σήκω..κάτσε..

O ήλιος έπεφτε στο παλιό κουζινάκι.Ήταν κτισμένο χωριστά από όλο το υπόλοιπο σπίτι.Έβαζε σημάδι η γριά τον ήλιο κι έβλεπε την ώρα!Ένας τσιμεντένιος νεροχύτης,μία παγονιέρα κι ένα μεγάλο φανάρι.Στο πάτωμα χώμα τσιμεντωμένο πρόχειρα και βιαστικά.

Η γριά τσιρτσίριζε κοχλιούς.Μικρούς,κατάλευκους,τους βούταγε πρώτα στο αλάτι,μετά στο αλεύρι κι έπειτα σε λάδι καφτό.Μπουμπουριαστούς τους έλεγε!

Ο μπαμπάς ,δοκίμαζε κι επιδομακίμαζε!

Κι ο θείος Γιώργος,το μικρότερο από τα έξι αδέρφια,τα τρία πεθαμένα από χρόνια και τα άλλα τρία εν ζωή,με έπαιζε προστάζοντας..

-Σήκω..κάτσε..σήκω..κάτσε..

Μη του χαλάσω χατήρι,που ήταν από τους αγαπημένους μου,παιδάκι δυό τριών χρονών,καθόμουν την μιά στα γόνατα και την άλλη τιναζόμουν όρθια ψηλά!Πάλι και πάλι!

-Κουράστηκες; με ρώταγε κάθε τόσο.

-Όχι όχι,κι άλλο κι άλλο ικέτευα εγώ!

Έξω έκανε ζέστη,Αύγουστος μήνας ήταν,αλλά μέσα είχε πολύ δροσιά!

Και μόλις ο ήλιος φλέρταρε με το δοκάρι της πόρτας κι έφτιαχνε ένα αυτοσχέδιο ηλιακό ρολόι,ήταν πιά μεσημέρι και η γριά μας καλούσε στο καλοστρωμένο τραπέζι.

Παράξενο,μα όταν ακούω κοχλιούς,και λέω ακούω γιατί πιά δεν τους τρώω,αυτό το σκηνικό θυμάμαι..και κάποιον να με παίζει..σήκω..κάτσε..σήκω..κάτσε..

με το φεγγαρι αγκαλια