Bill Gekas, σαρώνει τα βραβεία φωτογραφίζοντας την 4χρονη κόρη του

Τελικά αυτό που μετράει στη φωτογραφία δεν είναι οι σπουδές πάνω στο αντικείμενο, αλλά η έμπνευση.

Αυτή η ξεχωριστή ματιά πάνω σε κάτι που βλέπεις μόνο εσύ και θέλεις να το δείξεις με τον τρόπο σου και στους άλλους.

Αυτή η ιδιαίτερη ματιά έχει φέρει τον Έλληνα ομογενή Βασίλη Γκέκα στην καρδιά του διεθνούς ενδιαφέροντος, ο οποίος αν και ερασιτέχνης κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο να αποσπάσει δυο πολύ σημαντικά βραβεία. Στην αρχή του έτους ο ομογενής φωτογράφος της Μελβούρνης τιμήθηκε με το πρώτο διεθνές βραβείο φωτογραφίας του διαγωνισμού The Loupe Awards και τραβώντας τα βλέμματα του διεθνή τύπου.

Ωστόσο λίγες μέρες πριν, συμμετείχε στον μεγάλο διεθνή φωτογραφικό διαγωνισμό International Photography Awards Lucies 2013 όπου έλαβε μέρος με τέσσερις φωτογραφίες και διακρίθηκαν και οι τέσσερις.

Το επίτευγμα είναι τεράστιο δεδομένου ότι οι συμμετοχές στο διαγωνισμό ξεπέρασαν τις 18.000. Η «πρωταγωνίστρια» των φωτογραφιών είναι η κορούλα του Αθηνά την οποία ο φωτογράφος θεωρεί εξαιρετικό μοντέλο λέγοντας: «Είναι η μούσα μου. Η Αθηνά τρελαίνεται να αλλάζει κοστούμια. Της φαίνεται σαν παιχνίδι όλο αυτό».

Όπως λέει ο ίδιος οι φωτογραφίες του εμπνέονται από την ζωγραφική και κυρίως την ολλανδική σχολή γιατί τον συγκινούν το φως, τα χρώματα, οι εκφράσεις.

Φωτογραφίες του Βασίλη Γκέκα μπορείτε να δείτε  εδώ

Άγιον Όρος Φύση και Περιβάλλον

Ένα μαγευτικό ταξίδι στο «Περιβόλι της Παναγίας» που ενημερώνει τον θεατή και ταυτόχρονα τον μεταφέρει πιο κοντά στους αρχέγονους παλμούς της φύσης και της ψυχής. Από τις βραχώδεις παραλίες, μέχρι την κορυφή του Άθωνα. Καθώς η μοναχική ζωή συνεχίζεται στον ίδιο πάντα ρυθμό, οι εποχές του έτους, που διαδέχονται η μία την άλλη, δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα στα τοπία του Αγίου Όρους. Μία αρμονία, ανάμεσα στο φυσικό και το υπερφυσικό, ανάμεσα στους μοναχούς και το περιβάλλον.

Είναι μεγάλο βέβαια το να υποφέρει κανείς μια βρισιά, αλλά ακόμα πιο μεγάλο, το να ξεπεράσει έναν έπαινο χωρίς βλάβη.

Όσιος Νείλος

Η ευθύνη τής διδασκαλίας στην αρχαία Εκκλησία και το είδος τής διδασκαλίας εκείνης

Ένα από τα βασικά έργα των Επισκόπων και των Πρεσβυτέρων είναι να καταρτίζουν τους Χριστιανούς, ώστε να διέρχονται από την κάθαρση, στον φωτισμό και την θέωση, για να κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και η θεία Κοινωνία να ενεργεί ως κάθαρση, φωτισμός και θέωση. Οι πιστοί έπρεπε να ζουν την νοερά λατρεία για να συμμετέχουν αξίως και στην λογική λατρεία. Αυτό είναι το έργο των Πνευματικών Πατέρων.

