Ο μικρός Νικόλας

 

Σ’ ένα μικρό χωριό ζούσε ο Νικόλας, ένα παιδί που είχε χάσει τη μητέρα του σε μικρή ηλικία.

Ο πατέρας του ήταν φτωχός και εργαζόταν όλη μέρα για να τους συντηρήσει. Το μόνο που είχε αφήσει η μητέρα του ήταν μια μικρή εικόνα του Χριστού, κρεμασμένη πάνω από το κρεβάτι του.

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί, ο Νικόλας στεκόταν μπροστά στην εικόνα και έλεγε:

Χριστέ μου, πρόσεχε τον πατέρα μου και μη με αφήσεις μόνο.

Τα χρόνια πέρασαν και οι δυσκολίες μεγάλωσαν. Ο πατέρας του αρρώστησε βαριά και το παιδί αναγκάστηκε να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Συχνά γονάτιζε μπροστά στην εικόνα και με δάκρυα έλεγε:

Γιατί, Χριστέ μου; Δεν μας αγαπάς; Γιατί τόσες δοκιμασίες;

Μια νύχτα, κουρασμένος και πικραμένος, αποκοιμήθηκε με τα μάτια βουρκωμένα.

Το πρωί, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, παρατήρησε κάτι που δεν είχε δει ποτέ. Πίσω από την εικόνα υπήρχε ένα κιτρινισμένο χαρτί. Το άνοιξε και αναγνώρισε τα γράμματα της μητέρας του.

Παιδί μου, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, ίσως περνάς δύσκολες ημέρες. Να θυμάσαι πως όταν ο Θεός σιωπά, δεν σημαίνει ότι λείπει. Όταν πονάς, δεν σημαίνει ότι σε ξέχασε. Τις πιο σκοτεινές νύχτες, ο Χριστός είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις. Μην χάσεις την εμπιστοσύνη σου. Στο τέλος θα καταλάβεις ότι ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήγε χαμένο.

Ο Νικόλας έσφιξε το γράμμα στο στήθος του και ξέσπασε σε κλάματα.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ρώτησε Γιατί, Θεέ μου;

Είπε μόνο:

Αφού Εσύ γνωρίζεις, αρκεί. Μείνε κοντά μου.

Και μέσα στην φτώχεια και τις δυσκολίες, η καρδιά του γέμισε με μια γαλήνη που δεν είχε νιώσει ποτέ.

Ο Θεός δεν υπόσχεται ζωή χωρίς δοκιμασίες, αλλά παρουσία μέσα στις δοκιμασίες και πολλές φορές, όταν νομίζουμε ότι μας εγκατέλειψε, Εκείνος μας κρατά πιο σφιχτά από ποτέ.

 

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού