Είναι θεότρελη η εποχή μας.

Ανήκουστα νέα κι ακατανόητες συμπεριφορές επιβεβαιώνουν την πιο πριν απαισιόδοξη ίσως, αλλά αληθινή άποψη και συμπληρώνουν το παζλ της σημερινής παλαβομάρας. Χρειάζεται να επιστρατεύσω ιστορίες και γεγονότα;
Νομίζω πως είναι άχρηστο. Κάποτε, ο πολύς Κόντογλου κατέγραψε ένα παραμύθι με το βεζίρη και το τρελόνερο… Έβρεξε τρελόνερο. Ήπιε ο κόσμος και τρελάθηκε.
Ο βεζίρης κι ο πασάς, έπιναν από το κανονικό νερό…
Δε μπορούσαν να επικοινωνήσουν και να συνεννοηθούν με τους παλαβούς υπηκόους τους. Αποφάσισαν να πιουν κι αυτοί, για να συμφωνήσουν…
Ο Μέγας Αντώνιος έλεγε, από τότε αρχές 3ου αιώνα, πως «θα έρθει εποχή που οι άνθρωποι θα τρελαθούν και θα βλέπουν ένα γνωστικό και θα λένε, να ένας τρελός»…

Σε τέτοια προφητεμένη εποχή ζούμε… Ή μάλλον προσπαθούμε να ζούμε.
Και να πορευόμαστε ως άνθρωποι λογικά και ως Χριστιανοί θεάρεστα.
Δε μπορείς να κάνεις αλλιώς… Ζεις στον κόσμο κι επηρεάζεσαι ή αν θες και μπορείς, αντιδράς και παρεξηγείσαι. Θεότρελοι υπήρχαν πάντα; Μάλλον.
Αν σκεφτούμε τις περιπτώσεις των «δια Χριστόν σαλών». Τι ήταν αυτοί; Για τον κόσμο τρελοί. Αντιδραστικοί. Αυτόνομοι. Ελεύθεροι.

Ωραίοι παλαβοί! «Αγρίμια», που προσπαθούσαν πρώτα να ελκύσουν τη Χάρη του Θεού, μέσα από την ταπείνωση και τον εξευτελισμό που υφίσταντο και δεύτερον που με τις αλλόκοτες συμπεριφορές τους, εκφράζονταν όπως ήθελαν και προκαλούσαν. Έδιναν γροθιά στο τρελό κατεστημένο της εποχής τους… Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας θεωρούν πως, οι «δια Χριστόν σαλοί», έκαναν αυτές τις σαλότητες (παλαβομάρες) για να παραπλανούν τους ανθρώπους, για να μην τους τιμούν, να μην τους έχουν υπόληψη. Με τα χειροκροτήματα και τα εύγε δεν αγιάζει κανείς! Ήταν κι αυτό.
Ήταν και το πιο πάνω: Όμορφος τρόπος αντίδρασης στην παλαβάδα των συνανθρώπων τους. Πολλές φορές αυτοί οι «σαλοί», κυκλοφορούνν χωρίς ράσα και ζωστικά, σαν αναμαλλιάρηδες και απεριποίητοι κοσμικοί κι ακόμα μερικοί και χωρίς ρούχα, γυμνοί! Με τον τρόπο αυτό, προσπαθούσαν να πατήσουν κάτω από τα πέλματά τους, το εγώ τους και την οντότητά τους. Ο απώτερος στόχος τους ήταν η τέλεια ταπείνωση.

Ήθελαν να μην τους λογαριάζει κανείς, όχι μόνο σαν μοναχούς, αλλά ούτε και σαν ανθρώπους. Αλλόκοτα και παράξενα όντα. Βλαμμένες διάνοιες και παράσιτα της ζωής, έτσι τους θεωρούσαν. Προσπαθούσαν σ' αυτή τη ζωή να μην έχουν ούτε ίχνος δόξας από τους ανθρώπους. Περίμεναν με λαχτάρα το προσωρινό θάνατο και την έλευση του Δικαίου Κριτή, για να τους δοθεί από εκείνον, εκείνη η πρέπουσα και πραγματική δόξα, αλλά και για να τερματίσει την τρέλα της άρνησης και της απιστίας.

Κάποιους τέτοιους ζήλευε κι ο δικός μας, ο παπα-Φώτης… Κάποιους τέτοιους ζηλεύω αμέτρητες φορές κι εγώ, μα δε μπορώ δυστυχώς να συμπεριφερθώ σαν κι αυτούς… Ας κλείσω, θυμίζοντας στους φίλους αναγνώστες μερικούς από αυτούς τους Αγίους μας: Η Οσία Ισιδώρα η Αιγυπτία, έζησε τον 4ο μ.Χ. αιώνα και τη μνήμη της η Εκκλησία μας την τιμά στις 20 Μαΐου. Αυτή, αντί να φοράει μοναχική μαντίλα στο κεφάλι της και σανδάλια στα πόδια της, είχε καλυμμένο το κεφάλι της με ένα κουρέλι και περπατούσε χωρίς παπούτσια! Τρεφόταν με αποφάγια, που παρέμειναν στα πιάτα της μοναστηριακής κοινότητας που έπλενε! Ο Άγιος Σεραπίων ο σινδονίτης, γιορτάζει 14 Μαΐου κι έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. Σε όλη του ζωή φορούσε αντί άλλου ενδύματος, ένα λινό σεντόνι. Δεν είχε τίποτα δικό του, ούτε σπίτι, ούτε ένα κεραμίδι! Μετανάστευε σαν τα αποδημητικά πουλιά. Κι άλλοι Άγιοι «σαλοί δια Χριστόν», παρίσταναν τους απρόσεκτους, τους βρομιάρηδες, τους διανοητικά καθυστερημένους. Υπέμειναν χλευασμούς και επιπλήξεις. Φορούσαν κουρέλια για ρούχα και κυκλοφορούσαν ημίγυμνοι!

Προσποιούνταν τους θυμώδεις, τους ακόλαστους, τους απρόσεκτους, τους αμαρτωλούς… Αντιδρούσαν με τον τρόπο τους. Δεν συμβιβάζονταν όπως εμείς σήμερα… Δεν ήθελαν να παλαβώσουν κι αυτοί μαζί με τους άλλους

π.Αθανάσιος Γιουσμάς

Οι απλοί χωριάτες που έβλεπαν το Άκτιστο Φως!

Με αφορμή τον Άγιο Γρηγόριο που γιορτάζει η Εκκλησία αύριο ένα απόσπασμα από ομιλία του π, Νικόλαου Λουδοβίκου στις 15-03-2008 στη Διακίδειο σχολή Πατρών:

Κάποτε, μου συνέβη ένα γεγονός με το οποίο θα κλείσω, ήμουνα νεαρός πρεσβύτερος και διακονούσα σε κάποια χωριά έξω από την Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα ήμουνα βοηθός στην θεολογική σχολή ενός πολύ μεγάλου θεολόγου.
Αυτό το οποίο ζούσα, γράφοντας και την διδακτορική διατριβή μου στην θεολογική σχολή ταυτόχρονα, ήταν μια φοβερή αντίθεση.
Από την μία στην θεολογική σχολή είχα επαφή με τα μεγάλα της θεολογίας και παράδοξα και τα δυσνόητα και τα βαθυνόητα και από την άλλη σαν ένας παπάς σε 10 χωριά που μου είχε αναθέσει ο τότε επίσκοπός μου, τρία-τέσσερα χωριά στα οποία πήγαινα και έκανα τον ιεροκήρυκα, αυτό έκανα τότε.
Ένοιωθα φοβερή μοναξιά, διότι δεν με καταλαβαίνανε, ή εγώ ευθυνόμουνα που δεν με καταλαβαίνανε. Έλεγα λοιπόν 5 πράγματα, έβλεπα ότι ο κόσμος έ, άκουγε ότι άκουγε, γύρναγε έσκυβε το κεφάλι και εντάξει συνέχιζε κανονικά την ζωή του, σαν να μην συνέβαινε τίποτα.
Η μοναξιά αυτή ήτανε βαρύ αίσθημα, έλεγα μα τι κάνω εγώ σαν παπάς αυτή την στιγμή, τι νόημα έχει να ξαναπάω την Κυριακή και να ξαναμιλήσω στον τάδε, χωριό αφού πάλι… ναι, δεν μπορούσα, δεν λέω ότι είναι εύκολο αλλά, σήμερα σας είπα διάλεξα να μιλήσω δύσκολα, θέλω να πω πιστεύω ότι το ακροατήριο έχει τέτοιες δυνατότητες, αλλά έμαθα πολλά από τότε, πάντως είχα μεγάλη δυσκολία.
Λοιπόν κάποια στιγμή μου συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός, με το οποίο ο Θεός σαν να μου έμαθε πολλά πράγματα. Μια από αυτές τις Κυριακές, τελείωσε η Θεία Λειτουργία, μου λέει ο παπάς, ένας απλός παπάς και δύο απλοί-απλούστατοι επίτροποι, αγράμματοι άνθρωποι, πάμε να πιούμε πάτερ έναν καφέ, προτού φύγεις.
Μην φύγεις έτσι, εντάξει.
Τελειώνει η Λειτουργία, εγώ πάντα θλιμμένα πολύ μέσα στην μοναξιά κλπ κλπ κλπ.
Και πάμε να πιούμε τον καφέ στην πλατεία του χωριού. Εκεί λοιπόν που πίναμε τον καφέ, ξαφνικά γυρίζει ο ένας από τους επιτρόπους, με κοιτάζει και μου λέει: - Λοιπόν πάτερ (-μου λέει) εγώ με τον κυρ-Γιάννη από εδώ (-κυρ-Γιάννης ήταν ο άλλος ο επίτροπος) είχαμε μία απορία.
Ο ναός μας εδώ δεν ήταν καθαγιασμένος – δεν είχαν γίνει, ναι - και είχαμε την απορία, μη όντας καθαγιασμένος από τον επίσκοπο, τα μυστήρια και η Θεία Λειτουργία δεν ήταν κανονικά; Λέω ωχ, ωχ τι γίνεται εδώ! τέτοια απορία, μου έκανε εντύπωση.

Και λέει: - Ξέρεις τι κάναμε, είπαμε να κάνουμε τρεις εβδομάδες νηστεία, για να μας δείξει ο Θεός. Και κάναμε, και πραγματικά μια Κυριακή προτού έλθει ο Δεσπότης να κάνει τα αυτά, είδαμε την ώρα της Θείας Λειτουργίας ξανά αυτό το φως. Εγώ άρχισα να θορυβούμαι: - Ποιο φως, τι φως; - Εκείνο το φως, το αείφωτο, βλέπεις μετά τον ήλιο και νομίζεις ότι είναι σκοτάδι, ένα φως το οποίο κατεβαίνει και βλέπεις πράγματα, πολλά πράγματα, καταστάσεις, παρόν, παρελθόν, το μέλλον εκεί μέσα κλπ.

Άρχισα να συγκλονίζομαι, είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν την εμπειρία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του αγίου Συμεών του νέου θεολόγου και βέβαια και ο άλλος ευλογούσε εκεί και ο απλός ο παπάς έλεγε κι αυτός ναι, ναι, ήτανε όλοι σαν… Ήταν συγκλονιστική η εμπειρία αυτή για μένα, βέβαια δεν σταμάτησε εκεί αλλά άρχισα να τον ψάχνω αυτόν τον επίτροπο, αυτόν τον απλό άνθρωπο. - Πώς ζεις εσύ, (αφού έπαθα το σοκ το οποίο με συνόδευε για χρόνια μετά).

Πώς ζεις εσύ; - Έ πώς ζω εγώ, φτωχά. - Τι κάνεις, πως ακριβώς περνάς την μέρα σου, τι ακριβώς κάνεις στην διάρκεια της μέρας; - Δεν κάνω (-λέει) απολύτως τίποτα, δεν έχω (-λέει) κάποια ιδιαίτερη αυτή, αγαπώ τον Θεό αλλά λίγη υπομονή κάνω. Λίγη υπομονή κάνω. Είχε υπομονή αυτός, ξέρεις τι θα πει υπομονή; Υπομονή σημαίνει αυτός ο σταυρός της ελευθερίας να αγκαλιάζει τους άλλους. Εκεί μέσα αποκαλύπτεται ο Θεός. Αυτό είναι το μεγαλειώδες δίδαγμα, ο ησυχασμός είναι βιωμένη φυσιολογία, μην νομίζετε ότι ο ησυχασμός, εσείς οι θεολόγοι, είναι ατομική επίδοση όπως κάνουν οι ινδουιστές ή αυτοί οι οποίοι καταργούνε το θέλημα για να δούνε τα θεάματα.

Είναι αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία, και με τον τρόπο αυτόν γίνονται μεγάλες αποκαλύψεις τις οποίες εγώ φυσικά, ως υποψήφιος διδάκτωρ και μετέπειτα δεν αξιώθηκα, ούτε αξιώθηκα έκτοτε. Ευχαριστώ για την υπομονή σας.

Το γυμνόφιλον και ανέραστον

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία το γυμνό δεν αποτελεί ούτε στόχο "πουριτανισμού", αλλά ούτε και "απελευθέρωση" ή "φυσιολατρία".
Για τον Χριστιανό το ανθρώπινο σώμα ως καλό λίαν κτίσμα του Θεού, και ως κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος, ή ως μετόχιο του ανθρώπινου προσώπου, αντιμετωπίζεται με τη μοναδικότητα που του αξίζει, μέσα στα πλαίσια της μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου, χωρίς να συγκρίνεται και να κρίνεται "ποσοτικά" ως αντικείμενο, αλλά ποιοτικά ως μοναδικότητα προσώπου. Το ακόλουθο άρθρο του Χρήστου Γιανναρά, μας εξηγεί:
Από καλοκαίρι σε καλοκαίρι η γυμνόφιλη μονοτροπία στην αμφίεση κερδίζει με άλματα τόσο την καθολίκευση της επιβολής της όσο και την επίταση της τόλμης των ευρημάτων της. Είναι πια γνώρισμα χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας, του κοινού τρόπου του βίου σήμερα.

Χωρίς άλλο, η κατάφαση της γυμνότητας του ανθρώπινου κορμιού συναριθμείται στις θριαμβικές, απελευθερωτικές κατακτήσεις της Νεωτερικότητας. Σηματοδοτεί την κατά κράτος νίκη καταπάνω στην αρρωστημένη απαξίωση, περιφρόνηση, φοβία για το σώμα, που βασάνισε, επί αιώνες πολλούς, τον δυτικό άνθρωπο.

Ο μανιχαϊστικός ηθικισμός και ο αυγουστίνειος νομικισμός, τυπικά παράγωγα της αλλοτρίωσης του χριστιανισμού στη Δύση (σήμερα και στην εκδυτικισμένη Ανατολή) έφερναν μαζί τους –άλλοτε ως αίρεση των «Καθαρών» και άλλοτε ως ζηλωτικά κινήματα αγγλοσαξωνικού πουριτανισμού ή γερμανικού πιετισμού– αυτή την εξωφρενική σχιζοείδεια: Να βδελύσσεται ο άνθρωπος το ίδιο του το κορμί, να το θεωρεί επίβουλο, εχθρικό! Να δαιμονοποιεί τη χαρά του κορμιού, τις αισθήσεις, τον έρωτα, να ανέχεται, με άκρα συγκατάβαση, την ηδονή της τροφής, τον θεσμό του γάμου.

Κατάκτηση, λοιπόν, της νεωτερικότητας η κατάφαση της γυμνότητας του ανθρώπινου κορμιού, άργησε ωστόσο να αφομοιωθεί στον κοινό τρόπο του βίου, να αποτελέσει αυτονόητο πολιτιστικό δεδομένο. Μάλλον μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο καθολικεύεται η κοινωνική αποδοχή της κατάφασης και γίνεται ευδιάκριτη σαν κυρίαρχο στοιχείο, στη γυναικεία κυρίως εμφάνιση.

Σίγουρα, ρόλο αποφασιστικό για την καθολίκευση αποδοχής της γυμνοφιλίας έπαιξε και η μετεξέλιξη των νεωτερικών κοινωνιών σε «κοινωνίες της αγοράς»: Η μαζική παραγωγή των ειδών της ένδυσης και η διεθνοποίηση της εμπορίας τους υποκαθιστά κυριαρχικά τις ατομικές επινοήσεις και τις τοπικές ιδιαιτερότητες. Η «μόδα» ταυτίζεται με τη στρατηγική των διαφημιστικών μεθοδεύσεων παραγωγών και εμπόρων, επιβάλλεται ως αυτονόητα υποχρεωτική σε διεθνή κλίμακα.

Ετσι, και η κατάφαση της γυμνότητας δεν είναι πρωτίστως ατομική επιλογή, συνειδητή στάση ή κατάκτηση, είναι επιβεβλημένη προσαρμογή στο πρότυπο που δημιουργούν και επιβάλλουν τα συμφέροντα της αγοράς. Η «μόδα» εξουδετερώνει ατομικές αισθητικές προτιμήσεις, τοπικές παραδοσιακές ιδιαιτερότητες. Ισοπεδώνει τα γούστα, υποχρεώνει άτεγκτα σε ομοτροπία. Κάποιες υπέρτατες αυθεντίες αποφασίζουν, ερήμην των πειθήνιων καταναλωτών, τι «θα φορεθεί» αυτό το καλοκαίρι και τι τον επόμενο χειμώνα στις όπου γης «αναπτυγμένες» (με τις προδιαγραφές της Νεωτερικότητας) κοινωνίες.

Και οι ντρεσαρισμένες μάζες σπεύδουν, κολακευμένες για την «εκσυγχρονιστική» υποταγή τους, να συμμορφωθούν με τον φετφά, άβουλα, άκριτα, μιμητικά. Ο φετφάς συχνά ορίζει κωμικά επινοήματα: παπούτσια μυτερά και μακριά, όπως των κλόουν, ή φούστες τόσο κοντές, που κυριολεκτικά πομπεύουν τις ευτραφείς και βραχύσωμες. Αλλά η απειθαρχία στη μόδα είναι αδιανόητη. Ο ανθρωπολογικός τύπος της Νεωτερικότητας αμφισβητεί αρχές και εξουσίες, αρνείται τον έλεγχο ή τον προκαθορισμό των επιλογών του, επαναστατεί ενάντια σε αυθεντίες και δόγματα, μάχεται να υπερασπίσει τα δικαιώματά του, την αυτονομία του. Ομως αποδείχνεται απίστευτα εθελόδουλος όταν πρόκειται για τα προστάγματα της «μόδας».

Η κατάφαση της γυμνότητας του ανθρώπινου κορμιού στην Αρχαία Ελλάδα ήταν γεγονός άλλης τάξεως, ριζικά διαφορετικό από τη φυσιοκρατική γυμνοφιλία στη Νεωτερικότητα. Αν κρίνουμε τουλάχιστον από την Τέχνη (τη γυμνότητα των αγαλμάτων), ο στόχος τότε ήταν να αναδειχθεί όχι η ατομική, περιπτωτική γυμνότητα, αλλά ο αφαιρετικά καθολικός λόγος του «είδους» (λόγος της φύσης ή ουσίας), δηλαδή ο άχρονος και αμετάβλητος «τρόπος» που κάνει τα όντα να είναι αυτό που είναι.

Το ένδυμα ανήκει στα «συμβεβηκότα» (σε ατομικά, περιπτωτικά, εφήμερα γνωρίσματα του υπαρκτού), ενώ η γυμνότητα μπορεί να συνοψίσει τα σταθερά και οριστικά (αυτά που ορίζουν το υπαρκτό) γνωρίσματα, δηλαδή την αλήθεια του. Η αλήθεια είναι «ουσία χωριστή κατά τον λόγον αθάνατος». Την αθανασία στόχευε η γυμνότητα των αρχαιοελληνικών αγαλμάτων – όχι τη διέγερση των ενστικτωδών σεξουαλικών ενορμήσεων προς όφελος της εμπορίας προϊόντων.

Στην ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, η εκκλησιαστική εμπειρία και μαρτυρία μετέθεσε τον στόχο: Το «αληθές», το άχρονο και όντως υπαρκτό – δεν είναι πια ο ανερμήνευτα δεδομένος (δίκην ειμαρμένης) λόγος του είδους (της ουσίας καθόλου), αλλά ο ενυπόστατος σε προσωπική ύπαρξη λόγος. Είναι το «πρόσωπο» ως ύπαρξη λογική και δημιουργική, ανυπότακτη σε προκαθορισμούς «φύσης», μοναδική, ανόμοια, ανεπανάληπτη. Αυτή η αλήθεια ως πρόσωπο, απόλυτη ετερότητα, δηλαδή απεριόριστη ελευθερία, γνωρίζεται μόνον στην εμπειρία της σχέσης. Και σχέση σημαίνει τον αυθυπερβατικό έρωτα, την ενεργό άρνηση της ιδιοτέλειας. Στον αληθινό έρωτα ολόκληρο το κορμί του αγαπημένου γίνεται αποκάλυψη της προσωπικής του ετερότητας – έχει υπερβαθεί κάθε απρόσωπη ενστικτώδης ορμή χρήσης του άλλου, εκδοχής του ως σκεύους ηδονής.

Η πείρα βεβαιώνει ότι μόνο η ανακάλυψη του μοναδικού, του ανόμοιου και ανεπανάληπτου γεννάει τον έρωτα. Η ποσότητα (το κοινά δεδομένο που διαφοροποιείται και μετριέται ποσοτικά) διεγείρει μόνο την ορμή να κατέχεις, να νέμεσαι – επιθυμία πιο εφήμερη κι από την ποσότητα. Το να επιδείχνει στους πάντες μια γυναίκα τα ποσοτικά της χαρίσματα μετρητής ομορφιάς («λεπτή» μέση, «πλούσιο» στήθος, «ατέλειωτα» πόδια, «πληθωρικές» καμπύλες) δηλώνει ότι εκλιπαρεί (συνειδητά ή ανεπίγνωστα) να την μεταχειριστούν σαν απρόσωπο σκεύος ηδονής, όχι να την ερωτευθούν. Τα ποσοτικά προτερήματα αξιολογούνται πάντοτε με σύγκριση και παραπέμπουν στη σύγκριση: Σίγουρα, κάπου στο εγγύτατο μέλλον παραμονεύει να γοητεύσει τον θηρευτή της ποσότητας κάποιο ακόμα «πλουσιότερο» στήθος, κάποιες ακόμα πιο τορνευτές γάμπες ή κάποιοι διεγερτικότεροι του ενστίκτου συνδυασμοί αναλογιών.

Μακάρι να βρισκόταν για κάθε ανυποψίαστο θύμα της τυραννικής εξουσίας της μόδας, για κάθε υποχρεωτικά γυμνόφιλη γυναίκα σήμερα, κάποιος που ειλικρινά να την αγαπάει και να της πει: «Καλή μου, έχεις ένα μοναδικό βλέμμα, ένα αποκλειστικά δικό σου πανέμορφο χαμόγελο, ένα ανεπανάληπτα φωτεινό πρόσωπο. Αν κάποιος σε ερωτευτεί, θα είναι γι’ αυτή τη μοναδικότητά σου που δεν μαραίνεται, δεν φθίνει. Μόνο γι’ αυτό που είσαι αποκλειστικά εσύ, κάποιος θα ποθήσει να μοιραστεί τη ζωή του μαζί σου, να μοιραστεί το θέλημά του, να ελευθερωθεί από το εγώ του. Οχι για τα σωματικά σου “προσόντα” τα μετρητά και συγκρίσιμα, αυτά, αν υπηρετούν τον έρωτα, πλουτίζουν τη σχέση, αν μόνο προκαλούν σε χρήση, θα σε σύρουν σε οδυνηρές ταπεινώσεις».

Μάταιος λόγος. Ο οδοστρωτήρας της μόδας ισοπεδώνει αδήριτα κάθε νεύση ερωτική, έχει ρεαλιστικά συγκροτήσει έναν ανέραστο κόσμο που εκλιπαρεί ταπεινωτικά φευγαλέα ηδονή.

Τοπία μνήμης Ελληνικά

Πουλί στη σιγή
Τη δίψα σου θυμήσου
Την αόρατη

Σιγή στο δάσος
Για στίχο ψάχνω ξάφνου
Κράζει το πουλί

Του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

β' Των νηστειών

Ορθοδοξίας ο φωστήρ, Εκκλησίας το στήριγμα και διδάσκαλε,
των μοναστών η καλλονή, των θεολόγων υπέρμαχος απροσμάχητος,
Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης το καύχημα, κήρυξ της χάριτος,
ικέτευε δια παντός, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Οι εμπειρίες του, αποτελούν σύνοψι και έκφρασι της εμπειρίας και της παραδόσεως της Εκκλησίας. Το κλειδί της θεολογίας το κατείχε στ’ αλήθεια ο θείος Γρηγόριος, επειδή είχαν διανοιγεί τα μάτια του από το Άγιο Πνεύμα.
Εδίδασκε ότι ο Θεός δεν είναι μόνον αμέθεκτος αλλά και μεθεκτός.
Την ουσία του Θεού ουδείς και ουδέποτε ούτε στον παρόντα ούτε στον μέλλοντα αιώνα θα ιδούμε, τις άκτιστες όμως ενέργειες του Θεού μπορούμε να κοινωνήσουμε, ημών θεουμένων, κάτω από κατάλληλες πνευματικές προϋποθέσεις.
Αυτές δηλαδή αποτελούν το μέσον και την γέφυρα που συνδέει τον άκτιστο Θεό με τα κτίσματα.
Άλλο είναι η ουσία του Θεού και άλλο οι θείες ενέργειές του.
Άς έχουμε την ευχή του.

Οι άγιοι αναρχικοί

Έσβησε η πανέρημος;

Θα έλεγα πως η κοινωνία αυτή διατηρήθηκε μέχρι τη μουσουλμανική κατάκτηση της βόρειας Αφρικής, αν και δεν είμαι βέβαιος πως έπαψε ποτέ εντελώς να υπάρχει.

Όμως το σπουδαίο είναι πως γρήγορα ξεπήδησαν κι άλλες παρόμοιες «πανέρημοι», στην έρημο της Παλαιστίνης, στη χερσόνησο του Άθωνα, στα δάση της Ρωσίας, αλλά και στα δάση της Γαλλίας, στα νησιά γύρω από τη Βρετανία και σε πολλά άλλα μέρη της Ευρώπης, όταν ολόκληρη η Ευρώπη γνώριζε μόνον ένα χριστιανισμό, τον ορθόδοξο.

Ας σημειωθεί ότι κάθε αναρχική κοινωνία, για να πραγματωθεί, χρειάζεται υψηλή πνευματική καλλιέργεια των μελών της.
Η καλλιέργεια αυτή ήταν η επιδίωξη των χριστιανών αναχωρητών, η πνευματική πρόοδος, που πρώτο βήμα είχε την κάθαρση της καρδιάς και τελευταίο –μιας μακράς και δύσκολης πορείας– την ένωση με τον Τριαδικό Θεό διά του Χριστού, τη θέωση, που ταυτίζεται με την αγαπητική ένωση προς όλα τα πλάσματα του κόσμου.
Το τελευταίο φανερώνει και ότι η κοινωνία της πανερήμου δεν ήταν «ιδιόρρυθμη» και «θνησιγενής», παρόλο που όλοι οι κάτοικοί της ήταν άγαμοι.

Ήταν άγαμοι, αλλά δεν ήταν στείροι –η κατάστασή τους υπερέβαινε το γάμο, γιατί ο γάμος ξεκινά ως ένωση με έναν άνθρωπο, ενώ εκείνοι επιδίωκαν, και πετύχαιναν στο βαθμό που προόδευαν, ένωση με όλους και με όλα.

Ο μοναχός είναι «ο πάντων κεχωρισμένος και πάσι συνηρμοσμένος» (χωρισμένος απ’ όλους και ενωμένος με όλους) κατά τον ασκητικό συγγραφέα του 4ου αι. Ευάγριο Ποντικό.

Φυσικά ήταν άνθρωποι και των δύο φύλων.

Μια ακόμη διευκρίνιση: οι αναχωρητές δεν ζούσαν απομονωμένοι, παρά μόνον κάποιοι που έφταναν στο ανώτατο στάδιο πνευματικής προόδου (αγιότητας) και μπορούσαν να είναι τέλεια ενωμένοι με όλους χωρίς να βλέπουν κανέναν (μα και ένας μεγάλος επιστήμονας μπορεί να ζει εντελώς απομονωμένος, γιατί θέλει να ασχολείται απερίσπαστος με την επιστήμη του).

Οι μεγάλοι αυτοί δάσκαλοι (που ταυτίζονταν τόσο με τους συνανθρώπους τους, ώστε ένιωθαν τη χαρά και τον πόνο των άλλων ως δικά τους) είχαν υπερβεί και τις φυσικές ανθρώπινες ανάγκες –τον ύπνο, το φαγητό, τη θερμότητα– ή μάλλον είχαν τόσο γεμίσει από τη χάρη του Τριαδικού Θεού, έχοντας παραδώσει ολόκληρο τον εαυτό τους στα χέρια Του, ώστε ζούσαν ήδη τα ύψη του παραδείσου και οι ανάγκες τους αυτές είχαν ξεπεραστεί από μόνες τους.

Ο μεγάλος τους ασκητικός αγώνας (οι νηστείες, οι αγρυπνίες, οι χαμαικοιτίες [=το να κοιμούνται στο έδαφος]) συνέβαλλε σ’ αυτή την ένωση με το Θεό, αλλά δεν την προκαλούσε αυτόματα, γιατί «υπάρχει ακραία άσκηση και εκ του πονηρού», για να θυμηθούμε το λόγο της μεγάλης Μητέρας της ερήμου, της αγίας Συγκλητικής.

Ο ασκητικός αγώνας στον αρχαίο –και τον ορθόδοξο– χριστιανισμό συμβάλλει στο απόλυτο άνοιγμα της καρδιάς μας προς το Θεό, δεν είναι μια «πνευματική και σωματική εξάσκηση» που ενεργοποιεί «δικές μας δυνάμεις» κάνοντάς μας «συνειδητούς και δυνατούς», όπως στις θρησκείες της κεντρικής και ανατολικής Ασίας.

Ο κανόνας για τους ερημίτες ήταν να ζουν σε συστάδες καλυβιών, σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, ώστε να υπάρχει η οριακή ανθρώπινη σχέση που επιτρέπει την άσκηση της έμπρακτης αγάπης, παρηγορεί στη μοναξιά της ερήμου και προστατεύει από τους πειρασμούς – και ιδίως το μεγαλύτερο πειρασμό, την ψευδαίσθηση της αγιότητας, που ονομάζεται, στη γλώσσα της ερήμου, «πλάνη».

Γι’ αυτό στους βίους τους υπάρχουν τόσοι σοφοί διάλογοι μεταξύ τους, αλλά και τόσες περιπτώσεις ζεστής και βαθιάς συμπεριφοράς. Η έρημος δεν είναι απομόνωση.

Συνεχίζεται..

Οι ευθύνες των κληρικών για την Οκτωβριανή Επανάσταση

Αφήγηση του π. Αρσενίου

Ποιες οι ευθύνες του κλήρου για την αντιχριστιανική προπαγάνδα και την εγκατάλειψη της Εκκλησίας; Ο π. Αρσένιος , ο οποίος βασανίστηκε και φυλακίστηκε , από ένα φρικτά αντιχριστιανικό καθεστώς, μας θυμίζει τις ευθύνες ΟΛΩΝ ΜΑΣ , ως χριστιανών. Η σημερινή εποχή, αν και την χωρίζουν δεκαετίες από την εποχή του π. Αρσένιου, έχει πολλά κοινά στοιχεία με εκείνη. Μακάρι να διδαχτούμε το μάθημα που μας δίνει η ιστορία και να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.

«Λέτε, λοιπόν, πώς ο κομμουνισμός γκρέμισε εκκλησίες, φυλάκισε πιστούς, πολέμησε την Εκκλησία. Ναι, έτσι είναι. Ας εξετάσουμε όμως τα πράγματα συνολικότερα και βαθύτερα. Ας ανατρέξουμε σε όσα προηγήθηκαν. Πολύ πρωτύτερα ο λαός μας είχε χάσει την πίστη του, είχε περιφρονήσει την παράδοσή μας, είχε λησμονήσει την ιστορία του, είχε αρνηθεί τα ιερά και τα όσιά του. Ποιος φταίει γι' αυτό; Η τωρινή εξουσία; Εμείς φταίμε! Και τώρα θερίζουμε ό,τι σπείραμε...

Ας θυμηθούμε τι παράδειγμα έδιναν στο λαό οι διανοούμενοι, οι ευγενείς, οι έμποροι, οι δημόσιοι υπάλληλοι και προπαντός, τι παράδειγμα δίναμε εμείς, οι κληρικοί. Ήμασταν οι χειρότεροι απ' όλους! Γι' αυτό και των παπάδων τα παιδιά, βλέποντας μέσα στις οικογένειές τους την ανηθικότητα και τη φιλοχρηματία, γίνονταν οι πιο φανατικοί άθεοι, οι πιο μαχητικοί επαναστάτες. Πολύ πριν από την επανάσταση του 1917 ο κλήρος είχε χάσει κάθε δυνατότητα καθοδηγήσεως του λαού. Είχε γίνει - αλίμονο! - μια κάστα επαγγελματιών, όπου βασίλευαν η απιστία και η διαφθορά. Από το πλήθος των μοναστηριών της πατρίδας μας, μόνο πέντ' έξι ήταν φωτεινοί φάροι του χριστιανισμού και του πνεύματος: το Βάλαμο, η Όπτινα με τους μεγάλους στάρτσι, το Ντιβέγιεβο, το Σάρωφ και ίσως ένα-δύο ακόμα. Στα υπόλοιπα όχι μόνο την πίστη και την αρετή δεν συναντούσε κανείς, αλλά και σκανδαλιζόταν από το κοσμικό φρόνημα και την ανόητη επιδεικτικότητα.

Τι μπορούσε να πάρει ο λαός από τέτοιους ρασοφόρους, από τέτοιους δήθεν εκπροσώπους του Θεού; Εμείς τον σπρώξαμε στην επανάσταση, γιατί δεν του δώσαμε το καλό παράδειγμα. Δεν του εμπνεύσαμε την πίστη, την αγάπη, την υπομονή, την ταπείνωση. Μην τα ξεχνάτε όλα αυτά, μην τα ξεχνάτε! Γι' αυτό μας εγκατέλειψε τόσο εύκολα ο λαός. γι' αυτό αρνήθηκε μαζί μ' εμάς και το Θεό. γι' αυτό γκρέμισε τις εκκλησίες.

Δεν μπορώ λοιπόν να κατηγορήσω την εξουσία, το σημερινό καθεστώς. Γιατί οι σπόροι της αθεΐας έπεσαν τότε στο έδαφος που εμείς οι ίδιοι είχαμε προετοιμάσει με τα λάθη μας και τον ξεπεσμό μας. Αυτή ήταν η αιτία και η αρχή του κακού. Όλα όσα ακολούθησαν, ακόμα και τούτο το στρατόπεδο και το μαρτύριό μας και οι άσκοπες θυσίες τόσων αθώων ανθρώπων, δεν είναι παρά οι αναπόφευκτες συνέπειες."


(Από το βιβλίο «Ο π. Αρσένιος», εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός 1998, σελ. 130-132).

Πιστεύω πως είναι άδικο να συγκρίνεται η τωρινή κατάσταση της λυσσασμένης πολεμικής της Εκκλησίας από τους λυκάνθρωπους της παγκοσμιοποίησης με τα λάθη των κληρικών του 1900 στη Ρωσία, πάντοτε υπήρχαν λάθη από ιερείς που πλήγωναν το λαό του Θεού..
Το ίδιο αναλογικά θα μπορούσε να πει κάποιος γιατί η φιλανθρωπία του Θεού επέτρεψε να πέσει η Πόλη γιατί ίσχυαν τα παραπάνω; Εύκολα να το πει κάποιος αλλά δεν είναι η πραγματικότητα.
Μετά σήμερα δεν είναι τυχαίο πως από τις δέκα περιπτώσεις που κατηγορούνται ιερείς στις οκτώ υπάρχει δικαίωση του κατηγορουμένου κάτι που όμως ποτέ δεν μαθαίνουμε…Οι λαλίστατοι υπηρέτες της «ελεύθερης » δημοσιογραφίας σιωπούν…

Γλυκό που είναι το σκοτάδι ..

Γλυκό που είναι το σκοτάδι στίς εικόνες των προγόνων άμωμα χέρια μεταληπτικά ρούχα που τα άδραξεν η γαλήνη και δε γνωρίζουν άνεμοβαθιά τό ελέησον από τους άυλους βράχους τα μάτια σαν καρποί ευωδάτοι.
Κι o ψάλτης oλόσωμος ανεβαίνει στο πλατάνι της φωνής καημένε κόσμε θυμίαμα η γαλάζια οσμή κι ο καπνός ασημένιος κερί να στάζει ολοένα στα παιδόπουλα καημένε κόσμε σα βγαίνουν -
ώ χαρά πρώτη - με το Ευαγγέλιο και με τις λαμπάδες κι ύστερα η μεγάλη χαρά να συντροφεύουν τα Άγια...
Ο παπά-Γιάννης τυλιγμένος το άσπρο του φελόνι καλός πατέρας και καλός παππούς με το σιρόκο στη γενειάδα χρόνια αιώνες χρόνια και νιάτα πούχει η ομορφιά!

Νίκος Καρούζος

Ήκουσαν οι Ποιμένες, των Αγγέλων υμνούντων..

B' Xαιρετισμών

Ηκουσαν οι Ποιμένες, των Αγγέλων υμνούντων, την ένσαρκον Χριστού παρουσίαν. Και δραμόντες ως προς Ποιμένα, θεωρούσι τούτον ως αμνόν άμωμον, εν τη γαστρί Μαρίας βοσκηθέντα, ην υμνούντες είπον.

Χαίρε, αμνού και ποιμένος Μήτηρ. Χαίρε, αυλή λογικών προβάτων. Χαίρε, αοράτων εχθρών αμυντήριον. Χαίρε, Παραδείσου θυρών ανοικτήριον. Χαίρε, ότι τα ουράνια συναγάλλεται τη γή. Χαίρε, ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς. Χαίρε, των Αποστόλων το ασίγητον στόμα. Χαίρε, των Αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος. Χαίρε, στερρόν της πίστεως έρεισμα. Χαίρε λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα. Χαίρε, δι’ ης εγυμνώθη ο άδης. Χαίρε, δι’ ης ενεδύθημεν δόξαν. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Θεοδρόμον Αστέρα, θεωρήσαντες Μάγοι, τη τούτου ηκολούθησαν αίγλη.
Και ως λύχνον κρατούντες αυτόν, δι’ αυτού ηρεύνων κραταιόν Άνακτα. Και φθάσαντες τον άφθαστον, εχάρησαν, αυτώ βοώντες. Αλληλούϊα.

Ιδον παίδες Χαλδαίων, εν χερσί της Παρθένου, τον πλάσαντα χειρί τους ανθρώπους. Και Δεσπότην νοούντες αυτόν, ει και δούλου έλαβε μορφήν, έσπευσαν τοις δώροις θεραπεύσαι, και βοήσαι τη Ευλογημένη.

Χαίρε, αστέρος αδύτου Μήτηρ. Χαίρε, αυγή μυστικής ημέρας. Χαίρε, της απάτης την κάμινον σβέσασα. Χαίρε, της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα. Χαίρε τύραννον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής. Χαίρε κύριον φιλάνθρωπον, επιδείξασα Χριστόν. Χαίρε,η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας. Χαίρε, φλογός παθών απαλλάτουσα. Χαίρε, πιστών οδηγέ σωφροσύνης. Χαίρε, πασών γενεών ευφροσύνη. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Κήρυκες θεοφόροι, γεγονότες οι Μάγοι, υπέστρεψαν εις την Βαβυλώνα. Εκτελέσαντές σου τον χρησμόν, και κηρύξαντές σε τον Χριστόν άπασιν, αφέντες τον Ηρώδην ως ληρώδη, μη ειδότα ψάλλειν. Αλληλούϊα.

Λάμψας εν τη Αιγύπτω, φωτισμόν αληθείας, εδίωξαν του ψεύδους το σκότος. Τα γαρ είδωλα ταύτης Σωτήρ, μη ενέγκατά σου την ισχύν, πέπτωκεν. Οι τούτων δε ρυσθέντες, εβόων προς την Θεοτόκον.

Χαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων. Χαίρε, κατάπτωσις των δαιμόνων. Χαίρε, της απάτης την πλάνην πατήσασα. Χαίρε, των ειδώλων τον λόγον ελέγξασα. Χαίρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τον νοητόν. Χαίρε, πέτρα η ποτίσασα τους διψώντας την ζωήν. Χαίρε, πύρινε στύλε, οδηγών τους εν σκότει. Χαίρε, τροφή του Μάννα διάδοχε. Χαίρε, τρυφής αγίας διάκονε. Χαίρε, η γή της επαγγελίας. Χαίρε εξ ης ρέει μέλι και γάλα. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Μέλλοντος Συμεώνος, του παρόντος αιώνος, μεθίστασθαι του απατεώνος, επεδόθης ως βρέφος αυτώ, αλλ’ εγνώσθης τούτω και Θεός τέλειος. Διό περ εξεπλάγη σου την άρρητον σοφίαν, κράζων. Αλληλούϊα.

Άσμα ασμάτων

φιλησατω με απο φιληματων στοματος αυτου οτι αγαθοι μαστοι σου υπερ οινον
και οσμη μυρων σου υπερ παντα τα αρωματα μυρον εκκενωθεν ονομα σου δια τουτο νεανιδες ηγαπησαν σε
ειλκυσαν σε οπισω σου εις οσμην μυρων σου δραμουμεν εισηνεγκεν με ο βασιλευς εις το ταμιειον αυτου αγαλλιασωμεθα και ευφρανθωμεν εν σοι αγαπησομεν μαστους σου υπερ οινον ευθυτης ηγαπησεν σε
μελαινα ειμι και καλη θυγατερες ιερουσαλημ ως σκηνωματα κηδαρ ως δερρεις σαλωμων μη βλεψητε με οτι εγω ειμι μεμελανωμενη οτι παρεβλεψεν με ο ηλιος υιοι μητρος μου εμαχεσαντο εν εμοι εθεντο με φυλακισσαν εν αμπελωσιν αμπελωνα εμον ουκ εφυλαξα απαγγειλον μοι ον ηγαπησεν η ψυχη μου που ποιμαινεις που κοιταζεις εν μεσημβρια μηποτε γενωμαι ως περιβαλλομενη επ' αγελαις εταιρων σου
εαν μη γνως σεαυτην η καλη εν γυναιξιν εξελθε συ εν πτερναις των ποιμνιων και ποιμαινε τας εριφους σου επι σκηνωμασιν των ποιμενων
τη ιππω μου εν αρμασιν φαραω ωμοιωσα σε η πλησιον μου
τι ωραιωθησαν σιαγονες σου ως τρυγονες τραχηλος σου ως ορμισκοι
ομοιωματα χρυσιου ποιησομεν σοι μετα στιγματων του αργυριου
εως ου ο βασιλευς εν ανακλισει αυτου ναρδος μου εδωκεν οσμην αυτου
αποδεσμος της στακτης αδελφιδος μου εμοι ανα μεσον των μαστων μου αυλισθησεται βοτρυς της κυπρου αδελφιδος μου εμοι εν αμπελωσιν εγγαδδι
ιδου ει καλη η πλησιον μου ιδου ει καλη οφθαλμοι σου περιστεραι
ιδου ει καλος ο αδελφιδος μου και γε ωραιος προς κλινη ημων συσκιος
δοκοι οικων ημων κεδροι φατνωματα ημων κυπαρισσοι

Μου ΄φαγες όλα τα δαχτυλίδια...

Στο παραμύθι (των Αδελφών Γκριμ βεβαίως βεβαίως) ήταν φτιαγμένο από γλυκά το σπίτι της κακιάς μάγισσας.
Στην Κολεξιόν Γλυκών (ή Γλυκιά Κολεξιόν) του Τόκιο πάλιμία σύμπραξη Ιαπώνων σχεδιαστών και ζαχαροπλαστώνφτιαγμένα από γλυκά ήταν τα δαχτυλίδια, τα βραχιόλια και μύρια όσα αξεσουάρ.
Όταν υπέκυψαν στον πειρασμό και άρχισαν να τρώνε το γλυκόσπιτο, ο Χάνσελ και η Γκρέτελ μπήκαν σε μπελάδες.
Το μοντέλο της φωτογραφίας όμως δεν υπάρχει περίπτωση να φάει ούτε το γλυκο-βραχιόλι του ούτε το γλυκο-δαχτυλίδι του οπότε, και σε αυτήν την περίπτωση, το happy end το έχουμε στο τσεπάκι....

Ο Προσκυνητής -Αλκίνοος Ιωαννίδης

Τα βουνά περνάω και τις θάλασσες περνώ Κάποιον αγαπάω Δυο ευχές κρατάω και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω Κάποιος είπε πως η αγάπη σ' ένα αστέρι κατοικεί αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά αύριο βράδυ θα 'ναι αργά
Στα πουλιά μιλάω και στα δέντρα τραγουδώ Κάποιον αγαπάω
Κι όταν τραγουδάω προσευχές παραμιλώ περπατώ και πάω
Κάποιος είπε πως ο δρόμος είναι η φλέβα της φωτιάς ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι είναι μόνο η προσευχή καρδιά μου να 'σαι ζωντανή
Κάποιος είπε πως η αγάπη σ' ένα αστέρι κατοικεί αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά αύριο βράδυ θα'ναι αργά

Η αγριοκρεμμύδα

Ήταν κάποτε μια γριά γυναίκα, η οποία στη ζωή της δεν είχε κάνει κανένα καλό Όταν πέθανε, ο άγγελός της την πήγε στο θρόνο του Θεού, μα στο βιβλίο των πράξεών της δεν υπήρχε καμία καλοσύνη κι έτσι ο δρόμος της ήταν για την κόλαση.

Ο άγγελός της στενοχωρήθηκε αφάνταστα। Αναζήτησε στις πιο κρυφές σημειώσεις του βιβλίου του καθενός, μήπως και βρει κάποια καλή πράξη και αναγκάσει το Θεό που είναι γεμάτος αγάπη να την πάρει στον Παράδεισο। Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκε ότι κάποτε, όταν η γριά σκάλιζε τον κήπο της, ήρθε ένας ζητιάνος που της ζήτησε ελεημοσύνη।

Η γριά τράβηξε μιαν αγριοκρεμμύδα και την πέταξε στο ζητιάνο, για να απαλλαγεί από την παρουσία του। Ο άγγελος χάρηκε και είπε στο Θεό το συμβάν। Τότε Αυτός του είπε: “Πάρε μια αγριοκρεμμύδα κι αν μπορέσει η γριά να κρατηθεί απ’ αυτήν και βγει από την κόλαση, ας τη φέρεις στον Παράδεισο”.

Ο άγγελος χάρηκε αφάνταστα, πήρε μιαν αγριοκρεμμύδα και κατηφόρισε στην κόλαση. Ρώτησε πού είναι η γριά και της είπε τα ευχάριστα. Η γριά καταχάρηκε και αρπάχτηκε από την αγριοκρεμμύδα που κρατούσε ο ’γγελος και άρχισε να βγαίνει από την κόλαση. Τότε, συνέβη το εξής παράδοξο. Από τα πόδια της γριάς άρχισαν να κρεμιόνται κι άλλοι κολασμένοι για να ξεφύγουν από τον τόπο της βασάνου. Όμως η γριά άρχισε να τους σπρώχνει φωνάζοντας: “Δικιά μου είναι η αγριοκρεμμύδα, δεν έχετε θέση μαζί μου”.

Ο άγγελος την παρακαλούσε να δείξει αγάπη, αλλά η γριά ήταν αμετάπειστη. Κλωτσούσε τις άλλες ψυχές και φώναζε! Τότε η αγριοκρεμμύδα έσπασε και η γριά και όλες οι άλλες ψυχές ξαναγύρισαν στην κόλαση. Ο άγγελος λυπημένος ξαναγύρισε στον παράδεισο και ετοιμάστηκε για ένα νέο ταξίδι στη γη κοντά σε μια καινούρια ψυχή. Θα τον συντρόφευε η ελπίδα ότι αυτή η ψυχή θα μπορούσε να δείξει λίγη αγάπη, όσο κρατά μια αγριοκρεμμύδα. Ο Παράδεισος άλλωστε, κερδίζεται για τόσο λίγο. Αρκεί να το θέλουμε!

Αδελφοί Καραμαζώφ - Απόσπασμα

Για να μη μας κολλάνε τα ''τσογλάνια....''

Τι γλώσσα μου έδωσαν; Eλληνική;

Προς το τέλος είναι που αποκτά ενδιαφέρον...Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους

Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας॥ Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει.


Με άλλα λόγια, πρόκειται για μιαν εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων। Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων

Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες। Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως

Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρμάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της। Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και μπακάρι Στον Η/Υ Ίμυκο αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490।000 λέξεις και 300।000 τεχνικούς όρους, δηλαδή σαν γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας। Στον Ίμυκο ταξινομήθηκαν 8।000 συγγράμματα 4।000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται.


Μιλώντας γι' αυτό ο καθηγητής Μπρούνερ είπε: Σε όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μας μ' αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας . Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι 9 εκατομμυρίων της λατινικής. Το ενδιαφέρον για την Ελληνική προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν σημειολογικές .

Νοηματική γλώσσα θεωρείται η γλώσσα στην οποία το σημαίνον, δηλαδή η λέξη, και το σημαινόμενο, δηλαδή αυτό, που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα, κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το αμ πράγμα (σημαινόμενο) εννοείται με το αμ (σημαίνον). Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν πρωτογένεια, ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές, σημαίνουν, δηλαδή, κάτι, απλώς επειδή έτσι 'συμφωνήθηκε' μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν. ΟΛΕΣ οι λέξεις στην Ελληνική ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ, π.χ. η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ, γεωμετρία = γη +μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (ο αρθρώνων λόγο).

Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες. Τα πιο τέλεια προγράμματα Ίμυκος , Γνώσεις και Νεύτων αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, πράγμα που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες. Και τούτο επειδή η Ελληνική έχει μαθηματική δομή που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση. <> Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα ελληνικά προσφύματα ΟΠΩΣ : τηλέ , λάνδη =...LAND, ΓΕΩ...,νάνο, μίκρο, μέγα, σκοπό....ισμός, ΗΛΕΚΤΡΟ...., κυκλο...., ΦΩΝΟ...., ΜΑΚΡΟ...., ΜΙΚΡΟ......, ΔΙΣΚΟ...., ΓΡΑΦΟ..., ΓΡΑΜΜΑ..., ΣΥΝ..., ΣΥΜ..., κ.λπ ॥

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ : ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ C D = COMPACT DISK = ΣΥΜΠΑΚΤΩΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα «μη οριακή», δηλαδή ότι μόνο σ' αυτή δεν υπάρχουν όρια και γι' αυτό είναι αναγκαία στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική και άλλες. Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει. Γι' αυτούς τους λόγους οι ΙσπανοίΕυρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική ως η επίσημη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα.

σα να μαθαίνουμε σιγά-σιγά την αλήθεια !

Με ιμάτιον μέλαν

Στιβαρός φορά

μόνο περιδαίρεο

γυμνός αλιεύς

χρυσά ψάρια

αναρτά αστραφτερά

Σταμάτησε η βροχή και άρχισε το κρύο

Σιωπηλός ,πλησίασα την ησυχία του νερού

και συνομίλησα με νούφαρα και ψάρια και κρίνα

Πώς Πως;

Πώς και πυρ υπάρχεις βλύζον,
πώς και ύδωρ είς δροσίζον,
πώς και καίεις και γλυκαίνεις,
πώς φθοράν εξαφανίζεις;

Πώς θεούς ποιείς ανθρώπους,
πώς το σκότος φως εργάζη,
πώς ανάγεις εκ του άδου,
πώς θνητούς εξαφθαρτίζεις;

Πώς προς φως το σκότος έλκεις,
πώς την νύκτα περιδράσση,
πώς καρδίαν περιλάμπεις,
πώς με όλον μεταβάλλεις;

Πώς ενούσαι τοις ανθρώποις,
πώς υιούς Θεού εργάζη,
πώς εκκαίεις σου τω πόθω,
πώς τιτρώσκεις άνευ ξίφους;

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Οι άγιοι αναρχικοί

Από τον 4ο αιώνα μ।Χ। στην αιγυπτιακή έρημο άρχισε τη ζωή της η μακροβιότερη αναρχική κοινωνία όλων των εποχών: οι χριστιανοί αναχωρητές। Ήταν άνθρωποι που ζούσαν εκεί, για να βρουν την ησυχία που τους ήταν απαραίτητη για την προσευχή τους। Όπως, όταν θέλεις ν’ ακούσεις έναν δίσκο με πολύ λεπτή μουσική, κλείνεις πόρτες και παράθυρα και απομονώνεσαι στην πιο ήσυχη γωνιά σου (λέει ο π। Σωφρόνιος του Essex), έτσι κι όταν θέλεις ν’ ακούσεις τη φωνή του Θεού απομονώνεσαι στο πιο ήσυχο μέρος που μπορείς να βρεις। Δεν το κάνεις από μίσος ή αποστροφή προς τον κόσμο ή προς το σώμα σου ή προς τις χαρές της ζωής κ।τ।λ. Αυτό έχει ξεκαθαριστεί πολλές φορές στην ιστορία του χριστιανισμού. Απλώς, το πιο ήσυχο μέρος για ν’ ακούσεις είναι η έρημος. Η εκπληκτική αυτή κοινωνία της «πανερήμου», όπως την ονόμαζαν, αν και περιελάμβανε μερικά μοναστήρια (που ήταν οργανωμένες και ιεραρχημένες κοινότητες), στο σύνολό της ήταν «αναρχική», γιατί δεν περιείχε καμιά απολύτως εξουσιαστική δομή, εκτός από την άτυπη –αλλά πολύ ουσιαστική– σχέση δασκάλου και μαθητή, δηλαδή «γέροντα» και «υποτακτικού». Με τη σχέση αυτή κάθε καινούργιος κάτοικος της ερήμου εισαγόταν στις πνευματικές επιστήμες, όπως στην ταπείνωση και τη διάκριση (την ικανότητα αξιολόγησης των πνευματικών εμπειριών). Η σχέση ήταν ελεύθερη: έπρεπε να υπακούς απόλυτα στο γέροντά σου (να του εμπιστευτείς τη ζωή σου, για να απελευθερωθείς από την εξάρτηση στις επιθυμίες σου), αλλά μπορούσες να φύγεις από αυτόν, να πας σ’ έναν άλλο ή και να μείνεις χωρίς γέροντα. Κανείς δε σε υποχρέωνε να κάνεις τίποτα. Σ’ αυτή την κοινωνία, που ήταν γεμάτη αγάπη πολύ περισσότερο από τις δικές μας συμβατικές κοινωνίες, πολλοί έχασαν το δρόμο, αλλά και χιλιάδες αγίασαν. Στο Γεροντικό αναφέρεται ότι ο άγιος Ιάκωβος της Πανεφώ, όταν ρωτήθηκε, από κάποιον αδύναμο μοναχό, ώς πού μπορεί να φτάσει ο κάτοικος της πανερήμου, ύψωσε τα χέρια σε προσευχή και φλόγες πετάχτηκαν από τα δάχτυλά του. «Αν θέλεις, γίνε όλος σαν φωτιά» απάντησε. Φυσικά η κοινωνία της πανερήμου δεν ήταν αποκομμένη από την παγκόσμια Εκκλησία, ούτε επιθετική απέναντι σε άλλες εκφάνσεις της χριστιανικής ζωής. Και, πολύ περισσότερο, δεν αρνιόταν την ιεροσύνη και τα άγια μυστήρια, που μας παραδόθηκαν από το Θεό για να μας βοηθήσουν στην ένωσή μας μ’ Εκείνον και μεταξύ μας. Γι’ αυτό μοναστήρια και αναχωρητές συνυπήρχαν αρμονικότατα, ενώ κάποιοι αναχωρητές κατέληξαν επίσκοποι και Πατέρες της Εκκλησίας, χωρίς να θεωρήσουν ότι αυτό αντιστρατεύεται στον «δικό τους τρόπο» προσέγγισης του Θεού. Επισκέπτονταν (ή είχαν ανάμεσά τους) ιερείς κανονικά χειροτονημένους από επίσκοπο, λειτουργούσαν και κοινωνούσαν το άχραντο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού. Όμως η ιεροσύνη στην αρχαία και στην ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι «εξουσιαστικός θεσμός», αλλά χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, και ο ιερέας δεν είναι κάποιος «αντιπρόσωπος του Θεού», αλλά ο φορέας του χαρίσματος (και της ευθύνης) να τελεί τη θεία λειτουργία, την εξομολόγηση και τις άλλες θεμελιώδεις εκκλησιαστικές πράξεις και να φέρνει τα άχραντα μυστήρια στους χριστιανούς. Ο ίδιος, ως άνθρωπος, μπορεί να υποτάσσεται ως μαθητής σε έναν άγιο διδάσκαλο, που να μην είναι ιερέας. Το ότι κοινωνούσαν ακόμη και οι πιο προοδευμένοι πνευματικά αναχωρητές, φαίνεται από περιπτώσεις όπως της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που, αν και ζούσε στα βάθη της παλαιστινιακής ερήμου και ήταν η ίδια μια μεγάλη διδασκάλισσα της αγιότητας, ο Θεός έστειλε τον άγιο Ζωσιμά, να την κοινωνήσει πριν την κοίμησή της.

Συνεχίζεται....

Μια ιστορία σαν σήμερα περί- Κατάκρισης

Γεια όλους εμάς που είμαστε έτοιμοι με ένα όπλο στο χέρι να πυροβολήσουμε όποιον αδελφό σκοντάψει αφιερωμένη τούτη η μικρή ιστορία..

Κάποτε ένας μοναχός έπεσε σε ένα βαρύ παράπτωμα. Έγινε σύναξη στο μοναστήρι για να τον διώξουν. Κάλεσαν και τον 'Αγιο Μωυσή τον Αιθίοπα που έμενε έξω από το μοναστήρι σε ένα καλύβη. Ο 'Αγιος δεν ήθελε να πάει. Οι μοναχοί τον πίεσαν, εξηγώντας του γιατί τον ήθελαν. Η σύναξη ξεκίνησε. Οι μοναχοί είδαν τότε τον Άγιο να έρχεται κουβαλώντας στον ώμο του ένα ζεμπίλι με άμμο. Το ζεμπίλι ήταν τρύπιο και η άμμος έπεφτε κάτω σιγά - σιγά।

Οι μοναχοί απόρησαν και ρώτησαν τον 'Αγιο γιατί έκανε αυτό το πράγμα! Τότε ο 'Αγιος τους είπε:- Γιατί στους ώμους μου έχω τις αμαρτίες μου φορτωμένες. Δεν τις βλέπω όμως, γιατί πέφτουν κάτω. Βλέπω όμως τις αμαρτίες των άλλων, που είναι μπροστά μου. Οι μοναχοί κατάλαβαν τι ήθελε να πει ο Άγιος και συγχώρεσαν τον αδελφό τους που έσφαλε κι αποφάσισαν να αγωνιστούν εναντίον της κατάκρισης.

Τοπία μνήμης Ελληνικά

Mελαγχολικά της Εδέμ

πως και το νερό που δροσίζει;

Σιωπηλή νύχτα γύρω γύρω,βροχή λεπτή ακούω

φροντισμένη φλόγα,προσφιλής,

θερμαίνει μέσα.

«Τις ελέγχει με περί σκανδάλου;» Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

- Γέροντα, η θεία Χάρις χάνεται από έναν κληρικό, όταν πέσει σε κάποιο θανάσιμο αμάρτημα;- Όχι। πώς να χαθεί; Η θεία Χάρις μπορεί να απομακρυνθεί· όχι όμως να χαθεί।

Έναν ιερέα, άμα τον κάνουν αργό, έχει την ιεροσύνη, αλλά τα Μυστήρια δεν ενεργούν।

Δεν έχει δύναμη πια ο ιερεύς। Το κυριότερο είναι η Χάρις। Αν αποκατασταθεί, τότε είναι τα Μυστήρια έγκυρα। Θέλει πολλή διάκριση στο θέμα των ιερέων που έχουν κωλύματα। Χρειάζεται πολλή προσοχή να μη δημιουργηθεί με αδιάκριτες αυστηρότητες σκάνδαλο στον κόσμο και μπει σε λογισμούς και η οικογένεια του ιερέως। Να παύει τις Λειτουργίες με τρόπο, για να μη γίνεται κακό στους πιστούς αντί για καλό। Γιατί τα κωλύματα τα ξέρει ο Θεός και ο ιερεύς· εάν όμως παύση αμέσως, τότε και οι πιστοί και η οικογένειά του θα μπουν σε λογισμούς, και έτσι το κακό θα είναι μεγαλύτερο।Βλέπω πως καμιά φορά επιτρέπει ο Θεός και ευλαβείς κληρικοί να πάθουν κάτι σωματικό, π।χ। να τρέχει η μύτη τους αίμα ή να πονά το στομάχι τους κ।λπ।, και να εμποδίζονται από την Λειτουργία, και έτσι να αναπαύονται οι ιερείς που έχουν κωλύματα και πρέπει να παύσουν να λειτουργούν। Έρχεται καμιά φορά κανένας ιερεύς στο Καλύβι που έχει κάποιο κώλυμα, ο καημένος, και βλέπω ότι πρέπει να σταματήσει να ιερουργεί। Καμιά φορά όμως συμβαίνει ο επίσκοπός του να έχει διαφορετική γνώμη। Μετά τι να πεις; Μόνον προσευχή μπορείς να κάνης και επεμβαίνει ο Θεός। Συγκεκριμένα, είχα πει σε κάποιον και τον προετοίμασα να αφήσει την ιερουργία। Όταν το είπε στον Πνευματικό του και στον επίσκοπό του, δεν συμφώνησαν. Έτσι συνέχισε να ιερουργεί, ενώ είχε το κώλυμα. Μετά από λίγο διάστημα τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Ενώ ήταν πάνω στο πεζοδρόμιο, ανέβηκε εκεί το αυτοκίνητο και τον άφησε στον τόπο! «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος» (Εβρ. 10, 31)!Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν έχει καμία έλλειψη. Η μόνη έλλειψη που παρουσιάζεται, είναι από μας τους ίδιους, όταν δεν αντιπροσωπεύουμε σωστά την Εκκλησία, από τον πιο μεγάλο στην ιεραρχία μέχρι τον απλό πιστό. Μπορεί να είναι λίγοι οι εκλεκτοί, όμως αυτό δεν είναι ανησυχητικό. Η Εκκλησία είναι Εκκλησία του Χριστού και Αυτός την κυβερνάει. Δεν είναι Ναός που κτίζεται με πέτρες, άμμο και ασβέστη από ευσεβείς και καταστρέφεται με φωτιά βαρβάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός· «και ο πεσών επί τον λίθον τούτον συνθλασθήσεται· εφ’ ον δ’ αν πέση, λικμήσει αυτόν»...Οι κοσμικοί αφορμή ζητούν, για να δικαιολογήσουν τις αμαρτίες τους. Γι' αυτό θέλει πολλή προσοχή. Βλέπεις, εμείς δεν μπορούμε να πούμε αυτό που λέει ο Χριστός, «τις ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωάνν. 8, 46) αλλά «τις ελέγχει με περί σκανδάλου», αυτό πρέπει να μπορούμε να το πούμε. Ο Χριστός το είπε εκείνο, γιατί ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Εμείς είμαστε άνθρωποι. Έχουμε ατέλειες, έχουμε πτώσεις, τέλος πάντων, αλλά δεν κάνει να γινόμαστε αιτία να σκανδαλίζεται ο άλλος.Μου έλεγε ένας στρατηγός: «Αν δεν είχα την πίστη από την μάνα μου, θα την είχα χάσει, όταν πήγα στην Κύπρο τότε με τα γεγονότα. Άνθρωπος της Εκκλησίας να φωνάζει από το τηλέφωνο: «Σφάξτε τους Τούρκους», στα καλά καθούμενα, ενώ η διαταγή έλεγε: «Μην τους πειράζετε»! Και οι Φαρασιώτες, όταν ήρθαν στην Ελλάδα από την Μικρά Ασία, παρασύρθηκαν από αιρέσεις που είχαν παρουσιασθεί εκείνα τα χρόνια εδώ, γιατί έβλεπαν δεσποτάδες, παπάδες χωρίς ευλάβεια. Έβλεπαν στην Εκκλησία άλλου είδους κόσμο, χωρίς πνευματική ζωή, οπότε σκανδαλίσθηκαν. Είχαν άλλη εικόνα από εκεί. Παρουσιάσθηκαν και οι Ευαγγελικοί, οι οποίοι έλεγαν, «εμείς εφαρμόζουμε το Ευαγγέλιο», και οι καημένοι παρασύρθηκαν.Αν όμως φταίει ένας δεσπότης, ένας παπάς, ένας καλόγερος, δεν φταίει ο Χριστός. Αλλά οι άνθρωποι δεν πάνε ως εκεί. «Αντιπρόσωπος του Χριστού δεν είναι;» λένε. Ναι, αλλά αναπαύεται ο Χριστός με αυτόν τον αντιπρόσωπο;Από το βιβλίο: «Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Α΄», έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψουν αυτό!!!

Ένα 8χρονο παιδί πιάστηκε σε μία αγορά στο Ιράν να κλέβει ψωμί
- Στο όνομα του Ισλάμ το παιδί πρέπει να τιμωρηθεί, ένα αυτοκίνητο θα πατήσει το χέρι του. Θα χάσει για πάντα τη δυνατότητα να ξαναχρησιμοποιήσει το χέρι του.
- Είναι αυτή θρησκεία ειρήνης και αγάπης;

Καμία θρησκεία δε μπορεί ποτέ να δικαιολογήσει τέτοια αποτρόπαια εγκλήματα ....δείτε αδέλφια τι συμβαίνει στο όνομα του Ισλάμ...

Τελικά μάλλον για τους ανθρώπους η θρησκεία είναι αρρώστια και η Ορθοδοξία η θεραπεία της!

Aλκίνος Ιωαννίδης Πατρίδα: ακόμα με συγκλονίζει

Από σπάνιο υλικόΟ νεαρός τραγουδοποιός εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη με καινούριο δίσκο στα μπαγκάζια τουΕξι χρόνια μετά τον «Προσκυνητή», ο Αλκίνοος Ιωαννίδης επιστρέφει με μία.Νεροποντή. Εναν δίσκο βγαλμένο από μια εποχή που η καλλιτεχνική ξηρασία δεν είχε χτυπήσει ακόμα το ελληνικό μουσικό στερέωμα. Προσιτός, ευθύς και με στοιχεία μεγάλου ανθρώπου και καλλιτέχνη λύνει τη σιωπή του και χαρίζει στις «Δ» μία από τις πλέον ειλικρινείς συνεντεύξεις που έχω κάνει τους τελευταίους μήνες. Και τον ευχαριστώ γι' αυτό.

Ακούγοντας αποσπάσματα από τη «Νεροποντή», μου δώσατε την εντύπωση ότι όλα αυτά τα χρόνια συγκεντρώνατε εικόνες και καταστάσεις και νιώσατε την ανάγκη να τα βγάλετε από μέσα σας। Ισχύει αυτό;

Είναι αλήθεια ότι έχουν περάσει πάνω από 6 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα δικά μου τραγούδια। Ολα αυτά τα χρόνια δεν έζησα σταθερά σε ένα μέρος। Γύρισα σε Ελλάδα και εξωτερικό, αλλά έκανα και δύο παιδιά। Εζησα πολύ έντονες καταστάσεις. Ταυτόχρονα έγραψα και πολλή μουσική εκτός δισκογραφίας και τραγουδιού. Ολα αυτά ήταν φυσικό να καθρεφτίζονται και στο δίσκο. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν ανάγκη να βγάλω από μέσα μου αυτά τα κομμάτια όσο να τα ακούσω σαν ακροατής, δεδομένου ότι υπήρχαν.

Δε φοβηθήκατε τη συνεργασία με μία σοπράνο όπως η Σόνια Θεοδωρίδου;

Με την όπερα έχω μία απαίσια σχέση। Αγαπάω πάρα πολύ την κλασική μουσική, αλλά δεν ακούω σχεδόν καθόλου όπερα. Με τη Σόνια Θεοδωρίδου τα πράγματα ήταν διαφορετικά όμως. Πρόκειται για μία φωνή που την ξέρω πάρα πολλά χρόνια.και έτυχε να συνεργαστούμε συναυλιακά σε λίγα πράγματα κυρίως στο ξεκίνημά μου. Εκτός των άλλων σκέφτηκα ότι το τραγούδι «Πέρασμα» της ταιριαζει πάρα πολύ. Εξάλλου και εγώ δε συνεργάζομαι με ανθρώπους απλά επειδή τους θαυμάζω πολύ. Συνεργάζομαι όταν το ίδιο το τραγούδι ζητάει το ίδιο αυτή τη συνεργασία.

Πόσο σίγουροι νιώθατε για τον εαυτό σας, όταν χτυπούσατε παρέα με το Νίκο Ζούδιαρη πόρτα-πόρτα τις δισκογραφικές το 1993; Θα το κάνατε σήμερα;

Οταν ξεκινούσαμε με το Νίκο το Ζούδιαρη, ήμασταν σίγουροι ότι θα βγάζαμε έναν δίσκο, ο οποίος θα μείνει στο συρτάρι μας να τον ακούμε μέχρι να γεράσουμε। Αλλά από την άλλη και εγώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι με μία κιθάρα να παίζω και να μελετάω। Οτι και να έκανα αργότερα, πάλι στη μουσική θα γύριζα.

Είστε καταδικασμένος με έναν τρόπο να ασχολείστε με τη μουσική;

Ε, καλά δεν είναι και καμιά φυλακή। (γέλια!)

Τι είναι αυτό που βρίσκετε στο Αγιο Ορος και το επισκέπτεστε συχνά;

Ξεκίνησα να επισκέπτομαι το Αγιο Ορος ελπίζοντας να μάθω βυζαντινή μουσική। Αλλά δεν κατάφερα ποτέ να τη μάθω καλά. Στο Αγιο Ορος δεν πήγα ποτέ για να κάνω σαφάρι Αγίων, ούτε για να ψάξω για κουρού, ούτε για να δω ανθρώπους να αιωρούνται. Με τη θρησκεία εξάλλου είχα πάντα σχέση περίεργη εφόσον μεγάλωσα σε άθρησκη οικογένεια. Δεν κατάφερα ποτέ να μπω στο νόημα της ύπαρξης. Με ενοχλούσαν πάντα οι τροφαντοί παπάδες που κυκλοφορούν και βγαίνουν σε τηλεοράσεις. Πρόκειται για έναν χώρο αφιερωμένο στο αόρατο και είναι μεγάλη υπόθεση να υπάρχει ένα τέτοιο μέρος.

«Εχεις πατρίδα το φόβο». Μιλήστε μου γι' αυτό το στίχο από το κομμάτι «Πατρίδα»;

Ολα όσα περιγράφω στο τραγούδι είναι δικές μου εμπειρίες। Περιέχει πάρα πολλά γεγονότα που έζησα μεταξύ άλλων και στην Κύπρο। Εχασα τη γιαγιά μου από τους Γερμανούς και τον πατέρα μου από τους Βούλγαρους. Μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία προσπαθώ να καταλάβω όλους αυτούς τους ανθρώπους που γεμάτοι σιγουριά εκμεταλλεύονται άλλους, προσπαθώ να δώσω απαντήσεις. Διαβάζοντας το βιογραφικό σας ανακάλυψα ότι πατήσατε αισίως τα 40(!). Ποια είναι η σχέση σας με το χρόνο που περνάει;Με την έννοια του χρόνου έχω ένα ιδιαίτερο πάθος. Εχω διαβάσει πάρα πολλά για το χρόνο, μου αρέσει πάρα πολύ να βλέπω τα παλιά ρολόγια. Μου αρέσει πάρα πολύ να τα χαζεύω σε παλιατζίδικα ή να τα παρατηρώ σε χέρια μεγάλων ανθρώπων σκεφτόμενος το χρόνο που μέτρησε το κάθε ρολόι για τον καθένα. Εχω αγάπη για το χρόνο. Οσο μεγαλώνει κανείς αποκτά και κάποιες αρετές, μαθαίνει τις αντοχές του αλλά και πού να δώσει την ενέργεια και το χρόνο του.

Σε ποια γωνιά της πόλης που ζείτε σας αρέσει να «κρύβεστε» όταν θέλετε να σκαρώσετε ένα καινούριο τραγούδι ;

Υπάρχει το δωμάτιό μου, στο οποίο φροντίζω να δουλέψω. Εχω πάντα ανάγκη από έναν χώρο στον οποίο θα έχω τα όργανά μου και την ακαταστασία μου. Αυτό το χώρο τον έχω ανάγκη όπου και να μετακομίσω.Κάνετε σχέδια για το μέλλον;Δεν κάνω σχέδια για το μέλλον. Είμαι ιδιαίτερα απρογραμμάτιστος. Δεν είναι στο χαρακτήρα μου να βάζω διαδικασίες. Ενδιαφέρομαι περισσότερο για το επόμενο βήμα, όσο σύντομο και αν είναι αυτό.Τι σας φοβίζει περισσότερο στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα;

Μου προκαλεί φόβο η απέχθειά μου προς την ελληνική πραγματικότητα. Και οι λόγοι που μου προκαλούν αυτή την απέχθεια. Ποιο τραγούδι σιγομουρμουρίζετε αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις αράδες;

Ακουγα πάλι।το δίσκο που ακούω τους τελευταίους έξι μήνες। Οταν μπαίνω σε διαδικασία δίσκου, σταματάω να ακούω οτιδήποτε άλλο। Ετσι και αλλιώς δεν είμαι άτομο που ακούει ραδιόφωνο και δε βλέπει και τηλεόραση। Ενημερώνομαι για τον έξω κόσμο από κανένα φίλο και ακούω λίγα πράγματα αλλά φανατικά। Πάντως πεθαίνει καλλιτεχνικά όποιος σταματάει να ακούει άλλους। Του Αλέξανδρου Σαλαμέ,

asalames@ekdotiki.gr

Μια μικρή ιστορία......

.....Χθες το βράδυ, καθόμασταν με τη γυναίκα μου στο τραπέζι και όπωςβλέπαμε τις βραδυνές είδησης για ένα θέμα ευθανασίας που έχει προκύψειπρόσφατα στην ιταλια με μία κοπέλα, και έτσι αρχίσαμε να μιλάμε για τηνευθανασία. Στο θέμα της επιλογής μεταξύ ζωής και θανάτου, της είπα: " Μην μ' αφήσεις ποτέ να ζω σαν φυτό και σε αυτή την απαίσια κατάσταση,να εξαρτώμαι από μία μηχανή και να ταΐζομαι από το υγρό μιας μπουκάλας. Εάν με δεις σε τέτοια κατάσταση, αποσύνδεσε άμεσα τα μηχανήματα που μεκρατάνε στη ζωή". Οπότε η γυναίκα μου σηκώθηκε από το τραπέζι, τράβηξε την πρίζα για τηντηλεόραση, έσβησε τον υπολογιστή και πέταξε τη μπύρα μου...!

Σπάστε την ριμάδα μπορείτε, τουλάχιστον μην βλέπετε ειδήσεις

Και πληγώθηκα και τίποτα δεν είπα .

Τοπία μνήμης Ελληνικά

Φώς ιλαρόν

Φώς ιλαρόν... Ησύχασε, φως. Ανάπαυσε τα μάτια σου, ημέρα. Άσε το άρμα του μεσημεριού ήσυχα να γλιστρήσει στα πλάτη τ΄ουρανού απομακρύνοντας τον πόνο- όπου η ελπίδα μας ψηλαφεί, με σκεπασμένα μάτια. Αναπαύσου, Ω, φως, στις χαμηλές βλεφαρίδες πνίγουν κάθε ομιλία ενώ ο κτύπος της καρδιάς μου σμίγει με τους ουράνιους παλμούς - όπου κάθε τι εξαφανίζεται δίχως ν’ αφήνει πίσω του σημάδια. Κι άσε το βράδυ τις καμπάνες σιωπηλές. δεν είναι μία μέρα που πεθαίνει, αλλά μια μέρα σχετική με μακρύ ύπνο που μέσ’ στη νύχτα ολισθαίνει και κατεβαίνει μέσα στο κενό- όπου διακρίνεται άλλη χρονική στιγμή που δεν κρατά, σημείωση για μένα και για σένα. Έλα κάτω, της ημέρας φως, άφησε το αόρατο το πρόσωπό σου για να κατεβεί το μονοπάτι όπου η ανικανότητά μας συναγωνίζεται τη θλίψη τη δική μας- το μονοπάτι, που ο Θεός κατέβηκε σαν έφυγε, εγκαταλείποντας μας. __________________________________ O ΕΛΛΗΝΟΛΑΤΡΗΣ ΣΕΡΒΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ DRAGAN DRAGOJLOVIĆ

Πόσο φοβάμαι!

Πόσο φοβάμαι..... Mε φοβίζουν όλοι αυτοί οι δικαστές που κυκλοφορούν στην τηλεόραση, στο καφενείο, στις εφημερίδες, στα μπλογκς. Δεν ξέρω για τον γέροντα Εφραίμ αλλά φοβάμαι τα κρεματόρια, τις κρεμάλες, τους δήμιους, τους "δημοκράτες" και όλους που φοράνε κοστούμι και γραβάτα....τα μπλόκς χριστιανοφασιστών !που μιλάνε για ¨νεοβατοπεδινή ηγεσίᨨπου ο παραλογισμός έχει τυφλώσει τα νοήματα και βγάζουν κόλαση... Πρίν πάρω μια ανάσα φωνάζουν πάλι...φυλακή, φυλακή....ανάθεμα.....πρόσβαλε την επιτροπή.... Θεέ μου είσαι σε επιτροπή; Γιατί εμένα η δική σου προσβολή με πονάει. Κύριε θέλω λίγο χώρο ελεύθερο κραυγών, να κάτσω να ξαποστάσω. Αφιλόξενος ο καναπές, η αυλή μου σκοτεινή τη νύχτα, με φοβίζει σαν τις κόρες των ματιών τους. Πόσο φοβάμαι τους "δίκαιους"!

Ανάβω τσιγάρο, στον δρόμο το κρύο σηκώνει τους γιακάδες στα πανωφόρια των περαστικών....όχι αυτοί δεν δικάζουν। Βιάζονται να χωθούν σπίτι τους να προλάβουν τα αναθέματα...... Χριστέ μου η Κυριακή που γιορτάζει η εικόνα σου !

Θέλω να ξαναβρώ το Μωρό, την Μάνα, την Αγαπημένη ॥Να νιώσω ασφαλής κοντά τους στον αγώνα του αλάδωτου ή απλά μακριά από τους "καθαρούς"। Κύριε, Κύριε........και κατάρτησον την Αμπελον ταύτην.......Μικρά κληματάκια είμαστε Γλυκέ μου.....Πόσο πόνο μπορούμε να σηκώσουμε; Συγχώρεσέ μας για την αυθάδεια......ήν εφύτευσεν η Δεξιά Σου!