Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2020

Λεμεσού Αθανάσιος :Ο Άγγελος της Αμερικής Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

O Πανιερώτατος Λεμεσού π. Αθανάσιος ομιλεί για τον οσιότατο Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας (Φιλοθεΐτη). Περιγράφει τις εμπειρίες που είχε μαζί του και πάρα πολλά θαυμαστά γεγονότα. 

 

Σύντομο βιογραφικό γέροντος Εφραίμ Αριζόνας 

Ο Γέροντας Εφραίμ γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1928 στον Βόλο ως Ιωάννης Μωραΐτης. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη φτώχεια, βοηθώντας τον πατέρα του στην εργασία του, αλλά πάντα ακολουθούσε το ευσεβές παράδειγμα της μητέρας του (η οποία έγινε αργότερα μοναχή με το όνομα Θεοφανώ). Σε ηλικία 14 χρονών άρχισε να λαχταρά τον μοναχισμό, αλλά δεν πήρε ευλογία από τον πνευματικό να πάει στο Άγιο Όρος έως ότου έγινε 19 χρονών. 

 Με την άφιξη του στο Άγιο Όρος, στις 26 Σεπτεμβρίου 1947, πήγε κατευθείαν στον γέροντα Ιωσήφ (Ησυχαστή), στη σπηλιά του Τιμίου Προδρόμου, ο οποίος τον αποδέχτηκε στην αδελφότητα του, και έκανε την κουρά του 9 μήνες αργότερα το 1948 με το όνομα Εφραίμ. Από υπακοή στο γέροντά του, ο μοναχός Εφραίμ χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας. Η ζωή στην αδελφότητα του γέροντος Ιωσήφ ήταν πολύ αυστηρή και ασκητική. Μετά την κοίμηση του γέροντος Ιωσήφ το 1959, συγκεντρώθηκαν αρκετοί μοναχοί γύρω από γέροντα Εφραίμ που τον είχαν ως πνευματικό πατέρα. 

 Το 1973 η αδελφότητά του μετακόμισε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου όπου έγινε και ηγούμενός της. Λόγω της φήμης του γέροντος Εφραίμ, η μοναστική αδελφότητα μεγάλωσε γρήγορα. Του ζητήθηκε από την επιστασία του Αγίου Όρου, να αναβιώσει και να επανδρώσει πολλά μοναστήρια στο Άγιο Όρος τα οποία έπασχαν από λειψανδρία, όπως του Ξηροποτάμου, Κωνσταμονίτου και Καρακάλλου. Αυτά τα μοναστήρια είναι κάτω από την πνευματική του καθοδήγηση μέχρι και σήμερα. Επίσης υπάρχουν πολλά άλλα μοναστήρια στην Ελλάδα κάτω από την πνευματική καθοδήγηση του γέροντος Εφραίμ, όπως η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στις Σέρρες, της Παναγίας της Οδηγήτριας στην Πορταριά (Βόλος) και αυτό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, πρώην μετόχι της Φιλοθέου, στη νήσο της Θάσου. Το 1979 έφθασε στον Καναδά για λόγους υγείας. 

 Ο π. Εφραίμ, μόλις έφθασε στον Καναδά και άρχισε τις εξετάσεις στους γιατρούς, συγχρόνως άρχισε να εξομολογεί, να νουθετεί και να διδάσκει τους απόδημους Έλληνες. Η ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, από τον Καναδά εξαπλώθηκε στις Η.Π.Α. Έκτοτε οι επισκέψεις συνεχίσθηκαν και η ποιμαντική προσφορά του όλο και αυξανόταν. Τότε σιγά-σιγά άρχισε να καλλιεργείται η σκέψη να ιδρυθεί μοναστήρι στην Αμερική, ώστε ο απόδημος ελληνισμός να έχει μια μόνιμη βάση πνευματικού ανεφοδιασμού. Πράγματι άρχισαν ενέργειες και ιδρύθηκαν στην αρχή δύο μοναστήρια, το ένα στο Μόντρεαλ του Καναδά και το άλλο στο Πίτσμπουργκ των Η.Π.Α. Έγινε συνέχεια με την ίδρυση και άλλων μοναστηριών, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν πλέον των 20 μοναστηριών στην Αμερική. Συνέχισε να είναι πνευματικός πατέρας ιερών μονών στο Άγιο Όρος και 8 γυναικείων μοναστηριών σε όλη την Ελλάδα, αλλά καθώς δεν ήταν πρακτικό να είναι ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, καθώς έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Βόρεια Αμερική, παραιτήθηκε το 1990. Επίσης έχει κατασκευάσει ένα γηροκομείο. 

Ο μακάριος Γέροντας Εφραίμ εκοιμήθη εν Κυρίω στις 8 Δεκεμβρίου του 2019 στην Μονή αγίου Αντωνίου Αριζόνας, πλήρης ημερών, μετά από αγώνα που έδινε με την ασθένεια τα τελευταία χρόνια. Όλη την προηγούμενη ημέρα ήταν διαυγής όπου και κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων. Την επόμενη ημέρα το πρωί οι νοσοκόμοι βρήκαν, στις 09.00 το πρωί τον γέροντα σε σχεδόν όρθια στάση να έχει παραδώσει το πνεύμα του. Η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 2020 στην Μονή του αγίου Αντωνίου Αριζόνας, τη παρουσία πλήθος κόσμου από όλο τον ορθόδοξο κόσμο.

Ένα απερίγραπτο παραλήρημα «ορθοδόξου» επισκόπου…


Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας, Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

      Και ήρθε η στιγμή για τη φρικώδη ψευτοθεολογία της μάσκας και της…ζακέτας να βρει την κορύφωση ίσως του εωσφορικού της παραληρήματος. Διαβάστε πιο κάτω (όσο αντέξετε, γιατί πραγματικά είναι πολύ δύσκολο) τι…ποιμαντικές συστάσεις δίνουν κάποιοι δύσμοιροι - φερόμενοι ως πνευματικοί ποιμένες - στο ταλαίπωρο λογικό ποίμνιο που είχε την τραγική δυστυχία να πέσει στα χέρια τους. 

Σταχυολογώντας μόνο κάποια: πλήρης δικαίωση του κλεισίματος των εκκλησιών ως αναγκαίου μέτρου, υποταγή και τυφλή υπακοή στους «ειδικούς» και στο κράτος, ευγνωμοσύνη στο καθεστώς για τις υποχωρήσεις που μας έκανε λόγω των Χριστουγέννων, ανάγκη ευλαβικής τήρησης των εντολών του, ύμνοι στο εμβόλιο ως δώρο του Θεού, οδηγίες επί οδηγιών για το πώς θα λειτουργούν (και θα αερίζονται) οι ναοί για να μην αρρωστήσουμε, συνεχής επίθεση (με ειρωνίες αλλά μέχρι και συγκεκαλυμμένες απειλές) προς τους ακραίους που επιμένουν να μην υποχωρούν τυφλά στην…αυθεντία των ποιμένων (και που κατονομάζονται ως υβριστές του Χριστού αλλά και υπηρέτες και του διαβόλου), πλήθος διαβεβαιώσεων του τύπου «δεν χρειάζεται να ασπαζόμαστε την εικόνα και τα χέρια των ιερέων αυτό το διάστημα, αρκεί η υπόκλιση της κεφαλής» και φυσικά μανιασμένη επίθεση σε όλη τη…συνωμοσιολογική πτέρυγα, με πλήρη ανάπτυξη όλης της νεοβαρλααμικής απόνοιας και τη νεοεικονομαχικής φρίκης των ημερών, με μπόλικη φυσικά γαρνιτούρα από ψευτοθεολογικές σοφιστείες και παρερμηνευμένα χωρία από την Αγία Γραφή.

      Ας μη μείνουμε όμως μόνο στα προεόρτια και ας δούμε αναλυτικά όλη σχεδόν την ποιμαντορική εγκύκλιο που απηύθυνε στους πιστούς της μητρόπολής του ο Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος στις 20 Δεκεμβρίου και ενόψει του Δωδεκαημέρου. Γιατί με όση ακρίβεια κι αν τα μεταφέρουμε εμείς, καμία περιγραφή δεν μπορεί να γγίσει καν την απολύτως εφιαλτική πραγματικότητα.

      Η αρχή λοιπόν γίνεται με κήρυγμα φόβου, αλλά και ευπείθειας στους ειδικούς, μαζί με τη διαβεβαίωση ότι μόνο η επιστήμη μπορεί να νικήσει τον «αόρατο εχθρό» (περί Χριστού φυσικά, του μόνου νικητή του θανάτου,  ούτε καν νύξη):

     «Είναι γνωστό πλέον σε όλους μας ότι περνάμε μια πρωτόγνωρη κρίση με την επέλευση του COVID-19. Τίποτα δεν θυμίζει τα περσινά Χριστούγεννα. Όλα είναι διαφορετικά. Ο αόρατος ιός γυρίζει παντού, εμπαίζει και διαλύει τις βεβαιότητες, τα σχέδια, τα προγράμματά μας. Σκορπάει τον φόβο, τον πόνο και αυτόν ακόμα τον θάνατο. Η επιστημονική κοινότητα μας καλεί σε εγρήγορση, είναι το μόνο όπλο που έχουμε  αυτή την στιγμή για να καταπολεμηθεί αυτός ο ύπουλος εχθρός. Από την πρώτη στιγμή κατανοήσαμε την επικινδυνότητα του, ενημερωθήκαμε όσο καλύτερα γινόταν και γι αυτό συνταχθήκαμε με τις προτροπές της επιστημονικής κοινότητας, τις επιταγές της πολιτείας και της Ιεράς Συνόδου».

      Αναγκαίο μέτρο το κλείσιμο των εκκλησιών - κάναμε ό,τι μπορούσαμε ως Εκκλησία για να πείσουμε τον κόσμο ως προς την αναγκαιότητα των μέτρων:

      «Ζήσαμε κάτι πρωτόγνωρο στην ζωή μας: Το κλείσιμο των εκκλησιών. Μέτρο σκληρό, αβάσταχτο ίσως, αλλά στην προκείμενη περίπτωση αναγκαίο. Ίσως το επέτρεψε ο Θεός για τις αμαρτίες μας, όπως έλεγε ο Άγιος Λουκάς για την εποχή του. Υπάρχει βέβαια τεράστια διαφορά. Τότε το κλείσιμο των ναών έγινε με σκοπό την εξαφάνιση της εκκλησίας. Τώρα το μέτρο είναι προσωρινό, με σκοπό να διαφυλαχθεί η δημόσια υγεία, γιατί ως γνωστόν ο συγχρωτισμός είναι η κύρια αιτία μετάδοσης του ιού. Από την πρώτη στιγμή οι άνθρωποι προβληματίστηκαν, αμφισβήτησαν τα μέτρα, κάποιοι έφτασαν σε ακραίες καταστάσεις. Με τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις μας, προσπαθήσαμε να δικαιολογήσουμε την αναγκαιότητα των μέτρων. Ευτυχώς η συντριπτική πλειονότητα των μελών της εκκλησίας σιγά σιγά  άρχισαν να κατανοούν την σοβαρότητα της κατάστασης».

      Και μετά βέβαια ο κυριότερος λόγος του νέου κουρελογραφήματος, τουτέστιν η επίθεση στους αντιρρησίες:  

      «Δυστυχώς όμως μια μικρή μειοψηφία επιμένει στην άρνηση της πραγματικότητας και κάποιοι επιτέθηκαν και συνεχίζουν να επιτίθενται με μια εωσφορική αλαζονεία εναντίον μας και εναντίον των κληρικών και πιστών που τηρούν τα μέτρα. Αμφισβητούν τα πάντα και τις στατιστικές και τους διασωληνομένους και τους νεκρούς. Δεν τους συγκινούν ούτε οι δραματικές μαρτυρίες και εκκλήσεις ανθρώπων που πέρασαν αυτό το μαρτύριο, ούτε τα φέρετρα. Και βρίσκουν βέβαια ακόμη και «θεολογικούς» λόγους για να μην λαμβάνουν  τα απαιτούμενα μέτρα, αδιαφορώντας για την ζωή τους και τις ζωές των άλλων».

      Στιγμιαία διακοπή της επίθεσης, για επίδειξη…πνευματικής ανωτερότητας:

      «Στους οχετούς των ύβρεων, των πικρών σχολίων, αλλά και στις υπονομεύσεις που προβαίνουν πολλοί, δεν απαντούμε. Προσευχόμαστε, ειλικρινά να τους φωτίσει ο Θεός».

      Κλείνει όμως άμεσα η παρένθεση και ακολουθεί νέα επίθεση στους ανυπάκουους, συνοδευόμενη και από τη συνήθη σάλτσα διαστρεβλωμένων αγιοπατερικών σχολίων (με καταλυτική τη διαπίστωση πως όσοι δεν κάνουν υπακοή στον επίσκοπό τους υπηρετούν τον διάβολο):

      «Σήμερα που γράφουμε τις γραμμές αυτές, γιορτάζουμε την μνήμη του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου. Από τον μεγάλο αυτό πατέρα και μάρτυρα της εκκλησίας, ας ακούσουμε όλοι αυτά τα φοβερά λόγια:  «Ὁ λάθρα ὑπό τοῦ ἐπισκόπου τι πράττων, τῷ διαβόλῳ δουλεύει». Με απλά λόγια αυτός που κάνει κάτι χωρίς ευλογία του επισκόπου, έστω και αν νομίζει ότι είναι το πιο άγιο, εργάζεται για τον διάβολο. Και εκείνος που απαιτεί ετσιθελικά να λειτουργηθεί ή να κοινωνήσει, δουλεύει στον διάβολο και η Θεία Κοινωνία γίνεται εις κρίμα και εις κατάκριμα. Ακόμη και ο ιερέας, που παρά την γνώμη του επισκόπου λειτουργεί κρυφά και κοινωνεί κρυφά κάποιους λεγόμενους «πιστούς», «τῷ διαβόλῳ δουλεύει».

     Αφού όμως οι ανυπάκουοι δεν πείθονται στην αλάθητη αυθεντία μας, θα το μάθουν θέλουν-δεν θέλουν (τώρα το πράγμα αρχίζει και…χοντραίνει):

      «Αν και έχουμε γράψει επανειλημμένα για τα θέματα αυτά και έχουμε αναφέρει συγκεκριμένα περιστατικά, η εν λόγω μειοψηφία, δεν θέλει να ακούσει και να πειστεί έστω να προβληματιστεί  και συνεχίζει να συμπεριφέρεται ανεύθυνα και επικίνδυνα. Όταν ένα παιδί παίζει με τα σπίρτα πάνω από μία εύφλεκτη ύλη, ο πατέρας δεν κάθεται να του εξηγήσει. Του αρπάζει τα σπίρτα από τα χέρια. Αυτά μας συμβούλευε ένας σοφός άνθρωπος. Η ποιμαντική μας ευθύνη μας αναγκάζει, τηρουμένων των αναλογιών, να κάνουμε και μείς κάτι παρόμοιο, που δεν είναι παράλογο, αλλά αυτό απαιτεί η κοινή λογική».

      Νέα χαλάρωση στο εξής, με την επίκληση ως επιχειρήματος μιας επιστολής που του έστειλε κάποιος αρχιμανδρίτης που αρρώστησε από κορωνοϊό, στην οποία: α) καταγράφεται το πόσο υπέφερε κατά τη διάρκεια της ασθένειας (δεκτό αλλά κι εμείς ξέρουμε χιλιάδες που δεν υπέφεραν - χώρια του ότι το θέμα εδώ δεν είναι πόσοι υπέφεραν, αλλά ότι ποτέ στην Ιστορία δεν έκλεισαν οι ναοί, ακόμη και για πολύ σοβαρότερες μάλιστα επιδημίες από τη συγκεκριμένη),  β) πιστοποιείται ο θαυμασμός προς τα κείμενα του μητροπολίτη Αργολίδος (όπως το βλέπω, τρομακτικής ισχύος επιχείρημα από μόνο του) και γ) διαβεβαιώνεται το ανυπόστατο των συνωμοσιολογικών θεωριών (από πού κι ως πού δηλαδή είναι σίγουρος ο συγκεκριμένος αρχιμανδρίτης και μας το διαβεβαιώνει κιόλας;). Συνολικά η όλη περίπτωση της επιστολής, έτσι όπως χρησιμοποιείται, συνιστά άθλια επιχειρηματολογία απερίγραπτου νηπιακού επιπέδου, που απλά προσβάλλει βάναυσα τη νοημοσύνη αυτών στους οποίους απευθύνεται.

      Ακολουθεί δήλωση ευγνωμοσύνης προς το καθεστώς (που ενόψει Χριστουγέννων αύξησε το όριο των 9 σε…25), νέα δήλωση υποταγής «για να μη μας κλείσουν» αλλά και επίκληση στο συναίσθημα των αναγνωστών (λίγο φιλότιμο να δείξουμε, μη γίνουμε αιτία να πεθάνουν συνάνθρωποί μας):

      «Βιώσαμε όλο αυτό το διάστημα ένα δεύτερο lockdown και με πόνο είδαμε τις εκκλησίες κλειστές. Αυτή την στιγμή η πολιτεία έκανε μια παραχώρηση και δόξα τῷ Θεῷ, έστω και με περιοριστικά μέτρα, θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα και θα έχουμε την ευκαιρία να συμμετάσχουμε στο ποτήριο της ζωής. Από την υπευθυνότητα που θα δείξουμε, θα εξαρτηθεί  και η παρά πέρα στάση της πολιτείας. Επ’ ουδενί λόγο θα πρέπει να δώσουμε λαβή σε κάποιους να κατηγορήσουν την εκκλησία για την διασπορά του ιού. Ας το κατανοήσουμε, ότι τηρούμε τα μέτρα, όχι για να μην μας πιάσει η αστυνομία και πληρώσουμε πρόστιμο. Τηρούμε τα μέτρα για να προστατέψουμε εαυτούς και αλλήλους. Τηρούμε τα μέτρα από αγάπη για τους άλλους. Κανείς δεν θα νιώθει ευτυχισμένος αν δει ότι έστω και ακούσια μετέδωσε τον ιό σε κάποιον άλλον, ή το ακόμα χειρότερο, τον οδηγήσει στο θάνατο».

      Προσοχή τώρα, εδώ αρχίζει η κορύφωση του βλάσφημου παραλήρου. Νέα αναφορά στα υγειονομικά μέτρα με ψευδοθεολογική κάλυψη και ειρωνείες προς τους ακραίους φανατικούς (ήτοι η «θεολογία» της μασκο-ζακέτας σε πλήρη ανάπτυξη):

      «Αν και τα μέτρα είναι χιλιοειπωμένα, θα τα επαναλάβουμε και παρακαλούμε για την πιστή τήρηση τους. Οι ιεροί ναοί θα παραμείνουν ανοιχτοί για τους πιστούς, τόσο για προσκύνηση και κατ’ ιδίαν προσευχή, όσο και για συμμετοχή στις Θείες Λειτουργίες των μεγάλων εορτών του Δωδεκαημέρου. Οι πιστοί κατά την διάρκεια της παραμονής τους στον ναό, υποχρεούνται να φορούν προστατευτικό κάλυμμα προσώπου, υφασμάτινη μάσκα, την οποία θα αφαιρούν μόνο για την Θεία Μετάληψη. Και επειδή στο θέμα αυτό έχει δημιουργηθεί από κάποιους αντίδραση και σύγχυση, τονίζουμε ότι η γνωστή αυτή επικίνδυνη ίωση, την κάνει απαραίτητη. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι τεχνικό- ιατρικό θέμα χωρίς κανένα πνευματικό συνεπαγόμενο για τους πιστούς. Γιατί όπως προστατευόμαστε από τον κρύο αέρα, τυλίγουμε το πρόσωπο μας με σκουφιά ή κασκόλ, ή όπως  όταν δεν βλέπουμε καλά φοράμε γυαλιά, έτσι και τώρα. Το θέμα αυτό είναι πνευματικά αδιάφορο. Στο ναό πηγαίνουμε ζητώντας από το Χριστό να ανοίξουμε αφενός τα μάτια της διανοίας μας και αφετέρου να μας αφαιρέσει την μάσκα της υποκρισίας. Ας μην γελοιοποιούμε τα μέγιστα με χαζές (δήθεν πνευματικές) φοβίες. Αν και η εκκλησία είναι κοινωνία και μας καλεί σε προσέγγιση με τους αδελφούς μας, σε ενότητα ἐν Χριστῷ, οι συνθήκες απαιτούν να κρατάμε αποστάσεις, (χωρίς να θέλουμε να κρυφτούμε από τους αδελφούς μας, ούτε να τους αποφύγουμε) που δεν αφαιρεί όμως την ελευθερία μας, αλλά αντίθετα μας δίνει την ευκαιρία να ακολουθήσουμε την διδαχή του Χριστού να αγαπάμε τον πλησίον μας, όπως τον εαυτό μας. Η παρουσία μας μέσα στο ναό θα είναι σύμφωνα με την αναλογία του ενός προσώπου ανά 15 τμ επιφανείας και με ελάχιστη απόσταση 2 μέτρων μεταξύ μας. Επιτρεπόμενος αριθμός είναι τα 25 πρόσωπα και στους μητροπολιτικούς ναούς 50. Κατά τον υπολογισμό αυτό, εξαιρούνται οι λειτουργοί και το προσωπικό των ναών».

      Και μετά κι από μερικές ακόμη ιατρικές οδηγίες που θα ζήλευε κι ο Σύψας, νέα επίθεση στους ψεκασμένους που καυτηριάζονται πλέον και ως υβριστές του Χριστού:

      «Οι συνωμοσιολογικές ανοησίες και οι θεολογικές αφέλειες δεν έχουν θέση. Οι συνωμοσίες είναι στο φαντασιακό και οι… θεολογικές ανοησίες είναι ύβρις και εμπαιγμός του Χριστού, που με αυτά και αυτά παρουσιάζεται σαν ένας κομπογιαννίτης, που ασχολείται με τα εξωτερικά, ενώ σε ολόκληρο το Ευαγγέλιο κυριολεκτικά φωνάζει ότι τον άνθρωπο δεν τον μολύνουν τα έξω και ότι αυτό που ο άνθρωπος χρειάζεται είναι η «καθαρή καρδιά» που δεν «λερώνεται» με τα έξω. Γι αυτό ας προσπαθούμε να διορθώνουμε την παραπληροφόρηση και τις θεωρίες συνωμοσίας, όταν τις ακούμε στα διάφορα μέσα δικτύωσης, αλλά και στις παρέες μας. Οι χριστιανοί αγαπούν πάνω απ’ όλα την αλήθεια. Δεν πρέπει να επηρεάζονται από τα ψέματα. Να προωθούμε, δυναμικά, ακριβείς επιστημονικές και σωστές ιατρικά πληροφορίες και να τις παρουσιάζουμε στο χώρο εργασίας μας, φυσικά στο σπίτι μας και στην Εκκλησία».

      Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει και ο ύμνος στο εμβόλιο ως δώρο Θεού και η παρότρυνση να εμβολιαστούμε όλοι:

      «Κι επειδή το επόμενο βήμα με το οποίο θα ασχοληθούν οι συνωμοσιολογικές θεωρίες θα είναι το εμβόλιο, σας καλούμε να εμβολιαστούμε όλοι, από την στιγμή που η επιστημονική κοινότητα μας διαβεβαιώνει για την χρησιμότητα και την ασφάλεια του εμβολίου. Κάτι τέτοιο θα είναι μια παροχή του Θεού, που θα αποτρέψει την ασθένεια όχι μόνο για μας, αλλά και για τους ευάλωτους μεταξύ μας».

      Και για όσους ακόμη δεν εμπέδωσαν τη νεοβαρλααμική απόνοια και τη νεοεικονομαχική φρίκη με νέα σάλτσα διαστροφής αγιογραφικών χωρίων, ορίστε μία ακόμη υπερδοσολογία:

     «Δεν χρειάζεται να ασπαζόμαστε την εικόνα και τα χέρια των ιερέων αυτό το διάστημα. Αρκεί η υπόκλιση της κεφαλής. Μέσα στον υλικό κόσμο στον οποίο ζούμε και που μπορεί να είναι μολυσμένος, οι εξωτερικές και «υλικές» εκφράσεις ευσεβείας μπορούν να περιμένουν! Άλλωστε τα εκδηλώματα είναι εκφράσεις  του περιεχομένου και της διαθέσεως… που καθόλου δεν εμποδίζονται να υπάρχουν και να αυξάνουν. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν άρρωστοι που κάνουν τον σταυρό τους δίχως χέρια και άλλοι κάνουν μετάνοιες δίχως πόδια. Η πίστη μας στον Χριστό μας καλεί να θυσιάσουμε τον εαυτό μας αν χρειαστεί για τους άλλους. Να αποδεχθούμε τους προσωρινούς περιορισμούς στις ελευθερίες μας, καθώς έχουμε μία μόνιμη και πλήρη ελευθερία «ἐν Χριστῷ» (Εβρ. 10, 34). Η πίστη μας μας βοηθά να είμαστε ταπεινοί και υπομονετικοί όταν συζητάμε αμφιλεγόμενα θέματα (Εφ. 4,2-3). Η πίστη μας (όχι η επιστήμη) ξεπερνά τον φόβο και φέρνει ελπίδα. Ο Χριστός είναι καταφύγιο και δύναμη μας. Ας προσευχόμαστε για την θεραπεία των ασθενών, για παρηγοριά των οικογενειών που έχουν νεκρούς, για τους ερευνητές, για τους ιατρούς, για τους νοσηλευτές, για τους εθελοντές, για τις ψυχές όσων έφυγαν. Ας προσευχόμαστε να είμαστε αληθινοί, γαλήνιοι και ήρεμοι σ’ όλη μας τη ζωή, αλλά και σ’ όλο το διάστημα που θα χρειαστεί, ώσπου να βγούμε από αυτήν την έρημο της πανδημίας που περνάμε».

      Και μετά κι από νέες πληροφορίες για το πώς θα λειτουργούν οι ναοί αυτές τις μέρες, ορίστε και το μεγάλο φινάλε:

      «Ελάτε λοιπόν αδελφοί να ικετεύσουμε τον Χριστό (και με μάσκα… δεν ενοχλείται ) να μας ελεήσει, απαλλάσοντας και μας, χάριν του ελέους Του προς τους εν ανάγκαις αδελφούς μας (όπου γής) που θα υποφέρουν πολλαπλάσια από μας. Καλά Χριστούγεννα»!

      Αυτό ήταν λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος του απερίγραπτου κουρελουργήματος που κάποιος φερόμενος ως πνευματικός πατέρας εις τύπον Χριστού έστειλε στους πιστούς της μητρόπολής του. Πέραν όμως της προφανούς οργής και αγανάκτησης που εγείρει μέσα στην ψυχή των πιστών αυτό το κατάπτυστο έγγραφο, το πράγμα κυρίως είναι πρωτίστως λυπηρό. Γιατί πλέον είναι σαφές πως διαβάζοντας τέτοια πράγματα (που ολοένα και πολλαπλασιάζονται και υιοθετούνται κι από άλλους επισκόπους, αλλά και ιερείς), δεν μπορούμε να μιλάμε απλώς για κάποιους κακόδοξους και αιρετίζοντες κληρικούς, για ποιμένες που επλανήθησαν ή για άλας που εμωράνθη. Οι άνθρωποι κοντεύουν να δαιμονιστούν κανονικότατα πια. Είναι να τους βλέπουμε και να τρέχουμε μακριά τους, κάνοντας τον σταυρό μας. Μακριά τους! Κινδυνεύουν θανάσιμα οι ψυχές μας από τον ζοφερό λυμεώνα που ενσαρκώνουν και τα λόγια και τα έργα τους, όλη τους γενικά η παρουσία. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω λοιπόν!

      Όσο για την ευχή για «Καλά Χριστούγεννα» την απευθύνουμε και εμείς σε όλους, κυρίως όμως στους δύσμοιρους χριστιανούς που ποιμαίνονται από εκκλησιαστικούς άρχοντες με τέτοιο φρόνημα. Και τη συνοδεύουμε και με μία ακόμη ειλικρινή ευχή: Καλή λευτεριά από την πνευματική τους τυραννία

 

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, κείμενο που λέει "Από εμβόλια, τι έχετε; MIMIΔIA ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΝΙΚΗΝ Ότι υπάρχει στο ψυγείο κοπελιά @mhdeiasaganaki"

Κοκκινάκης: «Oι δημοσιογράφοι είστε υπέρ του εμβολίου - Όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι ηλίθιος;»

Κ.Κοκκινάκης: «Oι δημοσιογράφοι είστε υπέρ του εμβολίου - Όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι ηλίθιος;» (βίντεο)Τις ενστάσεις του για το εμβόλιο του κορωνοϊού εκφράζει ο Κώστας Κοκκινάκης εξηγώντας του λόγους για τους οποίους δεν θέλει να συμμετέχει στη συγκεκριμένη διαδικασία.

Ο γνωστός αθλητής του πόλο σημείωσε πως δεν είναι ο μόνος που προβληματίζεται σχετικά με το πόσο επικίνδυνος είναι ο ιός αλλά και τον εμβολιασμό.

«Υπάρχουν τόσες πληροφορίες καθημερινά, που δεν ξέρεις πραγματικά τι είναι η αλήθεια», είπε μιλώντας στην εκπομπή Live News και τον   δημοσιο-κάρφο Νίκο Ευαγγελάτο!

 

Ο Κοκκινάκης τόνισε ότι πιστεύει πως ο ίδιος δεν κινδυνεύει από τον ιό λόγω της ηλικίας του, ωστόσο στη μητέρα του που είναι σε μεγαλύτερη ηλικία θα συνιστούσε να κάνει το εμβόλιο.

«Στη μητέρα μου, που είναι σε μεγαλύτερη ηλικία, θα έλεγα να το κάνει».

Αναφερόμενος στους εμβολιασμούς των πολιτικών, ο αθλητής μίλησε για τη δυσπιστία του κόσμου απέναντι στους πολιτικούς, σημειώνοντας ότι: «εγώ να πιστέψω κάποιον που δεν μου έχει δείξει ότι πρέπει να τον πιστεύω;», ενώ αναφέρθηκε και στις πληροφορίες που είχαν αρχικά δοθεί για τον κορωνοϊό, ότι δεν είναι επικίνδυνος ιός και αργότερα αναθεωρήθηκαν.

«Είναι παράλογο το να σκέφτομαι εγώ ότι δεν θέλω να κάνω ένα εμβόλιο το οποίο έχει βγει σε σύντομο χρονικό διάστημα και δεν ξέρω σε μερικά χρόνια τι μπορεί να βγάλει».

«Αν νιώθω ότι κινδυνεύω, θα το κάνω», επισήμανε στην τοποθέτησή του ο  Κοκκινάκης.

πηγή

 

Πρέπει να κάνουμε χρήση του ψέματος σε ακραίες περιπτώσεις ;;;

Όσιος Κασσιανός ο Ρωμαίος: Μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας στις 29 Φεβρουαρίου  - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE

Αββάς Κασσιανός

«Οι Άγιοι παρεκκλίνουν από την αλήθεια όταν πρόκειται για την ωφέλεια της ψυχής, όπως ακριβώς χρησιμοποιεί κανείς και το φυτό ελλέβορο για να θεραπεύσει τις σωματικές ασθένειες».

Πρέπει να κάνουμε χρήση του ψέματος σε ακραίες περιπτώσεις, όπως ακριβώς θα κάναμε και με τον ελλέβορο. Όταν δηλαδή πάρουμε ελλέβορο την ώρα που κινδυνεύουμε από μια θανατηφόρα αρρώστια, γιατρευόμαστε.

Αν όμως πάρουμε αυτή την ουσία σε διαφορετική περίπτωση και όταν δεν διατρέχουμε κανέναν κίνδυνο, αυτή θα προκαλέσει ακαριαίο θάνατο.

Οι άγιοι άνθρωποι που ευαρέστησαν στον Θεό, μεταχειρίσθηκαν σωτήρια το ψέμα, τη στιγμή ακριβώς που κινδύνευσαν να πέσουν στην αμαρτία. Γι’ αυτό και όχι μόνο δεν κατακρίθηκαν, αλλά και δικαιώθηκαν.

Σκεφθείτε τι θα είχε συμβεί, αν αυτοί δεν είχαν κάνει αυτή τη μικρή παρέκκλιση και προτιμούσαν να μείνουν άκαμπτοι στις αρχές τους.

Τέτοια ήταν η περίπτωση της Ραάβ. Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι η Ραάβ δεν διέθετε καμιά αρετή, παρά μόνο την αναισχυντία της (Ιησ. Ναυή 2, 1-6).

Παρόλα αυτά, αντί να προδώσει τους κατασκόπους του Ιησού του Ναυή, τους έκρυψε λέγοντας ένα ψέμα. Γι’ αυτό και μόνο, όμως αξιώθηκε να καταταγεί στο λαό του Θεού, κερδίζοντας μια αιώνια ευλογία.

Αν αυτή, αντίθετα, είχε προτιμήσει να πει την αλήθεια και να σώσει τους συμπολίτες της, τότε σίγουρα δεν θα είχε ξεφύγει και η ίδια, αλλά και οι δικοί της από σίγουρο θάνατο.

Δεν θα είχε επιπλέον θέση ανάμεσα στους προγόνους του Κυρίου και δεν θα αναφερόταν το όνομά της ανάμεσα στα ονόματα των Πατριαρχών, ούτε θα αξιωνόταν να φέρει στον κόσμο, μέσω των απογόνων της, τον Σωτήρα Χριστό (Εβρ. 11 , 31: Ιακ. 2,25)

Έχουμε επίσης το παράδειγμα της Δαλιδά. Αυτή πήρε το μέρος των συμπολιτών της και πρόδωσε την αλήθεια για τον σύζυγό της. Εξαιτίας αυτού τη βρήκε αιώνια καταδίκη και δεν άφησε τίποτε άλλο πίσω της, παρά μόνο τη δυσάρεστη ανάμνηση της αμαρτίας της.

Μπορούμε λοιπόν να αποφύγουμε την εμμονή στην αλήθεια, όταν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος. Θα πρέπει όμως, αποφασίζοντας να παρεκκλίνουμε από αυτήν, να αισθανόμαστε συγχρόνως βαθιά στη συνείδηση μας και κάποια ενοχή.

Αν εξαιρέσουμε αυτή την περίπτωση της έσχατης ανάγκης, τότε ασφαλώς θα πρέπει πάντοτε να αποφεύγουμε το ψέμα σαν θανατηφόρο δηλητήριο, σαν τον ελλέβορο, ο οποίος είναι σωτήριος, όταν κανείς βρίσκεται κάτω από μια βαριά αρρώστια, αλλά και θανατηφόρος, όταν τον πάρει κάποιος υγιής.

Γιατί ο ελλέβερος κτυπά όλα τα ζωτικά όργανα του σώματος καταλυτικά και με καταπληκτική ταχύτητα.

Η αλήθεια του λόγου μου επιβεβαιώνεται από την περίπτωση της Ραάβ και του Πατριάρχη Ιακώβ. Ούτε η Ραάβ θα γλύτωνε το θάνατο, ούτε ο Ιακώβ θα είχε αποκτήσει την ευλογία των πρωτοτόκων μ’ άλλο τρόπο, εκτός απ’ αυτό το τέχνασμα στο οποίο κατέφυγαν.

Γιατί ο Θεός δεν εξετάζει και δεν κρίνει μόνο τις πράξεις μας. Αξιολογεί επίσης τη θέληση και τις προθέσεις μας. Κάνουμε, για παράδειγμα, κάτι ή δίνουμε κάποια υπόσχεση που αφορά τον αγιασμό και την αιώνια σωτηρία μας.

Ακόμα και στην περίπτωση που αυτή η ενέργεια ή η υπόσχεση είναι φαινομενικά σκληρή και άδικη, ο Θεός θα αξιολογήσει τα αγαθά αισθήματα που βρίσκονται στο βάθος της καρδιάς μας και θα μας κρίνει, όχι σύμφωνα με τα λόγια μας, αλλά συγχρόνως και τις διαθέσεις αυτού που ενεργεί.

Σύμφωνα λοιπόν με όσα είπαμε παραπάνω, μπορεί, αν συμβεί και παρεκκλίνει κάποιος από την αλήθεια, τελικά να δικαιωθεί. Ενώ, αντίθετα, μπορεί, αν επιμείνει στην «κατά γράμμα» αναφορά των γεγονότων, να πέσει σε βαρύ αμάρτημα.

Κατά τον ίδιο τρόπο ο Πατριάρχης Ιακώβ απέβλεπε προς τον τελικό σκοπό της πράξης του. Γι’ αυτό δεν φοβήθηκε να προσποιηθεί ότι έχει κι αυτός τριχωτό δέρμα, όμοιο με του αδελφού του και να τυλίξει τα χέρια του με δέρμα ζώου, ούτε παράκουσε τη μητέρα του που τον παρότρυνε προς αυτή την ενέργεια.

Γιατί ο Ιακώβ έβλεπε ότι θα κέρδιζε περισσότερο παίρνοντας την ευλογία, παρά αποφεύγοντας το τέχνασμα.

Πίστευε ότι η κηλίδα από την αμαρτία θα καθαριζόταν αμέσως με την έκχυση της πατρικής ευλογίας και, σαν ένα μικρό συννεφάκι θα διαλυόταν ευθύς αμέσως η αμαρτία του από την πνοή του Αγίου Πνεύματος.

Έτσι λοιπόν αυτή η επιτηδευμένη υποκρισία θα του επέφερε τελικά μεγαλύτερο κέρδος, από ό,τι θα του πρόσφερε η έμφυτη αγάπη του για την αλήθεια.

 

πηγή (ΑΒΒΑΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ, “ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ”, ΤΟΜΟΣ β’, Εκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”, σελ. 54-56)

 

Γιατί ὁ Θεὸς Πατέρας ἤθελε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος Του νὰ γίνει ἄνθρωπος;

 

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου  π. Νεοφύτου στὴν ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, ποὺ τελέσθηκε στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ πἉγίου Γεωργίου τῆς κοινότητος Εὐρύχου, τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (25.12.2020). Ψάλλει ὁ πρωτοψάλτης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου  Μάριος Ἀντωνίου.

Λόγος θεραπευτικός του μακαριστού Γέροντα Εφραίμ




π.Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος ο Ιεραπόστολος της Αφρικής




Του Σεβ. Μητροπολίτη Κινσάσας Νικηφόρου


Πέρασαν 48 χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Μεγάλου πρωτοπόρου Ἱεραποστόλου τῆς Ἀφρικῆς τοῦ Ἀρχιμ Χρυσοστόμου Παπασαραντοπούλου.

Βάδισε τὸν δρόμο τῆς ἱεραποστολῆς ἐγκαταλείποντας τὴν ἄνεση τῶν Ἀθηνῶν, παρὰ τὴν βεβαρημένη ὑγεία του, ἀκούγοντας μόνο τὴν φωνὴν τοῦ Θεοῦ προχώρησε καὶ ἀφιέρωσε τὸν ἐαυτό του στὸν Θεὸ στὴν διακονία τοῦ λόγου Του στὴν Οὐγκάντα, τὴν Κένυα, τὴν Ταζανία καὶ τὸ Κογκό.

Κατέφυγε στὴν Πάτμο νὰ συμβουλευθεῖ τὸν ἅγιον Ἀμφιλόχιον Μακρῆ. Οἱ συμβουλὲς τῶν ἁγίων ἔρχονται ἀπὸ τὸ ἅγιον Πνεῦμα γιατὶ ἔχουν κάνει τὴν καρδιά τους κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὅταν τοῦ ἀνέφερε καὶ ζήτησε τὴν συμβουλή του, ἐκεῖνος τὸν ἐνεθάρρυνε καὶ τοῦ εἶπε: «Πόσον θὰ ἤθελα νὰ πήγαινα ἐγὼ εἰς Ἀφρικήν! Τὸ γῆρας καὶ ἡ ἀσθένειά μου μὲ ἐμποδίζουν, θὰ εἶμαι βάρος καὶ δὲν θ’ἀνταποκριθῶ εἰς τὰ καθήκοντά μου. Τὶ κρῖμα ποὺ ἐγήρασα! Σὲ ζηλεύω π. Χρυσόστομε»!

Προχώρησε μὲ τὴν εὐχὴ ποὺ πῆρε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο τῆς Πάτμου.

Δὲν φοβήθηκε τὶς δυσκολίες, δὲν φοβήθηκε τὸ ἄγνωστο, δὲν τὸν σταμάτησε τὸ φιλάσθενον σῶμα του, οἱ συνεχεῖς πονοκέφαλοι λόγω τῆς ἠμικρανίας, τὰ προβλήματα τοῦ στομάχου του, δὲν φοβήθηκε τὶς ἀρρώστιες τῆς Ἀφρικῆς.

Δὲν ἄκουσε ὅλους αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐμπόδιζαν ἤ τὸν εἰρωνεύονταν γιὰ τὴν ἀπὸφασή του προφασιζόμενοι τὴν ἡλικία καὶ τὴν ὑγεία του. «Εἶσαι μεγάλος καὶ ἄρρωστος, θὰ πεθάνεις ἐκεῖ» ἔλεγαν καὶ ἐλάβαναν ἀπὸ τὸν π. Χρυσόστομο τὴν ἀπάντηση «μνήματα ὑπάρχουν καὶ στὴν Ἀφρική»

Μέσα του εἶχε ἀνάψει μιὰ φλόγα ποὺ ἔγινε θεία φωτιὰ καὶ θεῖος φωτισμός. Εἶχε ἀφήσει τὸν ἑαυτό του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ τὸν καθοδηγοῦσε. Αὐτὴν μετέδιδε γύρω του.

Αὐτὴ ἡ φωνὴ τὸν ὁδήγησε στὴν Ἀφρική. Ἔγραφε σὲ ἕνα φίλο του ἱερομόναχο: «Δὲν μποροῦσα νὰ κάνω ἀλλοιῶς. Ἡ φωνὴ τοῦ Ἀρχηγοῦ καὶ Δεσπότου ἡμῶν εἶναι ἐπιτακτικὴ μέσα μου καὶ ἔπρεπε νὰ ὑπακούσω παρὰ τὰς διαμαρτυρίας πολλῶν ἀγαπητῶν. Ὁ δὲ ἄγγελος τοῦ Κυρίου προεπορεύετο καὶ ἄνοιγεν ὅλας τὰ θύρας, ὥστε νὰ μὴν συναντήσω καμμίαν σοβαρὰν δυσκολίαν» .

Ἔτρεξε γέρος ὡς νέος, καὶ διέσχισε τὴν Ἀνατολικὴ Ἀφρικὴ καὶ ἔφθασε μέχρι τὴν καρδιὰ τῆς Ἀφικῆς τὸ τότε Ζαϊρ τὸ σημερινὸ Κογκό.

Ἔριξε τὸ σπόρο καὶ τὸν αὔξησε, ἄνοιξε δρόμους τοὺς ὁποίους ὅταν τὸν κάλεσε ὁ Θεὸς 29 Δεκεμβρίου 1972 τοὺς διάβηκαν νέοι ἱεραποστόλοι ἄνθρωποι ἀγαπητοί του ἀδελφοὶ καὶ πνευματικά του παιδιά.

Ὁ συνεχιστής του Ἀρχιμ. Χαρίτων Πνευματικάκης ἐδραίωσε τὴν ἱεραποστολὴ στὴν Κανάγκα καὶ στὸ Kasai, μὲ αὐτὸν συνδεόταν ἀπὸ τοὺς κοινοὺς πνευματικοὺς καὶ ἱεραποστολικοὺς ἀγώνας ποὺ ἔκαναν στὰ χρόνια τῆς Γερμανικῆς Κατοχῆς στὴν Ἔδεσσα κοντὰ στὸν ἅγιο ἐκεῖνον Μητροπολίτην Παντελεήμονα Παπαγεωργίου.

Τὸ ἔργο τὸ συνέχισε μετὰ ὁ Ἐδεσσαῖος Ἀρχιμ. Ἰγνάτιος Μαντελίδης ὁ μετέπειτα Μητροπολίτης Κεντρώας Ἀφρικῆς, ὁ ὁποῖος ἀπὸ μικρό παιδὶ ἐξομολογεῖτο στὸν π. Χρυσόστομο καὶ ἐνεπνεύσθη ἱεραποστολικὰ ἀπὸ αὐτόν.

Στὸ Κολουέζι τὸ ἔργον του τὸ συνέχισε ὁ ἀγαπητός του τότε ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος Τσοῦκος καὶ σήμερα Μητροπολίτης Γάνου καὶ Χώρας, ὑποτακτικὸς τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τῆς Πάτμου, ὁποῖος καὶ εἶχε τρέξει κοντά του ὅταν ἦταν ὁ π. Χρισόστομος στὴν Ἀνατολικὴ Ἀφρική.

Ὁ π. Ἀμφιλόχιος ἀργότερα πῆρε κοντά του τὸ Ἰωάννη Ἀσλανίδη, τὸν μετέπειτα φλογερὸ ἱεραπόστολο Ἱερομόναχο Κοσμᾶ Γρηγοριάτη.

Ὁ π. Χρυσόστομος σὰν σήμερα 29 Δεκεμβρίου τὸ 1972 ἐπότισε μὲ τὸ αἷμα του τὸ Ἀφρικανικὸ χῶμα.

Μιὰ ἀκατάσχετη ρινοραγία γίνεται αἰτία νὰ σταματήσει τὴν περιοδεία του πρὸς τὸ Mbuji Mayi καὶ νὰ γυρίσει στὴν Κανάγκα.

Νοσηλεύτικε γιὰ λίγο, τὰ Χριστούγεννα μὲ μεγάλη δυσκολία ἐλειτούργησε γιὰ τελευταία φορά.

Οἱ δυνάμεις του τὸν ἐγκατέλειπαν, τὴν ἐπόμενη ἡμέρα μπῆκε πάλι στὸ νοσοκομεῖο, ἡ ρινοραγία συνεχιζόταν καὶ ἐκεῖ ἄφησε τὴν τελευταία ἀναπνοή του.

Παπὰς δὲν ὑπῆρχε νὰ τὸν κηδεύσει. Οἱ λίγοι πρῶτοι πιστοὶ ποὺ εἶχε βαπτίσει, οἱ νέοι κατηχούμενοι μαζὶ μὲ τὴν εὐλογημένη ἀνηψιά του, ἱεραπόστολο ἀδελφὴ Ὄλγα, ποὺ ἧταν τὰ τελευταῖα χρόνια κοντά του τὸν ὁδήγησαν στὴν τελευταία του κατοικία ἐδῶ στὴν γὴ ἐνῶ ἡ ψυχὴ τοῦ φτερούγισε στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ εὔχεται γιὰ τοὺς διαδόχους του καὶ τοὺς ἀφρικανοὺς ἀδελφούς του.

Ὁ ἀείμνηστος καὶ φλογερὸς θεολόγος-ἱεροκήρυξ τῆς ἀδελφότητος τοῦ «Σωτῆρος» Ἀθανάσιος Φραγκόπουλος ἔγραψε τότε: «Ὑπεδέχθησαν εἰς τὸν οὐρανὸν τὴν μακαρίαν ψυχήν του πλῆθος ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, διὰ νὰ τὸν ἐντάξουν εἰς τὴν χορείαν τῶν μεγάλων ἀγωνιστῶν τῆς πίστεως καὶ ἀποστόλων τοῦ Εὐαγγελίου.»

 

«ΟΣΟΙ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΗΚΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΕΣΤ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΩΝ» ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Η ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ ΕΥΗ ΚΙΑΓΙΑ!

 Αποκαλυπτική ήταν για ακόμα μια φορά η παθολόγος Εύη Κιαγιά η οποία μιλώντας στον Focus Fm 103,6 πρότεινε να κάνουν άμεσα τεστ αντισωμάτων όλοι όσοι έχουν εμβολιαστεί για να είμαστε βέβαιοι για τη λειτουργία του εμβολίου και για να ξεπεραστούν όλες οι αμφιβολίες για το αν πραγματικά εμβολιάστηκαν οι επώνυμοι μπροστά στις κάμερες.

 

Η κα. Κιαγιά έκανε παράλληλα λόγω για σοβαρότατα λάθη στην on camera χορήγηση του εμβολίου που μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρότατες συνέπειες στην υγεία των εμβολιασθέντων! Η παθολόγος τέλος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Στέφανου Δαμιανίδη είπε ξεκάθαρα ότι γιατροί δέχονται απειλές από τους κατά τόπους Ιατρικούς Συλλόγους προκειμένου να μην εκφέρουν αντίθετη άποψη περί κορονοιου ή εμβολίου!

Εν το μεταξύ στις γειτονιές των μασκοφόρων ...

 

σχόλιο αναγνώστη :Διαδόθηκε στα ΜΜΕ ότι στο Ανυφί της Αργολίδας κόλλησαν οι χριστιανοί τον κορωνοιο στη λειτουργία των Χριστουγέννων! Με τόση "πίστη" που έχει ο μασκοφόρος δεσπότης τους, δεν με εκπλήσσει τίποτα. Διαβάζετε Ζουμπουλάκη να σωθείτε..

ΕΔΩ 

Διαβάστε τώρα τις "ποιμαντικές συστάσεις" για το Άγιο Δωδεκαήμερο του Αργολίδος που είχαν προηγηθεί  εδώ

Αγιορείτικο απόγευμα ψηλά στην αγ Άννα

 

Αφιερωμένο το βίντεο στον Ιννοκέντιο..ξέρει αυτός!

Είναι φοβερή και η "σύμπτωση" ότι το εμβόλιο κυκλοφόρησε την ημέρα που διαβάζεται η Ευαγγελική περικοπή της σφαγής των νηπίων!!!! Τι σύμπτωση άγιε Ιερόθεε!!! Σαν τους σεισμούς στη Ναύπακτο προχθές. Έλα....τυχαίο ήταν κι αυτό.

Αναγνωστης 

ΣΤΟ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Καστοριάς Σεραφείμ (video) - Greek Web TV Live 

Ἀρχιμ. Ἀντωνίου Φραγκάκη, ἱεροκήρυκος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Κρήτης

            Σάν κεραυνός ὀξύφορτος μέ πανορθόδοξο ἐνεργειακό πεδίο ἔπεσε σήμερα τό πρωί ἡ εἴδηση:  «Ὁ Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ ἐκοιμήθη»!

Τόν ἔκλαψα καί τόν θρηνῶ ἀπό τό πρωί.. Ἐτρώθη ἀπό τόν φονικό ἰό τῆς ἐνσκυψάσης ἐπιδημίας.. Mιλούσαμε στό τηλέφωνο, εἰδικά τώρα στό πυρωμένο δειλινό τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς του. Εἴμαστε φίλοι ἀδελφικοί. Μέ στήριζε νά μή λυπᾶμαι γιά τήν περιπέτεια τῆς ὑγείας του, διότι «οἰκονομία γέγονεν τις θεϊκή».. Μέχρι τήν παραμονή τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς υγείας του καί τῆς εἰσόδου του στήν μονάδα ἐντατικῆς θεραπείας.. Καί σήμερα τά ξημερώματα ἀπεκδύθῃ τό ἐξηντάχρονον χοϊκό του περίβλημα καί ἐνδεδυμένος πλέον τήν θεοΰφαντη Ἀρχιερατική ἐνδυμασία, μετέχει πανηγυρικά ἀπό τό ἀχειροποίητο θυσιαστήριο στήν παγκόσμια Θεία Λειτουργία «ἧς προεξάρχων ὁ Ἀρχιποίμην Χριστός»!

Ἡ ἔνδοξη κοίμησή του μέ πῆγε ἀρκετά χρόνια πίσω.. Στήν ἐνθουσιώδη καί πολυδιάστατη ἀπό πλευρᾶς ἐμπειριῶν φοιτητική μου ζωή.. Καθόμασταν δίπλα δίπλα στά πανεπιστημιακά ἔδρανα μέ τόν Θανάση.. Ἦταν ὁ φοιτητής τῆς εὔλαλης σιωπῆς, τῆς ἐμβιωμένης θεοσέβειας, τῆς παροιμιώδους σεμνότητος, τῆς ἀγγελικῆς καθαρότητος, τῆς μοναδικῆς εὐστροφίας, τῆς πανάριστης ἐπιδόσεως!  Τό σέμνωμα καί ἐγκαλώπισμα ὅλης τῆς τότε φοιτητικῆς ὁμηγύρεως!  Ὁ ἐπιστήθιος φίλος καί συμφοιτητής μας Γιάννης Παναγιωτόπουλος, νῦν τακτικός καθηγητής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας στή Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν, μοῦ ἔλεγε πρό ὁλίγου καιροῦ ὅτι καί μόνο ἡ παρουσία τοῦ Θανάση ἐκείνα τά χρόνια χρωμάτιζε μέ Θεό τήν ἀτμόσφαιρα τῆς τροφοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς μας!  Ἦταν τό στενότερο πνευματικό τέκνο τοῦ κοιμηθέντος Μητροπολίτου Καστορίας, μετέπειτα Πρωτοσύγκελλός του καί τώρα Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης..  Ὁ Θανάσης μέ παρακαλοῦσε νά πηγαίνω στήν ἐνορία του!  Ἅγιος Νικόλαος ὁδοῦ Ἀχαρνῶν στά Κάτω Πατήσια τῶν Ἀθηνῶν..  Τί δέν ζήσαμε ἐκεῖ;  Τί ἀναμνήσεις ἱερές!  Τί σκιρτήματα Χριστοπρεπή!  Τί νοσταλγικά βιώματα!  Τί θεμελιακές ἀναστροφές μέ ἐμβληματικές μορφές τῆς σύγχρονης Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας!  Κάθε Τετάρτη ὁ ἱεροκήρυκας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν Ἀρχιμ. Ἱερόθεος Βλάχος νῦν Μητροπολίτης Ναυπάκτου ἔκανε ἀνεπανάληπτες θεολογικές συνάξεις στήν αἴθουσα τοῦ Ναοῦ!  Ἐκεῖ κυρίως γνώρισα τήν Ὀρθόδοξη Θεολογία, κοντά στόν οὐρανομήκη καθηγητή μου καί σθεναρό ὁμολογητή τῆς πίστεως π. Γεώργιο Μεταλληνό καί στό γραφεῖο τοῦ Νομικοῦ καί Θεολόγου Θανάση Σακαρέλλου στήν ὁδό Κάνιγγος 10 κοντά στήν πλατεία Ὁμονοίας.  Προϊστάμενος τότε τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ὁ χειμαρρώδης καί νηφάλιος π. Σεραφείμ Παπακώστας!  Ὁ σήμερον ἀναχωρήσας γιά τήν ὄντως ζωή Μητροπολίτης Καστορίας!  Πῶς νά περιγράψει κάποιος τήν πολύπτυχη δραστηριότητα τῆς Ἐνορίας αὐτῆς;  Ὁ π. Ἱερόθεος Βλάχος ἔλεγε ὅτι ἦταν ἡ Ἱερά Μονή Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσᾶ!  «Ἱερά Μονή» λόγῳ τῶν πολλῶν ἀκολουθιῶν!  Καί «Ἀναπαυσᾶ» γιατί ἀνέπαυε καί τίς πιό ἀπαιτητικές ἤ καί ἀδιάφορες ἀκόμη ψυχές..

Πράγματι τί δέν ζήσαμε ἐκεῖ; Συχνώτατες ἀγρυπνίες Ἁγιορείτικου τύπου, κατανυκτικώτατες Παννυχίδες, καθημερινές Λειτουργίες, ἀπογευματινές παρακλήσεις, ἱκετήριους Κανόνες, Χαιρετισμούς Ἁγίων, ὀρθόδοξη διδαχή καί μυσταγωγική λατρεία, Ἀβραμιαία φιλοξενία καί ψυχική δωροφορία, ἀπλότητα συμπεριφορᾶς καί ἄνεση ἐπικοινωνίας, πατρότητα καί ἐνδιαφέρον, οἰκογενειακή θαλπωρή καί διακριτική προσέγγιση, παρουσία ἐπιφανῶν ἐκκλησιαστικῶν προσωπικοτήτων καί ἀκαδημαϊκῶν διδασκάλων, νήψη καί ἱεραποστολή, ἔγκαρπο ἡσυχασμό καί ἄοκνη κατηχητική δραστηριότητα!  Δίπλα ἀκριβῶς διέμενε ὁ παππούς ὁ Κωνσταντῖνος ὁ ἀδίκως ἐκβληθείς ἀπό τήν ἐπισκοπική του καθέδρα, Μητροπολίτης Διδυμοτείχου καί Ὀρεστιάδος.  Ἦταν αὐτάδελφος τοῦ προσφάτως Ἁγιοκαταταχθέντος Ἁγίου Καλλινίκου Μητροπολίτου Ἐδέσσης.  Ἔμενε στό σπίτι τῆς ἀδελφῆς του Θωμαΐδος Τσεβᾶ.  Κατέβαινε σεβάσμιος στίς ἀκολουθίες.  Ἀπελάμβανε τήν στοργή, τόν σεβασμό καί τό ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον τοῦ π. Σεραφείμ.  Καί ὁ παππούς ἀνταπέδιδε πλήρης ἀγάπης καί εὐγνωμόνων αἰσθημάτων..  Λειτούργησαν ἐκείνα τά χρόνια κορυφαίοι Μητροπολίτες τῆς σύγχρονης Ἱεραρχίας.  Ξεχωρίζω τήν παρουσία τοῦ ἀειμνήστου καί σημειοφόρου Ἁγίου κατ’ ἐμέ Σεβαστιανοῦ Μητροπολίτου Κονίτσης πού ἦταν τό ἴνδαλμα τοῦ πατρός Σεραφείμ καί τοῦ Μητροπολίτου Κίτρους καί Κατερίνης Ἀγαθονίκου πού ἦταν ὁ γέροντάς του.  Θυμᾶμαι τίς ἱστορίες τοῦ ἀγαθώτατου ὄντως κατά τήν ἐπωνυμία του, ὁσίου καί ταπεινοκάρδιου Ἀγαθονίκου..  Ἦταν μορφή πού διέθετε πλήρη ὁμοιογένεια τρόπων, ὕφους, ἀταραξίας, γλυκύτητος καί ἀνδροπρεποῦς ἀγάπης μέ τούς παλαιούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας..  Μᾶς διηγήθηκε κάποτε μέ δάκρυα πῶς ἐπιβίωσε στήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν ὥς Ἱεροκήρυκας μετά τήν δεύτερη ἐκκλησιαστική περίοδο ἐπί χούντας Ἰωαννίδη μέ ἐκλεκτό Ἀρχιεπίσκοπο τόν γνωστό Σεραφείμ, μιά καί ἦταν ὁ π. Ἀγαθόνικος στενός συνεργάτης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰερωνύμου τοῦ Α΄..  θεωροῦσε θαῦμα τήν ἐκλογή του σέ Ἀρχιερέα τό 1985 καί μάλιστα οὐράνια παρεμβολή τοῦ Μητροπολίτου Χαλκίδος Νικολάου Σελέντη ὅπως ἐν ὁράματι τοῦ ἀπεκαλύφθη..

Ὁ μετέπειτα ὁλιγοήμερος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας π. Γεράσιμος Φωκᾶς ἦταν Διάκονος τότε παρ’ ὅλο προχωρημένης κάπως ἠλικίας διότι ἄργησε νά χειροτονηθεῖ..  Ἦταν ἕνας λεβέντης ρωμηόπαπας μέ ὅλα τά χαρακτηριστικά τῆς Ἁγιότητας ἀλλά καί ὅλα τά δείγματα τῆς μή ρετουσαρισμένης γνησιότητας..  Τίποτα τό κοσμικό δέν ἔδενε μέ τήν συμπεριφορά του ἀλλά καί τίποτα τό εὐσεβιστικό δέν  κολλοῦσε στό ἁγιοπατερικό ἦθος του..  Δέν ἄφηνε τίποτα νά «πέσει κάτω» κατά τό κοινῶς λεγόμενο ὅταν χρειαζόταν νά ἀποκαταστήσει τήν ἀλήθεια καί νά βάλλει.. τήν κατσαρόλα ἴσια στήν «πυροστιά» ὅπως ὁ ἴδιος ἔλεγε..  Κάποτε, ἕνας ὑπερφίαλος κοσμικόφρων Μητροπολίτης τοῦ εἶπε μέ βλοσυρότητα:

-          Πάτερ Γεράσιμε κρίμα.. μέ τόν πνευματικό πού ἔχεις (εἶχε τόν Ἅγιο Μητροπολίτη Ὕδρας Ἱερόθεο Τσαντίλη) καί τόν δάσκαλο πού θεωρεῖς πατέρα σου (τόν ἐπίσης Ἅγιο Μητροπολίτη Κερκύρας Πολύκαρπο Βαγενᾶ) δέν θά δεῖς ποτέ χαΐρι!  Κρίμα καί εἶσαι καλός...

Μέ ἀνδροπρεπή παλληκαρίσια στάση ἀντιτάχθηκε ὁ γενναιόψυχος Διάκονος π. Γεράσιμος στόν καριερίστα Μητροπολίτη:

-          Γιά ἐξηγείστε μου παρακαλῶ, δέν κατάλαβα τά ὑπονοούμενά σας..

-          Νά.. εἶναι καί οἱ δύο Ζωηκοί.. ὁ Πολύκαρπος μάλιστα συντόνιζε ὅλους τούς Ἱερωνυμικούς στήν Ἱεραρχία.. Ὅ,τι τούς ἔλεγε ἔκαναν..

Καί ὁ λεοντόκαρδος Γεράσιμος μέ ἀπαθή δηκτικότητα, θερμουργό εἰλικρίνεια καί  ἐμπνευσμένο αὐθορμητισμό ἀπάντησε:

-          Ἄν αὐτοί εἶναι Ζωηκοί ὅπως τούς θεωρεῖτε, τότε κι ἐγώ εἶμαι τῆς ζωῆς καί ὅχι τοῦ θανάτου ὅπως ἐσεῖς οἱ Σεραφειμικοί!  Ἄλλωστε σέ τί μπορεῖ νά ἐμποδίσετε ἐσεῖς τήν ἐξέλιξή μου ἄν λάβετε ὑπ΄ ὅψιν τίς πνευματικές μου καταβολές;

Φανερά ἐνοχλημένος ὁ Μητροπολίτης καί μέ κάπως ὀργίλο ὕφος ἀπάντησε:

-          Ἐμεῖς διοικοῦμε Γερασιμάκο.. Ἐμεῖς..

Καί ὁ ἀνεπαίσχυντα ἀθυρόστομος Γεράσιμος, δέν ἔχασε καιρό καί τοῦ εἶπε:

-          Κατάλαβέ το ὅτι χωρίς τόν Θεό πού ὄντως διοικεῖ δέν εἶστε τίποτα! Καί ἄν θέλει ὁ Θεός νά μέ κάνει Δεσπότη θά σᾶς κλείσει ὄλους σέ ἔνα ἀεροπλάνο καί θά σᾶς στείλει νά περικοσμήσετε τόν πυθμένα τοῦ Αἰγαίου Πελάγους μετά ἀπό μία θεαματική πτώση.. Γι΄ αὐτό ἀλλοῦ παρακαλῶ τά νταηλίκια τῆς ἐξουσίας.. Κατάλαβες;

Κατέβασε κατησχυμμένος τό κεφάλι ὁ Δεσπότης καί ἀποχώρησε.. δίπλα ὁ π. Σεραφείμ ἀμίλητος παρακολουθοῦσε τήν στιχομυθία.. Ποῦ νά μιλήσει καί νά παρατηρήσει τόν π. Γεράσιμο.. θά ἄκουγε λακωνικ τ τρόπ τά πιό ὀξύτονα ἀληθή ρήματα τῆς ζωῆς του..

 Κάποτε ὁ π. Γεράσιμος εἶπε σ΄ ἐμᾶς τήν φοιτητοπαρέα:

-          Θέλετε μπρέ νά γνωρίσετε ἕνα Δεσπότη στόν τύπο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου;

Ὄλοι ἀπαντήσαμε ἐνθουσιωδῶς καταφατικά. Τό θέλαμε πολύ λόγω καί τῆς ὑποβαθμίσεως πού ὑφίστατο ἀπό τότε τό ἀρχιερατικό ἀξίωμα.. Ὁ π. Σεραφείμ μᾶς ψιθύρισε: «Σίγουρα θά σᾶς πάει στήν Αἴγινα. Ἐκεῖ λειτουργεῖ ὁ Ἁγιώτερος Μητροπολίτης πού γνώρισα. Ὁ Λαρίσης Θεολόγος! Εἶναι ἀδελφικός φίλος τοῦ γέροντά μου Μητροπολίτου Ἀγαθονίκου.. Νά πᾶτε.. Νά πᾶτε..». Ὅντως πήγαμε.  Ὁ σεβάσμιος καί μαρτυρικός Ἱεράρχης λειτουργοῦσε σάν ἀπλός παπάς μέ ἀπέριττα ὑφαντά ἄμφια στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Μηνᾶ Αἱγίνης.. Λόγια δέν ὑπάρχουν.. Μια λέξη ἀποδίδει τήν παραδείσια εὐφροσύνη τῆς λειτουργικῆς ἐκείνης πανδαισίας: Καθοριστική γεύση αἰωνιότητος!

Ἀργότερα ἄλλαξαν οἱ ρόλοι τοῦ καθενός μας. Ἀπομακρυνθήκαμε τοπικά ἀλλά ὄχι ψυχικά. «Τ μέν τόπῳ μακράν τῇ δέ ἀγάπη ἐγγύς» ὅπως ἔγραφε ἐξόριστος ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στήν μαθήτριά του Ἁγία  Ὀλυμπιάδα.. Ὁ π. Σεραφείμ μέ ἐπισκέφθηκε στήν Ἱερά Μονή Ἀπεζανῶν ἀμέσως μετά τήν κουρά μου. Ἡ στολή τῆς χειροτονίας μου εἰς πρεσβύτερο δῶρο δικό του. Καί ἀκόμη ἄλλες δύο πολυτιμότατες ἱερατικές στολές.. Μέ τήν ἵδια χαρά καί συγκίνηση συμμετεῖχα κι ἐγώ στή δική του χειροτονία εἰς Ἐπίσκοπο. Πρωτόγνωρες στιγμές πνευματικοῦ μεγαλείου καί θεόσδοτης χαρᾶς.. Φιλοξενήθηκα μέχρι εἰκοσαημέρου πλειστάκις στήν Μητρόπολή του.. Εἶδα τήν ἐργώδη ἀρχιερατική διακονία του καί τήν ἀναλλοίωτη παιδική ἀπλότητα καί καλοσύνη του. Πληθωρικός καί ἄτυφος. Ὀρμητικό κῦμα καί λιμάνι ἀπάνεμο. Γενναῖος καί συνετός. Ἐρωτικά φιλάγιος καί ὑπέρμετρα δοτικός. Πιστός ἀλλά καί εὐέλικτος. Ξεχωρίζοντας τήν οὐσία ἀπό τό ἐπίχρισμα. Τόν καρπό ἀπό τό τσόφλι. Τό πρόσκαιρο ἀπό τό αἰώνιο.

Παραδοσιακός ὡς τά τρίσβαθα τῆς ψυχῆς του, κρατοῦσε ἐν τούτοις ὅλη τήν αὐστηρότητα γιά τόν ἐαυτό του καί ἐξαντλοῦσε ὅλη του τήν ἐπιείκεια γιά τούς ἄλλους. Γιατί ἤξερε νά ἐκτιμ τήν ἀνθρώπινη ἀσθένεια. Ἔφθασε νά γίνει ἕνας ἄνθρωπος, πού σκόρπιζε γύρω του τήν ὀσμή τῆς πνευματικῆς εὐωδίας.  Χαρούμενος, ἐξυπηρετικός.  Καρδιακά ἐκλεπτυσμένος.  Χριστοειδῶς πολιτισμένος.  Σοβαρότροπα προσιτός, ἀξιαγάπητος ἀπό ὅλους καί ἰδιαίτερα τούς νέους, τούς δύσκολους νέους τῆς ἐποχῆς μας,  πού στό πρόσωπό του, ἀναγνώριζαν τήν γνησιότητα καί τόν ἐκύκλωναν χωρίς ἐπιφυλακτικότητα.  Γιατί ἔβλεπαν στό προσωπό του ἕναν Ἱεράρχη μέ εὐαγγελική ζωή, πού ξεχώριζε.  Καί τόν ξεχώρισαν.  Καί ἔτσι ἔφυγε.  Σάν ἰδιαίτερος, ξεχωριστός, ὑποδειγματικός ὀρθόδοξος Ἱεράρχης.

            Σήμερα τό πρωί, μόλις μέ πληροφόρησε γιά τό συμβάν ὁ φίλος μου Ἀρχιμ. Ἰερεμίας Γεωργαλῆς ἀπό τήν Βέροια, ἀμέσως σκέφτηκα τόν πόνο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου.  Τοῦ ἔστειλα τό παρακάτω μήνυμα:

            «Τήν εὐχή σας.  Ἔκλαψα καί κλαίω τόν Σεραφείμ.  Ἡ παρουσία του στήν φοιτητική μου ζωή καλύπτει ἕνα χρυσό φάσμα τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς μου.  Ἅγιος Νικόλαος Ἀχαρνῶν..  Τί ἀναμνήσεις!  Τί ἐμπειρίες!  Ὁ Κύριος νά καταχωρήσει πανηγυρικά στούς κόλπους τῶν Ἁγίων του τόν φιλάγιο Μητροπολίτη..  Καί νά ἀνταμείψει πλουσιοπάροχα τήν ζέση τῆς πίστεώς του, τήν ἁπλή καί φιλόξενη συμπεριφορά του καί τήν ποιμαντική ἐργασία του..»

  Μοῦ ἀπάντησε σχεδόν ἀμέσως ὡς ἐξῆς: «Κι ἐγώ ἔκλαψα γιά τόν Σεραφείμ.  Ὁ Θεός νά τόν ἀναπαύσει».

Ἀδελφέ μου π. Σεραφείμ. Δηλώνω κατοπτεύοντας νοερῶς τήν πανηγυρική σου ἄνοδο συγκλονισμένος κι ἔκθαμβος.  Μαρμαρωμένος κυριολεκτικά ἀπό τήν δυνατή δυσάρεστη ἔκπληξη ἀλλά καί συνεπαρμένος ἀπό ἕνα μυστικό ὑπερφυσικό δέος λόγῳ τῆς ἄρρητης φωτοχυσίας πού περικοσμεῖ τήν παιδική ψυχή σου. Σάν νά ἀκοῦμε κάποιες οὐράνιες φωνές νά ψάλλουν: «Πρό τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, Κύριε, φοβερός ὁ θάνατος τῷ ἀνθρώπῳ.  Μετά τόν Τίμιο Σταυρόν Σου φοβερός ὁ ἄνθρωπος τῷ θανάτῳ..».  Σήμερα ἔνοιωσα προσευχόμενος γιά σένα τό περιεχόμενο τῆς λέξεως «Μυσταγωγία» τόσο ἔντονο, τόσο βαθύ, τόσο ζωντανό, τόσο ἄμεσο..  Σέ ὑποδέχεται ἡ ἐπουράνια Ἐκκλησία καί ἐμπλουτίζεται ἡ ἁγιόλεκτη Ἱεραρχία..  Κάποτε σέ μιά ἐπίσκεψή μας στόν χαρισματικό Γέροντα π. Εὐμένιο Λαμπάκη στήν Μονή Ρουστικῶν Ρεθύμνης ἀμέσως μετά τήν ἐκλογή σου, ἀφοῦ σέ ὑπεδέχθη μέ ἀνείπωτη χαρά, σοῦ εἶπε:

-          Νά ὁμοιάσετε παρακαλῶ σέ ἕνα ἄλλο Σεραφείμ.

-          Ποιόν ἀπ’ ὅλους; Τόν ρώτησες.

-          Στόν Καρυστίας παιδί μου, ἀπάντησε ὁ θεόσοφος Γέρων.

-          Τόν γνωρίζετε Γέροντα;

-          Νοερῶς! Αὐτός θά πάει μέ χέρια λάμποντα στόν οὐρανό.  Δέν θά δώσει λόγο γιά χειροτονία στόν Θεό.  Ἄν τό πετύχεις αὐτό, σχεδόν ἐξασφάλισες τήν σωτηρία σου!!! 

Αὐτός ὁ λόγος σέ σημάδευσε ὅπως μοῦ ἔλεγες.  Ἔτρεμε τό χέρι σου μπροστά στά ψηφοδέλτια τῶν ὑποψηφίων Ἀρχιερέων καί ἐνώπιον τῆς μεταδόσεως τοῦ χαρίσματος τῆς ἱερωσύνης.  Σέ συνεῖχε ἡ παράστασή σου «ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ» ἐνώπιον τοῦ Δικαιοκρίτου καί ἡ ἔνδικος μισθαποδοσία Του.  Τώρα, πιστεύω, μέ ἀκατάκριτα χέρια καί πάλλευκη συνείδηση παραστέκεσαι ἐκεῖ, διότι, ὄντως ὑπῆρξες, φύλακας πατρώων θεσμῶν, νεωτεροποιίας ἐχθρός, ἔδειξες μέ τήν πολιτεία σου τό παλαιό τῆς Ἐκκλησίας Σχῆμα, κατά τό Βασιλειανόν ρῆμα.  Ἐκεῖ, στήν ἐκθαμβωτική παστάδα τοῦ Χριστοῦ, εἴθε κάποτε νά συναντηθοῦμε γιά νά ἀνιστορηθοῦμε περιχαρεῖς τά παλιά καί νά στερεώσουμε ἀμετάκλητα τήν ἀδελφικότητα καί τήν ἀγάπη μας.

                                                                             Εὔχου ὑπέρ ἡμῶν!