Το σχέδιο «Εύρυτος» δεν είναι έργο προστασίας της Ευρυτανίας.
Είναι το σχέδιο της καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος στην Ευρυτανία.
Προβλέπει εκτροπή νερών από τον Κρικελλιώτη και τον Καρπενησιώτη προς τον Εύηνο. Δηλαδή νερά που ανήκουν στη φυσική λεκάνη, στα οικοσυστήματα, στα χωριά και στην οικονομία του τόπου, βαφτίζονται διαθέσιμα και μεταφέρονται αλλού.
Η λέξη που χρησιμοποιούν είναι «πλεόνασμα».
Μόνο που στην Ευρυτανία το νερό δεν περισσεύει.
Ούτε περιμένει σε κάποια αποθήκη για να το παραλάβει ο επόμενος εργολάβος.
Αυτό που παρουσιάζεται ως λύση για την Αττική, σημαίνει αφαίρεση πόρου από έναν ορεινό νομό που ήδη παλεύει με εγκατάλειψη, ελλείψεις υποδομών και περιβαλλοντική πίεση.
Αν το πρόβλημα είναι η λειψυδρία, υπάρχουν πρώτα οι αυτονόητες λύσεις: επισκευές δικτύων, μείωση απωλειών, στεγανοποιήσεις, σωστή διαχείριση, επαναχρησιμοποίηση νερού, αντιπλημμυρική προστασία.
Αλλά αυτά δεν φτιάχνουν αφήγημα μισού δισεκατομμυρίου.
Και γι’ αυτό η τοπική κοινωνία αντιδρά.
Δεν ζητά αντισταθμιστικά.
Δεν ζητά καλύτερη τιμή.
Δεν διαπραγματεύεται την αφαίρεση του νερού της.
Ζητά οριστική ακύρωση.
Γιατί το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται παντού.
Στα ποτάμια, με την εκτροπή.
Στη λίμνη Κρεμαστών, με σχέδια βιομηχανικής αξιοποίησης.
Στα Άγραφα, με παρεμβάσεις που βαφτίζονται πράσινες.
Στον Πούντο της Γρανίτσας, με την προσπάθεια να περάσει το πόσιμο νερό στη λογική της εμπορίας.
Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.
Είναι η ίδια πολιτική: ορεινοί τόποι να αντιμετωπίζονται σαν αποθέματα προς χρήση από αλλού.
Όταν παίρνεις νερό από έναν τόπο, δεν αφαιρείς απλώς μια ποσότητα υγρού στοιχείου.
Επηρεάζεις τα ποτάμια, τα οικοσυστήματα, την τοπική οικονομία και τις δυνατότητες του τόπου να αναπτυχθεί και να κρατήσει τον πληθυσμό του.
Το νερό της Ευρυτανίας δεν είναι εμπόρευμα.
Δεν είναι αντικείμενο παζαριού.
Οριστική ακύρωση του σχεδίου «Εύρυτος»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου