένη τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πάντων.

2. Τί σημαίνει ὅτι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος μαρτύρησαν γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ; Γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, χρειάζεται πρῶτα νὰ μάθουμε ποιὰ εἶναι ἡ μαρτυρία τους. Ἀκούσαμε στὸ Εὐαγγέλιο τὸ ἐπεισόδιο ἐκεῖνο ὅπου ὁ Χριστὸς ρωτάει τοὺς μαθητὲς του τί νομίζουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος καὶ ποιὰ γνώμη ἔχουν ἐκεῖνοι γι' αὐτόν. Κι ἐκεῖ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ὁμολογεῖ καὶ λέει ὅτι «Ἐσὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ». Αὐτὴ ἦταν ἡ μαρτυρία τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Ὁ εὐαγγελιστὴς συνεχίζει γράφοντας ὅτι ὁ Χριστὸς τὸν ἐπαίνεσε καὶ τοῦ εἶπε ὅτι πάνω σ' αὐτὸ ποὺ εἶπες ἐγὼ θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία. Οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος καὶ οἱ ἄλλοι αὐτὸ μαρτύρησαν καθ' ὅλη τὴ ζωή τους καὶ γι' αὐτὸ τὸ λόγο πέθαναν μαρτυρικά. Αὐτὴ ἦταν ἡ μαρτυρία τους.


Β. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

1. Τί εἶναι μαρτυρία;

2. Τὸ μαρτύριο τῶν Ἀποστόλων

1. Τί σημαίνει ὅτι γίνομαι μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ; Ὅταν ὁ Χριστὸς ρώτησε τοὺς μαθητὲς «Ποιὸς λένε οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶμαι ἐγώ;», ἐκεῖνοι τοῦ ἀπάντησαν ὅτι «Λένε πὼς εἶσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἄλλοι ὅτι εἶσαι ὁ Ἠλίας, ἄλλοι ὅτι εἶσαι ὁ Ἱερεμίας ἤ ἕνας ἀπὸ τοὺς προφῆτες». Μὲ λίγα λόγια τοῦ εἶπαν πὼς οἱ ἄνθρωποι εἶχαν τὴν καλύτερη γνώμη γιὰ Ἐκεῖνον χωρὶς νὰ γνωρίζουν ὅμως τὴν ἀλήθεια. Τὴν ἀλήθεια τὴ γνώριζαν μόνο οἱ Ἀπόστολοι. Ὅταν ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε ὅτι «Ἐσὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ», ὁ Χριστὸς τὸν διαβεβαίωσε ὅτι αὐτὸ τοῦ τὸ ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ οὐράνιος Πατέρας. Ὅτι δηλαδὴ αὐτὸ εἶναι ἕνα μυστικὸ ποὺ τοῦ τὸ μαρτύρησε ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἀὐτὸ τὸ μυστικὸ δὲν τὸ μάθανε οἱ Μαθητὲς τυχαῖα. Δὲν τὸ ἄκουσαν κάπου ποὺ κυκλοφοροῦσε σὰν εἴδηση. Διαβάζουμε στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ γιὰ τοὺς ἁγίους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὅτι «οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως» (Ἑβρ. 11, 39). Γιὰ ὅλους αὐτοὺς δίδεται ἡ μαρτυρία ὅτι ἦταν πιστοί. Καὶ βέβαια ἐκεῖνος ποὺ μαρτυρεῖ γιὰ τὴν πίστη τῶν ἁγίων περισσότερο ἀπὸ ὅλους εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀπόλυτος καὶ μοναδικὸς μάρτυρας πάντων τῶν ἀνθρώπων καὶ πάντων τῶν γεγονότων. Ἡ πίστη λοιπὸν τῶν μαθητῶν στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ προϋπόθεση τῆς ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Πίστεψαν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ περίμεναν καὶ σιγουρεύτηκαν ὅτι εἶναι ἴδιος ποὺ θὰ ξανάρθει.

Τί περιέχει τὸ μυστικό; Πρῶτα ἀπ' ὅλα περιέχει τὸ τί εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ πῶς διακρίνεται ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον. Τὸ δεύτερο ποὺ περιέχει εἶναι μία ἀπαίτηση ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ μυστικὸ γι' αὐτὸν ποὺ τὸ μαθαίνει. Τὸ μυστικὸ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ μάθουν καὶ ἄλλοι. Ἐὰν εἶναι δυνατόν, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Αὐτὸ τὸ μυστικὸ δὲν εἶναι σὰν τὰ ἄλλα μυστικά, ποὺ ὅποιος τὰ μαθαίνει τὰ κρύβει γιὰ νὰ μὴν τὰ μάθουν ἄλλοι. Ἐπίσης ὅποιος τὸ μαθαίνει δὲν τὸ μαθαίνει σὰν εἴδηση ἤ σὰν πληροφορία, ἀλλὰ ὅπως τὸ ἔμαθε ὁ ἀπόστολος Πέτρος: ὡς ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Ἔτσι ὅσοι καὶ ἂν τὸ μάθουν, αὐτὸ θὰ παραμένει μυστικό, ἐπειδὴ εἶναι μυστικὸς ὁ τρόπος ποὺ ἀποκαλύπτεται. Ὅσο καὶ ἂν τὸ γνωρίσουν, αὐτὸ θὰ παραμένει ἄγνωστο ἐὰν καθένας ποὺ τὸ γνωρίζει δὲν τὸ ζήσει προσωπικά, ἐὰν δὲν τὸ βιώσει βαθιὰ μὲ τὴν καρδιά του.

2. Τὸ νὰ γνωρίσουν καὶ ἄλλοι τὸ μυστικὸ συνεπάγεται γιὰ τὸν κάτοχό του μία εὐθύνη. Μπροστὰ σ' αὐτὴν τὴ εὐθύνη δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὄχι, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὸ σημαίνει μεγάλες θυσίες, ἴσως καὶ τὸν θάνατο. Ἡ εὐθύνη αὐτὴ ὁδήγησε τοὺς Ἀποστόλους μέχρι τὰ πέρατα τοῦ κόσμου.

