"Μια μέρα σαν αυτή που ξημερώνει 12 Ιουνίου του 1958 η σφαγή των Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι από τους Τουρκοκύπριους με τις ευλογίες των Βρετανών"

  

 Οι οκτώ δολοφονηθέντες από Τούρκους εξτρεμιστές. Ανάμεσά τους και δύο αδέλφια, ο Χριστόδουλος και ο Πέτρος Σταύρου.

Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

Πέμπτη 12 Ιουνίου 1958,την ημέρα εκείνη διαπράχθηκε ένα από τα φρικιαστικότερα εγκλήματα στο πολύπαθο της Αφροδίτης. Ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από την "αγγλο-τουρκική συμμαχία" και με θύματα οκτώ Κοντεμενιώτες που σφαγιάστηκαν σαν αρνιά από τους Τουρκοκύπριους του Κιόνελι

Μια ημέρα πόνου. Μια ημέρα ντροπής για την αποικιοκρατία των Βρετανών. Μια ημέρα που έγραψε με αίμα μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης κυπριακής ιστορίας.Το καλοκαίρι του 1958 η Κύπρος βρισκόταν στην πιο ταραγμένη περίοδο του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Η βρετανική αποικιακή διοίκηση έβλεπε τον έλεγχο του νησιού να κλονίζεται, ενώ οι σχέσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων οδηγούνταν σε επικίνδυνη όξυνση. Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, η ύπουλη περιβόητη πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» που καταγγέλλουν πολλοί ιστορικοί και μελετητές για τη βρετανική διοίκηση άφηνε βαθιά τραύματα στην κυπριακή κοινωνία.

Το μεσημέρι της 12ης Ιουνίου έφθασε στον Κοντεμένο η πληροφορία ότι οι Ελληνοκύπριοι της Σκυλλούρας κινδύνευαν και χρειάζονταν βοήθεια. Περίπου σαράντα κάτοικοι του χωριού, κυρίως νέοι άνθρωποι, έσπευσαν να βοηθήσουν.

Δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.

Αναχαιτίστηκαν από βρετανικές δυνάμεις ασφαλείας, συνελήφθησαν, ανακρίθηκαν και κρατήθηκαν για ώρες. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων, ενώ οι ίδιοι ζητούσαν να επιστρέψουν στον Κοντεμένο, οδηγήθηκαν σαν τα πρόβατα στην σφαγή,τελικά προς την περιοχή του Κιόνελι, ενός τουρκοκυπριακού χωριού που εκείνες τις ημέρες βρισκόταν σε αναβρασμό.

Εκεί ακολούθησε η τραγωδία.

Ένοπλοι Τουρκοκύπριοι επιτέθηκαν στην ομάδα των Κοντεμενιωτών. Μέσα στον πανικό και την αιματοχυσία, οκτώ άνθρωποι δολοφονήθηκαν με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο.

Χριστόδουλος Σταύρου, 34 ετών.

Πέτρος Σταύρου, 21 ετών.

Ιωάννης Σταύρου, 31 ετών.

Γεώργιος Σταύρου, 17 ετών.

Χαράλαμπος Σταύρου, 34 ετών.

Ευριπίδης Κυριάκου, 24 ετών.

Κώστας Μουρρής, 34 ετών.

Σωτήρης Χατζηβασίλη, 17 ετών.

Οκτώ ονόματα που χαράχθηκαν για πάντα στη μνήμη της Κύπρου.Το έγκλημα συγκλόνισε ολόκληρο το νησί.

Ακόμη μεγαλύτερη όμως ήταν η οργή που προκάλεσαν οι καταγγελίες των επιζώντων. Οι μαρτυρίες τους υποστήριζαν ότι οι βρετανικές δυνάμεις όχι μόνο απέτυχαν να προστατεύσουν τους Κοντεμενιώτες, αλλά με τις ενέργειες και τους χειρισμούς τους συνέβαλαν καθοριστικά στη δημιουργία των συνθηκών που οδήγησαν στην ενέδρα.Οι καταγγελίες αυτές σημάδεψαν τη συλλογική μνήμη της κυπριακής κοινωνίας και τροφοδότησαν για δεκαετίες τα ερωτήματα γύρω από τον ρόλο της αποικιακής διοίκησης εκείνης της ημέρας.Εννέα Τουρκοκύπριοι συνελήφθησαν ως ύποπτοι. Ωστόσο, η στημένη δικαστική διαδικασία που ακολούθησε κατέληξε σε αθωωτική απόφαση. Για τις οικογένειες των θυμάτων, αλλά και για πολλούς Κυπρίους, η απόφαση αυτή άφησε μια βαθιά αίσθηση αδικίας που δεν έσβησε ποτέ.

Εξήντα οκτώ χρόνια μετά, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

Ποιος προστάτευσε τους δολοφόνους;

Ποιος απέτυχε να προστατεύσει τα θύματα;

Ποιος γνώριζε και δεν απέτρεψε την τραγωδία;

Η ιστορία εξακολουθεί να αναζητά τις απαντήσεις.Όμως ένα πράγμα είναι βέβαιο.

Οι οκτώ Κοντεμενιώτες δεν ήταν αριθμοί σε μια στατιστική. Ήταν άνθρωποι. Ήταν γιοι, αδέλφια, σύζυγοι, πατέρες. Ήταν παιδιά της Κύπρου που βρέθηκαν στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή, μέσα στη δίνη μιας εποχής που γέννησε μίσος, αίμα και ανείπωτες τραγωδίες.Καθώς ξημερώνει η 12η Ιουνίου, η σκέψη μας επιστρέφει στον Κοντεμένο και στο Κιόνελι.Επιστρέφει σε εκείνα τα χωράφια όπου η ανθρώπινη ζωή συνάντησε τη βαρβαρότητα.Επιστρέφει στους οκτώ νεκρούς που ζητούν όχι εκδίκηση, αλλά μνήμη.

Γιατί οι λαοί που θυμούνται τους νεκρούς τους τιμούν την ιστορία τους και οι λαοί που αναζητούν την αλήθεια τιμούν το μέλλον τους.

Αιωνία η μνήμη των οκτώ Κοντεμενιωτών.

Αθάνατοι!!!