Πήγα στο Άγιο Όρος με μια κάμερα στον ώμο, για να κρατήσω εικόνες.
Κι έφυγα με στιγμές που καμία φωτογραφία δεν χωράει ολόκληρες.
Ένα γέλιο. Ένα χέρι στον ώμο. Η αίσθηση πως, αν και βρίσκεσαι μακριά από το σπίτι σου, κάπου εδώ ανήκεις.
Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και θυμάμαι πόσο ήρεμος ένιωθα. Πόσο είχα ανάγκη αυτή την απλότητα. Να βρίσκομαι εκεί, ανάμεσα σε ανθρώπους, χωρίς να βιάζομαι να πάω πουθενά.
Ίσως γι’ αυτό δεν ήθελα να φύγω.
Γιατί είχα καιρό να νιώσω τόσο παρών στη ζωή μου. .
Σιωπηλός Ταξιδευτής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου