O παπα Τύχων ο ερημίτης της Καψάλας

 

Τη Θεία Λειτουργία ο παπά-Τύχωνας την αγαπούσε πολύ. Ο υποτακτικός του πατήρ Παΐσιος διηγείται χαρακτηριστικά: «Η Θεία Λειτουργία για τον Γέροντα ήταν ένα άνοιγμα του ουρανού. Σαν τον Παύλο ηρπάζετο και σαν τον Άγιο Σπυρίδωνα συναναστρέφετο τους αγγέλους του Κυρίου. Όταν έμπαινε στην Αγία Αναφορά και άρχιζε να διαβάζη την ευχή: «Μετά τούτων και ημείς των μακαρίων δυνάμεων Δέσποτα φιλάνθρωπε βοώμεν και λέγομεν Άγιος.. Άγιος» ο παπά-Τύχων έβλεπε τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ».

Ο ευλογημένος γέροντας ζούσε πραγματικά τη θεία Λειτουργία. Την αγαπούσε τόσο, καθώς λέει ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος, που «την ώρα της λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. Έφτανε να βραδυάζη, απ’ το πρωί που είχε αρχίσει, και δεν είχε τελειώσει. Όλος έξαρση, την ώρα του Χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλε με αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια. Τον ψάλτη τον έβγαζε στον διάδρομο του κελλιού του, έξω από τον ναό, να ψάλη το χερουβικό. Έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην αγία Τράπεζα και τελείωνε την λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα…» Πραγματικά στο πρόσωπο του ιερέα Τύχωνα βλέπομε, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος, «τον μεθυσμένο από την αγάπη του Θεού, τον ιερουργόν που μεθίσταται σε άλλους κόσμους και ημπορεί να λέγει ότι τον σηκώνει ο Δεσπότης Χριστός και τον εξάγει «του τε χώρου του τε ζόφου και εισάγει εις άλλον, είτε κόσμον ή αέρα….και προς φως εισάγει μέγα» (Συμεών ο Νέος Θεολόγος}.

Και συνεχίζει ο π. Αγαθάγγελος: Μετά, ο Γέροντας αποσυρόταν και έκλαιγε για δυό και τρεις ημέρες. Το μαξιλάρι του γινόταν μούσκεμα. Την θεία μετάληψη δεν περίμενε να βραδυάση για να την διαβάση, αλλά την διάβαζε από το μεσημέρι. Και όλη την ημέρα προετοιμαζόταν για την Θεία Λειτουργία και θεία κοινωνία της επόμενης ημέρας. Έλεγε, ότι ο πιστός πρέπει να προετοιμάζεται όλο το εικοσιτετράωρο για να μπορή να γίνη μέτοχος στο σώμα και αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: -Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου…

Κάποτε, μετά την μνημόνευση των πολλών ονομάτων μ’ ένα χαριτωμένο τρόπο ακούμπησε το χέρι του σ’ αυτά λέγοντας προς εμένα: -Παιντί καρντιά σ’ όλο κόσμο… Με μεγάλη απλότητα μου έλεγε πως οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι και πάντες οι Άγιοι είναι παρόντες, καθώς τους μνημονεύουμε στην αγία προσκομιδή, και έρχονταν βοηθοί σ’ όλον τον κόσμο, που τα ονόματά του ώρες μνημόνευε.

***

Ακόμη και για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό, που θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη, να έρχεται το πρωί με το φώτισμα. Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη το Κύριε, ελέησον, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του. Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Πάπα -Τύχων ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο. Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος «τι βλέπεις, Γέροντα», εκείνος μου απαντούσε:

–Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό.

Έλεγε επίσης στην συνέχεια:

– Έμενα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακάς μου Άγγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία…

Γιά τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το: Δόξα Σοι ο Θεός, Δόξα Σοι ο Θεός. Αυτό συνιστούσε και σε όλους, να λέμε το: Δόξα Σοι ο Θεός, όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός, για φάρμακα της ψυχής.

***

Λειτουργούσε συνήθως κάθε Κυριακή, αλλά είχε φυλαγμένο Άγιον Άρτο και κοινωνούσε κάθε μέρα.

Στη λειτουργία έβλεπαν να αλλοιώνεται το πρόσωπό του. Τα μάτια του μέσα στο σκοτάδι ήταν πολύ φωτεινά.

Πάντα λειτουργούσε με κατάνυξη και δάκρυα. Την ώρα της θείας Λειτουργίας το Ευαγγέλιο το διάβαζε με δάκρυα. Με δάκρυα σήκωνε τα Άγια και έκανε την Είσοδο, εκτός βέβαια από τις αρπαγές και τις θείες οπτασίες που είχε.

Τον παπα-Τύχωνα, όταν ήταν μόνος του, τον ξελειτουργούσε και ο γερω-Γερόντιος. Τον πλήρωνα δέκα δραχμές για κάθε θεία Λειτουργία, την εποχή εκείνη που δίναν πέντε δραχμές στον παπά.

Μια φορά τον είδε υπερυψωμένο πάνω από τη γη. “Πιο μεγάλο άγιο σ’ όλο το Άγιον Όρος δεν έχω δει”, έλεγε ο γερω-Γερόντιος.

Διηγήθηκε ο γέροντας Παισιος: “Ο παπα-Τύχων στη Λειτουργία, για να μην αποσπάται, κλείδωνε την πόρτα της Εκκλησίας, κι εγώ έλεγα το Κύριε ελέησον απ’ έξω από το διάδρομο. Μια φορά, σε μία θεία Λειτουργία κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, χάθηκε η φωνή του. Περίμενα πέντε ώρες περίπου και δεν τον διέκοψα γιατί δεν είχα ευλογία. Μετά από πέντε ώρες συνέχισε με το “Εξαιρέτως…”. Πού βρισκόταν τόσες ώρες; Μάλλον ηρπάζετο σε θεωρία. Την ημέρα εκείνη η θεία Λειτουργία τελείωσε το απόγευμα”.

Έλεγε ο Γέροντας: “Μετά από τρία χρόνια παραμονή στο Κοινόβιο, ο μοναχός είναι για πόλεμο” (πνευματικό).

“Καλύτερα τρεις μετάνοιες με ταπείνωση, παρά χίλιες με υψηλοφροσύνη”.

“Μόνο η ταπείνωση θα μας σώσει. Ταπεινόφρονες πραγματικούς πολύ λίγους θα βρεις. Πρέπει να τους ψάξεις με το κερί“.

Καρυώτης Γέρων μαρτυρεί: “Ο παπα-Τύχων ήταν πολύ απλός και ζούσε σ’ ένα δικό του κόσμο. Ήταν βιαστής πολύ και παρόλο που νήστευε ήταν σωματώδης. Όταν ερχόταν στο Κελί μας και τον βάζαμε να φάει, έτρωγε μόνο δυο κουταλιές για ευλογία. Τώρα δεν έχει κανέναν σαν αυτόν, μην ψάχνετε”.

Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου του 1968 αφού είδε σε όραμα την Παναγία μαζί με τον άγιο Σέργιο και τον άγιο Σεραφείμ, και του προείπαν ότι θα περάσει η εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου και θα τον πάρουν.

Κοντά του ήταν ο υποτακτικός του γέροντας Παΐσιος που τον γηροκόμησε, τον έθαψε και τον διαδέχθηκε στο Καλύβι. Μετά έγραψε τον βίον του παπα-Τύχωνα που του παρουσιάστηκε μετά την κοίμησή του.

Την ευχή του να έχουμε. Αμήν

 

 (Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΣ «Δεν υπάρχει Δημοκρατία, υπάρχει καθεστώς!»

Μάτουσκα Λιούμπουσκα (=Αγάπη) η δια Χριστόν Σαλή

 

 Μάτουσκα Λιούμπουσκα(=Αγάπη) η δια Χριστόν Σαλή του Σουσάνινο της Αγίας Πετρουπόλεως (старицы Любушки Сусанинской), πνευματική κόρη του Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα (-1949)

Εκοιμήθη στις 11 Σεπτεμβρίου 1997

«Αυτός που υπομένει μέχρι το τέλος του θα σωθεί» – Η υπομονή των θλίψεων είναι η υψηλότερη αρετή της εποχής μας, έλεγε η Σταρίτσα Λιούμπουσκα

Η Μάτουσκα Λιούμπουσκα (= Αγαπούλα) γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου το 1912 κοντά στην έρημο της Όπτινα σε μια μεγάλη οικογένεια αγροτών “στην περιοχή Σμολένσκ.” Έμεινε 5 ετών ορφανή από την μητέρα της και σύντομα κοιμήθηκε κι ο πατέρας της. Την πήρε μαζί της μια θεία της έως 18 χρονών όπου πήγε στην Πετρούπολη κοντά στον μεγάλο αδελφό της. Εργαστήκαν ένα διάστημα σε ένα εργοστάσιο. Ασθένησε και οι γιατροί συνέστησαν να αλλάξει δουλειά έτσι αργότερα αποφάσισε να γίνει μια προσκυνήτρια. Επισκέφθηκε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια στη Ρωσία, αλλά ο πιο αγαπημένος της τόπος ήταν η Βίριτσα όπου έζησε ο πνευματικός πατέρα της, άγιος Σεραφείμ. Και μετά το θάνατο του γέροντα της Σεραφείμ, η Λιούμπα έρχονταν συχνά στην Βίριτσα, όπου προσεύχονταν ώρες στον τάφο του γέροντος της.

Μιμούμενη τον Κύριο που είπε, “αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε Υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη” (Ματθ. 8, 19-20- Λουκ. 9, 57-58) «Οι αλεπούδες έχουν φωλιές και τα πετεινά του ουρανού προσωρινές κατοικίες, αλλά ο Υιός του ανθρώπου δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι του» έτσι κι αυτή δεν είχε που να ακουμπήσει. Περιπλανήθηκε για χρόνια καθώς ο Κύριος την προετοίμαζε να την κάνει όργανο του θελήματος Του στην πνευματική διακονία των ανθρώπων. Ήταν αφημένη τελείως στο έλεος του Κυρίου και στηρίζονταν για τα πάντα εξ ολοκλήρου σε Αυτόν.

Προσεύχονταν αδιαλείπτως, και μιλούσε λίγο … Όταν προσεύχονταν ήταν λες και βρισκόταν αλλού…
Τα αληθινά πιστά παιδιά του Θεού κρύβουν συνήθως τον εσωτερικό θησαυρό των καρδιών τους με την ταπείνωση και τη σιωπή.
Έτσι κι η Λιούμπουσκα έκρυβε τις αρετές της από τα μάτια των ανθρώπων.

