«Τα γεγονότα στον πλανήτη σε πείθουν προς το δεν υπάρχει τίποτα.Το να σκοτώνονται παιδιά με φρικτούς τρόπους και φρικτά βασανιστήρια, κάπως λίγο προς τα εκεί με πάει».
Ομολογώ πως μου κάνει αρνητική εντύπωση να ακούω τέτοιες αφελείς σκέψεις και πεποιθήσεις από ενήλικους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν διαθέτουν δημόσιο λόγο και επιρροή. Όχι επειδή κάποιος δεν δικαιούται να αμφιβάλλει ή να θέτει το δυσκολότερο ίσως ερώτημα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά επειδή το «υπάρχει κακό, άρα δεν υπάρχει Θεός» κάθε άλλο παρά αποτελεί αυτονόητο συμπέρασμα.
Η Ορθοδοξία, άλλωστε, έχει στον πυρήνα της το αυτεξούσιο.
Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άβουλο ον που κινείται με τηλεχειριστήριο από τον Θεό. Είναι ελεύθερος να αγαπήσει, αλλά και να μισήσει, να δημιουργήσει, αλλά και να καταστρέψει, να θυσιαστεί, αλλά και να βασανίσει. Άραγε θα θέλαμε πραγματικά έναν Θεό-Δεσπότη που θα επενέβαινε υποχρεωτικά σε κάθε ανθρώπινη πράξη, θα ακύρωνε κάθε ελεύθερη επιλογή και θα εμπόδιζε μηχανικά κάθε κακό πριν αυτό συμβεί;
Επίσης αν κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιλέγει το κακό ο Θεός επενέβαινε, τι θα απέμενε από την ελευθερία;
Το ακόμη βαθύτερο πρόβλημα, όμως, είναι ότι συχνά κρίνουμε την ύπαρξη σαν να αρχίζει και να τελειώνει εδώ. Σαν ο θάνατος να αποτελεί την τελεία και ολόκληρη η ανθρώπινη ύπαρξη να εξαντλείται μέσα στα λίγα χρόνια της επίγειας ζωής.Για την Ορθοδοξία, όμως, ο θάνατος δεν είναι το τέλος.Αν όλα πράγματι τελείωναν εδώ, τότε η δικαιοσύνη θα έμενε πολλές φορές ανολοκλήρωτη, η θυσία χωρίς τελικό νόημα και η ζωή τελικά ένα κλειστό σύστημα χωρίς αιώνιο ορίζοντα. Ο άνθρωπος που αδικήθηκε και εκείνος που αδίκησε θα κατέληγαν απλώς στο ίδιο χώμα και η ιστορία θα έκλεινε χωρίς τελική δικαιοσύνη.
Αλλά η χριστιανική πίστη ακριβώς αυτό αρνείται ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν εδώ.
Ο Χριστιανισμός δεν αρνείται τον πόνο. Δεν τον ωραιοποιεί. Δεν λέει ότι το παιδί που βασανίζεται «έπρεπε» να υποφέρει. Στέκεται μπροστά στο μυστήριο του κακού και δείχνει τον Σταυρό.
Ο Θεός δεν έμεινε θεατής του ανθρώπινου πόνου αλλά έστειλε τον ίδιο του τον υιό να πονέσει περισσότερο από όλους. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός μπήκε μέσα στην ανθρώπινη οδύνη, υπέφερε, σταυρώθηκε,πέθανε και αναστήθηκε.Ακριβώς εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει την απόλυτη ήττα, η Εκκλησία βλέπει την αρχή της Αναστάσεως.
Γι’ αυτό και η πίστη μας δεν λέει μην κοιτάς το κακό αλλά κοίτα βαθύτερα από αυτό.
Γιατί αν η ζωή τελειώνει στον τάφο, τότε πράγματι πολλά πράγματα μοιάζουν κενά και χωρίς τελικό νόημα.Αν όμως υπάρχει αιωνιότητα, τότε τίποτε δεν τελειώνει εκεί όπου εμείς νομίζουμε ότι τελειώνουν όλα.
Στυλ. Καβάζης
«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή· ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καν ἀποθάνῃ, ζήσεται.»
σχολιο:
Με αφορμή αφελείς δηλώσεις και απόψεις του τύπου «αν υπάρχει Θεός, γιατί υποφέρουν τα παιδιά στην Αφρική;», ας κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από τον δικό μας βολεμένο κόσμο.Αυτά τα παιδιά της φωτογραφίας είναι στην Αφρική,στο Καμερούν και είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ζουν μέσα στη φτώχεια, στις στερήσεις και στις κακουχίες, κι όμως πιστεύουν, προσεύχονται και δοξάζουν τον Θεό. Δεν του γυρίζουν την πλάτη επειδή η ζωή τους δεν είναι εύκολη.Αποτελεί πραγματικά ντροπή για εμάς εδώ στην Ελλάδα, στην ιστορική κοιτίδα του Ορθόδοξου πολιτισμού και στην καρδιά της βυζαντινής και πατερικής παράδοσης να ακούμε ανθρώπους που ζουν μέσα στην ασφάλεια, την αφθονία και την άνεση να ανακαλύπτουν ξαφνικά «την απουσία του Θεού» επειδή υπάρχει πόνος κάπου αλλού στον κόσμο.Εμείς, που παραλάβαμε μια πίστη για την οποία κάποιοι άλλοι έδωσαν ακόμη και τη ζωή τους, γίναμε τόσο ευαίσθητοι απέναντι στη δοκιμασία, ώστε με την πρώτη δυσκολία ζητάμε από τον Θεό εξηγήσεις.
Ας κάνουμε όμως και μια άλλη ερώτηση πιο προσωπική απέναντι στην φαινομενική ευαισθησία μας..Για τις πάνω από χιλιάδες εκτρώσεις εμβρύων που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στη χώρα μας, σύμφωνα με τις διαθέσιμες εκτιμήσεις, φταίει ο Θεός; Όταν μια ανθρώπινη ζωή τερματίζεται με ανθρώπινη επιλογή, θα ζητήσουμε και γι’ αυτό λογαριασμό από τον Θεό;
Είναι εύκολο να κατηγορούμε τον Θεό για το κακό που βλέπουμε στον κόσμο. Πολύ δυσκολότερο είναι να αναγνωρίσουμε το δικό μας αυτεξούσιο και τη δική μας ευθύνη.
Στο τέλος αξίζει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή σε αυτά τα παιδιά.Ίσως εκείνα, μέσα στην ανέχεια και στις δυσκολίες, να έχουν καταλάβει κάτι που εμείς μέσα στην αφθονία μας ξεχάσαμε η πίστη δεν είναι η υπόσχεση ότι δεν θα υπάρξει πόνος. Είναι η πίστη ότι ο πόνος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Πριν μιλήσουμε λοιπόν για το αν «υπάρχει Θεός», ίσως θα έπρεπε πρώτα να αναρωτηθούμε πόσο έχουμε εμείς απομακρυνθεί από Εκείνον
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου