‼️Μια ακόμη πολιτεία των ΗΠΑ η Πενσυλβάνια προχώρησε την Τετάρτη 29 Ιουλίου του 2026 στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων και καθιέρωσε την 19η Μαϊου ως ημέρα μνήμης αυτής.

Την πρωτοβουλία για να έρθει το ψήφισμα στην πολιτειακή βουλή την οργάνωσε ο Ελληνικής καταγωγής πολιτειακός βουλευτής της Πενσυλβάνια Στιβ Μαλαγάρης από το κόμμα των Δημοκρατικών.

Η Πενσυλβάνια είναι μια πολιτεία με ιστορική παρουσία Ελλήνων μεταναστών που έφτασαν στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο ίδιος ο Μαλαγάρης έχει προσφυγικό προφίλ από την Μικρά Ασία, αφού η οικογένεια του εκδιώχθηκε από εκεί λόγω της γενοκτονίας που έκαναν οι Τούρκοι στους Έλληνες.

Έτσι, ο ίδιος τόνισε στον λόγο του στην πολιτειακή βουλή πως έχει ιδιαίτερους προσωπικούς λόγους που φέρνει αυτό το ψήφισμα, αλλά και η έγκριση του προφυλάσσει την ιστορική μνήμη.

Είναι πολύ θετικό που παρά την κομματική τους προέλευση, οι Ελληνικής καταγωγής πολιτικοί στις ΗΠΑ φροντίζουν να προωθούν στα συμφέροντα του Ελληνισμού όπου και αν βρίσκονται. Ευχόμαστε όλο και περισσότερες πολιτείες των ΗΠΑ να προχωρούν σε αντίστοιχες αναγνωρίσεις της 19ης Μαϊου!

Τ(Ρ)ΕΛΛΑΣ..Μιλάμε για δαιμονισμένους!

 

ΣΧΟΛΙΟ «πρέπει να φύγουν χθες»

Ν. Γκάτσος._Μικρό το καλοκαίρι, μεγάλος ο καιρός.

 

‼️ Σκληρές είναι οι δηλώσεις της Βρετανίδας φιλολόγου και μεταφράστριας της Οδύσσειας του Ομήρου ονόματι Emily Wilson για την ταινία "Οδύσσεια" του Κρίστοφερ Νόλαν, αφού την κατηγόρησε πως αφαιρεί όλο το νόημα και την ποιητικότητα της αυθεντικής αρχαίας ιστορίας και μύθου.

 

Η Wilson έδωσε συνέντευξη στα περιοδικά London review of Books και Sunday Times, τονίζοντας πως το γράψιμο του σεναρίου ήταν άθλιο, οι διάλογοι σε έκαναν να μην νοιάζεσαι καν για τους ήρωες του έργου και το μόνο που πέτυχε η ταινία ήταν να έχει μεγάλες εκρήξεις και καλά γραφικά για τους γίγαντες.

Εκεί που έδωσε όμως την μεγαλύτερη έμφαση είναι πως το βάθος της ιστορίας των χαρακτήρων αφαιρέθηκε εντελώς για την Οδύσσεια, σε σημείο που η ίδια έφτασε να αναρωτιέται ενώ την έβλεπε: "Τι με νοιάζει τελικά αν αυτός ο τύπος γυρίσει στη γυναίκα του; Δεν μου έδωσε η ταινία κανέναν λόγο να νοιάζομαι". 

 

 

 

Νέες αντιδράσεις παγκοσμίως προκάλεσαν οι δηλώσεις του σκηνοθέτη της Οδύσσειας Κρίστοφερ Νόλαν, ο οποίος σε συνέντευξη του στο Αμερικανικό περιοδικό Time στις 24 Ιουλίου του 2026 δήλωσε πως έπρεπε να κάνει αλλαγές στο σενάριο του για την ταινία, διότι το τέλος της Οδύσσειας του Ομήρου ήταν "ζοφερό και μισογυνιστικό".

Σε τι αναφέρεται ο Νόλαν ως μισογυνιστικό; Στο τέλος της αυθεντικής Οδύσσειας του Ομήρου ο Οδυσσέας και ο γιός του Τηλέμαχος δεν εξοντώνουν απλά τους μνηστήρες της Πηνελόπης (κάτι που και η ταινία του Νόλαν έδειξε) αλλά διατάζουν και την εκτέλεση δια απαγχονισμού και 12 υπηρετριών του παλατιού τους που είχαν ερωτική σχέση με τους μνηστήρες.

Κοινώς, ο μέγας Όμηρος ήθελε να δείξει έτσι στο βιβλίο 22 της Οδύσσειας πως όχι μόνο οι αυθάδεις μνηστήρες πρέπει να πεθάνουν, αλλά και οι πόρνες δούλες του παλατιού, που αντί να μείνουν πίστες στον αφέντη τους Οδυσσέα, απευθείας κοιμήθηκαν με τους εισβολείς.

Έτσι, ο ρόλος της πιστής Πηνελόπης υμνείται ακόμα περισσότερο και ο Όμηρος περνάει στο κοινό με το έργο του όχι απλή διασκέδαση, αλλά και διδαχή. Ότι κοινώς, άνδρες μην είστε αυθάδεις και γυναίκες μην είστε πόρνες.

Όμως, δυστυχώς ο Νόλαν δεν είναι Όμηρος και φυσικά δεν τον νοιάζει να διδάξει με την ταινία του. Μη τυχόν λοιπόν και θιχτούν τίποτα φεμινίστριες, ο Νόλαν αποφάσισε να αφαιρέσει αυτές τις σκηνές από την δική του Οδύσσεια, που όμως έτσι διέγραψε πρακτικά και όλο το χρήσιμο κομμάτι του έργου που είναι το διδακτικό του τέλος.

Νικίτα Μιχάλκοφ _Η Δύση σκέφτεται πώς να ζήσει, και εμείς σκεφτόμαστε γιατί ζούμε

 

 

O Ρωσος σκηνοθέτης και κινηματογραφιστης Νικίτα Μιχάλκοφ (γεν. 1945) είπε κάποτε στον Σερβο συγγραφέα Μόμι Καπόρ (1937-2010): «Έχετε παρατηρήσει ότι δεν υπάρχει αμερικανική ταινία στην οποία να μην σκοτώνονται τουλάχιστον 100 άνθρωποι; Κανείς δεν λυπάται αυτούς τους ανθρώπους, ούτε είναι γνωστό ποια είναι η μητέρα τους, ούτε αν έχουν αδερφή. Ούτε πώς τους λένε. Όλοι χάνονται σαν να μην έχει καμία σημασία... Και πριν από 150 χρόνια, ένας φοιτητής στην Αγια Πετρούπολη σκότωσε μια γιαγιά και ένας συγγραφέας γράφει ένα βιβλίο γι' αυτό και στη συνέχεια γράφονται διατριβές για το αν ο φοιτητής είχε το δικαίωμα να σκοτώσει τη γιαγιά ή όχι. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ημών και αυτών. Η Δύση σκέφτεται πώς να ζήσει, και εμείς σκεφτόμαστε γιατί ζούμε.» 

 

Το ξεχασμένο Άνω Πωγώνι στην Αλβανία

 Τα ξεχασμένα ελληνόφωνα χωριά του Άνω Πωγωνίου, που σήμερα ανήκουν στην Αλβανία, ήταν έως το 1913 μέρος του ελληνικού κορμού. Το έτος εκείνο με τη Συνθήκη του Λονδίνου, αλλά και της Φλωρεντίας που ακολούθησε, τα χωριά αυτά έμειναν εκτός των ελληνικών συνόρων. Η εκπομπή «365 στιγμές» με τη Σοφία Παπαϊωάννου κάνει ένα οδοιπορικό στην περιοχή αυτή. 

 

Είναι η πρώτη φορά που ελληνικό τηλεοπτικό δίκτυο επισκέπτεται την αποκομμένη αυτή περιοχή, καταγράφοντας τις ιστορίες των τελευταίων κατοίκων των χωριών, τη μεγάλη απομόνωσή τους, που οφείλεται στο κάκιστο χωμάτινο οδικό δίκτυο και στην υπολειτουργία της τοπικής συνοριακής διάβασης, αλλά και τις προσπάθειες των ανθρώπων που τα αγαπάνε να τους δώσουν και πάλι ζωή.

ΜΟΝΑΧΉ ΠΕΛΑΓΊΑ ΤΡΟΥΜΟΥΛΙΑΡΗ μια ακόμα οσιακή μορφή της Καλύμνου και η ιδιαίτερη σχέση της με την Παναγία

 

 

Επειδή ήταν σε όλα καθαρό παιδί, ό Γέροντας Κύριλλος της διάβασε ευχή για να μπαίνει στο Ιερό να ανάβει τα κανδήλια και να καθαρίζει

. Τόσο πολύ αγάπησε τη Παναγία, ώστε την αισθανόταν και την αποκαλούσε «Μάνα» και έλεγε σχετικά στους δικούς της: «Αγαπώ την μεγάλη μας την Μάνα και θέλω να ’μαι πάντα στην αγκαλιά της». Δυστυχώς έχασε και την μητέρα της πολύ νωρίς, όταν ήταν - δώδεκα ετών.

Ή μητέρα της πάνω στο κρεβάτι τού πόνου κ: αρρώστιας την ανέθεσε στην Παναγία: «Παναγία μου κάνε να μεγαλώσω την Κατερίνα και ύστερα με παίρνεις». Το ίδιο βράδυ ή ταλαιπωρημένη γυναίκα κοιμήθηκε ελαφρά και ξύπνησε και ένιωσε κάποιον να την κτυπά στοργικά στον ώμο.

Όταν ή Κυρία Αγγέλων λουσμένη στο φως πού της είπε με Αγάπη: «Θέλημα του Υιού μου είναι να αναπαυτείς από τα βάσανα αυτής της πρόσκαιρης ζωής. Για την Κατερίνα σου μην ανησυχείς την έχω αναλάβει ήδη εγώ. Με είχε Μάνα μέχρι τώρα και από έδώ και στο και στο εξής θα με έχει δυο φορές Μάνα. Θα την φροντίζω σαν εσένα και καλλίτερα" «Γενηθήτω κατά το θέλημά σου, Παναγία μου», είπε ή βασανισμένη μάνα και έκλεισε τά μάτια της στον αιώνιο ύπνο...

Ή Παναγία μας λοιπόν ικανοποιούσε κάθε επιθυμία της Κατερίνας, όπως έκανε ως τότε ή σαρκική της μητέρα. Γλυκά της πήγαινε στον δίσκο τά Χριστούγεννα και ποδοκέφαλα αρνίσια που της άρεσαν το Πάσχα. Κάθε επιθυμία τού αγνού παιδιού ήταν εντολή για την Παναγία πού την ανέλαβε ως αληθινή μητέρα!

Επειδή ήταν μικρόσωμη δεν έφθανε τά καντήλια, χρησιμοποιούσε μια σκάλα. Πάντοτε βοηθό στην Ιερή διακονία της είχε την ίδια την Παναγία. «Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε» (Τέταρτη στάση Χαιρετισμών της Παναγίας), ψέλλιζε ή Γερόντισσα Πελαγία και τότε εμφανιζόταν η - ή Μεγαλόχαρη με τον δείκτη και το μεσαίο δάκτυλο τού δεξιού χεριού σε σχήμα V να βαστάει την σκάλα. Κάποτε τόλμησε να την ρωτήσει, γιατί κουράζεται γι’ αυτήν, και Εκείνη της αποκάλυψε χαμογελώντας: «αν δεν σε βοηθούσα, σίγουρα ό κακούργος θα σε είχε τσακίσει!» και εξαφανίσθηκε αφήνοντας πίσω Της ευωδία_ Όλη της την ζωή την πέρασε μέ την γλυκιά προσμονή να γίνει μοναχή. Ή ψυχή της ήταν για τον Χριστό και την αφιέρωση και όχι τον κόσμο. Μία ζωή δόκιμη και υποτακτική τού Νυμφίου της Χριστού.

Της το είπε και ό Γέροντας της ότι θα γίνει μοναχή. Ύστερα από λίγο καιρό είδε ολοζώντανη την Παναγία μέσα στον Ναό και την κάλεσε να της δείξει το Σχήμα τών Μεγαλόσχημων. Έκπληκτη εκείνη παρατήρησε ότι το σχήμα ήταν λουσμένο με θειο και ουράνιο φως και είπε με ενθουσιασμό στην Παναγία: «Δώσ’ το μου, Παναγία μου, τώρα αυτό το δώρο».

«Όχι τώρα, σε έξι μήνες» της απάντησε με έμφαση ή Παναγία. Και πράγματι μετά από έξι μήνες το 1945 την κάλεσε ό Γέροντας Κύριλλος και την έκανε Μεγαλόσχημη. Ή τελετή έγινε κρυφά από τους δικούς της που ήθελαν να την ξαναπαντρέψουν. Ανάδοχοι της ήταν ή Καλλιόπη Καρπαθίου και μία εξαδέλφη της.

Πήρε το όνομα «Πελαγία» μοναχή.

Την ευχή της να έχουμε!

Γιατί μας σκοτώνετε;;;

 «Δεν χάθηκαν μόνο κοπάδια. Χάθηκε ένας τρόπος ζωής.»  

«Τα βουνά περίμεναν... μα οι στάνες έμειναν σιωπηλές.»

 «Εκεί που άλλοτε αντηχούσαν κουδούνια, σήμερα ακούγεται μόνο η σιωπή.» 

«Η μετακινούμενη κτηνοτροφία δεν είναι επάγγελμα. Είναι κληρονομιά αιώνων.» 

«Όταν σταματά ο δρόμος του τσοπάνη, σβήνει ένα κομμάτι της Ελλάδας.» 

«Οι άνθρωποι περίμεναν την άνοιξη. Η άνοιξη δεν ήρθε ποτέ στα βουνά.» «Άδεια μαντριά. Βουβά βουνά. Βαριές ψυχές.» 

«Δεν ζήτησαν προνόμια. Ζήτησαν μόνο να συνεχίσουν την παράδοσή τους.» 

«Η αδικία δεν αφήνει πάντα σημάδια στο χώμα. Αφήνει σημάδια στις ζωές των ανθρώπων.» 

«Πίσω από κάθε άδειο μαντρί κρύβεται μια οικογένεια που δοκιμάστηκε.»

⚔️ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΟΤΑΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΜΑΤΩΣΕ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΛΥΓΙΣΕ 🦅

  

 Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

Μια μέρα σαν την σημερινή,την 29η Ιουλίου, η ιστορική μνήμη επιστρέφει σε μια από τις πιο δραματικές σελίδες της Θεσσαλονίκης. Σε μια ημέρα όπου η Νύμφη του Θερμαϊκού, η πόλη του Αγίου Δημητρίου, η μεγάλη συμβασιλεύουσα της Ρωμανίας, γνώρισε την καταστροφή, τον θρήνο και την αιχμαλωσία.

Η αναφορά αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, καθώς πριν λίγες ημέρες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μιλώντας για την μετέπειτα Άλωση της Θεσσαλονίκης του 1430 από τους Οθωμανούς, παρουσίασε την τραγική εκείνη στιγμή ως ένα ιστορικό «μάθημα» που οδήγησε τους κατοίκους των Ιωαννίνων στην επιλογή της παράδοσης, ώστε να αποφύγουν μια ανάλογη μοίρα.

Όμως η ιστορία των λαών δεν μπορεί να χωρέσει σε απλουστευτικά συμπεράσματα.

Γιατί η Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς ένα παράδειγμα μιας πόλης που έπεσε.

Είναι το σύμβολο μιας πόλης που δοκιμάστηκε, μαρτύρησε και αναγεννήθηκε.

Η 29η Ιουλίου του 904 μ.Χ. χαράχθηκε με αίμα στην ιστορία της Ρωμανίας.Τότε ο στόλος των Σαρακηνών, υπό τον Λέοντα τον Τριπολίτη, εμφανίστηκε μπροστά στα θαλάσσια τείχη της Θεσσαλονίκης.Μια πόλη ακμάζουσα, γεμάτη ναούς, αγορές και ανθρώπους που ζούσαν κάτω από τη σκιά του πολιούχου Αγίου Δημητρίου, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια από τις σκληρότερες επιδρομές της εποχής.Ο Λέων ο Τριπολίτης δεν ήταν ένας απλός πειρατής. Ήταν ένας ικανότατος ναυτικός ηγέτης των Σαρακηνών, με μια τραγική διαδρομή από τον χριστιανικό κόσμο προς την υπηρεσία των αντιπάλων της Ρωμανίας.

Τα τείχη της Θεσσαλονίκης αντιστάθηκαν.

Οι υπερασπιστές της πολέμησαν.

Όμως η αριθμητική και στρατιωτική υπεροχή του εχθρού επικράτησε.

Η πόλη έπεσε.

Και μαζί της έπεσε πάνω στους κατοίκους της μια ανείπωτη συμφορά.

Οι δρόμοι γέμισαν τρόμο.

Οι οικογένειες διαλύθηκαν.

Οι περιουσίες λεηλατήθηκαν.

Χιλιάδες Θεσσαλονικείς σφαγιάστηκαν ή οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία, μακριά από την πατρίδα τους.

Η φωνή εκείνης της τραγωδίας σώθηκε μέσα από τη συγκλονιστική μαρτυρία του Ιωάννη Καμινιάτη(βλ. σχόλιο), ώστε οι επόμενες γενιές να γνωρίζουν πως πίσω από τις ημερομηνίες της ιστορίας υπάρχουν άνθρωποι, πόνος και θυσίες.

Κι όμως…

Η Θεσσαλονίκη δεν τελείωσε εκεί.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της 29ης Ιουλίου.Οι πόλεις δεν ζουν μόνο από τα τείχη τους.Ζουν από τη μνήμη τους.

Από την πίστη τους.

Από την ψυχή των ανθρώπων τους.

Η Θεσσαλονίκη ξανασηκώθηκε μέσα από τις στάχτες της.

Ξαναγέμισε τους ναούς της.

Ξαναζωντάνεψε τις γειτονιές της.

Συνέχισε να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της Ρωμανίας.

Και αιώνες αργότερα, το 1430, η ίδια πόλη γνώρισε τη δεύτερη μεγάλη Άλωσή της από τους Οθωμανούς.

Δύο άλωσεις.

Δύο τραγωδίες.

Μία όμως αδιάσπαστη μνήμη.

Η Θεσσαλονίκη δεν μας διδάσκει μόνο πώς χάνονται οι πόλεις.Μας διδάσκει πώς επιβιώνουν οι λαοί.Γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνο από εκείνους που νικούν.Γράφεται και από εκείνους που, μέσα στην καταστροφή, αρνούνται να χάσουν την ταυτότητά τους.

Τα τείχη μπορεί να γκρεμιστούν.

Οι αυτοκρατορίες μπορεί να περάσουν.

Οι κατακτητές μπορεί να έρθουν και να φύγουν.

Αλλά η μνήμη ενός λαού, όταν είναι βαθιά ριζωμένη, δεν αλώνεται.

Σαν σήμερα στις 29 Ιουλίου 904, η Θεσσαλονίκη γνώρισε τη φωτιά και το αίμα.Αλλά μέσα από την τραγωδία της κέρδισε κάτι που καμία δύναμη δεν μπόρεσε να της αφαιρέσει

την αιωνιότητα.

 

Αιωνία η μνήμη των θυμάτων της Άλωσης του 904.

Αιώνια η Συμβασιλεύουσα Θεσσαλονίκη, η πόλη που αλώθηκε, αλλά δεν νικήθηκε ποτέ στη μνήμη των ανθρώπων.

Τα τείχη της Θεσσαλονίκης. Σπάνια φωτογραφία του 1867

Πάει και το νερό! Τα ξεπουλάει όλα ο Μητσοτάκουλας ..

 

Τα κάνει όλα ιδιωτικά πριν πέσει με πάταγο στις εκλογές

!!!

   

Θεέ μου ....

δίνε μου κάθε μέρα εργασία ,
για να απασχολώ το νού μου

μια μικρή θλίψη ,
για να εξαγιάζω την ψυχή μου

ένα μικρό καλό να κάμνω ,
για να παρηγορώ τη καρδιά μου

Ἡ κληρονομιὰ τοῦ Χριστοῦ

 

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου  Νεοφύτου κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος τοῦ ἱαματικοῦ, ποὺ τελέσθηκε στὸν ὁμώνυμο πανηγυρίζοντα ναὸ τῆς κοινότητας Κακοπετριᾶς τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου

Νέες ταυτότητες: Η ενημέρωση που ΣΠΕΡΝΕΙ ΦΟΒΟ στους πολίτες

 Νέες ψηφιακές ταυτότητες, μπλε ταυτότητα, προσωπικός αριθμός και μια δημόσια συζήτηση που συχνά αφήνει περισσότερα ερωτήματα από απαντήσεις. Με αφορμή την παρέμβαση του νομικού Σωτήρη Γκεκόπουλου, σχολιάζουμε τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η αλλαγή των ταυτοτήτων στους πολίτες.

 

 Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη χρήση της ταυτότητας για ταξίδια στο εξωτερικό και στις συναλλαγές στο εσωτερικό; Γιατί η ενημέρωση οφείλει να είναι σαφής, χωρίς εκφοβισμό και χωρίς πίεση, ιδιαίτερα απέναντι στους ηλικιωμένους; Ο πολίτης δεν χρειάζεται πανικό. Χρειάζεται καθαρές απαντήσεις, πλήρη ενημέρωση και σεβασμό στην ελευθερία του.

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ!

Τεράστια κύματα… δύσκολος φωτισμός… Ριψοκίνδυνες καταστάσεις… Επικές Φωτογραφίες! 

Το φωτογραφικό άλμπουμ “The Shorebreak Art of Clark Little” είναι απλά καταπληκτικό. Ο διάσημος φωτογράφος Clark Little μπαίνει κυριολεκτικά μέσα σε κύματα ύψους 10-12 μέτρων και καταφέρνει να πετύχει εκπληκτικές λήψεις από την τέλεια οπτική γωνία και με ιδανικό φωτισμό, και όλα αυτά σε ελάχιστο χρόνο, με τεράστιο βαθμό δυσκολίας, αφού τα πελώρια κύματα έρχονται απειλητικά κατά πάνω του. Απολαύστε δείγματα της δουλειάς του καθως και τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται!

Το Kalinifta είναι ένα από τα πιο γνωστά παραδοσιακά τραγούδια των Ελληνόφωνων της Κάτω Ιταλίας (περιοχή Γκρετσία Σαλεντίνα).

Το όνομά του προέρχεται από την ελληνική φράση «Καληνύχτα».Είναι γραμμένο στη διάλεκτο Γκρίκο (Griko), η οποία συνδυάζει στοιχεία από την αρχαία δωρική διάλεκτο, τη μεσαιωνική ελληνική και το τοπικό ιταλικό ιδίωμα.Το τραγούδι είναι ουσιαστικά ένα νανούρισμα, μια ερωτική καντάδα ή ένα αποχαιρετιστήριο τραγούδι που τραγουδούσαν οι άνδρες κάτω από τα παράθυρα των αγαπημένων τους. Μας το τραγουδά η Giacinta Calo’, φιλόλογος σε σχολείο της Κάτω Ιταλίας στη νότια Απουλία (περιοχή Γκρετσία Σαλεντίνα). Μαζί της ο φυσικός Δημήτρης Γκόγκας

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος _ Από τα παθήματα γεννιέται η σοφία. Η ταπείνωσις του Χριστού είναι δύναμις τα πάντα νικώσα.

 

Η τέλεση της ίδιας της Λειτουργίας, η οποία είναι θυσία για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, είναι η υψηλότερη από όλες της συμμετοχές στη δύσκολη διακονία προς την ανθρωπότητα.

Να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να πιστεύει στη νίκη επάνω στον κόσμο και τίποτε λιγότερο.

Η αμαρτία υπερνικάτε μόνο και αποκλειστικά από τον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα … Ο άνθρωπος χωρίς τον Χριστό δεν είναι σε θέση να διακρίνει στον ίδιο τον εαυτό του την παρουσία της αμαρτίας ̇ αλλά και όταν την διακρίνει δεν είναι σε θέση να την υπερνικήσει.

Ο εγωισμός είναι η αιτία όλων των τραγωδιών της ζωής του ανθρώπου, της ανθρωπότητος, πάνω στη γη. Αποτελεί κατάσταση αντίθετη προς εκείνη στην οποία μας καλεί η εντολή του Θεού. Ο Θεός μας έδωσε εντολή να αγαπάμε τον πλησίον, τον κάθε συνάνθρωπό μας, όπως τον εαυτό μας.

Η ταπείνωσις του Χριστού είναι δύναμις τα πάντα νικώσα.

«Η αγάπη δεν αγαπάει υπεροπτικά αλλά πάντα ταπεινώνεται μπροστά στον άνθρωπο».

Ο ορθόδοξος μοναχός θέτει όλον το νόημα της ζωής αυτού εις την απόκτησιν της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Στις μέρες μας που σχεδόν έχουν εκλείψει οι συνθήκες για την ησυχαστική προσευχή το μόνο που μας έμεινε είναι η Θ. Λειτουργία. Να δώσουμε όλη μας τη δύναμη και όλη μας την προσοχή στο να τελέσουμε τη Θ. Λειτουργία όπως πρέπει για να βρούμε το πλήρωμα της χάριτος, της σωτηρίας.. Όλη μας η ζωή πρέπει να είναι κατά τον τύπο της Θείας Λειτουργίας.

Η προσευχή είναι ανεκτίμητον δώρον του ουρανού, απαιτεί όμως αφ’ ημών «σχολήν». Χάριν της συναντήσεως μετά του Ζώντος Χριστού δεν είναι καθ’ υπερβολήν δύσκολον να αρνηθώμεν τας δελεαστικάς απολαύσεις και να προτιμήσωμεν παντός άλλου την μετ’ Αυτού συνομιλίαν. Εδόθη εις εμέ το εξαίρετον τούτο προνόμιον, τολμώ να είπω, η μακαριότης, ήτις έφθασεν εις την μεγίστην αυτής έντασιν εν τη ερήμω. Η ασκητική έννοια «έρημος» δεν αναφέρεται εις γεωγραφικόν τόπον, αλλά εις τρόπον ζωής: Είναι η απομάκρυνσις από των ανθρώπων, κατά την οποίαν ουδείς βλέπει ή ακούει τον ασκητήν, ουδεμία ανθρωπίνη εξουσία ασκείται επ’ αυτού, και ο ίδιος ουδένα εξουσιάζει. Η ελευθερία αύτη είναι απαραίτητος δια την πλήρη κατάδυσιν του πνεύματος, αλλά και όλης της υπάρξεως ημών, εις την Θείαν σφαίραν. Τότε είναι δυνατόν να μεταδοθή εις ημάς η υπερτέρα πασών των αξιών της γης Θεία απάθεια. Εν αυτή ο άνθρωπος ουδόλως διανοείται υπεροχήν έναντι του αδελφού αυτού. Ουδόλως επιδιώκει τιμήν, δόξαν, έτι μάλλον, υλικόν πλούτον. Ώ, ο θετικός ορισμός της αληθούς ελευθερίας δεν δύναται να εκφρασθή δια λόγων! Δεν εννοώ δια ποίον λόγον η Θεία συγκατάβασις ευδόκησε να ζήσω εν τη ερήμω την «ελευθερία των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. η’ 21).

Ζώντας στο «περιθώριο», μακριά από την άγρια θηριώδη αυτή ζωή, με φοβερόν πόνο στην καρδιά κράζω προς τον Ουρανό να κατεβεί ως το επίπεδο της γης με το υπέροχο μυστήριό του, να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους που πραγματικά πάσχουν, να ανοίξει γι’ αυτούς άλλους ορίζοντες του Είναι, ώστε ο κάθε κόπος του ανθρώπου να γίνει ενθουσιώδης διαδικασία δημιουργίας…

Είμαι γενικά ευτυχής, γιατί τον χρόνο αυτό είχα σχετικά πολλές ώρες και ημέρες κατά τις οποίες ήμουν εντελώς μόνος. Τόσο πολύ αλλάζει τον άνθρωπο το να είναι μόνος. Τόσο επηρεαζόμαστε από την επίδραση κάθε πλάσματος που συναντούμε!

Νομίζω ότι είναι ακριβώς απαραίτητο να αποσυρθεί κάποιος από τα «μικροπράγματα» και τις «λεπτομέρειες», για να ζήσει εντονότερα και βαθύτερα την αληθινή ζωή των ανθρώπων, δηλαδή του Ανθρώπου.

Απορρίπτοντας την πίστη στην Ανάσταση, ο άνθρωπος καταδικάζει τον εαυτό του στον θάνατο. Και η αυτοκαταδίκη αυτή είναι η πραγματική φύση της απογνώσεως. Δεν είναι καθόλου εκπληκτικό ότι ολόκληρος ο κόσμος τώρα βυθίζεται διαρκώς βαθύτερα στην απόγνωση.

Να αγαπάς δια της αγάπης του Χριστού σημαίνει να πίνης το ποτήριον του Χριστού· εκείνο το ποτήριον όπερ Αυτός ο Άνθρωπος-Χριστός εδεήθη του Πατρός «παρελθείν» απ’ Αυτού. Η αγάπη του Χριστού είναι μακαριότης μη συγκρινομένη προς ουδέν των εν τω κόσμω τούτω και συγχρόνως είναι πάθος μεγαλύτερον παντός άλλου πάθος μέχρι θανάτου. Ο τελευταίος ούτος ο θάνατος, είναι και η τελευταία δοκιμασία της αγάπης και της ελευθερίας ημών. Εκείνος όστις έστω και εκ μέρους έστω και μακρόθεν ακολουθεί τον Χριστόν «αναβαίνοντα εις Ιεροσόλυμα», ούτος εννοεί τον φόβον εκείνον, του οποίου έλαβον πείραν οι ακολουθήσαντες Αυτόν Μαθηταί Αυτού. Τούτο συμβαίνει διότι πάσα πράξις κατά την εντολήν του Χριστού διέρχεται δια δοκιμασίας και άλλως δεν γίνεται. Και μόνον μετά την δοκιμασίαν λαμβάνει αύτη την αιώνιαν αξίαν αυτής.

Έτσι μένω τώρα στην κατάσταση της πιο βαθειάς ευγνωμοσύνης προς την Θεία Πρόνοια για εμένα· για τις δύσκολες ημέρες περισσότερο από τις εύκολες, διότι από τα παθήματα γεννιέται η σοφία.

πατρική ανιδιοτελής αγάπη..

Χτύπημα και στις λαϊκές αγορές! Η φασιστική κυβέρνηση Μητσοτάκουλα πετάει έξω τους μικρούς παραγωγούς

 

Μία κατηγορία ανά επαγγελματία

Σε ολοκληρωτικό στραγγαλισμό του πρωτογενούς τομέα και του παραδοσιακού υπαίθριου εμπορίου προχωρά η κυβέρνηση με τη δημοσίευση της νέας υπουργικής απόφασης.

Πίσω από τις εύηχες διακηρύξεις για «εκσυγχρονισμό» και «ασφάλεια τροφίμων», κρύβεται ένα αδίστακτο καθεστώς περιορισμών που βάζει «θηλιά» στο λαιμό του Έλληνα αγρότη, απαγορεύοντας τη διασταύρωση προϊόντων και επιβάλλοντας εξοντωτικά κόστη.

Τέλος η «Πολυσυλλεκτικότητα»: Μία κατηγορία θα πουλάει ο καθένας !

Με το νέο (ΦΕΚ Β΄ 4579/24.07.2026) οι επαγγελματίες πωλητές εγκλωβίζονται υποχρεωτικά σε μία και μοναδική κατηγορία προϊόντων, κόβοντας κάθε δυνατότητα συμπληρωματικού εισοδήματος.

Αυστηρός Διαχωρισμός: Στην Αττική, οι πωλητές υποχρεούνται να επιλέξουν αυστηρά ανάμεσα σε 9 κατηγορίες, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα οι επιλογές συρρικνώνονται σε μόλις 5.

«Mαντρί» στους Παραγωγούς: Οι παραγωγοί περιορίζονται αυστηρά και μόνο στα δικά τους είδη, χωρισμένα σε στεγανά (φυτική ή ζωική παραγωγή). Οποιαδήποτε προσπάθεια ευελιξίας ή διάθεσης παραδοσιακών συνδυαστικών προϊόντων τιμωρείται!

Αγορά «Ειδικών» Οχημάτων: Με το πρόσχημα της ψυκτικής αλυσίδας, επιβάλλεται η υποχρεωτική προμήθεια πανάκριβων, ειδικά διασκευασμένων οχημάτων για τα ευπαθή προϊόντα, πετώντας ουσιαστικά εκτός αγοράς τους μικρούς παραγωγούς που αδυνατούν να σηκώσουν το υπέρογκο κόστος!

Αυτό το νέο καθεστώς στις λαϊκές αγορές δεν είναι απομονωμένο. 

Είναι ένα ακόμη κομμάτι στο γιγαντιαίο πλέγμα ελέγχου που στήνεται βήμα-βήμα στην ελληνική κοινωνία.Ποσο σατανικά μυαλά τελικά έχουν;

«Τσακίζουν τον αγρότη στο χωράφι με το νερό, τον εξοντώνουν στη λαϊκή με τους περιορισμούς, και του «κλειδώνουν» την τσέπη με το ψηφιακό χρήμα!»

σχολιο:Μισούν τους Έλληνες 

Μισούν τους Έλληνες

Μισούν τους Έλληνες

Μισούν τους Έλληνες