Κοιμόνταν όπου μπορούσε, συχνά κάτω από τον ουρανό. Πεινασμένη, παγωμένη από το κρύο και τη βροχή, ξυπόλητη, μισόγυμνη. Ζούσε στο δάσος, στα νεκροταφεία. Όπως είπε ο Απόστολος Παύλος,’’ άνθρωποι για τους οποίους δεν είναι άξιος ο κόσμος, γυρίζοντας σε ερημιές και σε βουνά, σε σπηλιές και στις τρύπες της γης’’ (Εβρ. 11, 38).
Η Λιούμπουσκα γύριζε στους δρόμους, ψάχνοντας τη βασιλεία των ουρανών, ικετεύοντας τον Κύριο για έλεος για όλο τον κόσμο. Αλλά πάντα μετά από κάθε περιπλάνηση επέστρεφε στη Βιριτσα, στον πνευματικό της πατέρα.
Μετά την κοίμηση του αγίου Σεραφείμ στις 3 Απριλίου του 1949 πήρε ευλογία από την σταρίτσα Μαρία (Ματουκάσοβα) της Όπτινα μια πνευματική κόρη του γέροντα Βαρνάβα της Γεθσημανή ( 1906) και μετέπειτα του φίλου του και συνασκητού του αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα.
Προβλέποντας τον θάνατο της η γερόντισσα Μαρία ανέθεσε την πνευματική διακονία της στην Λιούμπουσκα, λέγοντας: ‘’Αυτή είναι πολύ μεγάλη!’’, και έτσι η Λιούμπουσκα πλέον εγκαταστάθηκε στην Βίριτσα, στο σπίτι μιας οικογένειας. Κι όταν αυτή μετακόμισε στο Σουσάνινο πήγε μαζί τους. Εκεί πίσω από τον τοίχο του δωματίου της έμενε μια γειτόνισσα η οποία ήταν πολύ δυσαρεστημένη, γιατί από το δωμάτιο της Λιούμπουσκα ακούγονταν όλη νύχτα δυνατοί κλαυθμοί. Έκλαιγε για τον κόσμο που χάνεται και ικέτευε για τον λαό. Μέχρι και στην αστυνομία πήγαινε κάνοντας παράπονα, ότι δίπλα της ζούσαν παράνομα αλλά η αστυνομία δεν την άγγιζε γιατί είχε την προστασία του Θεού. Τα τελευταία χρόνια έζησε σ’αυτό το χωριό, σαράντα χιλιόμετρα από την Αγία Πετρούπολη. Εκεί έγινε τόπος προσκυνήματος για όλους τους ανθρώπους που έρχονταν όχι μόνο από την Ρωσία, αλλά και από άλλες χώρες.

Έγινε η παρηγοριά των πονεμένων και το στήριγμα όσων πήγαιναν κοντά της. Οι άνθρωποι πήγαιναν κοντά στην Λιουμπούσκα ως σε μια προφήτισσα: ζητούσαν έναν λόγο της, και τον έπαιρναν ως απάντηση από το στόμα του Θεού.
Προσεύχονταν θερμά, ιδιαίτερα τη νύχτα. Ποτέ δεν κοιμόταν, όπως κοιμούνται οι άνθρωποι. Τυλιγμένη σε μια κουβέρτα κάθοταν στον καναπέ κι εκεί κοιμόνταν λίγο. Προσεύχονταν νύχτα-μέρα, συνέχεια. Πόσους ανθρώπους βοήθησε!
Σε όλους αποκάλυπτε το θέλημα του Θεού. Μπροστά της όλες οι καρδιές ήταν σαν ανοικτό βιβλίο. Έρχονταν κοντά της για συμβουλές και στήριξη όχι μόνο οι λαϊκοί, αλλά και μοναχοί και κληρικοί, διάσημοι συγγραφείς και απλοί άνθρωποι. Ήταν η πνευματική μητέρα για πολλούς μοναχούς και ιερείς σε ολόκληρη τη χώρα. Ο πατέρας Ναούμ, Αρχιμανδρίτης της Αγίας Τριάδας-Σεργίου Λαύρας, συχνά έστελνε τα παιδιά του να την συμβουλευθούν.
Η Λιουμπούσκα πάντα υπερασπίζονταν τους άδικα διωκόμενους, τους συκοφαντημένους, τους αδικημένους, – γι ‘αυτούς τους ανθρώπους προσευχόταν τόσο δυνατά κι επίμονα που πάντα εισακούονταν από τον Θεό.

Έδωσε την ευλογία της και καθοδήγησε την γερόντισσα Μαρία-Μαγδαληνή Le Beller του σπηλαίου του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος στο όρος Σινά (+ 2013 ), να εγκαταβιώση στην έρημο του Σινά.

Έσωσε όχι μόνο ψυχές, αλλά κι ολόκληρες πόλεις. Το 1991, σε ένα προάστιο του Sosnovy Bor, της Πετρούπολης έγινε ένα ατύχημα. Έγινε με τον ίδιο τρόπο όπως στο Τσερνομπίλ. Την παραμονή η Λιούμπουσκα ήταν πολύ ανήσυχη, έλεγε, «Φωτιά, φωτιά!”. Σταύρωνε το δρόμο για την πόλη, μέχρι το πρωί έμεινε άγρυπνη, προσευχόμενη – και το κακό δεν συνέβη …  
Για 22 χρόνια έφερε αθόρυβα τον ευλογημένο σταυρό της δια Χριστόν σαλότητος. Η προσκυνήτρια Λιούμπουσκα έχοντας παράδειγμα τον Σωτήρα Χριστό σταυρώθηκε στο σταυρό, τον οποίο έφερε υπομονετικά σε όλη την ζωή της.
Πριν από το θάνατό της επισκέφθηκε μερικά μοναστήρια. Όταν πήγε στο Diveevo, έγινε δεκτή με μεγάλη τιμή, προσκυνώντας τα λείψανα του Αγίου Σεραφείμ, είπε: “Τι δυναμη! Είναι ζωντανός. “
Έζησε σε έναν διαφορετικό κόσμο. Προείδε την κοίμηση της κατά την ημέρα της Αποτομής της Κεφαλής του Ιωάννη του Προδρόμου, 11 Σεπτεμβρίου το 1997 με το νέο ημερολόγιο. Κοιμήθηκε στην Μονή της Παναγίας του Καζάν του Βισνύ-Βολότσκ στο Τβερ, όπου ηγουμένη ήταν μια πνευματική της κόρη. Η ηγουμένη Θεοδώρα ήταν η μόνη μάρτυρας των τελευταίων λεπτών της ζωής της, Μέχρι την τελευταία της στιγμή προσευχόταν, μισή ώρα πριν παραδώσει τη δίκαιη ψυχή της στον Κύριο το πρόσωπό της άρχισε να φωτίζεται, κι αμέσως διεγράφει ένα χαρούμενο χαμόγελο στο πρόσωπό της. Αυτό το θεωρεί ένα μεγάλο δώρο του Θεού στη ζωή της. Είχε πει όταν ζούσε ότι η ίδια η Μητέρα του Θεού του Καζάν θα έρθει για εκείνη με ένα λευκό φόρεμα. Ήταν μια αληθινή προφήτισσα της εποχής μας. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος της αγιότητας της.

Μόρφου Νεόφυτος: Ἡ μετάνοια σβήνει τὶς ἐνοχὲς

Ο μακαριστός γέρων Μιχαήλ Κατουνακιώτης.

 

Η πραγματική απειλή για τους λαούς της Ευρώπης είναι η ΕΕ

 

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΕ. ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ, ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΚΑΠΗΛΟΣ.

Χθες το βράδυ, παρακολουθούσα την ώρα του δείπνου την εκπομπή "4 di sera" του Del Debbio, με θέμα τις εκλογές στη Σαξονία. Μεταξύ των πολιτικών καλεσμένων ήταν η ευρωβουλευτής της AVS, Benedetta Scuderi, μια σχεδόν μόνιμη παρουσία στο στούντιο. Η παρέμβασή της είχε ως στόχο να τονίσει τον κίνδυνο που θέτει το AfD, το οποίο είναι ακροδεξιό και επικίνδυνο επειδή αντιτίθεται στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και "ακόμα" σκοπεύει να επαναλάβει την εισαγωγή φυσικού αερίου, η διακοπή του οποίου επέτρεψε στην Ευρώπη να επικεντρωθεί σοβαρά στις επενδύσεις στην παραγωγή πράσινης ενέργειας. Αυτή η πολιτική θα τεθεί σε κίνδυνο από την επανέναρξη των εμπορικών σχέσεων με τη Μόσχα.

Μία αντι-AfD Scuderi, πλήρως συντονισμένη με τις Βρυξέλλες, η οποία αρνείται να σταματήσει να χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως στρατιωτική πλατφόρμα εναντίον της Ρωσίας, λέει ότι ο πόλεμος δεν μπορεί και δεν πρέπει να τελειώσει αν δεν σπάσει η πλάτη της μισητής Ρωσίας.
Το AfD είναι επικίνδυνο, είναι ακροδεξιό, είναι ναζιστικό! Είναι άσκοπο να υπενθυμίζουμε στους Ευρωφανατικούς τα λόγια της Άλις Βάιντελ ότι τα συμφέροντα της Γερμανίας βρίσκονται στην ειρήνη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και ότι πρέπει να πάψουν να χρησιμοποιούν την Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας.
Η Σκουντέρι, όπως και άλλοι που ανησυχούν σοβαρά για την επικείμενη ναζιστική απειλή, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ασταμάτητη παρακμή της Γερμανίας ή για το κλείσιμο εργοστασίων λόγω της περιβαλλοντικής μετάβασης. Στην πραγματικότητα, πιστεύει ότι είναι καλό που δεν εισάγουμε πλέον ρωσικό φυσικό αέριο, χωρίς το οποίο μπορούμε να προχωρήσουμε πιο γρήγορα προς αυτή τη μετάβαση.
Στους προοδευτικούς φιλελεύθερους κύκλους, υπάρχει πλήρης έλλειψη κατανόησης του τι συμβαίνει, κάτι που επηρεάζει όχι μόνο τη μικροσκοπική Σαξονία, αλλά ολόκληρη την ήπειρο. Βρίσκουμε καταφύγιο στην πεποίθηση ότι η μάζα των ψηφοφόρων (κυρίως της εργατικής τάξης), που ψηφίζουν όπως δεν θα έπρεπε, είναι αδαείς, προερχόμενοι από την περιφέρεια και κακώς μορφωμένοι. Ακριβώς όπως είπε ο αγενής και πληβείος Εμιλιανός Μπονατσίνι πριν από λίγες ημέρες. Μια ιδέα που επανέλαβε χθες με ευγενικό τρόπο ο Κόμης Τζεντιλόνι, ο οποίος, για να εκτονώσει την κατάσταση, υπενθύμισε ότι το λιγότερο πυκνοκατοικημένο κρατίδιο της Γερμανίας ψήφισε, με λιγότερους κατοίκους από την Καλαβρία, του οποίου οι πολίτες είναι επίσης οι γηραιότεροι και από τους φτωχότερους της χώρας. Ευτυχώς! Αν αυτό τον ικανοποιεί!
Για να κατανοήσουμε πώς κινούνται οι προοδευτικοί φιλελεύθεροι για να καταστήσουν τη δράση της ΕΕ πιο αποτελεσματική, σκεφτείτε τη στάση τους κατά του δικαιώματος βέτο εντός της Ένωσης. Επί του παρόντος, το δικαίωμα βέτο συνίσταται στην ικανότητα κάθε κράτους μέλους να μπλοκάρει μια απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ όταν απαιτείται ομοφωνία σε βασικούς τομείς της ευρωπαϊκής πολιτικής. Αρκετά με τη βραδύτητα των διαδικασιών λήψης αποφάσεων, ας κάνουμε την εξωτερική πολιτική πιο «ευέλικτη» και πιο «αποτελεσματική», ας την απελευθερώσουμε από τους περιορισμούς που εμποδίζουν τις γρήγορες αποφάσεις.
Εκτός από μερικές λεπτές αποχρώσεις, όλοι στο ευρύ προοδευτικό στρατόπεδο συμφωνούν (με τον Ταγιάνι, όπως συνήθως, να συμμερίζεται το ίδιο συναίσθημα). Schlein Bonelli, Κόντε. Ο τελευταίος δηλώνει σαφώς ότι ο κανόνας της ομοφωνίας της ΕΕ παραλύει τις αποφάσεις, ότι η απαίτηση για ομοφωνία οδηγεί σε «πλήρη αδράνεια» και ως εκ τούτου είναι καλύτερο να προχωρήσουμε στην ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία (το E6;).
Μιλώντας για τον Κόντε, συμπεριφέρεται λίγο σαν ψάρι σε βαρέλι στο ευρύ στρατόπεδο (κάνει τον ανήξερο / αποφεύγει να πάρει σαφή θέση). Και αυτός είναι προφανώς ανήσυχος. Το είπε αυτό στη χθεσινή συνάντηση με την FISH (Ιταλική Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και των Οικογενειών), στην οποία θίγει διακριτικά και δημαγωγικά ένα «ευαίσθητο» ζήτημα, βασιζόμενος στη συναισθηματική απήχηση που ασκεί. «Στην Ευρώπη», λέει ο Κόντε, «φυσάει ένας ακροδεξιός άνεμος. Το έχουμε δει στη Γερμανία, όπου προτείνουν ακόμη και ξεχωριστές τάξεις για μαθητές με αναπηρίες».
Συμπερασματικά, θα κάνω μερικές σύντομες παρατηρήσεις επί του σημείου αυτού, ειδικά επειδή είμαι κάπως εξοικειωμένος με το ζήτημα, έχοντας περάσει σαράντα χρόνια σε σχολεία. Τώρα, δεν με ενδιαφέρει να λειτουργήσω ως δημόσιος υπερασπιστής του AfD εδώ, αλλά απλώς να τονίσω πώς η προοδευτική καμπάνια χρησιμοποιεί χωρίς ντροπή «ευαίσθητα» ζητήματα, όπως η αναπηρία, για να τροφοδοτήσει την αγανάκτηση κατά του AfD, ισχυριζόμενη ότι είναι εντελώς ναζιστικό.
Ο Κόντε, ο δικηγόρος, φαίνεται να αγνοεί -ή, χειρότερα, να προσποιείται άγνοια- τι λέει στην πραγματικότητα η πλατφόρμα του AfD για το θέμα. Ας διαβάσουμε την πλατφόρμα του AfD σχετικά με το σημείο για την ενίσχυση των ειδικών σχολείων. Το κείμενο αναφέρει: «Σε μια υπερπλήρη, γενική τάξη, ένα παιδί με σοβαρές γνωστικές ή σωματικές δυσκολίες δεν λαμβάνει την εξειδικευμένη προσοχή που χρειάζεται. Καταλήγει απομονωμένο και να αποδίδει κάτω από τις δυνατότητές του, ενώ ταυτόχρονα επιβραδύνει την πρόοδο της υπόλοιπης τάξης».
Τώρα, μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το θέμα, όλες βάσιμες φυσικά, αλλά μιλάμε για το πώς να ξεπεράσουμε το τρέχον σύστημα διαχείρισης της αναπηρίας στα σχολεία, το οποίο βασίζεται ιδεολογικά στο σύνθημα της συμπερίληψης.
Επιστροφή στις τάξεις ειδικών αναγκών; Ένα ερώτημα που τίθεται λανθασμένα. Πρόκειται για την αξιολόγηση κάθε μεμονωμένης περίπτωσης, για τον προσδιορισμό του κατά πόσον η παρουσία ενός «ανάπηρου» μαθητή στην τάξη είναι κατάλληλη ή όχι. Υπάρχουν περιπτώσεις, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω, όπου η συζήτηση για συμπερίληψη είναι καθαρή δημαγωγία. Σοβαρές περιπτώσεις γνωστικής ή/και συμπεριφορικής «διαταραχής», οι οποίες, εκτός του ότι δεν οδηγούν σε καμία βελτίωση στο πλαίσιο της τάξης, μπορούν να οδηγήσουν σε καταστάσεις που είναι συχνά μη διαχειρίσιμες, ακόμη και επικίνδυνες, και επιβλαβείς τόσο για το άτομο με αναπηρία όσο και για ολόκληρη την τάξη, η οποία, μεταξύ άλλων, βρίσκεται να υποφέρει από σημαντικές καθυστερήσεις στη διδασκαλία. Συμπτωματικά, αυτές οι καταστάσεις προκύπτουν σε σχολεία με υψηλό ποσοστό εγγραφής μαθητών από εργατικά στρώματα... προσπαθήστε να δείτε πόση “συμπερίληψη” εφαρμόζεται στην πράξη σε «εύπορα» λύκεια στο κέντρο της πόλης.
Συμπέρασμα. Το ζήτημα δεν είναι ότι πρέπει να υπερασπιστούμε και να υιοθετήσουμε το πρόγραμμα του AfD, αλλά μάλλον ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι λόγοι που ωθούν το προοδευτικό στρατόπεδο, έναν μεγάλο υποστηρικτή της ΕΕ, έναν αντιλαϊκό και πολεμοχαρή θεσμό, είναι εντελώς εσωτερικοί στη διατήρηση ενός status quo το οποίο, ευτυχώς, και χάρη σε αυτό το γερμανικό αποτέλεσμα, αρχίζει να κλονίζεται και να παρουσιάζει σημαντικές ρωγμές.

πηγή

Ποιος θα μας γλυτώσει από αυτούς;

Νάμαστε δίκαιοι δεν είναι μόνο του Μητσοτάκουλα η πολιτική διαστροφή (αυτός ως χρήσιμος ηλίθιος προστρέχει ) είναι βαθύ πρόβλημα των δαιμονισμένων της Ένωσης ,ποιος θα μας γλυτώσει από αυτούς; Άλλο ένα woke τσουνάμι στο ευρωκοινοβούλιο, με παραπλανητικό τίτλο.. Επιμένουν να χώνουν την ατζέντα τους κάτω από κάθε κοινωνικό ζήτημα 

 

Φθινοπωρινή απόδραση στην Ήπειρο!

Παραδοσιακά χωριά, δοκίμασε τοπικές γεύσεις και βυθίσου στην ιστορία της περιοχής.....γιατί η Ήπειρος δεν είναι απλώς ένας προορισμός, είναι παράδοση!!

Λέτε ιστορίες με τη θάλασσα. Αυτή ξεβράζει τρύπια μυστικά κι εσύ αποσιωπάς κραυγές στα κύματα...

 

Ξεχνάτε κι οι δυο πως η αλήθεια είναι μία...

μ ντεβάκη

ΔΙΑ ΚΡΗΤΙΚΑ - Πατρίδα μου... ο Πόντος

Το «ορθόδοξο ;» κανάλι στο youtube με το όνομα «Ἀπαρχὴ» ως αισχρώς προπαγανδιστής της οκουμενιστικής λαίλαπας .

ΣΧΟΛΙΟ: Όταν με την πρώτη ευκαιρία πέφτουν οι μάσκες..

Ν. Ρωμανὸς

 Στὸ κανάλι «Ἀπαρχὴ» στὸ YouTube ἀνέβηκε λίγες ἡμέρες πρὶν ἕνα βίντεο σχετικὰ μὲ τοὺς διαλόγους Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν. Ὁμιλητής τοῦ βίντεο εἶναι ὁ π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος. Ἐπειδὴ κρίνουμε ὅτι τὸ βίντεο ὁδηγεῖ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ σὲ οἰκουμενιστικά συμπεράσματα, ἀποφασίσαμε νὰ σχολιάσουμε τὰ λεγόμενα τοῦ πατρὸς Ἀμφιλοχίου Μήλτου. Τὰ πλάγια γράμματα σὲ παρένθεση εἶναι τὰ σχόλιά μας.

  π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἐμεῖς πολλὲς φορές, καχύποπτοι ὄντες, καὶ δυστυχῶς ἀνάμεσά μας αὐτοὶ ποὺ εἶναι πιὸ καχύποπτοι καὶ πιὸ προκατειλημμένοι γιὰ τὴν ὅλη αὐτὴ διαδικασία τοῦ διαλόγου, θεωροῦν ὅτι ὁ δυνατὸς καὶ ἐξουσιαστικὸς Ρωμαιοκαθολικισμὸς θέλει, γιὰ νὰ μεγαλώσει ἀκόμα περισσότερο, νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους του καὶ νὰ ὑποτάξει καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἔτσι χρησιμοποιεῖ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ τὸ κάνει αὐτό».

  (Ξεχνάει ἐδῶ ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος νὰ ἀναφέρει τὴν Οὐνία. Ἐὰν ἴσχυε ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ πατρός, τότε ἡ Οὐνία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν παπικὴ ἐξουσία, πρᾶγμα ἀσφαλῶς ποὺ δὲν ἔγινε ποτέ. Δυστυχῶς, ὅμως, οἱ παπικοί μᾶς θέλουν οὐνίτες, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ π. Γ. Μεταλληνός. Εἶναι πρόθυμοι, π.χ., νὰ μᾶς ἀφήσουν, λὲς καὶ μᾶς κάνουν τὴ χάρη, νὰ μὴ ἀπαγγέλλουμε τὸ Filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἀλλὰ στὸ θέμα τοῦ πρωτείου δὲν κάνουν πίσω, ἀκόμη καὶ ὅσοι εἶναι καλοπροαίρετοι. Ὁπότε ναί, θέλουν νὰ μᾶς ὑποτάξουν).

  π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος:   «Ὁ χριστιανικὸς κόσμος, ὅπως γνωρίζουμε, εἶναι δυστυχῶς κατακερματισμένος. Ἔτσι, τὸ τοπίο, ὅπως διαμορφώνεται σήμερα, κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι πράγματι μία πολὺ ὀργανωμένη ἐκκλησία, χάρη στὴ συγκεντρωτικότητα ποὺ ὑπάρχει καὶ στὸ σημεῖο ἀναφορᾶς ποὺ εἶναι ὁ Πάπας Ρώμης καὶ τὸ ὁποῖο ἑνοποιεῖ οὐσιαστικά τούς ἀνὰ τὸν κόσμο χριστιανοὺς ποὺ εἶναι μέλη τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας».

(Ἄρα ἡ παπικὴ ἐκκλησία κυριαρχεῖ στὸν χριστιανικὸ κόσμο ἕνεκα τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα; Ἂς τὸ πεῖ ξεκάθαρα ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος. Ὁ χριστιανικὸς κόσμος δὲν εἶναι κατακερματισμένος, ἐπειδὴ ὑπάρχουν πολλὲς ὁμολογίες. Τὸ ὅτι οἱ αἱρετικοὶ διαφοροποιοῦνται ἀπὸ τὴν πίστη τῆς Μίας, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, δὲν σημαίνει ὅτι ὑπάρχει κατακερματισμὸς στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Παράλληλα, ὑπάρχουν καὶ οἱ πολλὲς Προτεσταντικὲς ὁμολογίες, οἱ ὁποῖες προέκυψαν ἀπὸ τὸν Ρωμαιοκαθολικὸ κόσμο. Εἶναι ἕνα σχίσμα τῆς Δύσης, τὸ ὁποῖο, βέβαια, θέλοντας νὰ διορθώσει κάποια κακῶς κείμενα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, ἔφτασε σὲ κάποιες ἀκρότητες καὶ οὐσιαστικὰ βάθυνε ἀκόμα περισσότερο τὴ διαφορὰ καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή του τόσο ἀπὸ τοὺς Καθολικοὺς ὅσο καὶ ἀπὸ ἐμᾶς.

Ἔτσι, σήμερα μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι θὰ ἦταν πολὺ πιὸ ἐφικτὴ καὶ πολὺ πιὸ εὔκολη μία ἑνότητα μεταξὺ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Καθολικῶν παρὰ μία ἕνωση μὲ τοὺς Προτεστάντες. Καὶ αὐτό, νομίζω, εἶναι πασιφανές, βλέποντας κανεὶς ὅτι μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς μοιραζόμαστε πάρα πολλὰ πράγματα καὶ ἀσφαλῶς πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα μοιραζόμαστε μὲ τοὺς Προτεστάντες».

(Τί ἀκριβῶς μοιραζόμαστε μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς; Τὸ Filioque; Τὴν κτιστὴ χάρη τῆς θεότητας; Τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα; Τὴ νεστοριανικὴ τους χριστολογία; Τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀγαμία τοῦ κλήρου ποὺ ὁδήγησε καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἠθικὰ ἐγκλήματα; Τὸν μεταθεϊσμὸ πού προωθεῖται ἀπὸ μερικοὺς Ἰησουίτες; Τὴν κοινωνία ποὺ ἔχουν μὲ τοὺς μονοφυσίτες καὶ τοὺς νεστοριανούς;).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Καὶ αὐτὸ ἔχει νὰ κάνει ὄχι μόνο μὲ τὰ βασικά μας δόγματα, ποὺ εἶναι ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ ὁ Χριστός, βέβαια, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκεῖνοι τὴν κατανοοῦν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ δομὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δυσ­τυχῶς δὲν ὑπάρχει πλέον στὶς περισσότερες — ὄχι σὲ ὅλες, βέβαια — ἀλλὰ στὶς περισσότερες Προτεσταντικὲς ὁμολογίες. Αὐτὲς δὲν ἔχουν κἄν τὴν ἱερωσύνη καὶ τὴν ἀντίληψη γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ὅπως τὴν ἔχουμε ἐμεῖς ἀλλὰ καὶ ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία».

(Ἄρα τὸ κοινὸ ποὺ ἔχουμε μὲ τοὺς παπικούς, σύμφωνα μὲ τὸν πατέρα Ἀμφιλόχιο, εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικὴ δομή. Ἀλλὰ ἡ ἐκκλησιαστικὴ δομὴ εἶναι δευτερευούσης σημασίας. Ἡ δομὴ ὑπάρχει, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸ περιεχόμενο, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ ἀνόθευτη πίστη στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Ἁγία Τριάδα. Ὅταν τὸ περιεχόμενο εἶναι ἀλλοιωμένο, ἡ ὁμοιότητα σὲ ἐπίπεδο δομῆς δὲν λέει τίποτε. Ἴσως ἐπίσης ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος νὰ ἐντοπίζει κοινὰ μεταξὺ παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων σὲ ὅ,τι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν ἀπαράδεκτο ἐπισκοποκεντρισμό. Ὅμως ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς δὲν εἶναι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ χαρακτηρίζει τὸν παπικὸ κληρικαλισμό).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Οἱ ρωμαιοκαθολικοί βλέπουν τοὺς Ὀρθοδόξους πάντοτε, θὰ ἔλεγα, μὲ ἕνα ἰδιαίτερο σεβασμό, τὸν ὁποῖο ἐμεῖς πολλὲς φορὲς δὲν ἀντιλαμβανόμαστε. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ὅποιος ζήσει σὲ Ρωμαιοκαθολικὸ περιβάλλον θὰ δεῖ ὅτι πράγματι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ἂν καὶ δὲν εἴμαστε ἰδιαίτερα γνωστοὶ στὸ εὐρύτερο ρωμαιοκαθολικὸ κόσμο, τουλάχιστον στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἐντούτοις ἐκπροσωποῦμε μία παραδοσιακὴ μορφὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζεται ὅτι πρά-γματι διασώζει κάτι τὸ αὐθεντικὸ καὶ τὸ γνήσιο».

(Δὲν μᾶς βλέπουν μὲ σεβασμό. Μᾶς θεωροῦν ὡς κάτι ἐξωτικό, καθότι ἔχουν χάσει τὴ νηστεία, τοὺς ὄρθρους καὶ τὶς προσ­ευχές. Μᾶς βλέπουν ὡς κάτι ἐντυπωσιακό. Ὡς κάτι ποὺ ἔχει διασώσει κάτι τὸ ἀρχαῖο στοὺς κόλπους του. Ὅμως, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν θέλουν τὴν ὑποταγή μας, καθότι, ὅπως ἤδη εἴπαμε, στὸ θέμα τοῦ πρωτείου δὲν κάνουν καὶ δὲν θὰ κάνουν ποτὲ πίσω. Τὸ θέμα δὲν εἶναι, λοιπόν, νὰ ἐντυπωσιάσουμε ὁρισμένους καλοπροαίρετους Λατίνους, οἱ ὁποῖοι ὄντως ὑπάρχουν, ἀλλὰ νὰ τοὺς κηρυχθεῖ ἡ ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας, οὕτως ὥστε νὰ μεταστραφοῦν. Ὁ ἐντυπωσιασμὸς δὲν λέει τίποτε, ἀλλὰ ἡ μετάνοια).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Καὶ αὐτὴ ἡ περίφημη ἔκφραση ποὺ πολλὲς φορὲς ἔχει χρησιμοποιηθεῖ, ὅτι “τὸ φῶς εἶναι ἀπὸ τὴν Ἀνατολή”, πράγματι τὴ βλέπουμε νὰ ἐπαναλαμβάνεται πολλὲς φορές. Πιστεύουν ὅτι ἔχουν νὰ πάρουν πράγματα ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Καὶ νομίζω ὅτι καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ κινητήριος δύναμη αὐτοῦ τοῦ διαλόγου μὲ τὴν Ὀρθοδοξία».

