Τι λες τώραα...

"Κύριε, ενίσχυσε τη θέλησή μου,
ώστε να θέλω εκείνο που θέλεις Εσύ,
γιατί το θέλεις Εσύ και όσο το θέλεις Εσύ"

~Γέροντας Ιωήλ Γιαννακόπουλος

Κάνεις λάθη ; άρα είσαι άνθρωπος !

 

ΜΟΝΟ ΟΙ πεθαμένοι και οι πέτρες δεν κάνουν λάθη.

Φαίνεται,όπως μου είχε πει κάποτε ένας φούρναρης μεταξύ αστείου και σοβαρού  , πως και ο ίδιος ο Θεός βαρέθηκε την πληκτική τελειότητα και είπε να φτιάξει τον άνθρωπο με τα σφάλματά του για να αλαφρωθεί από την υπερτέλεια αρτιότητα  Του.

Όταν όμως τα λάθη βγάζουν μετάνοια, ταπείνωση, ωριμότητα και επιείκια για όλη την κτίση τότε μεταμορφώνονται σε άνθη.

Τα ανθρώπινα λάθη είναι το πηγαίο και απρόβλεπτο σκέρτσο που χρωματίζει χαριτωμένα ένα τραγούδι. Η κόκκινη παπαρούνα που σπάει την ανιαρή  πρασινίλα του λιβαδιού.

Είδα ανθρώπους αψεγάδιαστους  που φοβούμενοι να κάνουν μικρά λάθη στην ζωή τους,στο τέλος έκαναν ένα  μεγάλο και τρομερό, που ανέτρεψε χαοτικά όλη τους την ζωή .

Διότι η  ζωή μοιάζει με την ΔΕΗ που κάποτε σου στέλνει τα αναδρομικά της.

Οι άσφαλτοι άνθρωποι  επίσης μοιάζουν με την άσφαλτο την  άψυχη και την αλειμμένη από την πίσσα της αδυσώπητης τελειομανίας.

Δεν πάμε λοιπόν στον Παράδεισο επειδή είμαστε τέλειοι μα επειδή δίνομε με την συντριβή μας τέλος στην αλαζονεία της τελειότητάς μας.

π.Διονύσιος Ταμπάκης

«Τα αρχαία κάνουν τους μαθητές πιο έξυπνους» - Οι αποδείξεις...

Ολοι το υποπτεύονταν, αλλά τώρα πλέον είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός: Η εκμάθηση αρχαίων ελληνικών στα παιδιά τα ωφελεί ποικιλοτρόπως. Κοντολογίς, τα κάνει εξυπνότερα, κοινωνικότερα, διευρύνει τους ορίζοντές τους, βελτιώνει την ορθογραφική ικανότητά τους, τη μνήμη, την αναγνώριση του προφορικού λόγου! Ο άνθρωπος πίσω από την τεκμηρίωση της ευμενούς επίδρασης των αρχαίων ελληνικών στα παιδιά είναι η Αννα Γραβάνη, πτυχιούχος Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και ο ιθύνων νους της διπλωματικής εργασίας με τίτλο «Υπάρχουν οφέλη από την εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών για τη γλωσσική - γνωστική ανάπτυξη των παιδιών (ομιλητών της νέας ελληνικής γλώσσας;».

Η πρωτοποριακή μεταπτυχιακή έρευνά της έγινε δεκτή από τη Σχολή Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Dundee (Σκοτία). Οπως μας εξήγησε η ίδια, «η εκμάθηση μιας γλώσσας συνδέεται με
πτυχές της ψυχικής και της γνωστικής λειτουργίας του ατόμου. H Γνωστική Ψυχολογία μελετά πώς ένα άτομο αποκτά γνώση. Οι γνωστικές λειτουργίες, μέσω των οποίων κατακτούμε τη γνώση, είναι η αντίληψη, η μνήμη, η γλώσσα, η σκέψη, η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων». Σκοπός της έρευνάς της ήταν να εξετάσει αν η εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών έχει θετικό αντίκτυπο στη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών. Στην έρευνα χρησιμοποίησε τεστ αξιολόγησης γλωσσικών - γνωστικών λειτουργιών και εκεί έγινε σύγκριση δύο ομάδων (παιδιά που παρακολουθούσαν μαθήματα αρχαίων ελληνικών και παιδιά που δεν είχαν επαφή με τα αρχαία ελληνικά). Τα αποτελέσματα - συμπεράσματα της έρευνας έδειξαν ότι «υπήρξαν οφέλη από την εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών στους ψυχογλωσσικούς τομείς: ορθογραφική ικανότητα, αναγνώριση γραπτού λόγου (ανάγνωση), αναγνώριση προφορικού λόγου, απόδοση εννοιών - ορισμός λέξεων, μνημονική ικανότητα και μορφολογική και σημασιολογική επεξεργασία σύνθετων λέξεων». Η συζήτηση μαζί της είναι διαφωτιστική...

Πώς εμπνευστήκατε να γράψετε την πτυχιακή εργασία σας;

Το 2010 αποφοίτησα από το Τμήμα Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 2010 έως το 2013 εργάστηκα σε εκπαιδευτικά πλαίσια, ο στόχος των οποίων ήταν η εκμάθηση αρχαίων ελληνικών και η επαφή των παιδιών (4-12 ετών) με τις αξίες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Στη χρονική αυτή περίοδο των τριών ετών παρατήρησα θετικές αλλαγές στη σχολική επίδοση και τις κοινωνικές δεξιότητες των μαθητών και θέλησα να το ερευνήσω επιστημονικά. Ετσι, πριν από έναν χρόνο, όταν βρέθηκα στη Σκοτία για το μεταπτυχιακό μου (Master of Science in Developmental Psychology – University of Dundee / United Kingdom), ο στόχος της διπλωματικής εργασίας μου ήταν να διερευνήσει εάν υπάρχουν οφέλη από την εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών σε τομείς της γνωστικής ανάπτυξης των παιδιών.

Πόσα παιδιά συμμετείχαν στην έρευνα; Πώς ακριβώς έγιναν οι μετρήσεις; Τι ήταν αυτό που σας εντυπωσίασε με τα αποτελέσματα;

Στην έρευνα συμμετείχαν 46 παιδιά 8-10 ετών χωρισμένα σε δύο ομάδες (μία ομάδα παιδιών που παρακολουθούσαν μαθήματα αρχαίων ελληνικών ως εξωσχολική δραστηριότητα και μια ομάδα ελέγχου - συνομήλικοι μαθητές ενός δημόσιου δημοτικού σχολείου, οι οποίοι δεν παρακολουθούσαν μαθήματα αρχαίων ελληνικών). Ο τόπος διεξαγωγής της έρευνας ήταν οι αίθουσες διδασκαλίας και οι μετρήσεις έγιναν σε δύο φάσεις: ομαδική εξέταση 40-50 λεπτά και ατομική εξέταση 20 λεπτά. Στην έρευνα χρησιμοποιήθηκαν τεστ αξιολόγησης γλωσσικής - γνωστικής ανάπτυξης των παιδιών, τα αποτελέσματα των οποίων αναλύθηκαν με στατιστικές μεθόδους. Ακρως εντυπωσιακές ήταν οι διαφορές των δύο ομάδων και η σαφής υπεροχή της ομάδας των «αρχαίων ελληνικών» σε όλες τις δοκιμασίες.

Οι καθηγητές σας περίμεναν τα αποτελέσματα ή όχι; Πώς υποδέχτηκαν την πτυχιακή σας;

Οι καθηγητές μου περίμεναν ότι θα υπάρξουν διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά ίσως όχι τόσο σημαντικές. Οι συζητήσεις μας γύρω από το θέμα είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον και τελικά όλη η ερευνητική προσπάθεια ανταμείφθηκε με έναν πολύ καλό βαθμό.

Τι σημαίνει αρχαία ελληνική γλώσσα για εσάς; Τα παιδιά έρχονται ευχαρίστως σε επαφή μαζί της ή το κάνουν επειδή το θέλουν οι γονείς;

Οπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος, «κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική». Η μουσική σε ταξιδεύει, σου μαθαίνει να εκφράζεσαι, να πειθαρχείς σε νόμους αρμονίας, να ομορφαίνεις τη ζωή και την ψυχή σου. Ετσι, λοιπόν, η αρχαία ελληνική γλώσσα για μένα είναι τρόπος σκέψης, είναι ταξίδι, είναι παιχνίδι και, όπως σε κάθε παιχνίδι, ακολουθείς συγκεκριμένους κανόνες, μαθαίνεις να σκέφτεσαι, να επιλέγεις και να δημιουργείς. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και τα παιδιά έρχονται ευχαρίστως σε επαφή μαζί της, όταν ανακαλύπτουν πως μπορούν να προσεγγίσουν τη γλώσσα παίζοντας, και πόσο συγκλονιστικό είναι να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς.

Είναι νεκρή γλώσσα, όπως έχει πει η κυρία Ρεπούση;

Νεκρός είναι αυτός που παύει να υπάρχει, που ξεχνιέται. Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού και μητέρα πολλών λέξεων ξένων γλωσσών. Στον καθημερινό προφορικό λόγο διάφορων λαών χρησιμοποιούνται λέξεις που έχουν αρχαιοελληνική ρίζα. Προσωπικά, πολλές ήταν οι φορές που δεν συνάντησα καμία δυσκολία στην κατανόηση - μετάφραση ιατρικών όρων στο αγγλικό πρόγραμμα σπουδών, καθώς οι «αγγλικοί» ιατρικοί όροι ήταν... αρχαίοι ελληνικοί! Επομένως, όχι μόνο δεν είναι νεκρή γλώσσα, αλλά ξαναγεννιέται καθημερινά.

«Δεν αρκούν μόνο τα χρήματα»

Τι έχουν να προσφέρουν τα αρχαία ελληνικά σε έναν ενήλικο, σε κάποιον που δεν έχει τα προς το ζην και παλεύει να βρει μεροκάματο; Μήπως είναι μια ενασχόληση για... χομπίστες;

Εάν θεωρηθεί χόμπι η πνευματική καλλιέργεια, ναι! Ο φτωχότερος άνθρωπος είναι αυτός που δεν έχει τίποτε άλλο εκτός από χρήματα. Για πολλά χρόνια σε αυτή την κοινωνία είχε χαθεί το μέτρο. Ακόμα και αν υπήρχαν τα προς το ζην, σπανίως υπήρχε το ευ ζην. Ισως, επίσης, σε αυτήν την «κοινωνική - οικονομική κρίση», για να κάνουμε βήματα μπροστά, να πρέπει να γυρίσουμε προς τα πίσω...


Το ελληνικό κράτος στηρίζει τη γλώσσα μας, την προστατεύει ή αδιαφορεί;

Θα έλεγα ότι, ενώ προστατεύονται άλλα στοιχεία της πολιτισμικής κληρονομιάς μας, η γλώσσα είναι στο περιθώριο. Η γνωστική λειτουργία είναι άρρηκτα δεμένη με τη γλώσσα. Απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Δεν είμαι η πλέον αρμόδια να μιλήσω για την πολιτική του κράτους, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η επικρατούσα τάση της παγκοσμιοποίησης σίγουρα δεν προστατεύει, αλλά περιορίζει τη γλώσσα μας, και αντίστοιχα περιορίζει τη σκέψη των Ελλήνων.

Στη Σκοτία όπου κάνατε τμήμα των σπουδών σας οι κλασικές σπουδές ακμάζουν ή βρίσκονται σε ύφεση;

Οι ξένοι, τόσο οι καθηγητές όσο και οι συμμαθητές μου (άτομα διάφορων εθνικοτήτων), αγαπούν και θαυμάζουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

Τι θα προτείνατε σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί ο ίδιος ή τα παιδιά του με την αρχαία ελληνική;

Θεωρώ ότι τα παιδιά τρομοκρατούνται με τον τρόπο που γνωρίζουν την αρχαία ελληνική γλώσσα στο σχολείο, καθώς εκεί πράγματι διδάσκεται σαν μια δύσκολη και «νεκρή» γλώσσα. Ωστόσο, υπάρχουν φορείς που παρέχουν αντίστοιχες δραστηριότητες, στις οποίες η εκμάθηση της γλώσσας γίνεται μέσο ψυχαγωγίας. Είναι πολύ διαφορετικό να παρακολουθείς μαθήματα εικαστικών απλά για να εξεταστείς σε «κανόνες τέχνης και ζωγραφικής», από το να ξέρεις πώς να χρησιμοποιείς την παλέτα για να δημιουργήσεις...
πηγή

σχολιο: Αλήθεια, χρειαζόταν επιστημονική έρευνα και μάλιστα από ψυχολόγο, για να μας πει, ότι η Αρχαία Γλώσσα μας, ωφελεί σε πολλά επίπεδα τα σημερινά Ελληνόπουλα. ; 
Εκεί καταντήσαμε;. Οι Εκπαιδευτικοί ,από την Νηπιαγωγό μέχρι τους Καθηγητές του Πανεπιστημίου, άραγε Αυτό, το αγνοούσαν όταν δεχόταν την κατάργησή Της; χωρίς να αντιδράσουν και εν ανάγκη να παραιτηθούν από τις θέσεις τους αναγκάζοντας το " Σύστημα"..να αποσύρει τα αντιεπιστημονικα' απαράδεκτα και επαίσχυντα ο.τι είναι ""Νεκρή Γλώσσα " . 

Άραγε δεν ήξεραν ό.τι ο Λαός την κρατά ολοζώντανη αφού την χρησιμοποιεί καθημερινά στην ντοπιολαλιά του ; 
Πώς; 
Σε όλες τις σύνθετες λέξεις, που λέει στο 90% η μία θα είναι αρχαία;.Λέει αντί για "οίκος " σπίτι, όμως ο ίδιος λέει Πολυκατοικία,Συνοικία κλπ. Οίνος =κρασί..αλλά οινοποιός, οινοπαραγωγός ..Άρτος =ψωμί, όμως Αρτοποιός ,αρτοσκευάσματα. Όρνις =Όρνιθα =Κότα. όμως ορνιθοτροφείο και αλλά, ων ουκ έστιν αριθμός. 

Τότε προς τί η διδασκαλία των κλασικών κειμένων σε μετάφραση και όχι στο πρωτότυπο; ...

Σε πολλά Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια "Αυτά" διδάσκονται Αυτούσια και μάλιστα επειδή οι περισσότερες ρίζες των επιστημονικών όρων είναι αρχαιοελληνικές ο Σπουδαστής για να τις κατανοήσει μαθαίνει Αρχαία Ελληνικά..Πρόσφατα στη Ρωσία ,η Αρχαία Ελληνική καθιερώθηκε ως δεύτερη Επίσημη Γλώσσα Της...

Κάποιοι Ακαδημαϊκοί μας τώρα άρχισαν να διαμαρτύρονται και μερικοί Εκπαιδευτικοί είναι αργά.;.
Το κακό έγινε; 
Ποτέ δεν είναι αργά για να διορθωθούν τα Λάθη και μάλιστα Αυτά που είναι σε βάρος των παιδιών μας.

Η ηλιθιότητα της «πολιτικής ορθότητας»!

Aφησε τη θέση στην τράπεζα και έγινε αγρότης στο Κιλκίς -Καλλιεργεί baby λαχανικά χωρίς χημικά

Ανοικτό αγρόκτημα φυσικής καλλιέργειας, όπου οι πολίτες θα μπορούν να μαζεύουν μόνοι τους για κατανάλωση τα… micro και baby προϊόντα που καλλιεργεί ήδη, σχεδιάζει να δημιουργήσει άμεσα στη Θεσσαλονίκη ο 44χρονος πρώην τραπεζικός, Νίκος Σταθόπουλος.

Ο 44χρονος άντρας, μετά από δύο πνευμονικές εμβολές επέστρεψε στη γη και «βρήκε την υγειά» του όπως λέει, ζώντας το όνειρό του ως… «Μικρός Καλλιεργητής».
«Μικρός», γιατί δουλεύω σε μικρή έκταση και «καλλιεργητής» γιατί είμαι ένας καλλιτέχνης που εκτελώ καλό έργο. Θα έλεγα συγκεκριμένα ότι είμαι καλλιεργητής. Ο καλλιεργητής που εκτελεί καλό, όμορφο έργο (κάλλος + έργο), όπως ένας καλλιτέχνης δημιουργεί όμορφη τέχνη (κάλλος + τέχνη)» σημείωσε, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς προέκυψε η επωνυμία της νέας του επιχείρησης.

 
Καλλιεργεί ωφέλιμες τροφές απαλλαγμένες από χημικά

«Έφυγα από την τράπεζα τον Νοέμβριο του 2016 κυνηγώντας τον κόσμο και σήμερα αυτό που οραματίζομαι και δουλεύω είναι να τον πείσω να τρώει υγιεινές και ωφέλιμες τροφές, απαλλαγμένες από χημικά» τόνισε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο σαραντατετράχρονος, προσθέτοντας «βρίσκομαι σε αναζήτηση έκτασης περί τα 5 στρέμματα κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης και στόχος μου είναι να μεταφέρω όλη μου την δραστηριότητα στο νέο μου σπίτι από την Ξηρόβρυση Κιλκίς όπου βρίσκομαι σήμερα».

 
Μικροκαλλιεργητής. «Μικρός», γιατί δουλεύω σε μικρή έκταση και «καλλιεργητής» γιατί είμαι ένας καλλιτέχνης που εκτελώ καλό έργο
 
Δεν μετανιώνει που άφησε την Τράπεζα

Υπογραμμίζοντας ότι «τα βρήκα αγγούρια (δύσκολα) όταν έκανα το άλμα από τον τριτογενή στον πρωτογενή τομέα», ο σαραντατετράχρονος δηλώνει αμετανόητος για την απόφασή του να γίνει αγρότης, λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά «αξίζει τον κόπο και την μεγάλη ευθύνη που ενέχει η ενασχόληση, με τη γη που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ρίσκα που μπορεί κάποιος να αναλάβει».

Ο «μικρός καλλιεργητής» κλείνει 7 χρόνια δραστηριότητας

Τα τελευταία επτά χρόνια, και ενώ ακόμη εργαζόταν στην τράπεζα, ο «Μικρός Καλλιεργητής» ξεκίνησε με τη γυναίκα του να καλλιεργούν μικρές ποσότητες λαχανικών στο σπίτι τους, για δική τους κατανάλωση.

Στις καλλιέργειες του δεν χρησιμοποιούνται βαριά, αλλά ελάχιστα ελαφρά μηχανήματα, με συνέπεια το ενεργειακό αποτύπωμα να είναι το μικρότερο δυνατό

Στην «προσπάθειά μας να δώσουμε στα δύο κορίτσια μας ότι καλύτερο παράγει η φύση καταλήξαμε να παράγουμε οι ίδιοι ένα μέρος της διατροφής μας», επισήμανε ο κ. Σταθόπουλος, σημειώνοντας βεβαίως, «μη φανταστείτε, μόνο κάτι λίγες ντοματούλες και λίγες πιπερίτσες με, τον πρώτο καιρό, όχι ιδιαίτερη επιτυχία παρά το γεγονός ότι "ήμασταν από χωριό". Όπως και να το κάνουμε μια σχέση με τη φύση την είχαμε αλλά μετά από 15 χρόνια αποχής έπρεπε να δώσουμε στον εαυτό μας λίγο χρόνο για να προσαρμοστεί ξανά».
 
Με έμπνευση τα μικρολαχανικά της Ολλανδίας

Όλα άλλαξαν λίγα χρόνια μετά, το 2014 παρακολούθησα ένα εργαστήρι φυσικής καλλιέργειας, στο κέντρο φυσικής καλλιέργειας στην Έδεσσα και τότε μου ήρθε η τρελή ιδέα να αφήσω πίσω ό,τι έκανα μέχρι τότε και να ασχοληθώ αποκλειστικά με τη γη. Έτσι, ο σαραντατετράχρονος, αφού ενημερώθηκε για τις πρακτικές που ακολουθούνται στο εξωτερικό και κυρίως στην Ολλανδία, που έχει παράδοση στα λεγόμενα μικρολαχανικά, ξεκίνησε την καλλιέργεια και βγήκε τελικά στην αγορά τον Μάρτιο του 2018. Βέβαια, όπως ο ίδιος επισήμανε, παράδοση στα μικρόφυτα ή βλασταράκια ή mirogreens έχουν και οι ΗΠΑ.
 

Πειράματα με βλασταράκια

«Συγκεκριμένα στα τέλη της δεκαετίας του '80 ο chef Charlie Trotter είπε στον παραγωγό του (Lee Jones) ότι είχε βαρεθεί την σαλάτα mesclun και ότι ήθελε κάτι διαφορετικό. Ο Jones πειραματιζόταν εκείνο τον καιρό με τα βλασταράκια και κάπως έτσι ξεκίνησαν τα microgreens», υπογράμμισε ο κ. Σταθόπουλος, προσθέτοντας, «η μόδα του να έχει κάθε chef τον δικό του παραγωγό και να του ζητά συγκεκριμένα προϊόντα είναι παλιά στην Αμερική».

Οπως λεει ο 44χρονος παράδοση στα μικρόφυτα ή βλασταράκια ή mirogreens έχουν οι ΗΠΑ
 
Καλλιέργειες και ανταλλαγή απόψεων με το εξωτερικό

Στο πλαίσιο αυτό, τόνισε, «συνομιλώ, ανταλλάσσω απόψεις και συνεργάζομαι, σε επίπεδο πειραματισμών, με ανθρώπους από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ολλανδία, την Σερβία, την Ρωσία, την Ουκρανία, την Βουλγαρία και φυσικά από την Ελλάδα». Επισήμανε δε ότι «παράγονται ιδιαίτερες, σπάνιες και παραδοσιακές ποικιλίες λαχανικών (baby greens & microgreens) με 100% φυσικές μεθόδους.

Εδώ παράγονται ιδιαίτερες, σπάνιες και παραδοσιακές ποικιλίες λαχανικών (baby greens & microgreens) με 100% φυσικές μεθόδους

Ακολουθούμε τις αρχές της φυσικής καλλιέργιας (natural farming) του Masanobu Fukuoka, χρησιμοποιούμε βιολογικούς σπόρους ανοιχτής γονιμοποίησης, δεν χρησιμοποιούμε φυτοφάρμακα μα ούτε και χημικά λιπάσματα, δεν σκαλίζουμε, δεν βοτανίζουμε και ανακυκλώνουμε σχεδόν τα πάντα».


Διευκρίνισε πως «δεν χρησιμοποιούνται βαριά, αλλά ελάχιστα ελαφρά μηχανήματα, με συνέπεια το ενεργειακό μας αποτύπωμα να είναι το μικρότερο δυνατό (το 2018 για την παραγωγή μας χρειαστήκαμε μόλις 30 λίτρα καυσίμου)» και πρόσθεσε «ακόμη και σήμερα μπορεί να αποτελώ τον μοναδικό Έλληνα αγρότη χωρίς τρακτέρ».
 
Τι είναι τα baby greens προϊόντα που καλλιεργεί

Ο «Μικρός Καλλιεργητής» καλλιεργεί baby greens προϊόντα, όπως παντζάρια (κίτρινα και άσπρα), ραπανάκια (άσπρα και κόκκινα), καρότα σε τρεις αποχρώσεις και πέντε ποικιλίες από ντοματίνια. Καλλιεργεί επίσης microgreens, τα οποία είναι ουσιαστικά νεαροί βλαστοί λαχανικών, οι οποίοι αναπτύσσονται είτε μέχρι τα πρώτα πραγματικά φύλλα είτε μέχρι τους κοτυληδόνες. Σε αυτά συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: κόκκινος αμάρανθος, άνιθος, κόκκινος βασιλικός, ηλίανθος, κόλιανδρο, σχοινόπρασο, κόκκινο λάπαθο, λαχανίδα, σέσκουλο, σινάπι και μουσταρδόφυλλα.


Γιατι baby λαχανικά;

Εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους στράφηκε στα micro και baby λαχανικά, τόνισε ότι αυτοί έγκεινται στην υψηλή διατροφική τους αξία (έχουν μέχρι 40% περισσότερα ιχνοστοιχεία και βιταμίνες από τα αντίστοιχα σε βάρος ενήλικα λαχανικά), στη μικρή έκταση που απαιτείται για την καλλιέργειά τους και στην άμεση απόδοσή τους (η συγκομιδή γίνεται σε διάστημα περίπου 10-30 ημερών). Παράλληλα, ο ίδιος πρόσθεσε ότι στο Κιλκίς έχει φυτέψει – επίσης με φυσικές μεθόδους – ελαιόδεντρα και οπωροφόρα.
τομάτες

Μικρά τοματάκια χωρίς χημικά

Τα προϊόντα του «Μικρού Καλλιεργητή» πωλούνται σε εστιατόρια, τόσο στη Θεσσαλονίκη, όσο και σε άλλες περιοχές της βόρειας Ελλάδας, όπως η Κατερίνη, τα Ιωάννινα και η Σκιάθος, ενώ γίνεται προσπάθεια για να «μπει» και στην αθηναϊκή αγορά.
«Σημαντικό να τρώμε οτι παράγεται στα 50χλμ από εμάς»

Κληθείς να σημειώσει εάν τον ενδιαφέρουν οι εξαγωγές, επισήμανε: «Φυσικά με ενδιαφέρουν αλλά… το κύριο μέλημά μου (και όχι μόνο) είναι “farm to table”, “shop local”, “eat local” και “support your local farmer"».
Διευκρίνισε ότι κατά την άποψή του «είναι σημαντικό να τρώμε ό,τι παράγεται σε μια ακτίνα 50 χλμ από τον τόπο που είμαστε» και στο πλαίσιο αυτό τόνισε: «Στηρίζουμε την τοπική οικονομία, είμαστε και εμείς μέρος του μικροκλίματος της περιοχής μας (αν δεν το επηρεάζουμε άμεσα), αγοράζοντας προϊόντα που έχουν παραχθεί σε μια τέτοια ακτίνα, τα προϊόντα αυτά έχουν το μικρότερο δυνατό ενεργειακό αποτύπωμα, έχουν συλλεχθεί στο μέγιστο δυνατό επίπεδο ωριμότητας (άλλο να τρώω ντομάτα που την έκοψαν πράσινη και κοκκίνισε στο δρόμο και άλλο να την κόβω σήμερα για να φαγωθεί αύριο)».
 
Πηγή

" Η ομορφιά της ζωής κρύβεται στο να αγαπάς κάθε τι που σου συμβαίνει.„

K.Καρυωτάκης

η πεποικιλμένη

κυρ -Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Εἶχα τάξιμο νά ὑπάγω στήν Κεχριάν, νά ψάλλω τό "Πεποικιλμένη", εἰς τά Ἐνιάμερα, τήν 23 Αὐγούστου. Ἀπό δέκα χρόνων δέν εἶχα ἐπισκεφθῆ τήν Παναγίαν τήν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν' ἀσπασθῶ τήν σεβασμίαν παλαιάν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁπού εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῶα, ἔνθεν καί ἔνθεν, ὁ ἱερός Κοσμᾶς, (αὐτός ὁ θεσπέσιος ποιητής τῆς Πεποικιλμένης) ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρός τήν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ' ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ "Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ' ὑπερφυῶς καί Μητέρα Θεοῦ" καί τὸ "Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανόν ὑπεδέξαντο...". Καί δέν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τόν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὁποὺ ἀστράπτει εἰς τόν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπό τά ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τά ἐγκολλημένα εἰς τό κτήριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα.
Καὶ παρημέλησα τὸ τάξιμόν μου, καὶ δὲν ἀποφάσιζα νὰ ὑπάγω. Ἐνύκτωσε, κι ἐκαθόμουν ἔξωθεν τοῦ μαγαζίου τοῦ ἀγαπητοῦ νεαροῦ φίλου μου, τοῦ Κωστῆ τοῦ Τσαμασφύρου, πολλὰ ρεμβάζων, καὶ οὐδὲν σκεπτόμενος. Ὁ Κωστάκης μοῦ ἔφερε ποτήριον ρακίου, νὰ μὲ κεράσῃ καὶ μοῦ εἶπε:
- Δὲν πῆγες, μπαρμπ'-Ἀλέξανδρε, στὴν Παναγία τὴν Κεχριά; Ἐγὼ θὰ πάω.
- Τώρα ποὺ νύκτωσε; Τί λές!
- Ἔχει φεγγαράκι.
Ἔπια, κι ἐπανῆλθε στὸ μαγαζί του κρατῶν τὸν δίσκον. Μόλις αὐτὸς εἰσῆλθε, καὶ πάραυτα εἰσώρμησα μέχρι τοῦ κυλικείου, ὅπου ἀπέθετε τὸν δίσκον μὲ τὰ ποτά.
- Θὰ πᾶς σίγουρα, Κωσταντή;... Πῶς σοῦ ἦρθε;... ἔχεις συντροφιά;
- Ἔχω, ἂν δὲν μὲ γελάσει.
- Ποιόν;
- Τὸν Ἀργύρη τὸν Τσαλαβούτη.
Ἔτρεξα ἔξω. Ἐπῆγα εἰς ἓν ὑποδηματοποιεῖον, δύο ἢ τρεῖς πόρτες παρέκει, διά να εὕρω τὸν μικρὸν ἀνεψιόν μου τὸν Διαμαντήν, ἐργαζόμενον ὡς κάλφαν εἰς τὴν τέχνην αὐτήν. Δυστυχῶς τὸ ὑποδηματοποιεῖον εἶχε κλείσει. Ἐπλησίαζεν ὀγδόη ὥρα, δύο ὧρες νύκτα.
Ἐπέστρεψα πρὸς τοῦ Τσαμασφύρου.
- Κωνσταντή, δὲν ηὗρα τὸν ἀνεψιό μου. Ὁ μάστορής του ἔκλεισεν ἀπὸ νωρίς. Ἤθελα νὰ τοῦ πῶ νὰ πῇ χαμπάρι στὸ σπίτι. Δὲν συμφέρει νὰ πάω ὁ ἴδιος ἐκεῖ. Θὰ φωνάζουν οἱ ἀδερφές μου. "Ποῦ θὰ πᾶς τέτοιαν ὥρα;" καὶ τὰ λοιπά. Μιζέριες γυναικῶν... Ἀκοῦς νὰ σοῦ πῶ;
- Λέγε.
- Ἀναλαμβάνεις νὰ στείλῃς εἴδησιν στὸ σπίτι μου, διὰ νὰ μὴ μὲ γυρεύουν καὶ ἀνησυχοῦν ὅλη νύχτα; Στεῖλε ἕναν, ὅποιον βρεῖς, ἢ ἕνα παιδί... ἢ ἕνα πουλί.
- Καλά
- Μὴν ξεχάσεις.
- Ὄχι.
- Ἐγώ θὰ πάω πεζός καὶ μοναχός μου. Ἐσὺ ἔλα μὲ τ' ἄλογό σου, καὶ μὲ τὴν παρέα σου.
- Θὰ πάρεις καὶ κουμπάνια;
- Θὰ πάρω.
- Σὲ περιμένω στὸν Ἅι-Λιά. Ἐκεῖ θὰ σμίξουμε.
- Καλά.
Ὁ Κωστής, ὁ νεαρὸς φίλος μου, μοῦ εἶχε κάμει ἀληθῆ ὑποβολήν, ἂν ὄχι ὑπόμνησιν τοῦ ταξίματός μου. Δὲν ἐκρατούμην, κι ἐκίνησα πάραυτα. Τὸ φεγγάρι ἦτο ἐννέα ἢ δέκα ἡμερῶν. Ἐλογάριαζα μιᾶς ὥρας συνάντησιν καὶ διατριβὴν μετὰ προχείρου δείπνου εἰς τὴν τοποθεσίαν αὐτήν, καὶ τριῶν τετάρτων περίπου κατήφορον ἕως τήν Παναγίαν. Ἡ σελήνη θὰ μᾶς ἔφεγγεν ἀκριβῶς ἕως νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ τέρμα.
Ἐπῆρα τὸν ἀνήφορον, βαδίζων τὸν φράχτην-φράχτην ἐν μέσῳ ἀμπέλων καὶ ἐλαιώνων, ἀνέβην εἰς τὸ Κοτρωνάκι, εἰς τοὺς "Σακαλάρους", ἔφθασα εἰς τοῦ Βαραντᾶ τὸ ρέμα, ὅπου "ἐκρότιζεν" ὁ τόπος, ἀλλ' ἐγὼ δὲν ἐκροτιζόμην: δὲν εἶχα εἰς τὸν νοῦν μου στοιχειὰ καὶ φαντάσματα, ἀλλὰ προαπήλαυα τὸ "Πεποικιλμένη". Διέσχισαπέρα-πέρα τὸ ρέμα, εμβῆκα εἰς τὸν Μεγάλον Ἀνήφορον, στὸ Μεροβίλι, καὶ τέλος, μὲ πολὺ ἆσθμα καὶ ἱδρῶτα, ἔφθασα εἰς τὸν Ἅϊ-Λιά. Ἀντικρὺ εἰς τὸ πελώριον κτήριον, τὸ κελλὶ τοῦ παπα-Ἱερεμία, δύο ἢ τρία σκυλιὰ μ' ἐγαύγισαν, ἀλλ' ὅταν ἐπάτησα ἐπὶ τοῦ ὀροπεδίου, ὁποὺ εἶναι ὁ ναΐσκος τοῦ Προφήτου, παραδόξως ἐσιώπησαν κι ἐκρύβησαν εἰς δύο ἢ τρεῖς καλύβας, ὁποὺ ἐφαίνοντο ἀνάμεσα εἰς τοὺς κήπους.
Ψυχὴν δὲν εἶχα συναντήσει. Γλυκὸς ζέφυρος ἐφύσα εἰς τοὺς πελωρίους πλατάνους, τριγύρω εἰς τὴν μεγάλην δίκρουνον βρύσιν, ὁποὺ ἐκελάρυζε τὰ νερά της στ' αὐλάκια, τὸ ρέμα-ρέμα, τὸν κατήφορον. Ἔκαμα τὸν σταυρόν μου, ἔξωθεν τοῦ παραθύρου, εἰς τὸ γλυκὺ φῶς τῶν κανδηλίων, ὁποὺ ἔφεγγον ἐμπρὸς εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Παναγίαν, καὶ τὸν Πρόδρομον, καὶ τὸν Προφήτην Ἠλίαν μὲ τὴν μάχαιραν καὶ μὲ τὴν μηλωτήν. Ἔψαλα "Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος". Ἐκάθισα ἐπί τῆς πεζούλας. Ἀγνάντευα, εἰς τό μελαγχολικόν φῶς τῆς σελήνης, τό χωρίον μας κάτασπρον, κτισμένον ἐπί δύο λόφων καί μεσαζούσης κοιλάδος, παραθαλάσσιον, καί τόν λιμένα τόν τρίκολπον μέ τά τρυφερά κηπάκια, ὁπού φαίνονται ὡς νά "ἐγκαινίζωνται" εἰς τα φωσφορίζοντα νερά.
Μετὰ τέταρτον ὥρας ἤκουσα κρότον καὶ βάδισμα ἀλόγου. Ἐσηκώθην. Ἤρχετο ὁ Κωσταντής.
- Ἐδῶ εἶσαι, μπαρμπ'-Ἀλέξανδρε;
- Ἐδῶ. Μοναχός σου ἦρθες; Ποῦ εἶναι ἡ παρέα σου;
- Μ' ἐγέλασε... Μὴν τὰ ρωτᾶς, μπαρμπ'-Ἀλέξανδρε. Ὅσα τροπάρια ἤξερα... καὶ ξέρω πολλὰ ὀλίγα... ὅλα τὰ εἶπα στὸ δρόμο.
- Γιατί, φοβήθηκες;
- Κρότιζε ὁ τόπος. Ἐσένα δὲ σ' ἔμελε;
- Ὄχι τόσο. Ἀπ' τοῦ Βαραντᾶ ἦρθες;
- Απ' τὸ Πετράλωνο. Ἐσὺ ἀπ' τοῦ Βαραντᾶ;
- Ναί.
- Δὲν ἐφοβήθηκες ἐκεῖ, στὸ ρέμα;
- Δὲν ἔβαλα στὸ νοῦ μου... τίποτε.
Ἐπέζευσεν. Ἐξεφόρτωσε τὸ ζεμπίλι μὲ τὰ τρόφιμα, καὶ τὴν φλάσκαν μὲ τὸ κρασί. Ἔβγαλε ἀπὸ τὸ ζεμπίλι ἓν κηρίον σπαρατσέτο, ἔτριψε πυρεῖον καὶ τὸ ἤναψεν. Ἕως νὰ καθίσωμεν πρὸς τὸ κατώφλιον τῆς μικρᾶς ἐκκλησίας, καὶ νὰ στρώσωμεν τὸ τραπέζι, ᾐσθάνθημεν, ὅτι ὁ Μπαλής, τὸ ἄλογον, ὁποὺ τὸ εἶχε ἀφήσει λυτὸν ὁ Κωνσταντής, μᾶς ἔφυγε. Πρὶν κάμωμεν τὸν σταυρόν μας, ἐσηκώθηκεν ὁ Κωσταντής.
Ἀλλὰ τὸ ὑποζύγιον θὰ ἐπῆγεν ἐκεῖ, πρὸς ἀνατολάς, εἰς τὸ σύσκιον μέρος, ἀνάμεσα εἰς λόχμας καὶ φράχτας καὶ δὲν τὸ ἐβλέπαμεν. Ἀνάγκη νὰ τρέξῃ ὁ Κωνσταντής, διὰ νὰ τὸ ἀνακαλύψῃ κἄπου. Ἀλλὰ θὰ ἦτο μεγαλειτέρα εὐκολία εἷς νὰ κρατῇ τὸ κηρίον, καὶ ἄλλος νὰ ἔχῃ τὰς χεῖρας ἐλευθέρας, διὰ νὰ συλλάβῃ τὸ ζῶον, ἅμα θὰ τὸ εὕρισκεν. Ὁ Κωσταντής ἦτο ὁ μόνος ἁρμόδιος πρὸς τὸ τελευταῖον τοῦτο, ἐγώ εἰς τί ἄλλο θὰ ἐχρησίμευα, εἰμὴ διὰ νὰ κρατῶ τὸ κηρί;
Δυστυχῶς εἶχα βγάλει τὸ ὑπόδημά μου τὸ ἀριστερόν, πρὶν καθίσωμεν εἰς τὸ δεῖπνον, ἐπειδὴ μὲ ἠνώχλει ὁ κάλος κατόπιν τῆς ὁδοιπορίας, κι εὑρέθην μονοπέδιλος τὴν ὥραν ὁπού εἶχε γίνει ἄφαντον τὸ ζῶον. Καὶ ὅμως ἀνάγκη ἦτο νά συμμορφωθῶ. Ἐπῆγα μαζὺ μὲ τὸν Κωσταντὴν πολλὰ βήματα, πέραν τοῦ ἱεροῦ τῆς ἐκκλησίας, μὲ ἓν ὑπόδημα, χωλαίνων καὶ πατῶν ἐπὶ ἀκανθῶν. Εὐτυχῶς ὁ Μπαλὴς δὲν εἶχεν ὑπάγει μακράν, ἦτο διακριτικὸν ἄλογον. Εἶχεν ἀπομακρυνθῆ ἁπλῶς διὰ νὰ βοσκήσῃ, καὶ δὲν εἶχε βάλει κακὸν μὲ τὴν κεφαλήν του.
Ὄταν ἐγυρίσαμεν πίσω, ἐγὼ κρατῶν τὸ κηρίον, ὁ Κωσταντὴς σύρων τὸν Μπαλήν, τὸν ὁποῖον καὶ ἔδεσε προχείρως εἰς τὴν ρίζαν θάμνου ἀντικρύ μας, ὁ Κωστὴς ἐξέχασε ποῦ εἶχε βάλει τὸ μαχαίρι, καθὼς τὸ εἶχε βγάλει ἀπὸ τὸ ζεμπίλι, διὰ νὰ κόψῃ ψωμὶ - καὶ ψωμὶ δὲν ἔκοψε, ἀλλ' ἐτρέξαμεν ἀποτόμως πρὸς ἀνεύρεσιν τοῦ Μπαλῆ. Ὁ Κωστὴς τὸ ἀνεζήτει τώρα εἰς τὸ ζεμπίλι, ἀλλ' εἰς τὸ ζεμπίλι δὲν ἦτο, οὔτε ἐπήδησε μοναχόν του ὀπίσω. ἀφοῦ ἅπαξ τὸ εἶχε βγάλει ἐκεῖθεν. Ἐψάξαμεν πολλὴν ὥραν μὲ τὸ κηρί, τέλος τὸ ηὕραμεν σιμὰ εἰς τὴν βορειοδυτικὴν γωνίαν τοῦ ἐκκλησιδίου, παρὰ τὰς ἀνθοδόχας, ὅπου εὐωδίαζον ἐκεῖ, βασιλικὰ καὶ ρεσμαρὶ καὶ δενδρολίβανα. Ἐφάγομεν τὸν λιτὸν δεῖπνον μας, ἐπίομεν, ἐδευτερώσαμεν, κι ἐτριτώσαμεν μὲ τὴν φλάσκαν.
- Ὅλα καλά, μπαρμπ'-Ἀλέξανδρε. Μὰ ἔλα ποὺ ξέχασα νὰ στείλω χαμπάρι στὸ σπίτι σας...
- Ἀλήθεια;... ἑπόμενον ἦτο. Δὲν πειράζει, Κωσταντή.
Τὴν ἐπαύριον ἔμαθα, ὅτι ἡ ἀδελφή μου ἡ νεωτέρα ἐπῆγε μεσάνυχτα μαζὺ μὲ τὸν ἀνεψιόν μου, μ'ἕνα φανάρι, κι ἐξύπνησε τὴν νεαρὰν γυναῖκα τοῦ Κωσταντῆ, ὁποὺ ἦτο ἔγκυος εἰς τὸν μῆνα της, διὰ νὰ πληροφορηθῇ. Τέλος ἔμαθαν, ὅτι εἶχα ὑπάγει στὸ πανηγύρι, καὶ ἡσύχασαν.
- Σήκω τώρα νὰ πηγαίνουμε. Θὰ εἶναι παραπάνω ἀπὸ δέκα ἡ ὥρα. Τὸ φεγγάρι ὅσον πάει καὶ γέρνει ἐκεῖ κάτω, καὶ θὰ τὰ βροῦμε σκοῦρα τὸν κατήφορον, ἀνάμεσα στὰ ρέματα καὶ στὸν ἐλαιῶνα.
- Πᾶμε μπαρμπ'-Ἀλέξανδρε.
Ἐσηκώθη κι ἐφόρτωσε τὰ πράγματα εἰς τὸ ζῶον. Ἀλλὰ τὴν τελευταίαν στιγμὴν ἀνεζήτει τὸ ψάθινο καπέλο του καὶ δὲν ἐνθυμεῖτο ποῦ τὸ εἶχε πετάξει. Τέλος τὸ ηὕραμεν, τῇ βοηθείᾳ τοῦ κηρίου (ἤ τοῦ Κυρίου).
Ἐγὼ εἶχα φορέσει τὸ ὑπόδημά μου. Ἐσβύσαμεν τὸ κηρί, καὶ τὸ ἔβαλα ἐγὼ στήν τσέπη μου. Ἀνέβημεν τὸν μικρὸν ἀνηφορίσκον ἕως τὸν ζυγὸν τῶν δύο βουνῶν, μεταξὺ τῶν δύο ὑψωμάτων τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου. Ἐκεῖ ἐκατηφορίσαμεν, διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν Κεχριάν.
Τὸ φεγγάρι, ἥμισυ καὶ κάτι, ἔγερνε πρὸς τὸν Ἀραδιάν τὸν δρυμῶνα, κι ἐχαμήλωνεν. Ἀντικρὺ εἰς τὸ Πήλιο, ἔμελλε νὰ κρυφθῇ μετὰ μίαν ὥραν τὸ πολύ, ἀλλὰ πρὶν νὰ κρυφθῇ, θὰ ἔχανε σχεδὸν τὸ φέγγος του, ὅσον θὰ ἐκοντοζύγωνεν εἰς τὸ μέγα βουνόν. Αἱ δρύες τοῦ Ἀραδιᾶ ἐφαίνοντο ως νὰ ἔρριπτον τὴν σκιάν των πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ τὸ φεγγάρι ἐθόλωνεν, ἐθόλωνεν.
Ἐγὼ εἶχα τὴν ἰδέαν ὅτι ὁ Κωστὴς θὰ ἤξευρε καλλίτερ' ἀπὸ ἐμὲ τὸν δρόμον, ὡς νέος, καὶ κατοικῶν διαρκῶς εἰς τὸν τόπον. Ἐκεῖνος ἐφρόνει, ὅτι ἐγὼ θὰ ἐνθυμούμην καλλίτερα τὰ κατατόπια, ὡς παλαιός, καὶ ἀγαπῶν τὰ ἐξωκκλήσια. Ἀλλ' εἶχα δέκα χρόνια νὰ ὑπάγω στὴν Κεχριάν, ὁ δὲ Κωστής, ἂν καὶ βαθυκτήμων, δὲν εἶχεν ἐλαιῶνα πρὸς αὐτὸ τὸ μέρος, καὶ δὲν ἐσύχναζεν. Οἱ δρόμοι τῆς ἐξοχῆς εἶναι σκολιοὶ καὶ ἄτακτοι. Ἄλλος καταπατεῖ τοῦ γείτονος τὸ κτῆμα, ἢ τὸ δημοτικόν, ἢ τὸ μοναστηριακὸν καὶ ὠθεῖ τὸν δρόμον πάρα ἔξω, ἄλλος ἀνοίγει μονοπάτι ὅπου φθάσει, μέσα εἰς τοὺς ἀγρούς, καὶ συντομεύει τὸν δρόμον, ἄλλος κτίζει καλύβην, στρώνει ἅλωνα, καὶ κατασκευάζει φράκτην πρὸς τὸ συμφέρον του. Καὶ τὸ φεγγάρι ἐχαμήλωνε. Τέλος ἐχάσαμεν ὡς εἰκὸς τὸν δρόμον. Ἔβγαλα τὸ σπαρματσέτον καὶ τὸ ἤναψα. Ἐτρεπόμεθα δεξιὰ καὶ ἀριστερά, ἐγυρίζαμεν ἀποδῶ κι ἀποκεῖ, ἐκεῖνος καβάλλα, ἐγὼ πεζός. (Ὁ Κωστὴς μοῦ ἐπρότεινε φιλοφρόνως νὰ κατέλθῃ καὶ νὰ ἱππεύσω, ἀλλ' ἐγὼ δὲν συνηθίζω ποτὲ τὸ τοιοῦτον εἰς τὴν μικρὰν νῆσον μου).
Τέλος ὁ Κωσταντὴς κατῆλθεν ἐξ ὕψους τοῦ ὑποζυγίου του, μοῦ ἐπῆρε τὸ κηρὶ κι ἐκοίταζε νὰ εὕρῃ τὸν δρόμον. Ὕστερα εἶπεν, ὅτι τὸν ηὗρε, ἔσβυσε τὸ κηρί, τὸ ἔβαλεν δέν ἠξεύρω ποῦ καὶ ἵππευσε καὶ πάλιν.
Καὶ πάλιν ἀπεπλανήθημεν. Ἐκοντεύαμεν ὡστόσον νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν Παναγίαν. Μᾶς ἐφαίνετο, ὅτι ἐβλέπομεν κάτι ν' ἀσπρίζῃ κάτω ἐκεῖ, εἰς τὸ βάθος τῆς κοιλάδος, κάτι ὡς κτίριον, ὡς ἐκκλησίαν, ὡς μοναστηράκι. Μίαν ἀκτῖνα ὡσὰν ἀπὸ πῦρ κατακλεισμοῦ ἀνθρώπων ἀγρυπνούντων, ἀλλὰ τὸν δρόμον δὲν τὸν εὑρίσκαμεν. Πῶς νὰ κατέλθωμεν ἐκεῖ; ᾘσθάνθημεν ὅτι ἐπέσαμεν δέκα πήχεις κάτω ἀπὸ τὸ ἐπίπεδον ὅπου ἦτο τὸ μικρὸν παλαιὸν μονύδριον. Ἐφθάσαμεν εἰς ἄβατον. Οὔτε ἐμπρός, οὔτε πίσω. Ὁ Κωσταντὴς ἐπέζευσε καὶ πάλιν ἀπὸ τὸ ὔψος τοῦ σαμαρίου, καὶ μοῦ ἐζήτει τὸ κηρίον, διὰ ν' ἀνάψῃ νὰ βρῇ τὸν δρόμον. Ἀλλ' ἐγὼ ἐνθυμούμην, ὅτι δὲν μοῦ εἶχε δώσει τὸ κηρίον. Τέλος ἔψαξεν εἰς τὸν κόρφον του, εἰς τὶς τσέπες του, εἰς τὸ ζεμπίλι καὶ τὸ ηὗρε δὲν ἠξεύρω ποῦ. Ἔτριψεν ἓν πυρεῖον, δύο, τρία, πέντε, ἀλλὰ τοιοῦτον ἀεράκι, ἀπόγειον, ἐξήρχετο ἀπὸ τὸ βουνόν, ὥστε τὰ σπίρτα ἔσβυναν πρὶν ν' ἀνάψουν. Τέλος κατώρθωσε ν' ἀνάψῃ τὸ κηρί, ἀλλὰ μετὰ μίαν στιγμὴν τὸ ἔσβυσε τὸ ἀεράκι.
Τέλος ὁ παπὰς - τοιοῦτον παρατσούκλι ἔφερεν εἷς κηπουρός, ὅστις ἦτο εἰς ἐκεῖνο τὸ μέρος, δὲν ἠξεύρω διατί ὁ αὐτὸς ἐκαλεῖτο καὶ Σκαρλάτος, ἀλλὰ τὸ καθαυτὸ ὄνομά του δὲν κατώρθωσα νὰ τὸ μάθω - μᾶς ᾐσθάνθη, ὅτι εὑρισκόμεθα πρὸς ἐκεῖνο τὸ μέρος, καὶ ἦλθεν εἰς βοήθειάν μας προτοῦ νὰ φωνάξωμεν - διότι ἐντρεπόμεθα νὰ φωνάξωμεν. Ἦλθε καὶ μᾶς ἀνέβασε πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ μᾶς ὡδήγησεν εἰς τὴν Παναγίαν τὴν Κεχριάν.
Ὁ Γούμενος, νεαρὸς ρασοφόρος τὸν ὁποῖον εἶχε στείλει ὁ νεοχειροτόνητος Ἐπίσκοπος, εἶχε κοιμηθῆ ἀφοῦ εἶχε κάμει ἑσπερινόν, διαρκέσαντα ἕως τὴν δεκάτην ὥραν. Ἦτο παραμικρὸν μεσάνυχτα ὅταν ἐφθάσαμεν. Ὁ Γούμενος δὲν ἐγνώριζε τὰ παλαιὰ ἔθιμά μας, καὶ δὲν τὰ ἠσπάζετο. Τὰ κελλία κατερειπωμένα, ἓν μόνον εἶχεν ἀνακαινισθῆ ἐσχάτως, δαπάνῃ ἑνὸς κοσμικοῦ χριστιανοῦ. Ὁ ὀλίγος κόσμος, ὅστις εἶχεν ὁδοιπορήσει πρὸς τὰ ἐκεῖ διὰ νὰ ἑορτάσῃ τὰ Ἐννιάμερα τῆς Παναγίας - τριάντα περίπου εὐλαβεῖς οἰκοκυράδες καὶ ἄνδρες δέκα ἢ δεκαπέντε καὶ ἄλλα τόσα παιδιὰ εἶχον ὑπάγει διὰ ν' ἀγρυπνήσουν - ἄλλως, ποῖος θὰ ἐκόμιζε ροῦχα διὰ νὰ κοιμηθῇ; Καὶ ποῖος θὰ ἐπήγαινε διὰ νὰ κοιμηθῇ ἐν ὑπαίθρῳ; Ὁ Γούμενος εἶχε κοιμηθῆ στὸ κελλί.
Ὁ Γιώργης τὸ Μπονακάκι, ψάλτης, ὅστις εἶχεν ὑπάγει ἀφ' ἑσπέρας, μ' ἐπληροφόρησεν, ὅτι ὁ πάτερ-Γεράσιμος εἶχεν ὑποσχεθῆ νὰ σηκωθῇ μετὰ μίαν ὥραν καὶ ν' ἀρχίσῃ τὸν ὄρθρον. Καλά. Σημείωσις, ὅτι τὸ παλαιὸν μονύδριον τῆς Κεχριᾶς ἦτο προσκολλημένον ὡς Μετόχι εἰς τὸ πάλαι ποτὲ σεβάσμιον κοινόβιον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, κι ἐκεῖθεν εἶχεν ἔλθει διὰ νὰ τελειώσῃ τὴν πανήγυριν ὁ παπα-Γεράσιμος.
Φωτιὰ ἦτον ἀναμμένη εἰς τὸ προαύλιον. Γυναῖκες καὶ παιδιὰ ἐθερμαίνοντο εἰς τὸ πῦρ. Ἔκαμνε ψύχραν.
- Πέτε μας καμμιὰν ἱστορία γιὰ κανένα στοιχειὸ, χριστιανοί, εἶπα ἐγὼ, κι ἐκάθησα πλησίον εἰς τὸ πῦρ. Ἐδῶ στὸ ρέμα, τὸν κατήφορο, πόσα στοιχειὰ ἔβλεπα, τὸν παλαιὸν καιρόν. Ποῦ ἐκεῖνα τὰ χρόνια!
Ἄρχισε τὸ Μαριὼ τοὺ Μουσκαδού, κι ἡ γριὰ Ἀγάλλαινα, κι ἡ παπαδιὰ τοῦ Μπονάκη ἡ χήρα, ἡ μήτηρ τοῦ ἱεροψάλτη νὰ μᾶς διηγῶνται διὰ στοιχειά. Ἀλλὰ διεφώνησεν ὁ κυρ-Μενέλαγος, ὅστις δὲν λείπει ἀπ' ὅλα τὰ πανηγύρια, κι ὁ Στέργιος τῆς Καλαματίνας, λέγοντες, ὅτι αὐτοὶ δὲν πιστεύουν τὰ στοιχειά.
Παντοῦ παρουσιάζονται Ρωμιοὶ διὰ συζήτησιν, περὶ τοῦ ἂν ὑπάρχουν στοιχειὰ. Ἐγὼ εἰς αὐτούς τούς ἀνθρώπους, ἂν εἶχα ἐξουσίαν, θὰ ἔθετα φίμωτρον.
Ἔγινε δύο ἡ ὥρα κι ὁ Γούμενος ἐκοιμᾶτο κι ὁ κόσμος ἐκρύωνε. Ὁ Γιώργης τὸ Μπονακόπουλο μοῦ προσεφέρθη νὰ ὑπάγῃ νὰ ξυπνήσῃ τὸν Ἡγούμενον.
- Ὄχι, μὴν τὸν ξυπνᾶς. Δὲν ἔχομε θάρρος στὸν ἄνθρωπον. Πᾶμε μέσα, κι ἐγὼ θ' ἀρχίσω τὸν Πολυέλεον, διὰ νὰ πάρω τὴν μπόρα... δηλαδή, διὰ ν' ἀναλάβω τὴν εὐθύνην. Καὶ σύ, ἄνοιξε τὸ βιβλίο σου τὸ μουσικὸ καὶ κελάδει το. Ἐγὼ θ' ἀρχίσω τὸ "Δοῦλοι Κύριον". Κατόπιν ἐσὺ ἀρχινᾶς τὸ "Λόγον ἀγαθόν"... Ἐγὼ δὲν ἦρθα διὰ τὸν "Πολυέλεον", ἦρθα διὰ τὸ "Πεποικιλμένη".
Εἰσήλθομεν εἰς τὸν σεπτὸν ναΐσκον - βυζαντινόν, μὲ χιβάδας, καὶ μὲ τοιχογραφίας, καὶ ἀρχίσαμεν τὸν Πολυέλεον. Ὁ κόσμος ἔτρεξε κατόπιν μας, ἄναψαν πολλὰ κηρία αἱ γυναῖκες, κι ηὕραμεν θάλπος καὶ παραμυθίαν.
Μετὰ εἴκοσι λεπτὰ ὁ Ἡγούμενος ἐπαρουσιάσθη. Εἴτε ἡ ψαλμωδία μας τὸν ἐξύπνησεν, ἢ ἠθέλησε νὰ ἐξυπνήσῃ. Ἐπλησίασα πρὸς τὴν πύλην τοῦ ἱεροῦ τὴν βορείαν καὶ τοῦ ἐξηγήθην.
- Πάτερ, διὰ νὰ μαζωχθῇ ὁ κόσμος καὶ νὰ ζεσταθῇ, ἐκρίναμεν καλὸν ν' ἀρχίσωμεν τὸν Πολυέλεον, χωρὶς νὰ σᾶς βιάσωμεν εἰς τίποτε. Πιστεύω, ὅτι δὲν ἠνωχλήθητε.
- Καλά, καλά.
Τέλος ἠξιώθην νὰ ψάλω τὸ `Πεποικιλμένη´, καὶ τοῦτο ἀρκεῖ. Ὅταν ἐξήλθομεν ἀπὸ τὴν λειτουργίαν, περὶ τὸ λυκαυγές, ὁ Ἡγούμενος, μειδιῶν, μᾶς προσέφερεν ἐπὶ τῆς πεζούλας ἔξω τοῦ ναοῦ, ὅπου ἐκαθίσαμεν, ροδάκινα καὶ ρακί, εὐλογίαν τοῦ μοναστηρίου. Εἶχα ἀποποιηθῆ νὰ πίω καφέν, ὅταν μοῦ ἐπρόσφεραν αἱ γυναῖκες αἱ πανηγυρίστριαι, ἀλλ' ὅταν ὁ Ἡγούμενος ἔστειλε τὸν πάτερ Παφνούτιον, πρώην ὑπενωματάρχην, ὅστις εἶχε καλογηρέψει εἰς τὸ κελλί, καὶ μοῦ ἔφερε μεγάλην κούπαν καφέ, μοναστηριακὸν θαμάσιον, δὲν ἠδυνήθην ν' ἀρνηθῶ.
Ὕστερον ἔμαθα, ὅτι, τὴν ὥραν ποὺ εἶχε κατεβῆ "μαχμουρλὴς" ὁ Γούμενος ἀπὸ τὸ κελλίον, μία τῶν γυναικῶν, ἡ ρηθείσα Μαρὼ τοὺ Μουσκαδού, τὸν ἐπλησίασε καὶ τοῦ εἶπε:
- Γέροντα, νὰ μοῦ κάμῃς μιὰ παράκληση σὰν ἀπολύσῃ ἡ λειτουργία.
- Δὲν λὲς αὐτουνοῦ ποὺ εἶναι μέσα νὰ σοῦ τὴν κάμῃ; ἀπήντησεν ὁ γούμενος.
Ἐννοοῦσεν ἐμέ.
πηγή

Τραγούδι της ξενιτειάς,από τα παλιά καί δημοφιλή στα ελληνόφωνα χωριά του Σαλέντο.

"Κλάμα του εμιγκράντου"

Ώρια μου ροντινέττα
 ά πούτε στέ τσέ
 στάτζει πλέα τάλασσα 
σ' αγκουάδδει μέ τούτο καλό καιρό
 Άσπρο βαστά τό πέτο
 μαύρε βαστά τές
 άλλε ο σταυρί κολόρ ντί μάρε
 μέ τή κούνια λιό νοιτή 
Αρώτησα τή μάνα μου 
τήν πλέον αγαπημένη
 έχει τόσο κα μέ μένει 
 πούρου νάχει νά μέ δεί 
Αρώτησα τόν τσούρη μου
 τσέ σ'ολή τή γκετονία
 τσέ άν είχεν ομιλία 
πόσα είχε νά μού πεί 
Καίτζ'αμπρό στή τάλασσα 
 πάντα σένα κανονώ 
λίον γκέρνει,λίον καλέει 
λίον εγκίτζει τό νερό.

Η δηλητηριώδης "Πολιτική Ορθότητα" (2) - Ευθεία επίθεση στη Δύση!

Στα τέλη της δεκαετίας του '60, ένα μεγάλο μέρος της Δυτικής Αριστεράς, ένιωσε την ανάγκη να "ξεφύγει" από τον έλεγχο των Κομμουνιστικών Κομμάτων.

Η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν "υπερασπίσιμη" πλέον.

Η εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία, οι πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ Κομμουνιστικής Ρωσίας και Κομμουνιστικής Κίνας (1969), η απόλυτη εναντίωση των Κομμουνιστών στο Μάη του '68 (το Γαλλικό ΚΚ ήταν από την πρώτη στιγμή κατηγορηματικά αντίθετο) και η επίδραση που είχε η καταγγελία των “Γκούλαγκ” στη Σταλινική Ρωσία από τον Σολτζενίτσιν, όλα αυτά έσπασαν το δεσμό ανάμεσα στην Αριστερή δυτική διανόηση και τον επίσημο Μαρξισμό που είχε ως "θεματοφύλακά" του την ΕΣΣΔ.

Από αυτό το ρήγμα βγήκαν πολλά ρεύματα: Κυρίως, ο Ευρωκομμουνισμός στην Ευρώπη (που δεν πήγε πολύ μακριά) κι ένα "αμάλγαμα" ιδεολογικών ρευμάτων πασιφιστικών, οικολογικών και φεμινιστικών, χωρίς άμεση πολιτική εκπροσώπηση, με πανεπιστημιακή παρουσία ή/και ακτιβιστικό προσανατολισμό...

Τα επόμενα 20 χρόνια η κύρια "εκτόνωση" όλου αυτού το μορφώματος ήταν τα ειρηνευτικά-πασιφιστικά κινήματα που πάλευαν για "αφοπλισμό" της Δύσης!

Όχι για "παγκόσμιο αφοπλισμό", αλλά αφοπλισμό ειδικά της δυτικής Ευρώπης...

• Ήταν τότε που είχαν δαιμονοποιήσει τον Αμερικανό Πρόεδρο Ρέηγκαν, ως "αδίστακτο ακροδεξιό πολεμοκάπηλο", ο οποίος οδηγούσε, υποτίθεται τον κόσμο σε πυρηνικό ολοκαύτωμα! Και διαψεύστηκαν πανηγυρικά...
• Ήταν τότε που ο Σοσιαλδημοκράτης Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμίτ έφερνε τους αμερικανικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς Πέρσιγκ και Κρούζ στην Δυτική Ευρώπη, για να "αντιρροπήσει" τους Σοβιετικούς πυραύλους SS-20 που είχαν ήδη εγκατασταθεί "απέναντι"...
• Ήταν τότε που ο Σοσιαλιστής Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν έλεγε ειρωνικά: η Ανατολική Ευρώπη έχει τους Σοβιετικούς πυραύλους και η Δυτική Ευρώπη έχει τα... κινήματα κατά των Αμερικανικών πυραύλων (που δεν είχαν εγκατασταθεί ακόμα)...
• Ήταν τότε που οι πασιφιστές στη Δυτική Γερμανία ("Πράσινοι") κραύγαζαν: "Καλύτερα Κόκκινοι παρά νεκροί" (better red than dead)!

Δηλαδή καλύτερα να υποταχθούμε στον Ρωσικό Κομμουνισμό, παρά να αντισταθούμε και να πεθάνουμε...

Ξαφνικά το 1989 πήραν τέλος όλα αυτά...

Τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης κατέρρευσαν. Λίγο αργότερα κατέρρευσε και η ΕΣΣΔ, η οποία τελικά διαλύθηκε.

Το "Κομμουνιστικό ιδεώδες" κείτονταν σε ερείπια.

Communism was no more...

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τα "ειρηνευτικά κινήματα" (για τα οποία υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις ότι ελέγχονταν από τους σοβιετικούς υπηρεσίες) έχασαν το αντικείμενο ενασχόλησης και ακτιβισμού.

Οπότε ανακάλυψαν αρχικά την... "Οικολογία"! (Όσο υπήρχε ΕΣΣΔ δεν μπορούσαν να πουν και πολλά, γιατί οι οικολογικές καταστροφές που είχε επιφέρει ο "υπαρκτός σοσιαλισμός" ήταν εφιαλτικές! Με αποκορύφωμα, βέβαια, το σοβαρότατο πυρηνικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ, το 1986)...

Στη δεκαετία του '90 η δυτική Αριστερά μετασχηματίστηκε θεαματικά.

Και μετά από λίγο πέρασε στην "αντεπίθεση" με νέα λάβαρα, νέα σύμβολα, νέο ακτιβισμό, νέο "ριζοσπαστισμό" - τελικά και νέα "κοσμοθεωρία".

Τέσσερα ρεύματα συνέθεσαν το νέο της πρόσωπο:

• Ο "δικαιωματισμός" η στήριξη των δικαιωμάτων όλων των μειονοτήτων και η ανάδειξη νέων "μειονοτήτων" που ζητούσαν την "απελευθέρωσή" τους από τις "πιέσεις" της δυτικής κοινωνικής ιεραρχίας...
• Η μάχη κατά της "ανθρωπογενούς" υπερθέρμανσης του πλανήτη! Που αργότερα (όταν σταμάτησε να καταγράφεται συνεχής άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας), έλαβε πιο ουδέτερο τίτλο: "κλιματικής αλλαγής"...
• Η μάχη για το άνοιγμα των εθνικών συνόρων στις δυτικές κοινωνίες, ώστε να εισρεύσουν μαζικά οι "πρόσφυγες" από τον Τρίτο Κόσμο. (Που δεν ήταν ακριβώς "πρόσφυγες"...)
• Η συνεχιζόμενη αντικληρικαλιστική μάχη να “αποχρωματιστούν” οι δυτικές κοινωνίες από το Χριστιανικό Πολιτιστικό τους υπόβαθρο...

Όλο αυτό το συνονθύλευμα ακτιβιστικών προταγμάτων στεγάστηκε - αλλά ΔΕΝ ομογενοποιήθηκε - κάτω από την γενική ιδεολογική ομπρέλα της παγκόσμιας "Πολιτικής Ορθότητας"...

Αυτή η νέα ταυτότητα της δυτικής Αριστεράς, έχανε σε "ομοιογένεια" συγκρινόμενη με τον Μαρξισμό της προηγούμενης περιόδου...

Ό,τι έχανε, όμως, σε ομοιογένεια, το κέρδιζε σε "διείσδυση". Κι έτσι στην "Πολιτική Ορθότητα" προσχώρησαν, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, τάσεις και ρεύματα της Σοσιαλδημοκρατίας (που δεν είχαν καλές σχέσεις με το Μαρξισμό, παλαιότερα), ακόμα και φιλελεύθερα ρεύματα (που είχαν παραδοσιακή αντιπαλότητα με τον Μαρξισμό), ακόμα και κάποια θρησκευτικής καταγωγής (όπως η "θεολογία της απελευθέρωσης").

Όλα τα επί μέρους συστατικά της νεοπαγούς "Πολιτικής Ορθότητας" ήταν πολύ παλαιότερα. Αλλά "αποστειρώθηκαν", ώστε να μπορούν να συνθέσουν την "ταυτότητα" της Νέας (μετα-κομμουνιστικής) Αριστεράς.

• Για παράδειγμα, το κίνημα για τα δικαιώματα των μαύρων είχε ξεσπάσει και είχε γιγαντωθεί ήδη από τη δεκαετία του '60. Αλλά στο κίνημα αυτό πρωτοστατούσαν κληρικοί, όπως ο Αιδεσιμότατος Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και αργότερα ο Αιδεσιμότατος Τζέσσυ Τζάκσον στις ΗΠΑ και ο Αιδεσιμότατος Ντέζμον Τούτου στη Νότια Αφρική. Δεν είχαν κανένα αντικληρικαλιστικό χαρακτήρα τότε...
• Η πρώτη που υιοθέτησε ριζοσπαστική οικολογική πλατφόρμα στη Δύση ήταν η "δεξιά", "νεοφιλελεύθερη" Συντηρητική Μάργκαρετ Θάτσερ, που έκοψε την ενεργειακή εξάρτηση της χώρας της από το κάρβουνο, τσάκισε το πανίσχυρο συνδικάτο των ανθρακωρύχων και καθάρισε τον αέρα του Λονδίνου και τα νερά του Τάμεση! Οι αριστεροί τότε ήταν έξαλλοι εναντίον της...
• Η "νεοφιλελεύθερη" Συντηρητική Θάτσερ κατάργησε επίσης και τους τελευταίους νόμους που ποινικοποιούσαν την ομοφυλοφιλία στο Ηνωμένο Βασίλειο! (ή πρώτη αποποινικοποίηση, αρκετά περιορισμένη όμως, είχε γίνει στο ΗΒ το 1967. Στην Ελλάδα πολύ πιο πριν: το 1961...)
• Στο θέμα της ομοφυλοφιλίας τα πράγματα έχουν αντιστραφεί πλήρως: Το "ίνδαλμα" εκατομμυρίων αριστερών ιδιαίτερα στη Δύση - ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα - ήταν ορκισμένος διώκτης των ομοφυλοφίλων! Σχεδίαζε μάλιστα να κάνει ειδικά "στρατόπεδα"για να τους... "θεραπεύσει"! Θεωρούσε την ομοφυλοφιλία "νοσηρό σύμπτωμα της δυτικής παρακμής" και συζητούσε σε σοβιετικούς ηγέτες μεθόδους (βίαιης) "αναμόρφωσής" τους.

Αντίθετα, ιδιαίτερα στη δυτική Ευρώπη έχουμε τις τελευταίες δεκαετίες ομοφυλόφιλους πολιτικούς της Άκρας δεξιάς! Όπως ο Jorg Haider της Αυστρίας, ο δολοφονηθείς Pim Fortuyn στην Ολλανδία, ενώ και η Alice Wiedel ηγέτης σήμερα του ακροδεξιού ΑdD στη Γερμανία είναι δηλωμένη λεσβία. Όλους αυτούς τους μισούσαν και τους μισούν οι αριστεροί (τον Fortuyn τον δολοφόνησε αριστερός οικολόγος το 2002).

Τίποτε απ' όλα αυτά που συνθέτουν το σημερινό πρόσωπο της Νέας Αριστεράς δεν είναι ιστορικά "αριστερό"...

Η "ιστορία" τους ξαναγράφηκε, ωστόσο (πράγμα ιδιαίτερα προσφιλές στη σταλινική Αριστερά) και όλα μαζί συνθέτουν σήμερα κάτι που θυμίζει... καρικατούρα Μαρξισμού, αλλά δεν έχει καμία σχέση μαζί του...

• Ο Μαρξιστικός "Ιστορικός Υλισμός" επικαλείται ως "υπέρτατο θεωρητικό κλειδί" την Πάλη Των Τάξεων.

--Η Μεταμοντέρνα Μετά-μαρξιστική Αριστερά επικαλείται την πάλη ενάντια στις "ιεραρχικές δομές" των (ταξικών) κοινωνιών. Πατριαρχικές δομές, εθνικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές, και ταξικές (εστιασμένες στην υπεροχή εισοδήματος και πλούτου).

• Ο Μαρξισμός καλεί τους προλεταρίους σε "ταξικό Πόλεμο".

--Η Μετακομμουνιστική Αριστερά καλεί τις πάσης φύσεως μειονότητες σε ανατροπή παραδοσιακών "ιεραρχιών".

• Ο Μαρξισμός θεωρεί πηγή των κοινωνικών ανισοτήτων την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και επιδιώκει να την καταργήσει...

-- Η Μετα-κομμουνιστική Αριστερά θεωρεί πηγή των ανισοτήτων τα ιδεολογικά στερεότυπα που αναπαράγουν τις ιεραρχικές δομές και καλλιεργούν "στις μάζες" την "υποταγή": δηλαδή συμπεριφορές παθητικής αποδοχής των "καταπιεστικών ιεραρχιών". Προσπαθεί λοιπόν, να τις εξαλείψει...

• Ο Μαρξισμός θεωρεί ότι ένα μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στην αστική κοινωνία του τώρα και την ιδανική "αταξική κοινωνία" του αύριο είναι να πάρουν οι προλετάριοι από τους αστούς τα μέσα παραγωγής αντιστρέφοντας την καταπίεση που μέχρι τώρα έχουν υποστεί - μέχρι την πλήρη και οριστική κατάργηση των τάξεων...

Αυτό το μεταβατικό στάδιο το ονόμασαν "δικτατορία του Προλεταριάτου"!

• Η Μετακομμουνιστική Αριστερά θεωρεί ότι ένα μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στη σημερινή και την "ουτοπική κοινωνία του μέλλοντος", είναι να αντιστραφούν τα στερεότυπα, να αναγκαστεί η τωρινή πλειοψηφία να απεμπολήσει τον εαυτό της! Οι ποικίλες "ταυτότητες" των μειονοτήτων να "καταβροχθίσουν" (devour) την ταυτότητα της πλειονότητας...

(Εξ ού και η μανία του ΣΥΡΙΖΑ τα 200 χρόνια του ‘21 να ΜΗΝ πάρουν χαρακτήρα "εθνικού αφηγήματος")

Αυτό το μεταβατικό στάδιο θα μπορούσε να ονομαστεί - κατ' αντιστοιχίαν - "δικτατορία των μειονοτήτων"!

Όμως δεν έκαναν το λάθος να το ονομάσουν έτσι, γιατί θα φαινόταν εντελώς αντί-δημοκρατικό...

Αντίθετα το ονόμασαν "πολυ-πολιτισμικότητα"! Δηλαδή την, υποτιθέμενη, "αρμονική συνύπαρξη", μέσα στις ίδιες κοινωνίες, διαφορετικών πολιτισμικών ταυτοτήτων χωρίς επιβολή ή ηγεμονία μιας πάνω στις υπόλοιπες.

(Όλη αυτή η μετάβαση από τον παραδοσιακό και "συμπαγή" Μαρξισμό, σε μια πιο χαλαρή "αναβίωσή" του ονομάστηκε από κάποιους: Πολιτιστικός Μαρξισμός)

• Έτσι, απώτερος στόχος της Μαρξιστικές Αριστεράς είναι η "δικτατορία του Προλεταριάτου" και η Αταξική κοινωνία.

--Αντίστοιχα ο απώτερο στόχος της Μετακομμουνιστικής Αριστεράς είναι η "Πολύ-πολιτισμικότητα" και η "Παγκόσμια Διακυβέρνηση"...

Αυτά τα "αθώα" - και εκ πρώτης όψεως "ελκυστικά" - ονόματα: Πολυ-πολιτισμικότητα" και "Παγκόσμια Διακυβέρνηση", κρύβουν, ωστόσο, εξ ίσου αντιδημοκρατικές επιδιώξεις. Εξ ίσου εφιαλτικές φενάκες. Εξ ίσου δραματικές εσωτερικές και νοηματικές αντιφάσεις...

Μπορεί να μοιάζει με καρικατούρα Μαρξισμού, αλλά είναι πλήρης μετενσάρκωση ενός "επίδοξου" (wannabe) νέου Σταλινισμού...

• Για την "Παγκόσμια Διακυβέρνηση" δεν θα πούμε τίποτε σήμερα. Μόνον αυτό: Είναι προφανές πως κάθε απόπειρα επιβολής ενός Παγκόσμιου Διευθυντηρίου, θα ελέγχεται πολύ πιο εύκολα "από τα πάνω" από ισχυρά και εγκαθιδρυμένα διεθνή-πολυεθνικά συμφέροντα - ΔΕΝ θα νομιμοποιείται με εκλογές-εκπροσώπηση και δημοκρατική λογοδοσία "από τα κάτω". Από τις επί μέρους κοινωνίες...

Εδώ το αίτημα "Παγκόσμιας Διακυβέρνησης" της Μεταμοντέρνας Αριστεράς είναι - όλως "συμπτωματικά" - προσφέρει την καλύτερη εξυπηρέτηση στα πιο ανεξέλεγκτα κέντρα διεθνούς ισχύος (συμπεριλαμβανομένων των "πολυεθνικών").

• Ας δούμε κυρίως την "Πολυ-πολιτισμικότητα": οι πολιτισμοί που γνωρίζουμε μέχρι τώρα έχουν έντονα εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά.

--Πώς είναι δυνατόν να "συνυπάρχουν" αρμονικά μεταξύ τους, όταν... καταργούμε και τα έθνη και τις θρησκείες;

Όταν δηλαδή προσπαθούμε να "αποχρωματίσουμε" τις κοινωνίες από τις "κυρίαρχες" εθνικές και θρησκευτικές τους ταυτότητες, δεν προάγουμε την "αρμονική συνύπαρξη όλων των πολιτισμών", αλλά την ισοπέδωση όλων των γνωστών πολιτισμών! Στην... "καλύτερη περίπτωση".

Αλλά υπάρχει και η χειρότερη - και πιθανότερη - εκδοχή:

-- Μέχρι τώρα η ομαλή ενσωμάτωση των μειονοτήτων στις κοινωνίες όπου βρέθηκαν, έγινε πάντα όπου πέτυχε η προσχώρησή τους στην κυρίαρχη εθνική ταυτότητα των κοινωνιών που τις φιλοξενούσαν. Με παράλληλη διατήρηση κάποιων "ιδιαιτεροτήτων" τους (κυρίως θρησκευτικά έθιμα).

Η Πολυ-πολιτισμικότητα, όμως, δεν επιθυμεί "ενσωμάτωση" στην κυρίαρχη εθνική ταυτότητα. Θέλει την κατάργηση κάθε κυριαρχίας! Οπότε οι διαφορετικές "ταυτότητες" αναπαράγονται ΜΗ "ενσωματωμένες" και γκετοποιούνται!

Η ενσωμάτωση που θέλουν να ξεπεράσουν επιδιώκει να καταργήσει τα γκέτο.

Η "Πολυ-πολιτισμικότητα" πολλαπλασιάζει τα γκέτο...

Ουσιαστικά δημιουργεί παράλληλα γκέτο, που αναζητούν ασταθείς ισορροπίες επιβολής μεταξύ τους. Η δημοκρατία αρχίζει να υπονομεύεται...

• Πως είναι δυνατόν η ιδιαίτερη "ταυτότητα" μιας μειοψηφίας να προσπαθεί να επιβληθεί στην πολιτιστική ταυτότητα της εθνικής πλειοψηφίας;
• Πώς είναι δυνατόν οι Χριστιανικές εορτές να διώκονται στις μουσουλμανικές χώρες (για προφανείς λόγους), αλλά να διώκονται πλέον και στις δημοκρατικές χώρες της Δύσης "για να μη... θιγούν οι μουσουλμάνοι μειονοτικοί";
• Πώς είναι δυνατόν τα δημοκρατικά ήθη των χριστιανικών κοινωνιών, που αποδέχονται την πλήρη ελευθερία των γυναικών να διαλέξουν σύζυγο, καριέρα, τρόπο ζωής και επάγγελμα, να "συμβιώνουν αρμονικά" μέσα στην ίδια κοινωνία, με τα πολιτιστικά πρότυπα των ισλαμιστών που επιβάλλουν στη γυναίκα να κυκλοφορεί με μαντήλα (ή με...μπούργκα!), της απαγορεύουν να κυκλοφορούν μόνη της και βεβαίως, αν χάσει την "παρθενιά" της, αυτό δικαιολογεί και "εγκλήματα τιμής";
• Πώς είναι δυνατόν στην ίδια δημοκρατική Χριστιανική κοινωνία όπου ο Τύπος μπορεί να γράφει ελεύθερα ακόμα και την πιο "βλάσφημη κριτική" κατά των κυρίαρχων Χριστιανικών Συμβόλων, την ίδια στιγμή να απαγορεύεται κάθε εικαστική απεικόνιση του Προφήτη (γιατί αυτό το απαγορεύει ρητά το Κοράνι);
• Πως είναι δυνατόν σε μια παραδοσιακή Χριστιανική κοινωνία να θεωρείται πολύ "προοδευτικό" να ευχόμαστε επισήμως στους μουσουλμάνους συμπολίτες μας για το "Ραμαζάνι" ή το "Κουρμπάν Μπαϊραμ", αλλά ταυτόχρονα να θεωρείται πολύ "αντιδραστικό"... "ακροδεξιό" και "μισαλλόδοξο", να ευχόμαστε αντίστοιχα στους Χριστιανούς συμπολίτες μας "Καλό Πάσχα" ή "Καλά Χριστούγεννα";
• Πώς είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι που προσπαθούν να μας κάνουν όλους ...vegan και εν πάση περιπτώσει κατακεραυνώνουν κάθε τόσο το παραδοσιακό έθιμο του Οβελία το Ορθόδοξο Πάσχα, να εύχονται εγκάρδια στους μουσουλμάνους συμπολίτες μας κατά τη δική τους εορτή όταν σφάζουν τελετουργικά ζώα;
• Μήπως το πρόβλημα δεν είναι να ζούμε "αρμονικά όλοι μαζί", αλλά να απο-Χριστιανοποιήσουμε τη Δύση - και μόνο;

Κι επειδή αυτό δεν αρκεί, προσπαθούν να φέρουν ανεξέλεγκτα κύματα λαθρομεταναστών - κυρίως από το ΜΗ Χριστιανικό κόσμο!

Οι οποίοι, ωστόσο, ΔΕΝ κάνουν σήμερα ό,τι συνέβη με όλα τα ρεύματα ομαλής μετανάστευσης στο παρελθόν: ΔΕΝ προσπαθούν να "ενσωματωθούν" στις (δυτικές) κοινωνίες όπου ήλθαν. Αντίθετα, προσπαθούν να επιβάλλουν τις δικές τους νόρμες - από τις κοινωνίες τις οποίες μόλις εγκατέλειψαν...

Γιατί όλα αυτά τα λένε ΜΟΝΟΝ οι Δυτικοί Μετά-μαρξιστές και προσπαθούν να τα επιβάλλουν ΜΟΝΟ στις Δυτικές κοινωνίες;

Γιατί δεν διανοούνται καν, να τα πουν στον Αραβικό κόσμο, στον ευρύτερο Ισλαμικό Κόσμο, στις χώρες τις Νοτιοανατολικής Ασίας, ή στην Κίνα ή στην Ιαπωνία;

Αυτό αρχίζει να φαίνεται πια ως ευθεία επίθεση στη Δύση!

Και ευθεία επίθεση στη δημοκρατία, η οποία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Δύση...

Η Μεταμοντέρνα Αριστερά, δεν προσπαθεί "να αλλάξει τον κόσμο", ούτε να "μετασχηματίσει" τις δυτικές κοινωνίες.

Προσπαθεί, στην πραγματικότητα να διαλύσει τις δυτικές κοινωνίες!

Δυστυχώς, σε αυτό την βοηθούν πολλοί αφελείς, όχι κατ' ανάγκην αριστερής προέλευσης...

Ευτυχώς, αυτό βλέπουν και γι' αυτό αφυπνίζονται πολλοί μέσα στις δυτικές κοινωνίες, όχι κατ' ανάγκην δεξιάς προέλευσης.

Όπως θα έλεγαν οι Κινέζοι, "θα ζήσουμε σε πολύ ενδιαφέρουσες εποχές"!

(Αν και οι Κινέζοι δεν το έλεγαν για καλό...)

 Θανάσης Κ.

Τζα!

Οποία πέτρα και αν γυρίσεις Σόρος θα βρεις..

Όταν το ανήλικο παιδί σου είναι μέσα στο φάσμα του αυτισμού, χρειάζεται προφανώς βοήθεια κι εσύ το προτρέπεις να παρατήσει το σχολείο και να διασχίσει τον Ατλαντικό με ένα πανάκριβο σκάφος, μαζί με μαντράχαλους, και το καθοδηγείς να προμοτάρει τον οικοφασισμό που είναι της μόδας, με ένα στυλ διασταύρωση Ίλζε Κοχ και Πλεύση Δρομοκαΐτειου, ενώ έτσι προωθείς και το πολιτικά ορθό βιβλίο σου, τότε πρέπει να πας φυλακή τουλάχιστον για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου και να σου αφαιρεθεί η γονική μέριμνα.Ολόκληρη μπιζνα στην πλάτη ενως ανηλίκου... Πολυ οικό-αριστερό.
Κρίμα το παιδί του στερούν κάθε δικαίωμα να είναι ένα φυσιολογικό παιδί. Το ότι πάσχει από ασμπερκ δεν λέει κάτι... Γιατί μέχρι και αυτό πάνε να το εκμεταλλευτούν...

«Ἡ συνείδηση πάμφωτη σὰν καλοκαίρι»

 Ἡ ψυχή, ὅμως, δὲν ἀγαπᾶ τὰ πάθη. 

Ἐνδίδει σ’ αὐτά, ἀλλὰ διψᾶ γιὰ φῶς καὶ ἄνοδο.

 Ἐπειδὴ εἶναι ἔνθεη. 

Γι’αὐτὸ οἱ ἀρετὲς στέκουν καὶ θὰ στέκουν. Γι’ αὐτὸ οἱ χειρότεροι τῶν ἀνθρώπων δὲν παραλείπουν νὰ ὑποκρίνονται ὅτι τὶς τηροῦν. Κι ἔτσι νὰ μαρτυροῦν τὴν ὑπεροχὴ τῶν ἀρετῶν. Μέσα ἀπὸ διαφορετικὰ γιὰ τὸν καθένα ἐρεθίσματα ἢ ἁπλὰ ἐπειδὴ τὸ ἀποφασίσαμε, ἡ ἀνόρθωση τῆς συνείδησης ἀποτελεῖ τὴν ἀφετηρία τῆς πνευματικῆς προόδου. «Ἡ συνείδηση πάμφωτη σὰν καλοκαίρι». 
 Καὶ ἡ συνεχὴς ἐγρήγορσή της ὁδηγεῖ τὴν προσπάθεια. Μόνοι μας δὲν μποροῦμε. 
Ἀλλὰ πρέπει νὰ θέλουμε γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει ὁ Θεὸς καὶ ὁ Πνευματικός Του καὶ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας Του. 
Γιὰ νὰ φθάσει ἡ προσευχή μας στὸν προορισμό της. Πρέπει νὰ πιστέψουμε στὴν ἀξία καὶ στὴ δυνατότητα τῆς πνευματικῆς προόδου. Νὰ ἀγαπήσουμε τὴν ἀρετή.
Σταύρου Ἐμμανουήλ

Μητροπολίτης κηρύττει έτερον Ευαγγέλιον

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

20-08-2019
Στίς 20-01-2019 ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος Β΄ παρεχώρησε συνέντευξη στό κανάλι τῆς Βουλῆς στήν ἐκπομπή τοῦ κ. Μυλωνᾶ «Ἀπό τόπο σέ τόπο», ἡ ὁποία ἦλθε στό φῶς τῆς δημοσιότητος στίς 11-07-2019. Ἐμφορούμενος ἀπό ἐκκοσμικευμένο φρόνημα, μεταξύ ἄλλων εἶπε καί τά ἑξῆς φρικτά, ἀθεολόγητα καί αἱρετικά, τά ὁποῖα ποτέ κανένας αἱρετικός στήν ἱστορία δέν τόλμησε νά ἐκφέρει : «Ἐγώ θά πῶ αὐτό, πού λέει ἡ Ἐκκλησία, δηλ. τό πλήρωμα τῶν πιστῶν. Θά ἀφουγκραστῶ τούς χριστιανούς τί λένε, ποιό θεωροῦν σωστό. Ἀκόμη καί ἄν αὐτό, πού οἱ χριστιανοί μας θεωροῦν σωστό, ἀκόμη καί ἄν εἶναι ἀντίθετο μέ τό Εὐαγγέλιο, ἐγώ θά ὑπερασπιστῶ αὐτό, πού λένε οἱ χριστιανοί μας, γιατί οἱ Χριστιανοί μας ἔφτιαξαν τό Εὐαγγέλιο, δέν ἔφτιαξε τό Εὐαγγέλιο τήν Ἐκκλησία»¹.

1. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ μέ Κεφαλή Ἐκεῖνον
Διαπιστώνοντας ἐσχάτως ἑσφαλμένες τοποθετήσεις του, λόγῳ τῆς ἔνθερμης ἀποδοχῆς τῆς παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης καί τῆς Οὐκρανικῆς σχισματικῆς ψευδοαυτοκεφαλίας, ὀφείλουμε κατ’ἀρχήν νά τονίσουμε ὅτι παρουσιάζει μία ἐλλιπή καί στρεβλωμένη ἐκκλησιολογία. Διότι, Ἐκκλησία δέν εἶναι κυρίως καί μόνο «τό πλήρωμα τῶν πιστῶν», ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ Μητροπολίτης. Ὁ ὁρισμός τῆς Ἐκκλησίας μᾶς δίδεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Δομήτορά Της, μέ τό ἀψευδέστατο στόμα Του, τόν οὐρανοβάμονα θεῖο Παῦλο, ὁ ὁποῖος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι «…αὐτὸν (τόν Χριστόν) ἔδωκε κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ, τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου»². Ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ εἰκόνα τῆς Τριαδικῆς κοινωνίας, εἶναι ὁ φορεύς τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καί ἡ κιβωτός τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, πού παρέχεται μέσῳ τῶν θεουργῶν μυστηρίων. Ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας, «ἡ Ἐκκλησία σημαίνεται (φανερώνεται) ἐν τοῖς μυστηρίοις». Ἐκκλησία, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, εἶναι τό μυστηριακό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Κεφαλή τοῦ Σώματος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί μέλη του ὅλοι ὅσοι πιστεύουν ὀρθόδοξα σ’Αὐτόν. Ἡ Ἐκκλησία ὡς Θεανθρώπινο Σῶμα ἔχει καί ὀρατό καί ἀόρατο χαρακτῆρα. Περιλαμβάνει, ὄχι μόνο τούς ζῶντες, ἀλλά καί τούς ἐν Χριστῷ κεκοιμημένους, τήν Κυρία Θεοτόκο, τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, Μάρτυρες, Προφῆτες, Ἱεράρχες, Ὁσίους, Δικαίους καί τούς ἀγγέλους. Ἔτσι διακρίνεται στήν στρατευομένη ἤ ἐπίγεια καί τήν θριαμβεύουσα ἤ οὐράνια Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική καί αὐτή εἶναι ἀποκλειστικά καί μόνον ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Σκοπός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά κάνει ὅλους τούς ἀνθρώπους μετόχους τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Στά στρατευόμενα μέλη της ἡ Ἐκκλησία παρέχει τόν ἀρραβῶνα τῆς μελλούσης Βασιλείας. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἐγγυᾶται καί τήν πλήρη μετοχή τῆς Βασιλείας αὐτῆς στά θριαμβεύοντα μέλη της. Μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅλοι ὅσοι ἔχουν ἐνταχθεῖ σ’αὐτήν μέ τό ὀρθόδοξο βάπτισμα καί πιστεύουν στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό, ἀνεξάρτητα ἀπό τόν βαθμό τῆς ἁμαρτωλότητάς τους, ἀκριβῶς γιατί σκοπός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά τούς ἁγιάσει καί νά τούς σώσει. Ἡ Ἐκκλησία, ὡς Σῶμα Χριστοῦ, ἔχει ὡς ἔνοικο τήν χαρισματική παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό Ἅγιον Πνεῦμα ζωοποεῖ καί καθοδηγεῖ τήν στρατευομένη Ἐκλησία στήν ὄντως Ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ Χριστός. Ἡ παρουσία ἄλλωστε τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν Ἐκκλησία ἐγγυᾶται τήν διασφάλιση τῆς ἀληθείας Της καί τήν δυνατότητα τῆς κοινωνίας τῶν μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ μέ τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό. Ἀπό τήν Ἐκκλησία ἐκπίπτουν ἐπίσημα οἱ αἱρετικοί, αὐτοί δηλ. πού ἀπορρίπτουν τήν ἀλήθειά Της, καί οἱ σχισματικοί, αὐτοί δηλ. πού ἀπορρίπτουν τόν τρόπο διοικήσεώς της. Ἀνεπίσημα ἀποκόπτεται ἀπό τήν Ἐκκλησία κάθε μέλος Της, πού τοποθετεῖ τόν ἑαυτό του συνειδητά ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀρνούμενο τήν ἀλήθεια καί τή ζωή Της, ὅπως οἱ παναιρετικοί οἰκουμενιστές³. 

2. Ἄρνηση τῶν θεμελίων τῆς πίστεως
Ὁ Μητροπολίτης, μέ τόν ἰσχυρισμό του ὅτι «ἀκόμη καί ἄν αὐτό, πού οἱ χριστιανοί μας θεωροῦν σωστό, ἀκόμη καί ἄν εἶναι ἀντίθετο μέ τό Εὐαγγέλιο, ἐγώ θά ὑπερασπιστῶ αὐτό, πού λένε οἱ χριστιανοί μας, γιατί οἱ Χριστιανοί μας ἔφτιαξαν τό Εὐαγγέλιο, δέν ἔφτιαξε τό Εὐαγγέλιο τήν Ἐκκλησία», ναρκοθετεῖ καί βάζει βόμβα στά θεμέλια τῆς πίστεως, διότι οὐσιαστικά ἀρνεῖται τό ἱερό καί ἅγιο Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ μέρος τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ ὁποία μέ τή σειρά της ἀποτελεῖ μέρος τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀρνειται ἐπίσης τούς ἁγίους Εὐαγγελιστές Ματθαῖο, Μᾶρκο, Λουκᾶ, Ἰωάννη καί οὐσιαστικά ἀρνεῖται τόν ἴδιο τόν Θεάνθρωπο Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, τόν μοναδικό ἀληθινό Θεό καί Σωτῆρα καί Λυτρωτή μας, διότι περί Αὐτοῦ γράφουν οἱ Ἅγιοι Εὐαγγελιστές. Καί ὅλα αὐτά χάριν τῶν ἀντιευαγγελικῶν καί ἐκκοσμικευμένων χριστιανῶν. Ἀντί ὁ Μητροπολίτης νά ἐκκλησιαστικοποιήσει τόν κόσμο καί νά εὐαγγελιστεῖ στούς ἐκκοσμικευμένους χριστιανούς τό μήνυμα τῆς μετανοίας καί τῆς σωτηρίας, αὐτός ἐκκοσμικεύει τήν Ἐκκλησία καί τό Εὐαγγέλιο˙ πράττει τό θέλημα, ὄχι τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τῶν ἀνθρώπων˙ κάνει ὑπακοή, ὄχι στόν Χριστό καί στό Εὐαγγέλιο, ἀλλά στούς ἀντιχρίστους καί ἀντιευαγγελικούς.
Γιά νά συνειδητοποιήσουμε, λοιπόν, τήν ἀνωτέρω μεγίστη πλάνη καί βλασφημία, κρίνεται ἀναγκαῖο νά παραθέσουμε μερικά πράγματα περί τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως, τῶν πηγῶν της, τῆς θεοπνευστίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τοῦ Εὐαγγελίου.
 
3. Ἡ Θεία Ἀποκάλυψη
Θεία Ἀποκάλυψη εἶναι ἡ φανέρωση τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ στήν κτίση καί στήν ἱστορία. Ὁ ἄκτιστος, ἀπρόσιτος καί ἀμέθεκτος κατά τήν οὐσία Θεός γίνεται προσιτός μέ τίς ἄκτιστες, προσιτές καί μεθεκτές ἐνέργειές Του καί μέ αὐτές ἀποκαλύπτεται στούς ἀνθρώπους. Ἡ ἀποκάλυψη αὐτή νοεῖται ὡς φανέρωση τοῦ θελήματος καί τῆς ἀκτίστου φυσικῆς δόξης Του. Ἔτσι κατανοεῖται γιατί ἡ ἀποκάλυψη εἶναι συνεχής φανέρωση τοῦ Θεοῦ, πού πραγματώνεται μέ τίς Θεοφάνειες. Ἡ ἀποκάλυψη γίνεται κατά δύο τρόπους : α) Στήν κτίση. Ἐδῶ ἔχουμε μερική φανέρωση τῆς δημιουργικῆς, συνεκτικῆς καί προνοητικῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τήν κτίση καί τήν συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου. β) Στήν ἱστορία. Ἐδῶ πρόκειται γιά τήν ἱστορική φανέρωση τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ, τόσο κατά τό προπαρασκευαστικό στάδιο τῆς σωτηρίας, στά πλαίσια δηλ. τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅσο καί κατά τό στάδιο τῆς σωτηρίας, στά πλαίσια δηλ. τῆς Καινῆς Διαθήκης καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Καί μέ τούς δύο τρόπους ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπερφυσικό γεγονός, ἀφοῦ οἱ ἀποκαλυπτόμενες φυσικές καί οὐσιώδεις ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστες καί ὑπερφυσικές. 

4. Πηγή τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως
Κατά τήν ὀρθόδοξη θεώρηση, πηγή τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός. Αὐτός, πού ἀποκαλύπτει τόν Τριαδικό Θεό, τόσο κατά τήν περίοδο τῆς Παλαιᾶς, ὅσο καί κατά τήν περίοδο τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι ὁ Θεός Λόγος, ἄσαρκος Λόγος στήν Παλαιά Διαθήκη, ἔνσαρκος Λόγος στήν Καινή Διαθήκη. Τό ἀποκαλυπτόμενο εἶναι πάντοτε ὁ Τριαδικός Θεός καί τό μέσον ἀποκαλύψεως εἶναι ἡ μία ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ ὅλου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Τό ἀποκαλύπτον Θεῖο Πρόσωπο εἶναι ὁ Θεός Λόγος. Ὁ Θεός Λόγος ἀποκαλύπτει τόν ὅλο Τριαδικό Θεό, ὁ Ὁποῖος εἶναι παρών στίς ἐνέργειές Του. Ἡ Θεία Ἀποκάλυψη διατυπώνεται αὐθεντικά στήν Ἁγία Γραφή καί στήν Ἱερά Παράδοση. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεωρεῖ ὡς Ἰερή Παράδοση τήν Ἀποστολική διδασκαλία, φορεύς τῆς ὁποίας ἦταν κατά τούς πρώτους αἰώνες, ἡ πρωτοχριστιανική Ἐκκλησία. Ἡ Ἀποστολική αὐτή διδασκαλία, πού παραδόθηκε ἀρχικῶς προφορικά στήν Ἐκκλησία ἀπό τόν Χριστό καί τούς Ἀποστόλους, διατυπώθηκε στή συνέχεια γραπτῶς, μερικῶς ἀλλά ἐπισήμως, καί φέρεται τόσο στήν Καινή Διαθήκη, ὅσο καί στά γραπτά μνημεῖα τῶν Ἀγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, στά συγγράμματα τῶν Ἁγίων Πατέρων, στή Θεία Λατρεία καί στήν ὅλη πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ἡ Ἰερά Παράδοση μεταβλήθηκε ἀπό Ἀποστολική σέ ἐκκλησιαστική. Ἡ Ἱερά Παράδοση, λοιπόν, νοεῖται ὡς ἡ ἀδιάλειπτη ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν Ἐκκλησία καί ὡς ζωή τῆς Ἐκκλησίας, πού μαρτυρεῖται πάντοτε ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί ἀπό τούς θεουμένους πιστούς. Ἔτσι, ἡ Ἰερά Παράδοση συνδέεται στενότατα μέ τίς συνεχεῖς Θεοφάνειες.
Αὐτή εἶναι ἡ ἀπάντηση στόν ἕωλο ἰσχυρισμό τοῦ Μητροπολίτου ὅτι «οἱ Χριστιανοί μας ἔφτιαξαν τό Εὐαγγέλιο, δέν ἔφτιαξε τό Εὐαγγέλιο τήν Ἐκκλησία». Δέν ἄκουσε καί δέν διάβασε ποτέ ὁ Μητροπολίτης τόν Μεγάλο Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο τόν Οὐρανοβάμονα, ὁ ὁποῖος στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή λέγει ὅτι «Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ’ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι’ ἀποκαλύψεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ»⁴, δηλ. «Σᾶς καθιστῶ γνωστό, ἀδελφοί, ὅτι τό Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο κήρυξα σ’ ἐσᾶς, δέν εἶναι ἔργο ἀνθρώπου καί δέν ἐκφράζει σκέψεις ἀνθρώπων. Διότι ἐγώ – ὅπως ἄλλωστε καί οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι – δέν τό ἔχω παραλάβει ἀπό ἄνθρωπο, οὔτε τό διδάχθηκα ἀπό ἄνθρωπο, ἀλλά τό παρέλαβα κατ’εὐθείαν μέ ἀποκαλύψεις, τίς ὁποῖες ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός μοῦ φανέρωσε».

5. Ἑρμηνευτής τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως
Ἀπό Ὀρθοδόξου ἑπόψεως, ὁ αὐθεντικός ἑρμηνευτής τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως εἶναι ἡ Ἐκκλησία, καθοδηγουμένη ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει τήν ἀρμοδιότητα νά ἑρμηνεύει τήν Ἁγία Γραφή, ἐπειδή εἶναι ἡ ἴδια ὁ φύλακας τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως. Ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν Ἐκκλησία ἐγγυᾶται τήν σωστή κατανόηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί διατηρεῖ ζωντανή τήν παράδοσή της.
 
6. Ἡ Ἁγία Γραφή καί ἡ θεοπνευστία της
Στήν Ἁγία Γραφή καταγράφτηκε μέρος μόνο τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως ἀπό τούς θεόπνευστους συγγραφεῖς της. Ἡ Ἁγία Γραφή ἀποτελεῖ μέρος τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Κατά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ Ἁγία Γραφή γίνεται πλήρης καί αὐτάρκης φορεύς τῶν θείων ἀληθειῶν μόνο ὑπό τό φῶς τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, ἡ ὁποία τήν ἑρμηνεύει καί τήν συμπληρώνει.
Ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι θεόπνευστη. Λέγοντας θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἐννοοῦμε τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς συγγραφεῖς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, πού συνίσταται στή μετάδοση τῶν θείων ἀληθειῶν σ’αὐτούς γιά τή σωστή διατύπωσή τους. Στή συγγραφή τῶν βιβλίων τῆς Ἀγίας Γραφῆς συνεργάζονται ὁ θεῖος καί ὁ ἀνθρώπινος παράγοντας, κυριαρχεῖ ὅμως ὁ θεῖος. Ἔτσι, τό Ἅγιον Πνεῦμα ἀποκαλύπτει τίς ἀλήθειες τῆς πίστεως στούς ἱερούς συγγραφεῖς, τούς φωτίζει νά τίς ἐννοήσουν σωστά καί τούς κινεῖ νά τίς διατυπώσουν γραπτά. Στή συνέχεια, ἐπιστατεῖ καί κατά τή συγγραφή, γιά ν’ἀποφευχθοῦν σφάλματα. Οἱ ἱεροί συγγραφεῖς διατηροῦν τήν αὐτοτέλεια καί τήν ἰδιαιτερότητά τους, διατυπώνοντας ἐλεύθερα τά ἀποκαλυπτόμενα, ἀνάλογα μέ τόν σκοπό, πού ἐπιδιώκουν, καί ἀνάλογα πάντοτε μέ τήν προσωπική ἰδιοφυΐα τους. Ἔτσι ἐξηγοῦνται ἄλλωστε καί οἱ διαφορές στό ὕφος, τή γλῶσσα καί τήν ἀνάπτυξη τῶν ἐκτιθεμένων θείων ἀληθειῶν⁵.
 
7. Τό Ἱερόν καί Ἅγιον Εὐαγγέλιον
Ἡ λέξη «Εὐαγγέλιο» εἶναι παγκοσμίως γνωστή, διότι αὐτή χρησιμοποίησαν οἱ ἅγιοι Εὐαγγελιστές, γιά νά χαρακτηρίσουν τό χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ Κυρίου πρός τούς ἀνθρώπους, τήν λύτρωση καί τήν σωτηρία, πού προσέφερε. Αὐτή χρησιμοποίησε ἡ Ἐκκλησία, γιά νά ὀνομάσει τά τέσσερα θεόπνευστα ἔργα, τά τέσσερα Εὐαγγέλια, μέσα στά ὁποῖα ἱστορεῖται ἡ ζωή καί τό ἔργο τοῦ Κυρίου. Εὐαγγέλιο σημαίνει τήν χαρμόσυνη ἀγγελία, τήν μοναδική γιά τήν ἀξία της στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Καί αὐτή περιέχει ὅσα ὁ Κύριος κήρυξε, φανέρωσε καί ἔπραξε γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος χρησιμοποίησε αὐτή τή λέξη καί ὀνόμασε τό θεῖο Του κήρυγμα «Εὐαγγέλιον». Παντοῦ ὅπου χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη αὐτή, δηλώνει τό χαρμόσυνο μεσσιανικό ἄγγελμα γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά, σημαίνει ἀκόμη καί τά τέσσερα θεόπνευστα ἔργα τῶν ἱερῶν Εὐαγγελιστῶν, Ματθαίου, Μάρκου, Λουκᾶ καί Ἰωάννου, στά ὁποῖα ἐκθέτουν τήν διδασκαλία καί τό ἔργο τοῦ Κυρίου, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν τό πρῶτο μέρος τῆς Καινῆς Διαθήκης⁶.
Ἀντί, λοιπόν, μέ μέγιστο σεβασμό καί πόθο, μέ μεγίστη ἱερά εὐλάβεια καί προσοχή νά ἀναφερθεῖ στά θεόπνευστα αὐτά βιβλία, πού ἔχουν γραφτεῖ κατ’ἐντολή καί ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά τούς Χριστιανούς ὅλων τῶν αἰώνων, διότι κάθε λόγος τοῦ Εὐαγγελίου ἀξίζει περισσότερο ἀπ’ ὅλα τά βιβλία τοῦ κόσμου, ὁ ἐν λόγῳ Μητροπολίτης λέγει ὅτι θά «ὑπερασπιστεῖ αὐτό, πού οἱ χριστιανοί μας θεωροῦν σωστό, ἀκόμη καί ἄν εἶναι ἀντίθετο μέ τό Εὐαγγέλιο».
 
8. Κήρυξη ἑτέρου εὐαγγελίου
Εἶναι, λοιπόν, φανερό ὅτι ὁ ρηθείς Μητροπολίτης δέν κηρύσσει τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά «ἕτερον εὐαγγέλιον»⁷, δηλ. ἄλλη διδασκαλία, τήν ὁποία ὡς ψευδοδιδάσκαλος παρουσιάζει ὡς εὐαγγέλιο τάχα τοῦ Χριστοῦ, δηλ. ψευδοευαγγέλιο, καί ταιριάζει στήν περίπτωσή του ἡ ἐπιτίμηση, πού ἔκανε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Γαλάτες : «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. Ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω»⁸, δηλ. «Κατέχομαι ἀπό βαθειά ἔκπληξη καί ἀπορία ἀπό τό γεγονός ὅτι τόσο εὔκολα καί γρήγορα φεύγετε ἀπό τόν Θεό, ὁ Ὁποῖος σᾶς κάλεσε μέ τήν Χάρι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί μεταπηδᾶτε σέ ἄλλη διδασκαλία, τήν ὁποία οἱ ψευδοδιδάσκαλοι παρουσιάζουν ὡς εὐαγγέλιο τάχα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό τό ψευδοευαγγέλιο δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά ὅτι ὑπάρχουν μερικοί, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἀναταράσσουν καί θέλουν νά μεταβάλουν καί νά νοθεύσουν τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά, προσέξτε αὐτό : ἐάν καί ἐμεῖς ἀκόμη οἱ Ἀπόστολοι ἤ καί ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό σᾶς κηρύττει Εὐαγγέλιο διαφορετικό ἀπό ἐκεῖνο, τό ὁποῖο ἐμεῖς ἀπ’τήν ἀρχή σᾶς ἔχουμε κηρύξει, ἄς εἶναι αὐτός ἀναθεματισμένος καί χωρισμένος ἀπό τόν Θεό. Ὅπως καί προφορικῶς, προηγουμένως σᾶς εἴχαμε πεῖ καί τώρα πάλι σᾶς λέγω : ἐάν κανείς σᾶς διδάσκει ἄλλο Εὐαγγέλιο, διαφορετικό ἀπό ἐκεῖνο, πού ἔχετε παραλάβει, ἄς εἶναι ἀναθεμάτισμένος».
 
Ἐπίλογος
Ἄς θυμηθεῖ ὁ Μητροπολίτης ὅτι, ὅταν γινόταν ἡ εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία του, οἱ Ἀρχιερεῖς τοποθέτησαν πάνω στήν κεφαλή του τό Ἱερόν καί Ἅγιον Εὐαγγέλιον, ἐνέργεια ἡ ὁποία συμβολίζει ὅτι πρέπει νά κάνει ἀπόλυτη ὑπακοή στό Εὐαγγέλιο καί τόν Χριστό ἐφ’ὄρου ζωῆς, καί ὄχι νά τό ἀρνεῖται, ποδοπατώντας τίς κατά τήν χειροτονία του ὑποσχέσεις του. Ἐφ’ὅσον, λοιπόν, ἀρνεῖται τό Εὐαγγέλιο, ἡ πρακτική συνέπεια τῶν λόγων του ἀπαιτεῖ νά σταματήσει νά τελεῖ τήν Θεία Λειτουργία, διότι αὐτή ἔχει ὡς κέντρο τό Εὐαγγέλιο καί εἶναι ἀπόλυτα συνυφασμένη μ’αὐτό καί νά παύσει νά κηρύττει γιά τό Εὐαγγέλιο. Τέλος, ἡ Ἱεραρχία καί ἡ Ἑλλαδική Ἐκκλησία τόν ἐξέλεξαν Ἐπίσκοπο Ἀλεξανδρουπόλεως, πράγμα πού σημαίνει ὅτι ὡς Ἐπίσκοπος πρέπει νά εἶναι ἐπί σκοπόν, νά φυλάττει σάν μαντρόσκυλο τήν μάνδρα τῆς Τοπικῆς του Ἐκκλησίας καί τό ποίμνιό του ἀπό τούς «βαρεῖς λύκους»⁹, τούς αἰρετικούς. Αὐτό, ὅμως, τό ἀρνεῖται, λέγοντας ὅτι «ἀλλοίμονο ἄν ἡ Ἐκκλησία εἶχε ἐμένα ὡς μαντρόσκυλο». Τό μόνο, πού καταφέρνει μέ τά δημοσίως λεγόμενά του, εἶναι νά μᾶς πείσει ὅτι δέν εἶναι ἀληθής Ἐπίσκοπος εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ.

• 1 https://katanixi.gr/2019/07/11/ο-δούλος-του-κυρίου-άνθιμος-κατά-του-κυ/, https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=6be_Mn_QidI
• 2 Ἐφ. 1, 17-23.
• 3 Σχ. βλ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ, Δυτική Θεολογία καί Πνευματικότητα˙ σημειώσεις ἀπό τίς πανεπιστημιακές παραδόσεις, ἔκδ. Ὑπηρεσία Δημοσιευμάτων ΑΠΘ, Θεσ/κη, σσ. 37-38.
• 4 Γαλ. 1, 11-12.
• 5 Ὅ. π., σσ. 13-20.
• 6 ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΛΙΤΣΑΡΑΣ, Ἡ Καινή Διαθήκη, κείμενον-ἑρμηενυτική ἀπόδοσις, ἔκδ. Ἀδελφότης Θεολόγων «Ἡ Ζωή», Ἀθῆναι 2007, σσ. 9-10.
• 7 Γαλ. 1, 6.
• 8 Γαλ. 1, 6-9.
• 9 Πράξ. 20, 29.

πηγή

Όταν ήμασταν μικροί, όνειρα, επιθυμίες, τα πάντα, ειδικά στο πεζοδρόμιο. Όλοι κάναμε ένα όνειρο κάπου