«Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη…»

 

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις.

Ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης.»

Αλέξη, ωραία τα λες. Πολύ ωραία. Τόσο ωραία, που για μια στιγμή ξεχνάς ποιος τα γράφει.

Γιατί ο άνθρωπος που σήμερα φωτογραφίζεται στη Σιμωνόπετρα, χρησιμοποιεί στίχους για τον Άδη και μιλά για το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι ο ίδιος άνθρωπος που στο παρελθόν είχε δηλώσει δημοσίως ότι δεν πιστεύει και ότι δεν είναι θρησκευόμενος. Ο ίδιος που όταν έγινε πρωθυπουργός επέλεξε συνειδητά τον πολιτικό και όχι τον θρησκευτικό όρκο, εξηγώντας στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ότι δεν είχε κάνει θρησκευτικό γάμο, δεν έχει βαπτίσει μέχρι και σήμερα τους εφήβους γιούς του και δεν μπορούσε να ορκιστεί αντίθετα με τις απόψεις που διατύπωνε επί χρόνια.

Ωστόσο σήμερα, χρόνια αργότερα, τον βλέπουμε στον Άθωνα. Φυσικά και μπορεί να πάει. Το Άγιον Όρος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος και η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη να ζητήσει από κανέναν πιστοποιητικό πίστης για να περάσει την πόρτα της. Αλλά επιτρέψτε μου μια προσωπική απορία. Γιατί τώρα; Γιατί αυτή η τόσο έντονα πνευματική εικόνα; Γιατί οι φωτογραφίες, οι μοναχοί, η Σιμωνόπετρα, η ψαλμωδία, ο Άδης, το «βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης»;

Δεν γνωρίζω τι υπάρχει μέσα στην ψυχή του Αλέξη Τσίπρα και ούτε θα προσποιηθώ ότι μπορώ να το γνωρίζω. Μπορώ όμως να βλέπω την πολιτική εικόνα στην οποία φαίνεται ότι ένας άνθρωπος με συγκεκριμένη, επί χρόνια διακηρυγμένη σχέση με τη θρησκεία, σήμερα επιλέγει να προβάλλει δημόσια μια εικόνα πολύ πιο κοντά στο θρησκευτικό συναίσθημα μιας μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας.

Συγχωρέστε με, αλλά με βάση όλα τα παραπάνω εγώ δεν μπορώ να μην το δω και ως πολιτικό άνοιγμα. Όχι επειδή πήγε στο Άγιον Όρος αλλά επειδή φρόντισε να μας δείξει ότι πήγε.

Γιατί το Άγιον Όρος δεν είναι απλώς ένας πανέμορφος προορισμός. Δεν είναι πολιτιστικό αξιοθέατο, ούτε σκηνικό για μια προσεκτικά επιλεγμένη φωτογραφία στα κοινωνικά δίκτυα.

Είναι ο Άθωνας. Είναι αιώνες Ορθοδοξίας, προσευχή, άσκηση και μετάνοια. Είναι η Παναγία, οι Άγιοι, οι γέροντες, οι μοναχοί και η αδιάκοπη λατρευτική ζωή.Εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση που εμένα προσωπικά με προβληματίζει περισσότερο.

Όταν ήσουν πρωθυπουργός, τα παιδιά σου έμειναν αβάπτιστα, ο γάμος σου δεν ήταν θρησκευτικός και ο όρκος σου ήταν πολιτικός, γιατί αυτή η Ελλάδα της Ορθοδοξίας ήταν κάτι από το οποίο επέλεγες να κρατήσεις αποστάσεις. Σήμερα όμως, όταν επιστρέφεις στην πολιτική σκηνή και αναζητάς ένα ευρύτερο ακροατήριο, η εικόνα του Αγίου Όρους αποκτά ξαφνικά μια ξεχωριστή επικοινωνιακή αξία. Γι΄αυτό θα μου επιτρέψετε να είμαι καχύποπτος. Γιατί άλλο η πνευματική αναζήτηση και άλλο το πολιτικό rebranding.

Άλλο να πηγαίνεις στον Άθωνα επειδή κάτι μέσα σου σε οδηγεί εκεί και άλλο να χρησιμοποιείς την εικόνα του Άθωνα για να χτίσεις μια διαφορετική εικόνα προς τα έξω.

Η πίστη, για όποιον την έχει ζήσει και την ζει, είναι καθημερινή ζωή, το σπίτι του και ο τρόπος που μεγαλώνει τα παιδιά του. Είναι ο τρόπος που στέκεται απέναντι στον θάνατο, στη ζωή, στην αμαρτία, στη μετάνοια, στον Θεό.

Γι' αυτό, ως άνθρωπος που έχει μεγαλώσει με την Ορθοδοξία και γνωρίζει τι σημαίνει για εκατομμύρια Έλληνες, δυσκολεύομαι να χειροκροτήσω μια ξαφνική επίκληση του «βαθύτερου νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης» χωρίς να θυμηθώ όσα ο ίδιος ο Τσίπρας έλεγε και έκανε όταν βρισκόταν στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας.

Γιατί ο Άθωνας δεν αλλάζει ανάλογα με τις πολιτικές ανάγκες κανενός.

Οι κυβερνήσεις περνούν, οι αρχηγοί κομμάτων περνούν, οι ιδεολογίες μεταλλάσσονται, οι πολιτικές καριέρες αρχίζουν και τελειώνουν.

Η καμπάνα όμως στη Σιμωνόπετρα και σε όλα τα μοναστήρια του Αγίου όρους συνεχίζει να χτυπά και αυτό είναι το μόνο πραγματικό μήνυμα που αξίζει να πάρει κανείς από τον Άθωνα.

Δεν μπορείς να δανείζεσαι την πίστη μόνο όταν σε εξυπηρετεί πολιτικά. Γιατί η Ορθοδοξία δεν ζητά ψήφο αλλά ψυχή τε και σώματι και η Σιμωνόπετρα μπορεί πράγματι να ψάλλει τόσο δυνατά ώστε να ακούγεται στον Άδη.

Αλλά δεν θα γίνει ποτέ προεκλογική εξέδρα κανενός.