Ὁδήγησε τὸν Πέτρο καὶ τὸν Παῦλο στὴ Ρώμη καὶ στὸν μαρτυρικὸ θάνατο. Ὅταν οἱ Ἀπόστολοι μαρτύρησαν στὴ Ρώμη, ἦταν πολὺ λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ ἤξεραν γιὰ ποιὸ λόγο μαρτύρησαν καὶ γιατί πέθαναν. Ἦταν οἱ χριστιανοὶ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μιὰ πολὺ μικρὴ ὁμάδα ἀνθρώπων ποὺ ἤξεραν τοὺς Ἀποστόλους. Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι νόμισαν πὼς δίκαια τιμωρήθηκαν, κάποια παράβαση εἶχαν κάνει καί, σύμφωνα μὲ τὸ νόμο, ἔπρεπε νὰ τιμωρηθοῦν, δικάστηκαν καὶ τιμωρήθηκαν. Κι ὅταν ἀκούγανε ὅτι τιμωρήθηκαν γιὰ κάποιες ἰδέες ποὺ εἶχαν στὸ μυαλό τους, θὰ σκέφτονταν αὐτὰ ποὺ γράφει ἡ Ἁγία Γραφή. Ὅτι πέθαναν τζάμπα. «Ἐδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ' ἡμῶν πορεία σύντριμμα» (Σοφ. Σολ. 2, 2-3). Ἡ ζωὴ τους ἦταν μία συμφορὰ καὶ τὸ τέλος τους μία καταστροφή, σὰν ἕνα πράγμα ποὺ γίνεται συντρίμμια καὶ δὲν μένει τίποτα ἀπ' αὐτό, ἕνας θάνατος χωρὶς ἀξία. Ἔτσι εἶπαν οἱ ἄνθρωποι, ἀφοῦ οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν στὸ μυαλό τους ἰδέες καὶ μάλιστα ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν κοινωνία καὶ τὸ κράτος. Καὶ καλά τοὺς ἔκαναν καὶ τοὺς ἔβγαλαν ἀπὸ τὴ μέση. Ἔτσι σκέφτονταν.

Ὅμως, ἐνῶ αὐτοὶ μιλοῦσαν γιὰ τὸν ἴδιο θάνατο, ὅπως μιλοῦσαν καὶ οἱ χριστιανοὶ γιὰ τὸ θάνατο τῶν Ἀποστόλων, μόνο οἱ χριστιανοὶ μαρτυροῦσαν γι' αὐτό. Ἐπειδὴ μόνο οἱ χριστιανοὶ γνώριζαν τὸ μυστικό τους. Κι ἐκεῖνοι μετέφεραν τὴ μαρτυρία τους στοὺς ἑπόμενους, μέχρις ἐμᾶς. Γιατί μόνο αὐτοὶ γνώριζαν τὸ μυστικό τους ποὺ ἦταν τὸ ἴδιο μὲ αὐτὸ τῶν Ἀποστόλων. Ἐπειδή, ὅπως εἴπαμε, ἡ μαρτυρία δὲν εἶναι μία πληροφορία. Δὲν εἶναι κάτι ποὺ μεταδίδεται ὡς γνώση. Εἶναι κάτι διαφορετικό. Αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ μαρτυρήσει γι' αὐτοὺς ποὺ μαρτύρησαν δεσμεύεται νὰ μᾶς μεταφέρει τὸ μυστικό τους. Εἶναι κάποιος ποὺ συμμετέχει σ' αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνοι ἔζησαν.


Γ. ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ


1. Σύνδεση μὲ τὰ προηγούμενα

2. Ἡ δική μας μαρτυρία

3. Ἡ δική μας γιορτὴ



1. Ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ σήμερα λένε ὅτι οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστό; Ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ ποῦ συνεχίζουν τὴ μαρτυρία τῶν Ἀποστόλων; Εἴμαστε ἐμεῖς. Καὶ πῶς μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό; Θυμόσαστε, στὸ βιβλίο τοῦ Ἰώβ, στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅταν συμβαίνουν ὅλα ἐκεῖνα τὰ κακά, ἔρχεται ἕνας δοῦλος γιὰ νὰ πεῖ στὸν Ἰὼβ ὅτι ἐκεῖ ποὺ ἦταν τὰ παιδιά σου «ξαφνικὰ φύσηξε ἄνεμος δυνατὸς ἀπὸ τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς ἐρήμου, χτύπησε τὸ σπίτι ἀπὸ παντοῦ καὶ τὸ γκρέμισε. Τὰ παιδιὰ πλακώθηκαν στὰ ἐρείπια καὶ σκοτώθηκαν καὶ μόνο ἐγὼ κατάφερα νὰ γλιτώσω γιὰ νὰ σοῦ φέρω τὰ νέα» (Ἰὼβ 1, 19). Αὐτὸς ποὺ γλίτωσε ἀπὸ τὸν ἴδιο θάνατο, αὐτὸς ποὺ ἐπέζησε, τὴν ὥρα ποὺ τὰ παιδιὰ τοῦ Ἰὼβ πέθαιναν, αὐτὸς μετέφερε τὴ μαρτυρία. Μετέφερε κάτι ποὺ τὸ εἶχε μέσα του, ποὺ τὸ ζοῦσε ὁ ἴδιος, ἦταν κάτι ζωντανό, κάτι ποὺ τὸν εἶχε συνταράξει. «Ἐγὼ γλίτωσα καὶ ἦρθα νὰ σᾶς πῶ». Κάπως ἔτσι λοιπὸν καὶ οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ μαρτυροῦσαν γιὰ τὸ μαρτύριο τῶν Ἀποστόλων. Τὸ ἴδιο συνέβη σ' αὐτοὺς καὶ στοὺς Ἀποστόλους. Ἦταν κάτι τὸ κοινό. Ζοῦσαν τὴν ἴδια ἐμπειρία στὴν ὁποία τοὺς ὁδήγησε ἡ πίστη στὸ Χριστὸ μὲ τὸν τρόπο ποὺ εἴπαμε.

2. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο μποροῦμε νὰ δοκιμάσουμε τὴ δική μας κατάσταση. Μποροῦμε νὰ θέσουμε στὸν ἑαυτό μας τὸ ἐρώτημα. Βγαίνοντας ἀπὸ τὴν ἐκκλησία ὅπου συναζόμαστε, θὰ μπορούσαμε νὰ ἀπαντήσουμε στὸ Χριστὸ μὲ τὰ λόγια ποὺ ἀπάντησε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος; Γιὰ νὰ γίνει αὐτό, πρῶτα πρέπει νὰ ξεχωρίσουμε τὴ μαρτυρία τῶν Ἀποστόλων ἀπὸ τὸ μαρτύριό τους. Τὸ μαρτύριό τους, ὁ θάνατός τους, μποροῦσε καὶ νὰ μὴν εἶχε συμβεῖ ἐὰν ἦταν ἄλλες οἱ πολιτικὲς συνθῆκες τῆς ἐποχῆς. Ἀντίθετα, ἡ μαρτυρία τους εἶναι κάτι ποὺ ἔχει μόνιμη καὶ διαρκὴ σημασία. Εἶναι κάτι ποὺ προσδιορίζει τὴ ζωὴ τῶν χριστιανῶν. Χωρὶς τὴ μαρτυρία χριστιανοὶ δὲν ὑπάρχουν. Μπορεῖ νὰ εἴμαστε καλοὶ ἄνθρωποι, μπορεῖ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ καλὰ πράγματα, ἀλλὰ ἐὰν δὲν μεταφέρουμε στὸν κόσμο ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, τότε δὲν πιστεύουμε στὸ Θεό. Γιὰ νὰ γίνει αὐτό, πρέπει νὰ προσανατολιστοῦμε, ὅσο εἶναι δυνατό, στὴ ζωὴ τῶν Ἀποστόλων. Πίστη καὶ ἀφοσίωση στὸ πρόσωπό του, τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, συνείδηση ὅτι ἀνήκουμε σ' αὐτοὺς ποὺ κάλεσε ὁ Θεὸς καὶ ἀποτελοῦμε μαζί τους τὴν Ἐκκλησία του.

3. Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, γιορτάζουμε σήμερα τὸ μαρτύριο τῶν Ἀποστόλων, ποὺ στὴ σκέψη μας τὸ θεωροῦμε δεδομένο. Σὰν κάτι ποὺ ἦταν αὐτονόητο γι' αὐτοὺς καὶ σχεδὸν ὑποχρεωτικό. Ἐμεῖς πανηγυρίζουμε γι' αὐτό, εἶναι μία χαρούμενη μέρα γιὰ ἐμᾶς. Πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουν τὸ ὄνομά τους, εἶναι ἀκόμα πιὸ πολὺ χαρούμενοι γιατί ἔχουν τὴ γιορτή τους. Ἔχει σημασία ὅμως ἂν μᾶς συνδέει κάτι μὲ τὴ μαρτυρία τους. Μὲ αὐτὸ ποὺ τοὺς ὁδήγησε στὸ μαρτύριο. Ἐὰν μᾶς συνδέει κάτι μὲ τὸ δικό τους μυστικό, μὲ τὴ δική τους δέσμευση ἀπέναντι στὸ Θεό, τότε μποροῦμε νὰ γιορτάζουμε κι ἐμεῖς, ὅπως θέλει ὁ Θεὸς καὶ ὅπως ταιριάζει στοὺς Ἀποστόλους. Ἐὰν δηλαδή, ὅπως ἐκεῖνοι γνώρισαν τὸν Χριστὸ ὡς ἀληθινὸ Θεὸ καὶ αὐτὸ τὸ ὁμολογοῦσαν δημόσια κι αὐτὸ ἔγινε ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς τους, ἔτσι κι ἐμεῖς ποὺ βαπτιστήκαμε στὸ ὄνομά του καὶ γίναμε χριστιανοὶ καὶ συναζόμαστε ἐδῶ κάθε Κυριακή, ἔχουμε τὴν ἴδια δέσμευση ἀπέναντί του. Ἐὰν αἰσθανόμαστε τὴν ἴδια εὐθύνη ἀπέναντι στοὺς ἀδελφούς μας κι ἀπέναντι στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Νὰ μεταφέρουμε τὴν ἴδια μαρτυρία.


Δ. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

1. Περίληψη προηγουμένων

2. Προτροπὴ


1. Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ἐγὼ μαρτυρῶ τὴν ἀλήθεια». Καὶ πρὸς τοὺς Φαρισαίους εἶπε: «Ἐσεῖς αὐτὴ τὴν ἀλήθεια δὲν τὴ λαμβάνετε. Δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει στὶς καρδιές σας. Γιατί; Γιατί εἶστε μακριὰ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.» Ἀντίθετα, οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος, ποὺ τὸ μαρτύριό τους γιορτάζουμε σήμερα, ἀξιώθηκαν νὰ γίνουν μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μιλοῦν οἱ γενιὲς τῶν χριστιανῶν γι' αὐτοὺς δύο χιλιάδες χρόνια τώρα. Αὐτὸ ἔγινε γιατί ἔβαλαν βαθιὰ μέσα στὴν καρδιὰ τοὺς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν του. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ γνωρίσουν τὸν Χριστὸ ὡς ἀληθινὸ Θεὸ ποὺ τὸ βεβαίωσε μέσα τους ὁ ἴδιος ὁ οὐράνιος Πατέρας. Ἀπέναντι σ' αὐτὸ τὸ μυστικὸ δεσμεύτηκαν καὶ τὸ μετέφεραν στὴ Ρώμη γιὰ νὰ τὸ γνωρίσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.

2. Ἀλλοίμονο σέ μᾶς, ἐὰν ἡ μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ, ἡ μαρτυρία τῶν Ἀποστόλων, ἡ μαρτυρία τῶν μεγάλων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου δὲν παραλαμβάνεται. Ἀλλοίμονό μας, ἐὰν δὲν ὑποψιαζόμαστε κἄν τὴν ὕπαρξή της καὶ τὴν μπερδεύουμε μὲ ἄλλα πράγματα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν μποροῦμε νὰ μαρτυρήσουμε στὸν κόσμο γιὰ τὸ Χριστό. Τότε πιὰ ὡς Χριστιανοὶ θὰ ἔχουμε μόνο τὸ ὄνομα καὶ θὰ εἴμαστε πολὺ μακριὰ ἀπ' αὐτὸ ποὺ γιορτάζουμε σήμερα. Ἀλλὰ μὲ τὶς εὐχὲς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, παρακαλοῦμε τὸ Θεὸ νὰ μᾶς κάνει μάρτυρές Του, ὅπως Ἐκεῖνος θέλει. Ἀμήν!
πηγή

Γυναίκες...

Εμείς οι Ελληνες δεν κάνουμε ποτέ πίσω! Κάθε μέρα ειρηνικά στους δρόμους σε κάθε πόλη! Για τη Μακεδονία μας!

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΠΟΤΕ! ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΓΙΑ …ΒΥΖΑΝΤΙΟ! ΖΟΥΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ!

 
Μάθετε οριστικά και αμετάκλητα πια ότι ποτέ, μα ποτέ!, οι πρόγονοί μας δεν έλεγαν ότι ζούσαν ή κατάγονταν από το «Βυζάντιο»!
Η λέξη «Βυζάντιο» είναι ένας υπερ-αιώνιος πονηρός, σκόπιμος και λεξικοποιημένος νεολογισμός των τότε Φράγκων/Δυτικών!
Μάθετε όλοι σας το γιατί έγινε αυτό το Φράγκικο δόλιο τρικ ή η παραχάραξη της πραγματικότητας!
Οι Ρωμανοί προπάτορές μας το περιμένουν… έστω και τώρα!

Η Ορθόδοξη Ρωμανία-Βυζάντιο υπήρξε η πιο μακραίωνη, η πιο πλούσια και η πιο ισχυρή αυτοκρατορία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν, για 1123 χρόνια, η πιο απαστράπτουσα και η πιο δοξασμένη κρατική οντότητα που υπήρξε ποτέ ιστορικά πάνω στη γη. Η ιστορία της είναι κυριολεκτικά απαράμιλλη. Μοναδική.
Οι κάτοικοι της Ρωμανίας ζούσαν πιστώς εν Κυρίω και Θεώ, αφού είχαν γι’ αυτό τον ιερό σκοπό 160 επίσημες αργίες. Γενάρχης και ιδρυτής της Ρωμανίας-Βυζαντίου είναι ο Άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος. Ο μόνος ηγέτης στην παγκόσμια ιστορία που εβασίλευσε ως Μονοκράτωρ Ανατολής και Δύσης. Χάρη δε στον Τίμιο Σταυρό («Εν Τούτω Νίκα!») είναι επίσης και ο μόνος ηγέτης στην ανθρώπινη ιστορία που ποτέ, ναι, ποτέ!, του δεν έχασε εμφύλιο ή κανονικό πόλεμο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Εντούτοις, Φράγκοι ηγεμόνες, απόγονοι του Καρλομάγνου, μετά το 800 μ.Χ., δυστυχώς, το μπόρεσαν και στο τέλος τα κατάφεραν σε τρεις περιπτώσεις να παραχαράξουν, να αλλοιώσουν και τελικώς να ψαλιδίσουν υπέρμετρα την πιο λαμπρή και ένδοξη αυτοκρατορία που είδε ποτέ ο πλανήτης γη.
Αρχικά, αλλάζοντας, πλαστογραφώντας και νοηματοδοτώντας αρνητικά την ιστορική πραγματικότητα, εν τέλει οι Φράγκοι το επέτυχαν και μας νοηματοδότησαν, σκοπίμως και με δολιότητα, ως απατεώνες, τυχοδιώκτες και αυθάδεις «Γραικούς». Με διαφορετικά λόγια, ευρηματικά και με το έτσι θέλω, οι Φράγκοι μας βάπτισαν, μας λεξικοποίησαν, μας αποκαλούσαν και μας νοηματοδότησαν αρνητικά ως αστοιχείωτους, άγριους, πανούργους και λωποδύτες «Γραικούς», ενώ ποτέ τους δεν μας αποκαλούσαν, όπως όφειλαν ή θα έπρεπε κανονικά και νόμιμα να μας αποκαλούν, Ρωμηούς ή Έλληνες.
Στη συνέχεια, δεύτερον, επίτηδες και πάλι, οι Φράγκοι μας ονόμασαν πολίτες του Βυζαντίου και όχι πολίτες της Ρωμανίας. Δηλαδή, και αυτή τη φορά σκόπιμα μας παρουσίασαν ως ένα Γραικικό γένος τυχοδιωκτών και αγροίκων που κατοικούσε γεωγραφικώς στο Βυζάντιο ή στη Βυζαντινή αυτοκρατορία που, εντούτοις όμως, ως γένος, δεν είχε καμία ουσιώδη διασύνδεση με την σπουδαία και κλασική Αρχαία Ελλάδα.
Με άλλα λόγια, για να μας ξεκόψουν ιστορικά, γεωγραφικά και κυρίως υπονοηματικά οι Φράγκοι από τους αρχαίους Έλληνες προγόνους μας, οι ίδιοι μιλούσαν εσκεμμένα για το περιορισμένο χωρικά Βυζάντιο και την ιστορία του και όχι για την υπερ-γιγαντιαία Ρωμανία, με το υπερχιλιετές και επίσημο όνομά της. Οι Φράγκοι μισούσαν την εκλαμπρότατη, παντοδύναμη και τεράστια σε γεωγραφική έκταση Ρωμανία και ως εκ τούτου την αποκαλούσαν σκόπιμα και περιφρονητικά Βυζάντιο.
Εν τέλει, τρίτον, το 1830, οι Φράγκοι μας κατασκεύασαν ξανά, επίτηδες και καθ’ υποτροπή, ως μια μικρή και ελεγχόμενη γεωγραφικά χώρα που κατοικείται από κάποιους δήθεν γραικίζοντες, πανούργους, κλέφτες και ακαλλιέργητους πολίτες.
Με άλλα λόγια, αφού πρώτα οι Φράγκοι ευρηματικά μας νοηματοδότησαν αρνητικά ως τυχοδιώκτες Γραικούς (και όχι Ρωμηούς ή Έλληνες) και στη συνέχεια μας τοποθέτησαν νοηματικώς πάνω στη λέξη και γεωγραφική έννοια Βυζάντιο (και όχι στη λέξη και έννοια Ρωμανία), τώρα είχε φτάσει πλέον ο ύψιστος καιρός για το γράψιμο του οριστικού πια τέλους της ιδέας της αναβίωσης της Ρωμανίας.
Αυτό το αποτελειωτικό χτύπημα πραγματόθηκε το 1821, όταν οι Φράγκοι έδωσαν την τελική συγκατάθεσή τους για την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, μετά βεβαίως από τις Ελληνικές διαβεβαιώσεις της μη απαίτησή μας για την αναβίωση της πάλαι ποτέ Ρωμανίας-Βυζαντίου.
Θα γίνουμε λίγο ακόμη πιο αναλυτικοί. Πρώτον, οι Φράγκοι σκόπιμα διέκριναν, ομιλούσαν και ονόμαζαν την επίσημα αυτο-αποκαλούμενη Ρωμανία ως τη χώρα των Γραικών: Γραικία. Από την άλλη, οι ένδοξοι πρόγονοί μας αυτο-αποκαλούσαν οι ίδιοι την αυτοκρατορία τους, αδιαλείπτως και νομίμως, ως τη χώρα των Ρωμηών: Ρωμανία («Ρωμανία, Ρωμηός», εκ της «Νέας Ρώμης», Κωνσταντινούπολης).
Ασφαλώς, οι Φράγκοι δεν ήθελαν ούτε για αστείο να ακούνε ή να ομιλούν περί Ρωμανίας, Ρωμηών και Ρωμαίϊκου. Ο κεντρικός λόγος; Οι ίδιοι απαρασάλευτα και διαρκώς ονειρεύονταν τη σύσταση, τη μορφοποίηση και την εγκαθίδρυση της λεγομένης «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Γερμανίας».
Επίσης, στα 800 μ.Χ., οι παπο-Φράγκοι επισήμως ονόμασαν τον Τευτονο-Φράγκο ηγεμόνα της Γερμανίας ως τον «βασιλέα των Ρωμαίων». Και μόνο το όνομα αυτό, από μόνο του προδίδει, ερμηνεύει και πιστοποιεί τις δόλιες επιδιώξεις και τους υποχθόνιους σχεδιασμούς τους.
Κατά συνέπεια, αυτο-ερμηνεύεται και δεν αποτελεί πια έκπληξη και το γεγονός ότι οι ευρηματικοί Φράγκοι σχεδίασαν, οργάνωσαν, πρόκριναν και χρησιμοποιούσαν το από αυτούς τους ίδιους αρνητικά νοηματοδοτημένο και φορτισμένο όνομα Γραικία, αντί του ορθού και επίσημου ονόματος Ρωμανία.
Οι Φράγκοι ήθελαν, εσκεμμένα και δόλια, να κατασκευάσουν ένα ενισχυμένο κόντεμα στην τότε πασίγνωστη, πανίσχυρη, τεράστια και δοξασμένη Ρωμανία. Με απλά λόγια, με τη χρήση του ονόματος Γραικία (αντί του Ρωμανία) οι Φράγκοι ήθελαν να πετύχουν το ιστορικο-φυλετικό κολόβωμα της Ρωμανίας.
Με άλλα λόγια, σε αντιστοιχία και παραλληλισμό με τα σημερινά δεδομένα, ως παράδειγμα, οι Φράγκοι πρόκριναν το κοντό, ρηχό, ψαλιδισμένο και ψευδές όνομα «Πολιτεία της Ουάσινγκτον» (Βυζάντιο), αντί του υπερ-εξέχοντος, σπουδαίου και ορθού ονόματος «Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής» (Ρωμανία).
Δεύτερον, όπως ήδη είπαμε ανωτέρω, οι Φράγκοι εσκεμμένα ονόμασαν Βυζάντιο την επισήμως αυτο-αποκαλούμενη Ρωμανία. Βλέπετε, το επίσημο και πραγματικό όνομα Ρωμανία, και κατ’ επέκταση το Αυτοκρατορία της Ρωμανίας, διόλου δεν συμφωνούσε με τα δόλια, δυσώδη και κακόβουλα σχέδια των παπό-Φραγκων. Και ως εκ τούτου, οι Φράγκοι θέλησαν να ονομάζουν, με το έτσι θέλω, τη Ρωμανία ως Βυζάντιο.
Με τη χρήση του παραπλανητικού ονόματος Βυζάντιο, αντί του επίσημου και του ορθού ονόματος Ρωμανία, οι Φράγκοι από τότε σχεδίαζαν να πραγματοποιήσουν και το ιστορικο-γεωγραφικό ψαλίδισμα της ένδοξης Ρωμανίας (εκτός από το γενο-φυλετικό κούρεμα που προαναφέραμε, διαμέσου της λέξης-κλειδί «Γραικία»).
Ουδόλως δε βόλευε στα σχέδια και στο σύμπλεγμα κατωτερότητας των Φράγκων το εξέχον ή δεσπόζον όνομα Αυτοκρατορία της Ρωμανίας και θέλησαν, αντί αυτού του αληθούς και μεγαλοπρεπούς ονόματος, οι ίδιοι να την κατασκευάσουν, να την καταφρονούν και να την ονομάζουν, έτσι με το στανιό, Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Παραλληλίζοντας δε αυτό το γεγονός με τα σημερινά δεδομένα και αντίστοιχα περιστατικά, θα είχαμε την εξής εικόνα ή αφήγηση: αντί για τη χρήση του διάσημου ονόματος «Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής» (Ρωμανία), οι Φράγκοι επίτηδες θα πρόκριναν και θα χρησιμοποιούσαν το ψαλιδισμένο, ρηχό, ψευδές και ιστορικά διαχειρίσιμο όνομα «Αυτοκρατορία της Πολιτείας της Ουάσινγκτον» (Βυζάντιο).
Τέλος, τρίτον, για να αποπερατώσουν το ψηφιδωτό των δολίων και μακρόχρονων σχεδίων τους ή, δηλαδή, την οριστική διαγραφή της Ρωμανίας και του Ρωμαίϊκου από τους παγκόσμιους χάρτες, οι Φράγκοι εν τέλει συγκατατέθηκαν στη διεξαγωγή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, μόνον και εφόσον εξασφάλισαν οι ίδιοι ότι θα τηρηθούν εν πρώτοις και στο ακέραιο δύο δικές τους κεντρικές απαιτήσεις ή προϋποθέσεις:
Πρώτον, ότι οι Έλληνες επαναστάτες αγωνίζονται μόνο για την ανάδειξη του αρχαίου πολιτισμού της κλασικής Ελλάδος (και όχι μαζί με αυτόν και για την ανάδειξη και του Ορθόδοξου Αγιοπνευματικού πολιτισμού της τρις-ένδοξης Ρωμανίας) και, δεύτερον, ότι οι Έλληνες επαναστάτες δεν έχουν, δεν κρύβουν, δεν ακολουθούν ούτε απεργάζονται κάποια δόλια σχέδια για την αναβίωση της Ρωμανίας και του Ρωμαίϊκου.
Με άλλα λόγια, οι παπο-Φράγκοι έδωσαν άδεια ή εν τέλει συγκατατέθηκαν στη διεξαγωγή της Ελληνικής Επανάστασης του ’21, όταν οι ίδιοι ήταν απολύτως βέβαιοι πως οι Έλληνες επαναστάτες ξέχασαν τη συνολική νεκρα-ανάσταση της Ορθοδόξου Ρωμανίας και ότι οι ίδιοι αγωνίζονταν, πια, μόνον και μόνον για την αναβίωση του αρχαίου πολιτισμού των κλασικών προγόνων τους.
Με διαφορετικά λόγια, εξ ορισμού, για τους παπο-Φράγκους, η επιτυχής έκβαση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ισοδυναμούσε ή μεταφράζονταν στον οριστικό ενταφιασμό των ονείρων των Ελληνο-Ρωμηών περί αναβίωσης της πάλαι ποτέ Ρωμανίας-Βυζαντίου.
Μετά την ίδρυση του πρώτου μικροσκοπικού μας κράτους, το 1830, η αναβίωση και η ίδρυση της «νέας Ρωμανίας» αποτελούσε πια έναν εσωτερικό και ανεκπλήρωτο πόθο, που ήτανε και θα ήτανε και στο μέλλον μεν αληθινός, αλλά και που πια δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, ή τουλάχιστον σε αυτή τη φάση της παγκόσμιας ιστορίας.
Συνεπώς, η ενοχλητική αυτή ακίδα στα πλευρά των Φράγκων θα έπαυε πλέον να υφίσταται για πολλές δεκαετίες. Το όνειρο του Ορθόδοξου Ελληνισμού για την αναβίωση της Ρωμανίας θα θάβονταν σχεδόν οριστικά. Το έπος του 1821, δυστυχώς για τους Ελληνο-Ρωμηούς, τελικά κατέληξε και είχε αλυτρωτικό και Φράγκικο χαρακτήρα και όχι αντιθέτως Ρωμαίϊκο ή μεγαλο-ιδεατικό χαρακτήρα και τελική έκβαση.
Επίσης, τα υπεραιώνια όνειρα των Ρωμηών για την αναβίωση της Ρωμανίας-Βυζαντίου θάφτηκαν ξανά και πάλι το 1922 με τη Μικρασιατική καταστροφή. Μετά το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα, ως μια από τις νικήτριες χώρες, απέστειλε εκστρατευτικό στρατό στη Μικρά Ασία. Το όνειρο της αναβίωσης της Ρωμανίας καθώς και της απελευθέρωσης των αλύτρωτων αδελφών της περιοχής φάνηκε προς στιγμή να γίνεται πραγματικότητα.
Ωστόσο, σύντομα οι εθνικές μας ελπίδες διαψεύσθηκαν. Η Ελλάδα έχασε τον πόλεμο. Η «Μεγάλη Ιδέα» αναβίωσης της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας της Ρωμανίας έλαβε ενδιάμεσο, αλλά όχι οριστικό, τέλος: αφού το οριστικό ή όχι τέλος της Μεγάλης Ιδέας ανήκει στα σχέδια και στις προθέσεις του Κυρίου Ιησού Χριστού. Προσέτι δε, άλλα γράφουν και άλλα αναφέρουν και οι σχετικές προφητείες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.
====================================
ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ  ΒΙΒΛΙΟ:
«ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ: ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ-ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΑΘΗΝΑ

Το ζεϊμπέκικο της μικρής Ευδοκίας...

Κουφάλες δεν μπόρεσαν Σημίτης, Γωργάκης, Αντωνάκης & Βαγγέλης, νομίζει πως θα μας πουλήσει ο Αλέξης;

Ακόμα και το ηγετικό στέλεχος του Ρουβίκωνα τρολάρει τους κατσαπλάδες

Και πάλι καλά να λέτε..Θα μπορούσαμε να βγάλουμε την ανακοίνωση-ανάληψη πιο αργά το βράδυ και μέχρι τότε να έχετε πει πολλαπλάσιες ψεκασμενες συνομωσιολογιες
 Γιωργος Καλα'ι'τζιδης

Η μεταπολίτευση χαρακτηρίζεται από μιά τρομακτική σειρά κυβερνήσεων οι οποίες απαρτίζονται από κακούς καί βλάκες, οι οποίοι αποτελούν τίς δύο όψεις τού ιδίου νομίσματος. Ακόμη καί η εκκλησία διοικείται από τά ίδια νομίσματα. Τά οποία αντικατοπτρίζουν τήν κατάσταση τής ελληνικής κοινωνίας. Οι Ελληνες μάλλον λοιπόν ζητούν απεγνωσμένα σωτήρες, διότι ο βλάκας εμφανίζεται σάν σωτήρας συνήθως αλλά λόγω διανοητικής υστέρησης οδηγεί στήν καταστροφή, όπως καί ο κακός λόγω φλογισμού τής θελήσεως. Ισως τό σόκ τού αδελφοκτόνου εμφυλίου δημιουργεί ακόμη παράπλευρες απώλειες στίς ψυχές. Αλλά εάν δέν συμμαζέψουμε γρήγορα τά ρετάλια τών φόβων μας μόνον η καταστροφή καί ο αφανισμός θά μάς λυτρώσουν από τήν παράνοια νά αναζητούμε σωτήρες στήν πολιτική καί στήν εξουσία, χωρίς νά έχουμε κατακτήσει τήν καθοδήγηση τής ορθής φρόνησης, τού μέτρου καί τού ήθους πού συμπαρίστανται σέ μιά ζωή η οποία διαθέτει τόν σκοπό της.

Απίστευτη ομολογία του κατσαπλιά  Α. Τσίπρα για Σκοπιανό: «Υπευθυνότητα να πηγαίνεις κόντρα στην πλειοψηφία!» – «Εθνικιστές όσοι κατήγγειλαν την απόφαση» 

ΕΔΩ

Είπε Γέρων:Δόξα σοι, Θεέ, ότι δεν εκπληρωσες ορισμένα από τα πιο τρελά όνειρά μου!

Αμαρτία, η αρρώστια της ψυχής

 

Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Όπως είναι η αρρώστια στο κορμί, έτσι είναι και η αμαρτία στην ψυχή. Γι’ αυτό η ιατρική των ψυχών δεν καταγίνεται με τίποτ’ άλλο, παρά μόνο με την καταπολέμηση της αμαρτίας και των αιτιών της, των παθών.
Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Γιατί στη φοβερή ώρα της Κρίσεως τι απολογία θα δώσουμε; Επιμεληθήκαμε άραγε την υγεία της ψυχής μας ή μήπως αγωνιστήκαμε σ’ όλη μας τη ζωή για την πολύμορφη μάταιη απόλαυση;
Αν δεν γνωρίζουμε την αρρώστια της ψυχής μας και δεν αισθανόμαστε τους πόνους και το κακό που προξενεί στη ζωή μας, βρισκόμαστε σε πλάνη.
Κάθε άνθρωπος είναι λίγο ή πολύ άρρωστος ψυχικά. Συνήθως όμως, μολυσμένος από το μικρόβιο της υπερηφάνειας, δεν αισθάνεται το κακό που του προξενεί η αμαρτία. Και όσο δεν το αισθάνεται, τόσο περισσότερο υπερηφανεύεται, όπως λέει και ο προφήτης Δαβίδ: «Η υπερηφάνεια των μισούντων σε ανέβη διά παντός». Γιατί ο ψυχικά άρρωστος είναι κατά κανόνα και αναίσθητος, και δεν νοιάζεται για την υγεία της ψυχής του. Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνει ίσως, μισεί την ψυχή του. Και μισώντας την ψυχή του, μισεί και τον γιατρό των ψυχών.
Κάθε χριστιανός, αντίθετα, που συναισθάνεται την ψυχική του ασθένεια, ταπεινώνεται βαθιά και φροντίζει να καλέσει το γιατρό που θα τον θεραπεύσει. Όπως δηλαδή, όταν αρρωστήσουμε σωματικά, έχουμε αίσθηση των πόνων και καλούμε γιατρό, έτσι πρέπει να κάνουμε και με την ψυχή μας. Γιατί και η ψυχή έχει αρρώστιες, τις αμαρτίες και τα αίτιά τους, τα πάθη. Αλλά δεν αισθανόμαστε τις αρρώστιες της, δεν ακούμε τους πόνους της και δεν φροντίζουμε για τη θεραπεία της.
Σ’ αυτή την αξιοθρήνητη κατάσταση βλέπουμε ανθρώπους, που είναι χαρούμενοι και δεν λυπούνται για τις αμαρτίες τους, βυθισμένοι καθώς είναι στην άγνοια και την αναισθησία.
Ας εξετάσουμε προσεκτικά τον εαυτό μας, κι αν ανήκουμε σ’ αυτούς, ας καλέσουμε το γρηγορότερο το γιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας, τον Ιησού Χριστό. Ας προσπέσουμε γονατιστοί μπροστά Του. Ας Τον παρακαλέσουμε να γιατρέψει τις αρρώστιες μας. Και οι χειρότερες αρρώστιες της ψυχής είναι η επιθυμία του πλούτου, των ηδονών και της δόξας. Γι’ αυτά τα τρία μεγάλα πάθη γίνονται οι άνθρωποι αργοί, πλεονέκτες, κλέφτες, άδικοι, κενόδοξοι, υπερήφανοι, φθονεροί και μνησίκακοι.
Ας κλάψουμε, ας θρηνήσουμε, ας ζητήσουμε το έλεος του Κυρίου. Αν δεν ομολογήσουμε εμείς οι ίδιοι την αμαρτωλότητά μας, αν δεν Του φανερώσουμε τις αρρώστιες της ψυχής μας, δεν θα μας θεραπεύσει, παρόλο που γνωρίζει, σαν παντογνώστης, την κατάστασή μας. Περιμένει να Τον καλέσουμε εμείς, με τη θέληση μας, και να ζητήσουμε τη βοήθεια Του. Και τότε έρχεται και θεραπεύει με τη χάρη Του τα ψυχικά μας τραύματα.
Η θεραπεία αυτή είναι μια ψυχική αλλοίωση αξιοθαύμαστη: Όσα μέχρι τώρα θεωρούσαμε σπουδαία και ποθητά – το χρήμα, τις απολαύσεις, τις τιμές – τα αποστρεφόμαστε πια και τα βλέπουμε ασήμαντα και βδελυκτά. Και όσα πριν περιφρονούσαμε ή περιγελούσαμε – την εργασία των αρετών, την κάθαρση, τον αγιασμό – τώρα τα επιζητούμε με ζήλο κι ενθουσιασμό. Γιατί; Επειδή η χάρη μας, άνοιξέ τα μάτια και μας αποκάλυψε την πραγματικότητα.
Αυτή η μεταστροφή, αυτός ο φωτισμός, αυτή η αλλοίωση είναι η αρχή της θεραπείας της ψυχής μας. Η ολοκλήρωση της είναι συνάρτηση της προαιρέσεως μας, του πνευματικού μας αγώνα και της βοήθειας του Χριστού.

πηγή(Από το βιβλίο “Απόσταγμα Πατερικής σοφίας”, Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.)

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής απ'τις στάχτες των σιωπών μας σπινθηρίζει στης ζωής μας τη ρωγμή της καρδιάς μας η αλήθεια.

Μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ’ αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να Σ’ ΑΓΑΠΩ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πώς τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ’ αγαπώ...

Ὑποδειγματικὸς ὁ πατριωτισμὸς τοῦ Πλαστήρα

Μεγάλος ἄνδρας! Ὑπόδειγμα ἀνιδιοτελοῦς πατριώτου! Στρατιώτης μέχρι τὸ τέλος… Λιτὸς καὶ σοβαρός…
Ὅπως ὅλοι οἱ Μεγάλοι Ἄνδρες ὅμως ἔκανε καὶ Μεγάλα Λάθη…
Ἡ προσκόλλησίς του στὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο καὶ στὶς ἐπιλογές του, τὸν ἔφθειρε καὶ τὸν ὁδήγησε σὲ λανθασμένες κινήσεις… (πχ. ἡ βιαία ἀποτροπὴ τοῦ Παγκάλου ἀπὸ τὸ νὰ κτυπήσῃ στὴν Θρᾴκη μὲ τὴν Στρατιὰ Ἐβρου τοὺς Τούρκους – πρᾶγμα ποὺ ὁδήγησε στὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης).
Ὅμως, οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ τὸν πατριωτισμό του (βλέπε συνομιλία του μὲ τὸν Ἄγγλο Πρέσβη Λίνσεϋ) καὶ τὴν ἀνιδιοτέλειά του, παρ΄ ὅ,τι ἔφθασε στὰ ὑψηλότερα σκαλοπάτια τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ…
Μὴν ξεχνάμε ποιὸς ἀνέλαβε νὰ βγάλῃ τὰ κάστανα ἀπὸ τὴν φωτιὰ στὰ Δεκεμβριανά…

Ἐπ΄ ἀφορμῆς τοῦ θανάτου του (26 Ἰουλίου τοῦ 1953) τὸ σημερινὸ ἀφιέρωμα.
Δημητριάδης Κωνσταντῖνος

ναι ναι εμείς τους πληρώνουμε

Η ΕΡΤ ενθουσιάστηκε από την παρουσία Τσίπρα στο Λονδίνο:
"Ευχάριστη, εντυπωσιακή, μεγάλο ενδιαφέρον, καταρτισμένος, λεπτομερής, επεκτατικός, εντυπωσιακός, απόλυτα καταρτισμένος, με τεχνικές λεπτομέρειες, καλό κλίμα, ευχάριστο, θετικό, αποτίμηση πολύ πολύ θετική"

Διαφορές μεταξύ του δικτατορικού καθεστώτος στο Ιράν και του δημοκρατικού της Σαουδικής Αραβίας, του παιδόφιλου μονάρχη Σαούδ...

Πιλότος στις ιρανικές αερογραμμές Iran Αιr

"Ακτιβίστρια" -απαγορεύεται να μην καλύπτει το πρόσωπο- που οδηγεί παράνομα αυτοκίνητο... Ο Αλλάχ (θεός στην αραβική γλώσσα) είχε ενημερώσει το μονάρχη πως οι γυναίκες διαθέτουν μόλις το 25% του ανδρικού μυαλού και δεν επιτρέπεται να οδηγούν αυτοκίνητο...

Ο παιδόφιλος μονάρχης Σαούδ είναι εκπρόσωπος του Αλλάχ στη Σαουδική Αραβία και μεταξύ άλλων γλιτώνει έξοδα εκξλογών, μιας και με επιφοίτηση από το Θεό διορίζει και τη βουλή...

Εκεί έχουν ξεφτιλίσει και κάθε έννοια θεού...
πηγή

Τι λες τώρα!

Όταν ακούμε να κατηγορούν τον Θεό για όλους τους πολέμους, τις αδικίες και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο, με ερωτήσεις του τύπου ''πώς το επέτρεψε αυτό ο Θεός;'' και πάλι ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: αντί να σταυρώνει ο άνθρωπος τον εαυτό του  μαζί με όλες τις αμαρτίες του, ξανασταυρώνει τον Χριστό. Και όμως, χάρη στον Πολυεύσπλαγχνο Κύριο ο άνθρωπος μπορεί να ελευθερωθεί από το αίσθημα ενοχής που του δημιουργούν οι αμαρτίες του. Εδώ έγκειται η τραγωδία της εποχής μας· από την μια μεριά η ανθρωπότητα καταλογίζει ευθύνες στο Θεό για τα κακά που μαστίζουν τον κόσμο και από την άλλη ο Χριστιανός ξεκινά να γνωρίσει τον Θεό, θέλοντας να βγάλει ο ίδιος απόφαση για το αν τελικά το φταίξιμο ανήκει σ’ Εκείνον ή στην καρδιά των ανθρώπων. 

Γέροντας Σωφρόνιος του έσσεξ

Αχ αμαν.....

χαρμολύπη; εκστατική κατάνυξη; κατανυκτικός εκστασιασμός; έμπνευση και μεγαλείο ηχητικό;Όλα τα έχει!