Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Θυμάμαι πολύ καλά τις θερμές αγκαλιές, τα χαμόγελα, τις πανηγυρικές δηλώσεις και τα μεγάλα λόγια περί «στρατηγικής εταιρικής σχέσης» Ελλάδας και Γαλλίας.
Όπως θυμάμαι επίσης τι είχα γράψει τότε.
Ότι καλές είναι οι συμμαχίες, καλά είναι τα Rafale, καλές είναι οι φρεγάτες και οι συμφωνίες, αλλά η ιστορία δεν επιτρέπει σε έναν λαό να ξεχνά επειδή μια φωτογραφία είναι όμορφη.
Τότε είχα θυμίσει πόσες φορές η Γαλλία, σε διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες, ακολούθησε τα δικά της συμφέροντα όταν αυτά συγκρούονταν με τα ελληνικά.
Από τα γαλλικά στρατεύματα που βρέθηκαν στο Άργος το 1833 και την αιματηρή σύγκρουση με τους Έλληνες, μέχρι τη γαλλοκεμαλική προσέγγιση του 1921, όταν το Παρίσι, αναζητώντας τα δικά του γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα στην Κιλικία και την Ανατολία, προχώρησε σε συμφωνία με την Άγκυρα του Κεμάλ.Γι' αυτό, όταν πριν από λίγους μήνες βλέπαμε τον Μακρόν στην Αθήνα, δίπλα στον Έλληνα πρωθυπουργό, με τις θερμές δηλώσεις περί στρατηγικής σχέσης και ευρωπαϊκής άμυνας, κάποιοι πανηγύριζαν σαν να είχαμε αποκτήσει έναν νέο αιώνιο προστάτη.
Εγώ τότε κρατούσα μικρό καλάθι.
Όχι επειδή δεν θέλω συμμάχους.
Αλλά επειδή έχω μάθει να ξεχωρίζω τη συμμαχία από τη φωτογραφία και το εθνικό συμφέρον από τη διπλωματική φιλοφρόνηση.
Σήμερα πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, λίγους μήνες αργότερα, Παρίσι και Άγκυρα υπογράφουν Οδικό Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας.
Για να είμαι ακριβοδικαιός δεν πρόκειται για γαλλοτουρκική συνθήκη αμοιβαίας άμυνας όπως ακούγεται από κάποιους ούτε έχει ανακοινωθεί με αυτόν τον τίτλο κάποια οριστική γαλλική πώληση Meteor στην Τουρκία.
Αλλά ο δρόμος άνοιξε και στο τραπέζι βρίσκονται ήδη ευρύτερες αμυντικές και βιομηχανικές συνεργασίες, ενώ οι συζητήσεις για το SAMP/T δείχνουν ότι το Παρίσι εξετάζει πλέον σοβαρότερα την αμυντική συνεργασία με την Άγκυρα.
Και κάπου εδώ συγχωρήστε μου ένα χαμόγελο.
Ελλάς – Γαλλία συμμαχία.
Βεβαίως.Αλλά φαίνεται πως το Παρίσι έχει αποφασίσει να έχει… πολλές συμμαχίες και μάλιστα αντιφατικές.
Με εμάς Rafale και φρεγάτες.
Με την Τουρκία Eurofighter, αμυντική βιομηχανία, SAMP/T και έναν νέο Οδικό Χάρτη.
Και όλοι μαζί, αγαπημένοι, για την ευρωπαϊκή άμυνα!
Συγνώμη αλλά κάτι δεν κολλάει,η γεωπολιτική δεν λειτουργεί σαν οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι αγαπιούνται και στο τέλος τσουγκρίζουν τα ποτήρια.Λειτουργεί με συμφέροντα, ισχύ, ανταλλάγματα και συσχετισμούς και η Τουρκία αυτό ακριβώς κάνει εδώ και χρόνια.
Δεν περιμένει απλώς να της πουλήσουν όπλα.
Χτίζει σχέσεις με τις ίδιες τις ευρωπαϊκές αμυντικές βιομηχανίες.Μπαίνει στις αλυσίδες παραγωγής.Συνδέεται με ευρωπαϊκές εταιρείες.
Ανοίγει πόρτες σε Βερολίνο, Ρώμη, Μαδρίτη και τώρα Παρίσι.Η Άγκυρα δεν χτυπά πλέον μόνο τις πόρτες της Ευρώπης αλλά μπαίνει μέσα.
Οπότε εμείς καλό θα ήταν να κρατήσουμε κάτι πολύ απλό στο μυαλό μας.Δεν χρειάζεται να τα σπάσουμε με τους Γάλλους αλλά ούτε να λατρεύουμε τους Γάλλους.Πανώ από όλα χρειάζεται να αγαπάμε την Ελλάδα αρκετά ώστε να μην μπερδεύουμε τις δημόσιες σχέσεις με την εξωτερική πολιτική.Γιατί οι αγκαλιές περνούν,οι δηλώσεις ξεχνιούνται,οι φωτογραφίες κιτρινίζουν,οι συμφωνίες όμως μένουν.Η ιστορία, όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να την ξεχάσουμε, έχει έναν περίεργο τρόπο να επιστρέφει την κατάλληλη στιγμή.
Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε στο τέλος της μέρας είναι ότι στη διπλωματία το πιο επικίνδυνο δεν είναι να έχεις φίλους αλλά να ξεχνάς ότι ακόμη και οι φίλοι έχουν συμφέροντα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου