ΤΟ ΤΥΧΕΡΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ - ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ - 1963

Δαιμονικό μίσος για τον άνθρωπο. Άρχισε η δολοφονία παιδιών στην Ολλανδία

 

Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Το Σατανικό λόμπυ της δολοφονίας (ευθανασίας) επεκτείνει την καταστροφική του δράση προς τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας μας, τα μικρά παιδιά. Παρ΄ όλο που η ζωή κέρδισε μια νίκη στον Καναδά μετά την απόφαση της αρμόδιας κυβερνητικής επιτροπής να μην επεκταθεί η ευθανασία στα άτομα που έχουν αποκλειστικά ψυχική ασθένεια⁽¹⁾ , η Ολλανδική Κυβέρνηση επιβεβαίωσε πρόσφατα ότι τουλάχιστον ένα παιδί έχει ήδη σκοτωθεί από ευθανασία.

Οι NL Times ανέφεραν στις 23 Ιουνίου 2026 ⁽²⁾ ότι:

«Σύμφωνα με επιστολή της Υπουργού Δημόσιας Υγείας Sophie Hermans προς το Κοινοβούλιο, για πρώτη φορά στην Ολλανδία, γιατρός έβαλε τέλος στη ζωή ενός παιδιού που είχε νόσο τελικού σταδίου. Η ειδική επιτροπή που συστάθηκε για την αξιολόγηση της ευθανασίας στα παιδιά, έλαβε την έκθεση για το περιστατικό πέρυσι.

Η εν λόγω επιτροπή εξέτασε την υπόθεση, μίλησε με τον εμπλεκόμενο γιατρό και διαβίβασε την αξιολόγησή της στην Εισαγγελία, σύμφωνα πάντα με την Hermans. Η Εισαγγελία θα καθορίσει εάν ο γιατρός ενήργησε ή όχι σύμφωνα με τον νόμο. Η σύσταση της επιτροπής αξιολόγησης θα έχει μεγάλη βαρύτητα σε αυτήν την απόφαση.

Η Hermans δεν διευκρίνισε την ηλικία, ούτε την πάθηση του παιδιού.

Η Ολλανδία επιτρέπει την ευθανασία παιδιών ηλικίας μεταξύ 1 και 12 ετών από το 2024, εφόσον συναινούν οι γονείς του παιδιού και αυτό «υποφέρει αφόρητα και δεν έχει προοπτική ανάρρωσης».

Μέχρι το 2024, η ευθανασία ήταν ήδη μια επιλογή για τα νεογέννητα βρέφη και τα παιδιά άνω των 12 ετών. Για παιδιά ηλικίας μεταξύ 1 και 12 ετών, οι μόνες επιλογές ήταν η παρηγορητική καταστολή ή η απόφαση να σταματήσει η παροχή τροφής και νερού και να τους επιτραπεί να «πεθάνουν φυσικά».

Οι συστάσεις της επιτροπής αξιολόγησης που ζήτησε η Εισαγγελία θα γίνουν μετά τον θάνατο του παιδιού, οπότε εάν η Εισαγγελία διαπιστώσει «ατασθαλίες» σχετικά με τον παιδικό θάνατο, δεν έχει πια σημασία, επειδή το παιδί είναι ήδη νεκρό. Δεδομένου ότι οι Ολλανδικές αρχές αναμένουν ότι τα παιδιά που θα σκοτωθούν με ευθανασία θα είναι περίπου 5 κάθε χρόνο, είναι λυπηρό ότι η Ολλανδική κοινωνία έμμεσα εγκατέλειψε και ομολόγησε πως αδυνατεί να συμπαρασταθεί σε έστω και τόσο περιορισμένο αριθμό παιδιών και οικογενειών.⁽²⁾

Η πρακτική της επέκτασης της ευθανασίας στα παιδιά, με την Ολλανδία να κάνει την αρχή, κινδυνεύει να οδηγήσει σε περαιτέρω εξάπλωση αυτής της μάστιγας και σε άλλες χώρες.

Ήδη στον Καναδά υπάρχει έκθεση της Special Joint Committee on Medical Assistance in Dying (AMAD) που κατατέθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 15 Φεβρουαρίου 2023, η οποία ζητά την περαιτέρω επέκταση της ευθανασίας (MAiD) στη χώρα ώστε να περιλαμβάνει παιδιά που θεωρούνται «ώριμοι ανήλικοι», αλλά και στα βρέφη,(Dr Louis Roy από το Québec College of Physicians στις 7 Σεπτεμβρίου του 2022), για τις  περιπτώσεις που το βρέφος αναμένεται να μην επιβιώσει. Παρά τις έντονες πιέσεις ομάδων όπως το «Dying with Dignity», αυτά δεν έχουν γίνει ακόμη νόμος.

Όπου νομιμοποιήθηκε η ευθανασία, αυτό έγινε στην βάση ότι θα αφορούσε ενήλικες με δυνατότητα συγκατάθεσης, ανίατα ασθενείς, που συναινούσαν ελεύθερα να τους σκοτώσουν.  Η παιδική ευθανασία δεν έχει να κάνει με κανένα από τα παραπάνω ήδη προβληματικά κριτήρια. Το λόμπυ της ευθανασίας βέβαια δεν ασχολήθηκε ποτέ στην ουσία με την συναίνεση ή την ικανότητα, ούτε κατήγγειλε ποτέ τον εαυτό του. Αυτές οι «προϋποθέσεις»  ήταν απλώς προωθητικές εκφράσεις, «για τα μάτια του κόσμου», ώστε να αποκτήσει την δημόσια υποστήριξη και την αποδοχή της ιδέας ότι οι γιατροί και οι νοσηλευτές μπορούν νόμιμα να σκοτώνουν.

Ο θάνατος οποιουδήποτε ανθρώπου με ευθανασία, πολύ περισσότερο ενός παιδιού, είναι έκφραση ήττας σε πολλούς τομείς, ιδιαιτέρως σε επίπεδο συστήματος υγείας που ομολογεί ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει, να ανακουφίσει, να στηρίξει, να χορηγήσει βοηθήματα, να δημιουργήσει δομές και προϋποθέσεις για τον άνθρωπο και την οικογένεια που δοκιμάζεται.

Εκφράζει όμως και γενικότερη σκληροκαρδία και έλλειψη παιδείας, καθώς ίσως έχουμε δυσκολία να πιστέψουμε πως ακόμη και μέσα από μια δοκιμασία βγαίνει όφελος. Τελικά, δεν έχουμε αντιληφθεί τα ανθρώπινα όρια  και δυνατότητες. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατασκευάσει ζωή από εκεί που δεν υπάρχει, ούτε και να την επαναφέρει αν χαθεί. Η  ζωή είναι ένα δώρο του Θεού και μας έχει παραχωρηθεί μόνο η διαχείριση. Αυτός έχει τον τελικό λόγο για την αρχή και το τέλος της. Σε κάθε άλλη περίπτωση, έχουν  λόγο το συμφέρον, η αδιαφορία και η εγκατάλειψη. 

Παραπομπές:

1.https://alexschadenberg.blogspot.com/2026/06/child-euthanasia-confirmed-in.html

2.https://nltimes.nl/2026/06/23/first-euthanasia-terminally-ill-child-confirmed-netherlands

Από https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/arxise-i-efthanasia-paidion-stin-ollandia

!!!

Β' ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ

 

Μόχθησα πιο πολύ και από τους γνήσιους και από τους ψεύτικους Αποστόλους. Φυλακίστηκα περισσότερες φορές, με χτύπησαν με αφάνταστη αγριότητα, κινδύνεψα πολλές φορές να θανατωθώ. Πέντε φορές μαστιγώθηκα από τους Ιουδαίους με τα τριάντα εννιά μαστιγώματα. Τρεις φορές με τιμώρησαν με ραβδισμούς, μια φορά με λιθοβόλησαν, τρεις φορές ναυάγησα, ένα μερόνυχτο έμεινα ναυαγός στο πέλαγος, με κίνδυνο να βρεθώ ανα πάσα στιγμή στον βυθό. Έκανα πολλές κοπιαστικές οδοιπορίες, διάβηκα επικίνδυνα ποτάμια, κινδύνεψα από ληστές, κινδύνεψα από τους ομογενείς μου Ιουδαίους, κινδύνεψα από τους εθνικούς, πέρασα κινδύνους σε πόλεις, κινδύνους σε ερημιές, κινδύνους στη θάλασσα, κινδύνεψα από ανθρώπους που υποκρίνονταν τους αδερφούς. Κόπιασα και μόχθησα πολύ, ξαγρύπνησα πολλές φορές, πείνασα, δίψασα, πολλές φορές μου έλειψε εντελώς το φαγητό, ξεπάγιασα και δεν είχα ρούχα να φορέσω. Εκτός από τα άλλα είχα και την καθημερινή πίεση των εχθρών μου και τη φροντίδα για όλες τις εκκλησίες. Ποιανού η πίστη ασθενεί και δεν ασθενώ κι εγώ; Ποιος υποκύπτει στον πειρασμό και δεν υποφέρω κι εγώ;

Αν πρέπει να καυχηθώ, θα καυχηθώ για τα παθήματα μου.

Ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού - ας είναι ευλογημένο το όνομα του στους αιώνες - ξέρει ότι δε λέω ψέματα !

Στη Δαμασκό, ο εθνάρχης του βασιλιά Αρέτα φρουρούσε την πόλη των Δαμασκηνών και παραφύλαγε για να με πιάσει, αλλα εγώ από μια σχισμή του τείχους, αφέθηκα και μέσα σε δίχτυ με κατέβασαν από το τείχος και ξέφυγα από τα χέρια του.

Και εξαιτίας της υπερβολής των αποκαλύψεων για να μην υπερυψώνομαι, μου δόθηκε ένα μόνιμο αγκάθι στη σάρκα, ένας απεσταλμένος σατανάς για να μου γρονθοκοπάει αλύπητα το εγώ μου, ώστε να μην νιώθω έπαρση για τις αποκαλύψεις, που μου δόθηκαν. Γι’ αυτό το αγκάθι, τρεις φορές τον Κύριο τον παρακάλεσα, να το απομακρυνει επιτέλους από εμένα. Και μου είπε: «Σου αρκεί η χάρη μου, γιατί η δύναμη μέσα σε αδυναμία τελειοποιείται και αποκαλύπτεται σε όλες της τις διαστάσεις ». Πολύ ευχαρίστως, λοιπόν, μάλλον θα καυχηθώ για τις αδυναμίες μου, ώστε να κατασκηνώσει πάνω μου όλο και περισσότερο η δύναμη του Χριστού.

Ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο με σώμα και ψυχή

 

Ένας από τους λόγους

για τους οποίους ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο

με σώμα και ψυχή

δηλαδή

με ένα στοιχείο υλικό

και με ένα πνευματικό

είναι και τούτος:

όταν κυριεύεται από την αλαζονεία

να ταπεινώνεται

από την ευτέλεια του φθαρτού σώματος

και όταν του έρχεται λογισμός

εξευτελιστικός για τη θεόπλαστη φύση του

να ενθαρρύνεται

από την ευγένεια

της αθάνατης ψυχής του.

Άγιος ΙΩ ο Χρυσόστομος

Μιχάλης Χαραλαίδμπης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό

 

Γράφει ο  Θεοφάνης Μαλκίδης 

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό

 

 

Αρχικώς θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε  άλλου κόμματος, συνεπώς  οι παρακάτω σκέψεις μου για τον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-1974) και  την ομιλία του στο 4^ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό, δεν έχει καμία κομματική προσέγγιση.  Και για γίνω ακόμη σαφής, με εμπνέει και χρησιμοποιώ  συνεχώς τη ρήση του Σεφέρη, ο οποίος  το 1967 μιλώντας για τα τότε πέτρινα χρόνια της πατρίδας μας, ανέφερε ότι  «δεν έχω κανένα κομματικό δεσμό, άρα μπορώ να μιλώ χωρίς φόβο και πάθος».

 Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινήσεις,  θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μέλος της συντακτικής ομάδας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3^ης Σεπτεμβρίου, εκλεγμένο  μέλος των κομματικών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία,  θεωρήθηκε η φωνή του κινήματος η οποία  δεν έλαβε ποτέ κομματική, κρατική, έμμισθη θέση, ενώ  υπερασπίστηκε τις αξίες, τις αρχές, τις ιδέες του μέχρι το βιολογικό του τέλος: Γενοκτονία, Κύπρος, ανάπτυξη, αγροφιλία, Ρωμανία και πολλά πολλά ακόμη.

Η καθοριστική όπως ονομάστηκε ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, θεωρείται η κορυφαία παρέμβασή του στο δημόσιο βίο της μεταπολίτευσης. 

Η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι «προφήτεψε»- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τη φράση «στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ».

Στην ίδια ομιλία, με την οποία θα γίνει ευρύτερα γνωστός, έκανε λόγο και για την πολιτική της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας και εστίασε σε τρεις επιλογές της: πρώτη το Νταβός και την κατάρρευση του δόγματος του μη διαλόγου με τη Τουρκία, δεύτερη στην απόσυρση του βέτο και στην κατάρρευση του μύθου ότι η τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση περνά από την Αθήνα και τρίτη στην εφαρμογή του δικαιώματος της Ελλάδας για τα δώδεκα μίλια. Και συνέχισε με το εξής  ερώτημα: «Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη τον Νοέμβριο του 1994, έτοιμη διπλωματικά, πολιτικά, οικονομικά, αμυντικά, ώστε να εξασκήσει το δικαίωμά της για την εφαρμογή των δώδεκα μιλίων στο Αιγαίο. Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα».

Ανέφερε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει  στην ακριβή της διάσταση το Τουρκικό πρόβλημα, ονοματίζοντας τη μήτρα της ανωμαλίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας: «Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης υπάρχει ένα πρόβλημα: Το τουρκικό πρόβλημα.Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες, και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Και το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες θα βρει τη σύγχρονη προέκτασή του η οποία θα είναι πως η  Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος θα ανήκει στους λαούς της».

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφερθεί αργότερα στη βεβαιότητά του ότι η συνθήκη των λαών δεν θα υπογραφεί στη Λωζάννη, στη Ζυρίχη, στο Λονδίνο, αλλά στο ελεύθερο Ντιγιαρμπακίρ και στην ελεύθερη Κερύνεια. Μετά την «ανακάλυψη» της ομιλίας σε χρόνο που ταυτίστηκε  με την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφέρει  τα εξής:

«Η ομιλία μου, που κυκλοφόρησε ευρέως στο Διαδίκτυο, έχει δύο πλευρές. Η μια πλευρά αφορά την πολιτική. Στην Ελλάδα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του ’80, έχουμε απομακρυνθεί από την πολιτική ως κατηγορία αναλυτική και, κύρια, ως κατηγορία πρόβλεψης. Η πολιτική είναι πρόβλεψη, η πολιτική είναι πρόλογος. Αυτή η εκτίμηση για την πολιτική ήταν πολύ συνειδητοποιημένη και στους κλασικούς Έλληνες, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που είναι ενεργός πολίτης – πολύ περισσότερο, σε αυτούς που θέλουν να έχουν ένα ρόλο στη διεύθυνση μιας χώρας.

Όλα αυτά τα χρόνια, πρότεινα έναν διαφορετικό δρόμο που οδηγούσε σε μια διαφορετική Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα, η οποία θα ανακτούσε τη θέση της στη Γεωγραφία και στην Ιστορία της περιοχής, και θα είχε ένα ρόλο στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια σφαίρα. Δυστυχώς, δεν υπήρξε η πολιτική ως πρόβλεψη. H πολιτική υπήρξε ως μικρή διαχείριση και κύρια πελατειακή ή, απλώς, ως διαμοιρασμός των δημόσιων εσόδων – μια πολιτική μικρών οριζόντων, ας το πούμε έτσι. Tον τελευταίο καιρό, ζούμε την πολιτική ως επίλογο και, μάλιστα, ως έναν παρακμιακό επίλογο. Η άλλη πλευρά, που έχει πολύ μεγάλη σημασία, είναι ότι αυτό το μικρό απόσπασμα προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στους νέους ανθρώπους (γιατί αυτοί βρίσκονται κυρίως στο Διαδίκτυο, και όχι οι προηγούμενες γενιές, οι οποίες έχουν μεγάλες ενοχές για το πώς φτάσαμε εδώ). Ενώ, λοιπόν, οι νέοι άνθρωποι επικεντρώνονται συνήθως σε ζητήματα που αφορούν τους καλλιτέχνες κ.λπ., εδώ επικεντρώνονται σε έναν πολιτικό λόγο. Αυτό είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα, γιατί αυτοί οι νέοι αναζητούν μια άλλη ερμηνεία για το πώς έφτασε η χώρα ως εδώ και σαφώς έναν άλλο ορίζοντα για τη χώρα και το μέλλον τους».

 

Η τομή στην ελληνική ταυτότητα και πολιτική

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη δεν ήταν απλώς μια εσωκομματική τοποθέτηση. Ήταν μια βαθιά πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανατομία της Ελλάδας εκείνης της εποχής, η οποία με το πέρασμα των χρόνων απέκτησε τις διαστάσεις που γνωρίζουμε σήμερα, λόγω της απόλυτης δικαίωσης. Για να καταλάβουμε ακόμη περισσότερο την αξία της, πρέπει πρώτα να δούμε και  το σχετικό πλαίσιο.

Το 4^ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έγινε τον Ιούνιο του 1996, λίγο μόλις καιρό μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και το κόμμα περνούσε στα χέρια του Κώστα Σημίτη  και η Ελλάδα έμπαινε στην εποχή του αποκαλούμενου «εκσυγχρονισμού». Μέσα σε αυτό το κλίμα ευφορίας (…), ο Χαραλαμπίδης ανέβηκε στο βήμα  και προέβλεψε την οικονομική και δομική κατάρρευση της Ελλάδας, διέγνωσε ότι η ανάπτυξη εκείνης της περιόδου ήταν «φούσκα», βασισμένη σε δανεικά, στην κατανάλωση και την υποβάθμιση- εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής, ενώ το σημείο που έμεινε στην ιστορία και προκαλεί δέος σήμερα είναι η χρονική ακρίβεια με την οποία προέβλεψε την κρίση.

 Είναι συγκλονιστική η  αναφορά στο 2010, στο έτος που η Ελλάδα μπήκε  στο πρώτο Μνημόνιο  και  ο  όρος «Γερμανικό Λάντερ», προμηνύοντας την οικονομική κηδεμονία από την Ευρωζώνη και κυρίως τη Γερμανία, επισημάνσεις οι οποίες  επιβεβαιώθηκαν απολύτως δεκατέσσερα  χρόνια αργότερα.

 Χρησιμοποίησε τον όρο «Τουρκομπαρόκ» για να περιγράψει το πολιτισμικό και κοινωνικό μοντέλο που  κυριαρχούσε τότε στην Ελλάδα. Έβλεπε μια χώρα που έχανε την παραγωγική της ταυτότητα, την αισθητική της και τις ιστορικές της ρίζες, για να υιοθετήσει έναν εύκολο, καταναλωτικό νεοπλουτισμό αναμειγμένο με την ανατολίτικη νωθρότητα και το πελατειακό κράτος. Κατήγγειλε ότι ο λεγόμενος «εκσυγχρονισμός» που ευαγγελιζόταν η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επιφανειακή διαχείριση κονδυλίων, χωρίς εθνικό όραμα και χωρίς βάση στην πραγματική οικονομία (γεωργία, βιομηχανία, παιδεία).

Ως βαθύς γνώστης της γεωπολιτικής και πρωτεργάτης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19^ης Μαίου ως ημέρας μνήμης, ο Μιχάλης  Χαραλαμπίδης επέκρινε σφοδρά την εξωτερική πολιτική της Αθήνας (ιδιαίτερα μετά την κρίση των Ιμίων που είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο του 1996) και ανέλυσε ότι η Ελλάδα κάνει το λάθος να τεμαχίζει την απειλή σε επιμέρους ζητήματα (ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Θράκη, Αιγαίο). Υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν είναι διμερές, αλλά δομικό: είναι το ίδιο το «Τουρκικό Πρόβλημα», δηλαδή ο επεκτατικός και αυταρχικός χαρακτήρας του τουρκικού κράτους. Για να αντιμετωπιστεί, πρότεινε μια επιθετική πολιτική ανάδειξης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων μέσα στην ίδια την Τουρκία (Κούρδοι ) και όχι μια πολιτική συνεχών υποχωρήσεων και κατευνασμού.

Η ομιλία ήταν επίσης μια σκληρή προειδοποίηση προς τη βάση του ΠΑΣΟΚ, αφού έβλεπε το κόμμα να μεταλλάσσεται από ένα ριζοσπαστικό, πατριωτικό κίνημα σε έναν ψυχρό, γραφειοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, αποκομμένο από τις ανάγκες του λαού.

Η ομιλία η οποία δεν άλλαξε  την Ελλάδα, αλλά έδειξε πως θα μπορούσε να είναι η πατρίδα μας….

Την ώρα που οι σύνεδροι και ειδικά οι ομάδες των μονομάχων που ήθελαν  την εξουσία στο φέουδο του ΠΑΣΟΚ, τη στιγμή που χιλιάδες  χειροκροτούσαν τις υποσχέσεις για το «ισχυρό ευρώ, το χρηματιστήριο και την Ελλάδα των έργων», ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, θα έπρεπε να ολοκληρώσει την ομιλία του γιατί είχε υπερβεί το χρόνο, ενώ αντιμετώπιζε και την ειρωνεία   από την τότε κομματική ελίτ. Και  όλα αυτά τη στιγμή που ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης «διάβασε» με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πορεία της χώρας…..

 Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να το επαναλάβουμε: ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν εξαργύρωσε ποτέ τις απόψεις του με θέσεις, ενώ αποχώρησε λίγα χρόνια μετά (το 1999) λόγω πολιτικών διαφωνιών  και παρέμεινε πιστός στις ιδέες του μέχρι το τέλος της ζωής του.

 Η ομιλία αυτή απέδειξε ότι η πραγματική πολιτική σκέψη πρέπει να βλέπει δεκαετίες μπροστά, συνδυάζοντας την οικονομία, την κοινωνιολογία και τη γεωπολιτική, αντί να εγκλωβίζεται στους επικοινωνιακούς κύκλους των επόμενων εκλογών. Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη το 1996 ήταν η ζωντανή απόδειξη ενός διαφορετικού πολιτικού και πρωτοπόρου διανοούμενου, ο οποίος προτίμησε να προειδοποιήσει για την καταστροφή παρά να εξαργυρώσει την θέση του  στο κόμμα. Τέλος, ας ευχηθούμε η    ομιλία αυτή να  προβληθεί, να γίνει ακόμη πιο γνωστή και  να αναλυθεί με σχετικές πανεπιστημιακές εργασίες  ως το κλασικό παράδειγμα πολιτικού λόγου της σύγχρονης Ελλάδας,  που  δικαιώθηκε απόλυτα από την ίδια την ιστορία….

  Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Δυο σεβντάδες (Αρμενίτσα)

 

Ταβερνιάρη φέρε κι έχω γούστο για να πιω κρασί

μια οκά απ’ τον καινούργιο μούστο που ρουφάς και συ

φέρε ρετσίνα φέρε κλαρίνα, φέρε σαντούρια και βιολιά

έχω μπελάδες έχω νταλκάδες πάλι θα πιάσω τα παλιά

 

Αγαπώ μιαν Αρμενίτσα που τη λένε Βαρτανούζ

και πονώ για τη Μαρίτσα κι έτσι έχω δυο καημούς

 

Δυο καρασεβντάδες πάλι έχω και τρελάθηκα

αγαπώ δυο κούκλες δεν αντέχω, μάνα μ’ χάθηκα

φέρε ρετσίνα φέρε κλαρίνα, φέρε σαντούρια και βιολιά

έχω μπελάδες έχω νταλκάδες πάλι θα πιάσω τα παλιά

 

Αγαπώ μιαν Αρμενίτσα που τη λένε Βαρτανούζ

και πονώ για τη Μαρίτσα κι έτσι έχω δυο καημούς

 

Ταβερνιάρη έλα κάνε κρίση να μου πεις και συ

πες μου δυο φωτιές μπορεί να σβήσει το καλό κρασί

φέρε ρετσίνα, φέρε κλαρίνα φέρε σαντούρια και βιολιά

έχω μπελάδες έχω νταλκάδες πάλι θα πιάσω τα παλιά

Οι θύρες

Κρούω και τούτη τη θύρα.

Ο σιωπηλός θυρωρός υποκλίνεται,

τραβώντας το μάνταλο πρόθυμος.

Και πίσω μου πάλιν ακούγεται

ο τελευταίος ασπασμός των θυρόφυλλων.

Κι' άλλη μια θύρα, κι' ακόμα μιαν άλλη.

Το ίδιο ανοίγονται πρόθυμα,

το ίδιο στριγγλίζει το μετάλλινο φίλημα.

Πόσες θύρες νάχω τάχα περάσει

στον απέραντο τούτο διάδρομο;

Πόσα φράγματα εγκάρσια,

στην επάλληλη διαδοχή τους,

έκλεισαν πίσω μου;

Οι γυμνοί τοίχοι παράλληλοι τρίβουν

την παγωμένη τους ράχη

στης ανοιχτής μου παλάμης το ψάξιμο.

Κρυώνω. Και χτυπώ την επόμενη θύρα.

Κρυώνω. Και χτυπώ την επόμενη.

«Τῷ κρούοντι ανοιγήσεται».

Όμως δεν αρκεί

της θύρας μονάχα το χτύπημα.

Δεν αρκεί του σιωπηλού θυρωρού

η πρόθυμη υπόκλιση.

Γιώργος Βαφόπουλος, "Το δάπεδο και άλλα ποιήματα",1951

Τσενεκίδου: «Γι' αυτούς τους λόγους είπα ΟΧΙ στον ΤΑΣΟΥΛΑ ως επίτιμο δημότη»

Νεοπαγανισμός: Μιά μορφή εκφυλιστικής μετάλλαξης της Μαρξιστικής ιδεολογίας!

 

του  Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου-Καθηγητού.

 

Η σύγχρονη παγκόσμια νεοπαγανιστική λαίλαπα χρήζει ιδιαίτερης επιστη­μονικής διερεύνησης. Η ορμή αυτού του παράδοξου (παρά)θρησκευτικού και σα­φέστατα αποκρυφιστικού φαινομένου προκαλεί κατάπληξη σε κάθε σκεπτό­μενο και προβληματιζόμενο άνθρωπο. Ερωτηματικά εγείρονται για το γεγονός ότι στην ανατολή του 21ου αιώνα, στην εποχή της πνευματικής (υποτίθεται) απε­λευθέρωσης και του ορθού λόγου, ευδοκι­μούν μορφές θρησκευτικού και πνευματι­κού πρωτογονισμού, με κύρια έκφανση τον παγανισμό.

Κατάπληξη επίσης προκαλεί το γεγο­νός ότι πρωτοπόροι του νεοπαγανιστικού κινήματος τυχαίνει να προέρχονται από πρώην μαρξιστικές τάξεις και μάλιστα πολλοί από αυτούς είχαν θητεύσει στην ανένταχτη αναρχική αριστερά! Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν υπάρχουν νεοπαγανιστές άλλων πολιτικοκοινωνι­κών ιδεολογιών. Αν πάρουμε για παρά­δειγμα την ελληνική πραγματικότητα θα διαπιστώσουμε πως οι εννέα στους δέκα παράγοντες των πολυπληθών νεοπαγανιστικών ομάδων προέρχονται από το χώρο της μαρξιστικής αριστεράς. Μέ­σα στα κείμενά τους, στα ποικιλώνυμα περιοδικά τους και στις δαιδαλώδεις ιστοσελίδες τους, αφήνουν να φανούν ολοκάθαρα τα μαρξιστικά τους κατάλοι­πα. Δεν είναι επίσης λίγοι εκείνοι, από τους «επώνυμους» της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, της «κουλτούρας» και του θεάματος, οι οποίοι ανήκουν (μάλ­λον ανήκαν) στη μαρξιστική ιδεολογία, και δηλώνουν άπροκάλυπτα θιασώτες του παγανισμού! Από άθεοι ιδεολόγοι μαρξιστές μεταλλάχτηκαν ξαφνικά σε θρήσκους, λάτρεις των παγανιστικών θεών!

Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη. Όποιος γνωρίζει ελάχιστα στοιχεία κοινωνιολο­γίας, ανθρωπολογίας και πολιτικής επι­στήμης μπορεί εύκολα να ερμηνεύσει τη σύγχρονη εκφυλιστική μετάλλαξη της μαρξιστικής ιδεολογίας σε νεοπαγανιστική θρησκευτικότητα και νεοειδωλολατρική μεταφυσική πίστη.

Θα περιττολογούσαμε αν αναφέραμε εδώ την χιλιοειπωμένη αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θρη­σκευτικό όν[1]. Δεν υπήρξε ποτέ κανένας απόλυτα άθεος, γιατί στην περίπτωση της αθεΐας, η θρησκευτικότητα βρίσκε­ται σε λανθάνουσα κατάσταση, τη θέση της οποίας έχει καταλάβει κάποια άλλη πίστη. Άλλωστε όπως είχε αποφανθεί ο μεγάλος ανθρωπολόγος J. Quatrefages «η αθεΐα τυγχάνει ανώμαλος και παθολο­γική κατάσταση της Ψυχής»[2]. Ο δυτι­κοευρωπαϊκός ορθολογισμός, του οποίου γνήσιο τέκνο υπήρξε ο μαρξισμός, δεν είναι τίποτε άλλο από υποκατάστατο με­ταφυσικής πίστης του νόθου δυτικοευρωπαϊκού «χριστιανισμού». Δε χρειάζεται πολλή σκέψη να καταλάβει κάποιος πως στον ορθολογιστικό παραλογισμό, την πίστη στο Θεό έχει πάρει η πίστη στο ανθρώπινο μυαλό. Τρανταχτό παράδειγμα η ίδρυση της θρησκείας του «Ορθού Λόγου» από τους «διαφωτιστές»-πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης!

Αλλά και ο μαρξισμός δρούσε στην ουσία ως βαθύτατη μεταφυσική πίστη. Ο Ν. Μπερντιάεφ είχε αποδείξει πως η μαρξιστική ιδεολογία «κατέχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας θρησκείας»[3]. Επίσης ο R. Aron αποκαλεί τον μαρξισμό «κοσμική θρησκεία»[4]. Η υλιστική ιδεολογία δεν ήταν τίποτε άλλο από αντίποδας πνευματικής πίστης. Η μαρξιστική πίστη στην «μοναδικότητα» της ύλης προέτρεχε παρασάγγες της πραγματικής επιστημονικής έρευνας για τη φύση της ύλης, η οποία, ως γνωστόν, δε μπόρε­σε να δώσει ως τώρα απάντηση τι είναι πραγματικά η ύλη! Η βαθύτατη πίστη στον ουτοπιστικό κομμουνιστικό «πα­ράδεισο» αγγίζει τα όρια ενός νοσηρού μεταφυσικού μεσσιανισμού. Τα κομμου­νιστικά κόμματα οργανώθηκαν πάνω σε σχήματα θρησκευτικά με ιεραρχικές δομές δίκην ιερατικών τάξεων. Ο γενι­κός γραμματέας είχε πάρει τη θέση του αρχιερέα - πάπα. Η Κεντρική Επιτροπή, τη σύνοδο των ιεραρχών. Τα κομματικά συνέδρια, τη θέση των οικουμενικών συ­νόδων. Οι αποφάσεις τους, τη θέση των θρησκευτικών δογμάτων. Τα μαρξιστικά συγγράμματα, τα ιερά βιβλία. Τα περιφε­ρειακά κομμουνιστικά κόμματα λειτουρ­γούσαν ως παπικές «νουτσιατούρες». Η αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων του κόμματος είναι αντιγραφή των με­σαιωνικών παπικών «ιερών εξετάσεων». Την προσκύνηση των ιερών λειψάνων αντικατέστησε η προσκύνηση της μού­μιας του Λένιν. Η δουλική προσήλωση στο κόμμα από τα στελέχη και τα μέλη και η εκτέλεση αποφάσεων χωρίς αν­τίρρηση και κριτική υποδηλώνει σαφώς θρησκευτική υποταγή. Μάλιστα ο Jules Monnerot αποκαλεί τον μαρξισμό: «Ισ­λάμ του 20ου αιώνος»[5]. Ας συγκρίνει, τέλος, κάποιος τη δομή της παναίρεσης των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» και αυτή των κομμουνιστικών κομμάτων και θα δει την απόλυτη ταύτισή τους.

Όμως, τόσο ο θεωρητικός μαρξισμός, όσο και ο εφαρμοσμένος στις κομμουνι­στικές χώρες, κατέρρευσε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κάτω από το βάρος των αφάνταστων πνευματικών, πολιτι­κών και κοινωνικών προβλημάτων που συσσώρευσε στην ανθρωπότητα. Επήλθε, σύμφωνα με τον νομπελίστα φυσικό W. Heisenberg «ο θάνατος της αυταπά­της»[6]. Οι λαοί που εγκατέλειψαν την εφαρμοσμένη μαρξιστική ιδεολογία βγή­καν ρακένδυτοι από αυτή. Το ίδιο και οι απανταχού της γης ιδεολόγοι μαρξιστές διαπίστωσαν ξαφνικά πως η μαρξιστική τους πίστη, η οποία είχε γι' αυτούς χαρακτήρα «μεταφυσικό», από κυρίαρχη ιδε­ολογία, τέθηκε στο περιθώριο και έγινε όνειδος, γιατί αποδείχτηκε περίτρανα πως όχι μόνο «επιστημονική» δεν ήταν, αλλά το αντίθετο, μια ουτοπία και το χει­ρότερο: μια βαθιά απάνθρωπη θεωρία και πρακτική, γνήσιο τέκνο του ατομοκεντρικού δυτικοευρωπαϊκού ορθολογισμού. Άλλωστε κατά τον Άρθουρ Κέσλαιρ ο μαρξισμός είναι «κράμα σκόπιμης απά­της και γνήσιας μανίας καταδιώξεως»[7].

Όλοι αυτοί οι πρώην μαρξιστές έμει­ναν «άστεγοι» ιδεολογικά. Βρέθηκαν ξαφ­νικά σε τρομερό οντολογικό κενό, γιατί η μαρξιστική ιδεολογία γέμιζε το κενό της έμφυτης θρησκευτικής τους πίστης. Αυτή ήταν γι' αυτούς, χωρίς να το αισθάνον­ται, η θρησκεία τους. Γι' αυτό ένοιωσαν άμεση την ανάγκη να γεμίσουν το τρομερό υπαρξιακό τους κενό. Η αφάνταστη αθεϊστική πλύση εγκεφάλου, που είχαν υποστεί για δεκαετίες ολόκληρες, τους εμπόδιζε να γίνουν χριστιανοί, γιατί μέσα από την αντιχριστιανική προπαγάνδα, ο Χριστιανισμός ήταν γι' αυτούς η «χει­ρότερη μορφή πνευματικής καταπίε­σης της ανθρωπότητας», το «χειρότερο όπιο των λαών».

Η προσοχή τους στράφηκε λοιπόν άλλού. Αναζήτησαν χώρο συγγενή με τις ιδεολογικές τους καταβολές. Υιοθέτησαν το «θρησκευτικό» υπόβαθρο των περιθωριακών κύκλων της Αμερικής και της Ευρώπης, δηλαδή τις φυσιολατρικές και φιλοπαγανιστικές προτιμήσεις των διαφόρων περιθωριακών ομάδων και των χίπις, οι οποίες λειτουργούσαν ως «επανάσταση» στο υποκριτικό πνευματικό και άδικο κοινωνικό κατεστημένο. Είναι γνωστές ήδη από τις δεκαετίες του 1960 και 1970 οι τοιούτου είδους καλλιέργειες στους κύκλους αυτούς, τις οποίες πήραν με τη σειρά τους από τους αμερικανούς και ευρωπαίους αποκρυφιστές.

Δεν θα πρέπει επίσης να λησμονούμε ότι στους κύκλους των ευρωπαίων αστών στους χρόνους του διαφωτισμού και αργότερα διαπιστώνουμε μια ισχυρή ροπή προς την φυσιολατρία και την αναγέννη­ση του αρχαίου παγανισμού. Είναι πια γνωστό πως μέσα από αυτό το φιλοπαγανιστικό κλίμα ξεπήδησε και ο ακραίος νεοπαγανισμός που είναι ο σατανισμός, με όλες τις παραλλαγές του. Το υπόβαθρο λοιπόν υπήρχε, το βρήκε έτοιμο ο καταρ­ρέων μαρξισμός. Μόνο που εδώ έχουμε τη «μεγάλη συνάντηση» των δίδυμων τέκνων του ευρωπαϊκού ορθολογισμού, του αστισμού και του μαρξισμού, σε κοι­νή «πνευματική τράπεζα», τον αποκρυφιστικό νεοπαγανισμό! Παρατηρούμε με έκπληξη σε ελληνικές παγανιστικές ομάδες, πρώην αδίστακτοι εχθροί, αστοί και μαρξιστές, να ντύνονται ομού χλαμύδες και να τελούν «εν ομονοία» και πλήρη σύμπνοια τις παγανιστικές τους τελετουργίες!

Η παγανιστική «θρησκευτικότητα» ικανοποιεί πλήρως τις υλιστικές και ευδαιμονιστικές καταβολές και τους οραματισμούς των αστομαρξιστών, γιατί δεν είναι και τόσο δύσκολο να είναι κάποιος παγανιστής στο θρήσκευμα. Όχι μόνο δε ζητά ο παγανισμός καμιά σοβαρή υποχρέωση από τους οπαδούς του, αλλά το αντίθετο δίνει απόλυτη ελευθερία στην ικανο­ποίηση κάθε ηδονιστικής απόλαυσης. Η θωπεία όλων των ταπεινών ορμέμφυτων είναι η κοινή συνισταμένη όλων ανεξαιρέ­τως των αρχαίων και νέων παγανιστικών θρησκευμάτων, τα οποία όλα έχουν τη δική τους «Αφροδίτη» και τον δικό τους «Βάκχο». Η ηθική, όπως έχει διαμορφω­θεί στο πανανθρώπινο και διαχρονικό σύ­στημα αξιών, βρίσκεται μακριά από την παγανιστική «ηθική», η οποία απορρέει από τα πρότυπα των διεφθαρμένων και ανήθικων θεοτήτων τους[8]. Η μαρξιστική επίσης «ηθική», όπως αυτή είναι κατα­γραμμένη στα κλασσικά μαρξιστικά βιβλία, και το χειρότερο, όπως βιώθηκε για εβδομήντα και πλέον χρόνια, όπου επικράτησε ο κομμουνισμός, δε διαφέρει ουσιαστικά από την παγανιστική «ηθική», αφού «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται».

Ο μαρξισμός μεταλλάχτηκε σε νεο­παγανισμό. Η μετάλλαξη ήταν εύκολη, γιατί η ουσία των δύο μεγεθών ήταν ίδια και μόνο ορισμένοι εξωτερικοί τύποι χρειάστηκε να τροποποιηθούν. Τη θέση της «κοσμικής θρησκείας» της μαρξι­στικής ιδεολογίας πήρε η παγανιστική ομάδα. Τη θέση της θεοποιημένης ύλης πήρε η θεοποιημένη φύση. Τη θέση του οράματος του «κομμουνιστικού παραδεί­σου» πήρε το δράμα του «πολυθεϊστικού παραδείσου», ο οποίος θα συντελεστεί όταν μπει στο περιθώριο ο «κακός» Χριστιανισμός. Τη θέση των θεωρητικών του μαρξισμού πήραν οι ιερείς, οι ιεροφάντες και οι μάντεις του παγανισμού. Τα μαρξιστικά δόγματα τα αντικατέστη­σαν τα βιβλία των «σοφών» αρχαίων και νέων παγανιστών. Την προσωπολατρία αντικατέστησε η προγονολατρεία και η αρχαιολαγνεία. Το ταξικό μαρξιστι­κό μίσος έγινε θρησκευτικό μίσος κατά του «δολοφονικού εβραιοχριστιανικού δόγματος» το οποίο, κατ' αυτούς, «αφού δολοφόνησε τους πατέρες, τους αρχαί­ους παγανιστές προγόνους, επικράτη­σε και εισήγαγε την ανθρωπότητα σε έναν δισχιλιετή μεσαίωνα». Διαβάζον­τας κάποιος δηλώσεις συγχρόνων φανα­τικών παγανιστών κατά των Χριστιανών, είναι σαν να μελετά αντιχριστιανικές με­γαλοστομίες των πρώιμων οκτωβριανών κομμουνιστών, οι οποίοι διατείνονταν ότι «θα διορθώσουν τα σφάλματα του Διοκλητιανού»[9]!

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πως οι πολυποίκιλες μορφές του κακού που υπάρχουν στον κόσμο και αντιστέκονται σθεναρά στην επικράτηση του αγίου θελήματος του Θεού, «ως εν ουρανώ και επί της γης» (Ματθ. 6, 9), είναι τα κεφάλια του ιδίου πολυκέφαλου θηρίου, όμοιου με τη Λερναία Ύδρα της ελληνικής μυθολογίας, της οποίας, στη θέση κάποιου κομμένου κεφαλιού της ξεφύτρωνε άλλο, το ίδιο επικίνδυνο με το προηγούμενο. Για μας, πατέρας και κα­θοδηγητής του κακού είναι ο διάβολος, ο οποίος σχηματίζει διάφορους -ισμούς, ως ομάδες κρούσης κατά της αγίας Εκκλησίας του Χριστού, στην προσπάθειά του να ματαιώσει το σχέδιο της σωτηρίας του κόσμου. Η εκφυλιστική μετάλλαξη του «άθεου» μαρξισμού σε νεοπαγανιστική θρησκευτική πίστη φανερώνει περίτρανα τον ισχυρισμό μας ότι ο νεοπαγανισμός είναι το νέο «κεφάλι» της σύγχρονης νοητής Λερναίας Ύδρας, που ακούει στο όνομα «Νέα Εποχή» και που φύτρωσε στη θέση του «κομμένου κεφαλιού», του μαρξισμού!

 

[1]Βλέπε: Πλούτ. Ηθικά, Προς Κωλώτην 31D-E.

[2] ΘΗΕ, τόμ. 6, στ. 537.

[3] Ν. Μπερντιάεφ, «Βασίλειο του Πνεύματος και Βα­σίλειο του Καίσαρος», μετ. Β. Τ. Γιούλτση, Θεσ/νίκη 1971, σελ. 147.

[4] Ν. Βασιλειάδη, «Το Λυκόφως του Μαρξισμού», Αθήνα 1981, σελ.179.

[5] J. Monnerot, «Sociology and psychology of Commu­nism» Boston 1953, σελ. 20.

[6] Ν. Βασιλειάδη, μνημ. έργο, σελ. 188.

[7]Ν. Βασιλειάδη, μν. έργ., σελ. 184.

[8] Βλ. M. Augee, “La Genie du paganisme”, Paris 1982.

[9] «Αντιθρησκευτικός», Ρωσικό περιοδικό, 1938.

Περιοδικό: Διάλογος, Τεύχος 53

Εὐχαριστοῦμε Κατερίνα

Εὐχαριστοῦμε Κατερίνα πού στήν σκοτεινή ἐποχή τήν ὁποῖα διανύουμε, ῥίχνεις δημιουργικό φῶς μιᾶς ἄλλης Ἑλλάδας ὅταν ὑπῇρχαν ἀκόμα ὄνειρα καί αἰσθήματα, μᾶς θυμίζεις τήν ἀξία τοῦ χαμόγελου, 

 

+Ἀπο.

Απίθανο σχόλιο για την πραγματικότητα την πολιτική στον ευρύ Ελλαδικό χώρο..φυσικά δεν ισχύει μόνο για τους νεόκοπους αριστερούς μα και τους μασόνους δεξιούς!

ΚΡΗΤΗ : ΑΚΙΝΘΕΙΑ 2026 24 και 25 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΑΦΙΈΡΩΜΑ

ΣΤΗΝ ΥΦΑΝΤΙΚΉ ΤΈΧΝΗ

ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΊΩΝ

«ΕΡΜΙΟΝΗ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ»

Χείμαρρος η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατά του σιχαμένου .. Τσίπρα

Γενοκτονία των Αρμενίων: Το χαστούκι του Ισραήλ στην Τουρκία

Η απόφαση του Ισραήλ να προχωρήσει στην επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας συνιστά τον απόλυτο διπλωματικό εφιάλτη για την Άγκυρα, υπενθυμίζοντας σε όλο τον πλανήτη πάνω σε ποια εγκλήματα χτίστηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος

Η ιστορική μνήμη έχει την τάση να επιστρέφει και να εκδικείται αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να τη διαγράψουν με απειλές και εκβιασμούς.

Το διπλωματικό και πολιτικό σκηνικό στη Μέση Ανατολή δονείται συθέμελα, καθώς το κράτος του Ισραήλ ετοιμάζεται να καταφέρει ένα καίριο, συντριπτικό πλήγμα στην καρδιά της τουρκικής προπαγάνδας. Ο υπουργός Εξωτερικών, Γκίντεον Σάαρ, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την Άγκυρα, ανακοινώνοντας την πρόθεσή του να φέρει προς επίσημη αναγνώριση στην Κνεσέτ τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Πρόκειται για μια κίνηση-ματ. Ο επικεφαλής της ισραηλινής διπλωματίας δεν μάσησε τα λόγια του, κάνοντας λόγο για ένα «ηθικό και ιστορικό καθήκον» απέναντι σε ένα έγκλημα που διέπραξε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τελευταία της χρόνια. Για δεκαετίες, η Τουρκία χρησιμοποιούσε το ειδικό γεωπολιτικό της βάρος για να εκφοβίσει όποιο κράτος τολμούσε να ψελλίσει τη λέξη «γενοκτονία». Αυτή η ασυλία φαίνεται πως λαμβάνει οριστικό τέλος.

Η οθωμανική βαρβαρότητα απέναντι στον χριστιανισμό

Το αφήγημα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που προσπαθεί να πουλήσει διεθνώς το προφίλ του δίκαιου ηγέτη και του προστάτη των καταπιεσμένων, καταρρέει μπροστά στην ιστορική πραγματικότητα. Η Γενοκτονία των Αρμενίων είναι η πιο σκοτεινή, ματωμένη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας, ένας συστηματικός αποκεφαλισμός των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Το τουρκικό κράτος θεμελιώθηκε πάνω στις σφαγές, τις πορείες θανάτου και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ψυχών, Αρμενίων, Ποντίων και Μικρασιατών.

Η δήλωση του Γκίντεον Σάαρ ότι πρέπει «να καταδικάσουμε με σαφήνεια κάθε άρνηση, υποβάθμιση ή διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας», αγγίζει τον πυρήνα της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας. Όσο κι αν το ισλαμικό κατεστημένο της Άγκυρας προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, τα γεγονότα είναι αμείλικτα. Η σφαγή των χριστιανών δεν παραγράφεται, όσο κι αν προσπαθούν να τη θάψουν κάτω από γεωστρατηγικά παζάρια.

Στριμωγμένη στα σχοινιά η Άγκυρα

Το Ισραήλ αποφάσισε να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια της Τουρκίας, επιλέγοντας το πιο ευαίσθητο νεύρο της. Σε μια περίοδο που η Άγκυρα εξάγει επιθετικότητα, στήνει προβοκάτσιες στην Ανατολική Μεσόγειο και υποθάλπει τον ακραίο ισλαμισμό, η υπενθύμιση του γενοκτονικού της παρελθόντος την απομονώνει διεθνώς.

Η αλήθεια είναι το ισχυρότερο όπλο απέναντι σε ένα κράτος-ταραχοποιό που θεωρεί την ύβριση και τον εκβιασμό ως μόνιμα εργαλεία εξωτερικής πολιτικής. Όταν οι θεσμοί των άλλων κρατών αρχίζουν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, το νεοοθωμανικό οικοδόμημα δείχνει την πραγματική, σαθρή του εικόνα.

Η απόφαση του Ισραήλ να προχωρήσει στην επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας συνιστά τον απόλυτο διπλωματικό εφιάλτη για την Άγκυρα, υπενθυμίζοντας σε όλο τον πλανήτη πάνω σε ποια εγκλήματα χτίστηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος

ΓΑΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ

Για πες μας ρε αδερφέ τι γίνεται με τους ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟΥΣ;

Γιατί η καρέτα-καρέτα είναι ο φυσικός εχθρός του λαγοκέφαλου. Τι συμβαίνει με τις τοξίνες και ποια είδη τρώνε τους γόνους

---

Για χρόνια ο λαγοκέφαλος θεωρούνταν ένας σχεδόν ανίκητος εισβολέας στις ελληνικές θάλασσες. Το τοξικό ψάρι που έφτασε στη Μεσόγειο από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της Διώρυγας του Σουέζ εξαπλώθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα, προκαλώντας ζημιές στα αλιευτικά εργαλεία, μειώνοντας πληθυσμούς ψαριών και δημιουργώντας ανησυχία ακόμη και για τη δημόσια υγεία λόγω της ισχυρής νευροτοξίνης που περιέχει σε περίπτωση που καταναλωθεί.

Κι όμως, η φύση φαίνεται πως έχει τρόπο να αντιδράσει.

Επιστημονικές έρευνες των τελευταίων ετών αποκάλυψαν ότι η θαλάσσια χελώνα καρέτα-καρέτα, ένα από τα πλέον προστατευόμενα είδη της Μεσογείου, τρέφεται με λαγοκέφαλους. Το εύρημα προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους επιστήμονες, καθώς ο λαγοκέφαλος διαθέτει δύο ισχυρούς μηχανισμούς άμυνας: φουσκώνει το σώμα του όταν απειλείται και περιέχει την εξαιρετικά επικίνδυνη τετροδοτοξίνη.

Παρά τα εμπόδια αυτά, οι καρέτα-καρέτα φαίνεται ότι μπορούν να τον καταναλώσουν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα.

Ο λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus) θεωρείται ένα από τα πιο επιθετικά είδη που έχουν εισβάλει στις ελληνικές θάλασσες.

Ο εισβολέας που άλλαξε τη Μεσόγειο

Ο λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus) εμφανίστηκε στη Μεσόγειο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και σήμερα συναντάται σχεδόν σε όλες τις ελληνικές θάλασσες. Το μήκος του μπορεί να ξεπεράσει το ένα μέτρο, ενώ τα χαρακτηριστικά δόντια του λειτουργούν σαν κοφτερές πένσες που σπάνε όστρακα, καβούρια αλλά και αλιευτικά δίχτυα.

Οι ψαράδες τον θεωρούν έναν από τους σημαντικότερους εχθρούς τους. Σε πολλές περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου καταστρέφει αλιεύματα πριν ακόμη ανασυρθούν τα δίχτυα, ενώ η παρουσία του έχει επηρεάσει την ισορροπία πολλών θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι ότι απειλεί θαλάσσια είδη που έχουν επιβιώσει επί χιλιάδες χρόνια στη μεσόγειο θάλασσα. Οι ισορροπίες ανατρέπονται δραματικά γρήγορα.

Η χελώνα που δεν φοβάται τον λαγοκέφαλο

Η καρέτα-καρέτα (Caretta caretta) είναι γνωστή για τα πανίσχυρα σαγόνια της. Η διατροφή της περιλαμβάνει καβούρια, αχινούς, δίθυρα μαλάκια και άλλους οργανισμούς με σκληρό κέλυφος.

Όταν οι επιστήμονες εξέτασαν το περιεχόμενο στομαχιών νεκρών χελωνών που είχαν ξεβραστεί στις ακτές της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου, εντόπισαν υπολείμματα λαγοκέφαλων, ακόμη και μεγάλων.

Το εύρημα αποτέλεσε την πρώτη σαφή απόδειξη ότι οι χελώνες όχι μόνο επιτίθενται στους λαγοκέφαλους αλλά τους καταναλώνουν συστηματικά.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η καρέτα-καρέτα διαθέτει φυσική ανθεκτικότητα στις τοξίνες ή μηχανισμούς που της επιτρέπουν να διαχειρίζεται τις ποσότητες τετροδοτοξίνης που προσλαμβάνει. Το ζήτημα εξακολουθεί να μελετάται, ωστόσο η οικολογική σημασία της ανακάλυψης είναι μεγάλη.

Οι ισχυρές γνάθοι της καρέτα-καρέτα της επιτρέπουν να συνθλίβει σκληρά κελύφη αλλά και να αντιμετωπίζει τον λαγοκέφαλο.

Ελληνικές θάλασσες, ελληνικές χελώνες

Η Ελλάδα φιλοξενεί μερικούς από τους σημαντικότερους πληθυσμούς καρέτα-καρέτα στη Μεσόγειο. Οι παραλίες ωοτοκίας της Ζακύνθου, του Κυπαρισσιακού Κόλπου, της Κρήτης και της Πελοποννήσου αποτελούν κρίσιμα καταφύγια για το είδος.

Η προστασία αυτών των περιοχών είχε μέχρι σήμερα ως βασικό στόχο τη διάσωση ενός απειλούμενου ζώου. Τα νέα επιστημονικά δεδομένα προσθέτουν μία ακόμη διάσταση: η διατήρηση των πληθυσμών της καρέτα-καρέτα ίσως βοηθά και στον φυσικό έλεγχο ενός από τα πιο προβληματικά ξενικά είδη της Μεσογείου.

Με άλλα λόγια, η χελώνα που προστατεύεται εδώ και δεκαετίες από περιβαλλοντικές οργανώσεις και κρατικούς φορείς μπορεί να λειτουργεί ταυτόχρονα και ως φυσικός σύμμαχος των ελληνικών θαλασσών.

Η φύση δίνει τη δική της απάντηση

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η καρέτα-καρέτα δεν πρόκειται από μόνη της να εξαλείψει τον λαγοκέφαλο. Οι πληθυσμοί του εισβολέα, είναι ήδη τεράστιοι και η αναπαραγωγή του ιδιαίτερα γρήγορη. Γεννά 780 αυγά ανα γραμμάριο του βάρους του. Αυτό σημαίνει ότι γεννά εκατομμύρια αυγά εκ των οποίων επιβιώνει ένα μεγάλο ποσοστό καθώς οι γόνοι του λαγοκέφαλου, είναι τροφή για τις ζαργάνες, τους λούτσους, τις παλαμίδες και τα μαγιάτικα. Γι αυτό και τα κράτη επιδοτούν τους ψαράδες, να πιάνουν λαγοκέφαλους, κυρίως την περίοδο της αναπαραγωγής.

Ωστόσο, η ανακάλυψη ότι ένας φυσικός θηρευτής έχει ήδη προσαρμοστεί και αξιοποιεί τον λαγοκέφαλο ως τροφή αποτελεί μία από τις πιο αισιόδοξες ειδήσεις για το θαλάσσιο περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου.

Ίσως τελικά ο πραγματικός φρουρός των ελληνικών θαλασσών να μην είναι κάποιο μεγάλο αρπακτικό ψάρι, αλλά μια θαλάσσια χελώνα που εδώ και εκατομμύρια χρόνια διασχίζει αθόρυβα το Αιγαίο και το Ιόνιο. 

πηγή 

Η πνευματική κρίση!

Η παρατηρούμενη σε όλο τον κόσμο πνευματική κρίση άραγε δεν είναι προετοιμασία προς μία νέα μεγάλη αναγέννηση; Και αυτό είναι δυνατόν να έλθει σαν ισχυρή πλημμύρα, σαν εκτυφλωτική αστραπή στο σκότος του μεσονυκτίου.

Όσιος Σωφρόνιος  ο Οικουμενικός Αγιορείτης του Έσσεξ.

(☩ 11 Ιουλίου 1993)

Χριστιανικές ομολογίες της Δύσης σε βαθιά κρίση;

 

Του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Στεφόπουλου  εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών  Ιστιαίας Ευβοίας

Μετά από μακρό χρονικό διάστημα αποχής ή υποτονικής παρουσίας στο χώρο της ποιμαντικής κατά των αιρέσεων λόγω της ασθενείας και πρόσφατα της κοιμήσεως του εκλεκτού εν Χριστώ αδελφού και στυλοβάτη της ενοριακής μας ιστοσελίδας (entaksis.gr), μακαριστού Κωνσταντίνου Ναυπλιώτη, συνεχίζουμε την προσπάθειά μας.

Με τη χάρη του Χριστού μας, τις πρεσβείες των Αγίων Αρχαγγέλων και την ευλογία και τις πατρικές ευχές του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Χαλκίδος κ.κ. Χρυσοστόμου αλλά και με πλήρη συναίσθηση ότι το έργο του μακαριστού δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συνεχιστεί και να αντιγραφεί, θα προσπαθήσουμε , τιμώντας τη μνήμη του, να ανταποκριθούμε κατά το δυνατό στις απαιτήσεις των καιρών μας.

Αρχή κάνουμε με το παρόν κείμενο το οποίο και αφιερώνουμε στον μακαριστό Κωνσταντίνο Ναυπλιώτη.

Από καιρό παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στο χώρο των διαφόρων χριστιανικών ομολογιών και ιδίως των προτεσταντικών – μελών ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το Γραφείο Αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σχετικό άρθρο το οποίο αποτέλεσε το έναυσμα γιά μιά ακόμη σύντομη έρευνα που , βεβαίως, επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της αντιαιρετικής ομάδας στον Πειραιά.

Συγκεκριμένα, στο μπλόγκ aktines (16/6/2026) και σύμφωνα με το παραπάνω γραφείο της Ι. Μ. Πειραιώς, η δυτική χριστιανοσύνη και ειδικά η Παπική “Εκκλησία” πάσχει από τα συμπτώματα της πλήρους εκκοσμίκευσης. Αντιμετωπίζουν έντονα φαινόμενα όπως οικονομική συρρίκνωση , αδυναμία συντήρησης κτιριακών εγκαταστάσεων, πωλήσεις αιθουσών και μετατροπή τους σε “άλλες” χρήσεις, έλλειψη παστόρων και “κληρικών”.

Αναφέρει, μάλιστα, ως παράδειγμα τις πρόσφατες εκδηλώσεις “Γερμανικές Καθολικές Ημέρες στο Βίρτσμπουργκ” όπου κυριάρχησαν συζητήσεις σχετικά με την woke ατζέντα, την κλιματική κρίση , την “απειλούμενη” δημοκρατία, τις έμφυλες ταυτότητες , το φαινόμενο των queer, των πολύχρωμων “οικογενειών” ως “νέων μορφών οικογενειακής συγκρότησης που αποκλίνουν απόλυτα από την παραδοσιακή χριστιανική αντίληψη περί γάμου και οικογένειας”. Τέλος, ως μη όφειλαν, παρουσίασαν την Αγία Γραφή ως “βιβλίο ενδυνάμωσης για queer άτομα”!

Η κατάσταση , όμως, δεν είναι καλύτερη και σε προτεσταντικές ομολογίες της Δύσης, μέλη ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Καθώς διαβάζουμε σε άρθρα του christianpost.com (22/4/2026 by Jon Brown) εξελέγη μέλος του Κογκρέσσου στις ΗΠΑ το πρώτο τρανς μέλος του.

Ο Τιμ McBride , ως Sarah McBride πλέον , δηλώνει “Πρεσβυτεριανός πρεσβύτερος” και χειροτονημένη από την “Εκκλησία” Universal Life , η οποία προσφέρει “χειροτονίες” στους ενδιαφερόμενους μέσω ταχυδρομείου!!!

Μάλιστα, ο πρώην Tim δήλωσε πως “είμαι χειροτονημένη αλλά μπορώ επίσης να τελέσω τη “Θεία Κοινωνία” “.

Ο McBride έλαβε, σύμφωνα με την ιστοσελίδα , θερμή αναγνώριση από την επίσημη Πρεσβυτεριανή “Εκκλησία” των ΗΠΑ (PC) που συμμετέχει ως Προτεσταντική Μεταρρυθμισμένη στο ΠΣΕ – και αναγνωρίζει τον γάμο των ομοφυλόφιλων (2015) και την χειροτονία των ΛΟΑΤΚΙ+ (2011).

Μιά ακόμη ένδειξη της ηθικής κατάπτωσης της δυτικής χριστιανοσύνης αποτελεί και ο νεοφανής όρος Affirming Churches.

Γίνεται, δηλαδή, εσκεμμένα διαχωρισμός μεταξύ “Εκκλησιών” συμπεριληπτικών και μή όσον αφορά στην αντιμετώπιση των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Έτσι, κάποιες χριστιανικές κοινότητες ως “Affirmative churches” , παρέχουν πλήρη ισότητα , αποδοχή και υποστήριξη που φτάνει μέχρι και τη “χειροτονία” ιερέων και παστόρων ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, όπως γιά παράδειγμα οι :

United Church of Canada

United Church of Christ

Ευαγγελική Λουθηρανική

που αποτελούν και ιδρυτικά μέλη του ΠΣΕ.

Όσο κι αν υπερασπίζονται , όμως, την νεοφανή “συμπερίληψη” και τα δικαιώματα, στην πραγματικότητα αδυνατούν να δώσουν νόημα ζωής σε χιλιάδες ανθρώπους που τις εγκαταλείπουν ψάχνοντας τελικά κάτι άλλο.

Απόδειξη αυτής της τάσης εγκατάλειψης των ευκτηρίων οίκων τους βρίσκει κανείς με μιά σύντομη έρευνα στο google, με τη βοήθεια της ΑΙ.

Συγκεκριμένα, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουμε τα παραπάνω, πληροφορούμαστε ότι όντως στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ανθούν οι αγοραπωλησίες ναών, παρεκκλησίων και μοναστηριών του Παπισμού και Προτεσταντισμού .

Πωλούνται λόγω έλλειψης κληρικών, υψηλού κόστους συντήρησης των κτιρίων και κυρίως λόγω ραγδαίας μείωσης του εκκλησιάσματος , ναοί και μοναστήρια αφού πρώτα υποστούν τη διαδικασία της “αποϊεροποίησης” σε ιδιώτες που τους μετατρέπουν σε ιδιωτικές πολυτελείς κατοικίες, πολιτιστικά κέντρα, μπουτίκ, ξενοδοχεία, γραφεία, καφετέριες, κλπ.

Στη Γαλλία ως το 2030 το 10% των κτιρίων αυτών αναμένεται να έχει πωληθεί.

Στη Γερμανία 611 παπικές “εκκλησίες” έκλεισαν.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο δεκάδες ακίνητα των Αγγλικανών πωλούνται ετησίως.

Ανάλογα προβλήματα δε παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες.

Στον αντίποδα όλης αυτής της παρακμής ανθεί και ολοένα και πιό πολύ ανδρώνεται ,ειδικά στις ΗΠΑ , ένα νέο κύμα μεταστροφών στην Ορθοδοξία, κυρίως από τον κατακερματισμένο και χρεωκοπημένο από κάθε άποψη Προτεσταντισμό, γνωστό ως “orthobros”.

Δηλαδή “orthodox brothers”.

Πιο συχνά αφορά σε νεαρούς άντρες που αναζητούν το όντως διαφορετικό. Όπου διαφορετικότητα εννοείται η μη ταύτιση με την κενότητα, τον μηδενισμό, την σχετικοποίηση των χριστιανικών αξιών, την προσαρμογή των αληθειών και αιωνόβιων εκκλησιαστικών παραδόσεων σε νέα ,επιβληθέντα άνευ αποχρώντος λόγου και ανάγκης, κοινωνικά δεδομένα.

Με άλλα λόγια κουράστηκαν οι νέοι αυτοί με την υποκουλτούρα της woke ατζέντας , την συμπερίληψη και τα μονόπλευρα και ποτέ αμφίδρομα ανθρώπινα δικαιώματα.
Οι άνθρωποι αυτοί έλκονται , όπως φαίνεται , από την σταθερότητα της πίστης, την ολοκληρωμένη αλήθεια και εγκυρότητα των δογμάτων, τον βυζαντινό χαρακτήρα της λατρείας, την ασκητική ησυχαστική πατερική παράδοση.

Από την ιστοσελίδα orthodoxostypos.gr (5/12/2024) επιλέγουμε ένα σημαντικό στοιχείο πρόσφατης έρευνας. Στις ορθόδοξες ενορίες των ΗΠΑ σημειώθηκε αύξηση 78% των προσηλύτων με την συντριπτική πλειοψηφία νέων ανδρών.

Σε άλλο άρθρο που αναδημοσιεύσαμε  λόγος έγινε γιά μιά άλλη περιοχή της γης, την μουσουλμανική Τουρκία όπου ένας Τούρκος και δεν είναι ο μόνος, βρήκε την αλήθεια στην Ορθοδοξία και βαπτίσθηκε .(ΕΔΩ)  Ποιός ξέρει πόσοι άλλοι άνθρωποι από όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη της υφηλίου θέλγονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Την μόνη αληθινή Εκκλησία.

Μιά Εκκλησία που παρα τα λάθη, τις αδυναμίες και ελλείψεις των μελών της, των μελών του Σώματος του Χριστού , συνεχίζει να λάμπει ως άλλος φάρος και να δείχνει προς τη μόνη σωτήριο κατεύθυνση.

❝ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

Μια αινιγματική φράση του εξαψάλμου

❝ προσελογίσθην μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον·

ἐγενήθην ὡς ἄνθρωπος ἀβοήθητος ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

(Ψαλ. 87,5)

(μετάφρ.)

«Λογίστηκα μαζι με αυτούς που κατεβαινουν στον λάκκο

Έγινα αβοήθητος, ελεύθερος μέσα στους νεκρούς»

 

 

 

Δύο εικόνες σε έναν στίχο:

«Καταβαίνοντες εἰς λάκκον»

Ο λάκκος — το στεγνό πηγάδι, ο βόθρος χωρίς νερό — είναι κλασική εβραϊκή εικόνα για τον Άδη και τον θάνατο, που απαντά κατ' επανάληψη στους Ψαλμούς, στον Ησαΐα, στον Ιεζεκιήλ. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του λάκκου αντί για κάποια άλλη εικόνα θανάτου: ο λάκκος είναι τόπος απόλυτης αφωνίας και ερημιάς. Και αυτό μοιάζει με ρητορικό όπλο του ψαλμωδού προς τον Θεό: λίγους στίχους αργότερα ρωτάει τον Θεό : ❝ μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σου; ❞ (87,11)

Δεν μπορώ να σε δοξολογήσω από τον λάκκο, άρα: κάνε κάτι τώρα, όσο ακόμα είμαι εδώ....

«Ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος»

Εδώ κρύβεται ένα μικρό αριστούργημα. Ενώ στην ελληνική μας αντίληψη, η ελευθερία είναι αγαθό, στο εβραϊκό πρωτότυπο η μεταφραζόμενη ως «ελεύθερος» λέξη chofshi (חָפְשִׁי) έχει πολύ πιο συγκεκριμένο νομικό περιεχόμενο: είναι ο «απελεύθερος», ο δούλος που απελευθερώθηκε — αυτός που έπαυσε να ανήκει στον κύριό του, που η σχέση του μαζί του διακόπηκε.

Σε μια γλώσσα και σκέψη όπου η φράση «δούλος του Θεού» δηλώνει σχέση εξάρτησης και αφοσίωσης προς τον Θεό, το «ἐλεύθερος ἐν νεκροῖς» στην πραγματικότητα δεν είναι ελευθερία αλλά εγκατάλειψη.

Ο νεκρός είναι «ελεύθερος» επειδή

✻ έχει αποδεσμευτεί από τον κύριό του, τον Θεό.

✻ έχει πάψει να είναι υπό την κηδεμονία Του.

✻ βρίσκεται εκτός σχέσης, εκτός φροντίδας, εκτός ιστορίας.

Είναι η πιο σκοτεινή μορφή «ελευθερίας» που μπορεί να φανταστεί ο ψαλμωδός. Και οι Εβδομήκοντα αποδίδοντας τη λέξη "ἐλεύθερος" κράτησαν ακέραιο το παράδοξο στα Ελληνικά.

Ο σκοτεινός ψαλμός και η λαμπρή ανατροπή

Ο Ψαλμός 87 είναι ίσως ο μοναδικός ψαλμός του Ψαλτηρίου που μοιάζει να μην έχει τη συνηθισμένη ανατροπή (‟Κύριε γιατί με άφησες; --> Κύριε, σε ευχαριστώ που δεν με άφησες”). Δεν έχει φως στο τέλος. Τελειώνει στο σκοτάδι, με την τελευταία λέξη να είναι μοναξιά ❝ ἐμάκρυνας ἀπ᾿ ἐμοῦ φίλον καὶ πλησίον ❞ (87,19).

Αλλά ο ψαλμός βρήκε την ανατροπή του στην υμνογραφία. Η Εκκλησία πήρε την ίδια ακριβώς φράση και την εφήρμοσε, σε διάφορους ύμνους, στο ίδιο το πρόσωπό του αναστάντος Χριστού.

❝ Ἀνέστη ὁ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος,

καὶ παρέχει τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος. ❞

❝ Νίκην ἔχων Χριστέ, τὴν κατὰ τοῦ ᾍδου,

ἐν τῷ Σταυρῷ ἀνῆλθες,

ἵνα τοὺς ἐν σκότει θανάτου καθημένους,

συναναστήσῃς σεαυτῷ, ὁ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

Έτσι, η πιο σκοτεινή ίσως φράση του Ψαλτηρίου έγινε τίτλος θριάμβου.

Ο Δαβίδ έλεγε: «βρίσκομαι στον Άδη, εκεί που ο Θεός δεν φτάνει».

Ο υμνογράφος απαντά: «εκεί τελικά έφτασε — αλλά ο Άδης δεν τον κράτησε». Έγινε «ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος», δηλαδή: αναστημένος.