(Τὸ νὰ πάρουν πράγματα δὲν λέει τίποτε. Ἴσα ἴσα, αὐτὸ σημαίνει αἵρεση, παίρνω / ἐπιλέγω πράγματα. Τὸ θέμα εἶναι νὰ ἀποδεχθοῦν, ὅπως καὶ ἐμεῖς, τὴ θεραπεία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὴν ὅραση τοῦ Θεοῦ, ὅραση ποὺ οἱ Λατῖνοι ἀναβάλλουν γιὰ τὸ μέλλον, στὴν πέραν τοῦ τάφου ζωή).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἐμεῖς πολλὲς φορές, καχύποπτοι ὄντες, καὶ δυστυχῶς ἀνάμεσά μας αὐτοὶ ποὺ εἶναι πιὸ καχύποπτοι καὶ πιὸ προκατειλημμένοι γιὰ τὴν ὅλη αὐτὴ τήν διαδικασία τοῦ διαλόγου, θεωροῦν ὅτι ὁ δυνατὸς καὶ ἐξουσιαστικὸς Ρωμαιοκαθολικισμὸς θέλει, γιὰ νὰ μεγαλώσει ἀκόμα περισσότερο, νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους του καὶ νὰ ὑποτάξει καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἔτσι χρησιμοποιεῖ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ τὸ κάνει αὐτό».

(Ἔτσι εἶναι. Οἱ ναοὶ στὴ Δύση ἀδειάζουν. Χειροτονοῦν ἀνθρώπους ἀπὸ τὶς τρίτες χῶρες, γιατί δὲν ἔχουν κλήσεις ἱερατικὲς ἀπὸ δυτικούς. Θέλουν νὰ ἔχουν τὴν πρωτοβουλία στὴν ἑνότητα, γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι εἶναι ἡ μία ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Νομίζω ὅτι αὐτὸ εἶναι περισσότερο μία προκατάληψη καὶ ἕνας μῦθος ποὺ ἐπικρατεῖ καὶ δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχει τέτοια ἰδέα, τουλάχιστον ποὺ νὰ φαίνεται μὲ κάποιον τρόπο ἢ νὰ διαφαίνεται στοὺς Ρωμαιοκαθολικούς. Ἀντιθέτως, νομίζω ὅτι, προσβλέποντας σὲ μία ἕνωση μὲ ἐμᾶς, οὐσιαστικὰ θέλουν καὶ ἐκεῖνοι νὰ πραγματοποιήσουν τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν ἕνωση μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ θεωροῦν ὅτι εἶναι πολὺ πιὸ πιθανὸ αὐτὸ νὰ γίνει μὲ ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους».

(Ἡ ἕνωση πρέπει νὰ γίνει ἐν ἀληθείᾳ. Πῶς μπορεῖ νὰ γίνει ἡ ἕνωση ὅταν οἱ Λατῑνοι δὲν ἀλλάζουν ἔστω καὶ μία ἀπὸ τὶς αἱρέσεις πού ἀναφέραμε προηγουμένως;).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἀκριβῶς ἐπειδὴ μοιραζόμαστε, σχεδὸν θὰ λέγαμε, τὰ περισσότερα πράγματα, τόσο σὲ ἐπίπεδο διδασκαλίας ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητας καὶ τάξης. Βέβαια, ἔχουν καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς Προτεστάντες, διότι εἶναι καὶ αὐτό, θὰ λέγαμε, κομμάτι δικό τους, “σπλάγχνα ἐκ τῶν σπλάγχνων τους”. Ἀλλά, βέβαια, νομίζω ὅτι καὶ ἐκεῖ πλέον οἱ προσπάθειες διαλόγου περνοῦν πολλὰ προβλήματα.

Τὸ κύριο πρόβλημα, βέβαια, εἶναι αὐτὸς ὁ κατακερματισμὸς τῶν Προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν, ὁ ὁποῖος τουλάχιστον δὲν ἐπιτρέπει νὰ εἶναι ὁρατὴ μία λύση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ Προτεσταντικοῦ κόσμου καὶ θὰ ἀφοροῦσε μία σύγκλιση ἀπόψεων καὶ θεολογικῶν θέσεων».

(Ἄρα εἶναι πιὸ δύσκολη ἡ ἕνωση παπικῶν καὶ προτεσταντῶν, γιατί δὲν ἔχουν τὴν ἴδια ἐπισκοποκεντρικὴ δομή. Ἂς τὸ πεῖ ξεκάθαρα ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος. Περισσότερα κοινά, πάντως, ἔχουμε ὡς Ὀρθόδοξοι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Προτεστάντες, γιατί ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀρνοῦνται τὴν ἀναλογία τῶν ὄντων καὶ τὶς κτιστὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ.)

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος:« Καί, βέβαια, οἱ ἐξελίξεις ὅπως γίνονται, ὅπως τὶς βλέπουμε σὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν ἠθικὰ καὶ κοινωνικὰ ζητήματα, στὸν Προτεσταντικὸ κόσμο, νομίζω ὅτι δυσχεραίνουν καὶ καθιστοῦν ἀκόμα πιὸ μακρινὴ καὶ ἀπαισιόδοξη τὴν ἐλπίδα μίας ἑνότητας μαζί τους».

Κλείνοντας τὸν σχολιασμό, θὰ θέλαμε νὰ ἀναρωτηθοῦμε ποιὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ ρόλος τῆς «Ἀπαρχῆς»; Εἶναι κανάλι στὸ YouTube πού ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν κατήχηση τῶν πιστῶν, ὅπως ἰσχυρίζεται ἡ ἴδια, ἢ πρόκειται γιὰ μέσο ἄσκησης οἰκουμενιστικῆς προπαγάνδας; Τί ἐξυπηρετεῖ τὸν ὀρθόδοξο λαὸ ἕνα τέτοιο βίντεο;  

Μήπως ἡ Ἀπαρχὴ στοχεύει στὴν ἀπαρχὴ τῆς ἐξοικείωσης τοῦ ὀρθόδοξου ποιμνίου μὲ τὴν ἰδέα τῆς ἑνώσεως μέ τοὺς παπικούς; 

Ἡ ἀπάντηση δυστυχῶς εἶναι ἀναμφιλέκτως καταφατική.

πηγή