 +π. Ιωάννη Ρωμανίδη

«Δεν εννοώ τον Πνευματικό των συγχρόνων ενοριών, που πάει ο καθένας για να πάρει κοινωνικο-οικογενειακές συμβουλές, και στο τέλος ο Πνευματικός του διαβάζει μια συγχωρητική ευχή και φεύγει κανείς ικανοποιημένος, ότι έχει συγχωρεθεί και μπορεί να πάει να κοινωνήσει, χωρίς ούτε ο παπάς να έχει ιδέα από νοερά προσευχή ούτε ο εξομολογούμενος. Στην αρχαία Εκκλησία ήταν αισθητό το γεγονός ότι κάποιος είχε φώτιση και ο άλλος δεν είχε. Ο ένας κοινωνούσε, ο άλλος δεν κοινωνούσε. Ήταν αισθητό στην αρχαία Εκκλησία. Τώρα, είναι αναίσθητα αυτά τα πράγματα. Και όλοι αισθάνονται μια ανακούφιση από την εξομολόγηση, από την θεία Κοινωνία μόνο».

Παλαιά στην Εκκλησία ο κατ’ εξοχήν Πνευματικός που προετοίμαζε τους πιστούς για την θεία Κοινωνία ήταν ο Επίσκοπος. Αυτός κατήρτιζε και τους Πρεσβυτέρους να γίνουν καλοί Πνευματικοί. Συνέβαινε ό,τι και στην ανθρώπινη γνώση.

«Διδάσκει ο καθηγητής της αστρονομίας τους υποψηφίους διδάκτορες να γίνουν και αυτοί όσο καλός είναι ο ίδιος ο καθηγητής. Γιατί; Για ν' αφήσει διαδόχους, για να συνεχίζεται η παράδοση της αστρονομίας, διότι αν σταματήσει αυτή η διδασκαλία και η προετοιμασία διδακτόρων, υποψηφίων καθηγητών να διαδεχθούν τους τωρινούς αστρονόμους, τότε η αστρονομία ως επιστήμη θα σβήσει».

Αυτό γινόταν και στην Εκκλησία σχετικά με την μέθοδο θεραπείας για την προετοιμασία για την θεία Κοινωνία. Γι' αυτό στην διδασκαλία του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου η διδασκαλία-κατήχηση συνδέεται στενότατα με την εξομολόγηση-μετάνοια που ήταν έργο του Επισκόπου, σύμφωνα με το παράδειγμα του αστρονόμου που προαναφέρθηκε.

«Ακριβώς το ίδιο γινόταν στην Εκκλησία. Ο δεσπότης είναι ο καθηγητής του Πανεπιστημίου και διδάσκει τους υποψηφίους διδάκτορες. Ποιοι είναι οι υποψήφιοι διδάκτορες; Οι καλόγεροι είναι, οι οποίοι θα διαδεχθούν τον δεσπότη. Γιατί θα διαδεχθούν τον δεσπότη; Όχι διότι είναι καλόγεροι με την σημερινή έννοια, αλλά διότι είναι εκείνοι που μανθάνουν την αέναη μνήμη του Θεού και πώς καθαρίζεται ο νους, πώς κανείς φθάνει στην φώτιση και πώς φθάνει κανείς στην θέωση. Γι' αυτό είναι ο Επίσκοπος ο δάσκαλος των μοναχών.

Μετά, καταντήσαμε στην περίοδο που περιγράφει ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ο οποίος διαμάχεται και διαπληκτίζεται με πολλούς στην εποχή του, διότι οι καλόγεροι έγιναν διδάσκαλοι, ενώ πριν ο Επίσκοπος μόνον ήταν ο διδάσκαλος, τώρα έγιναν και οι καλόγεροι διδάσκαλοι. Λοιπόν, το επιχείρημα των Επισκόπων ήταν τι; Ότι το διδάσκειν είναι μόνον των Επισκόπων, ο μοναχός δεν είναι διδάσκαλος.

Τώρα, σημειώστε πολύ προσεκτικά αυτό το πράγμα. Ο Επίσκοπος είναι ο διδάσκαλος, ο μοναχός είναι ο μαθητής, δεν μπορεί ο μοναχός να κάνει τον δάσκαλο. Τι ήταν το θέμα; Αν δείτε προσεκτικά, η διαμάχη είναι για το Μυστήριο της εξομολογήσεως, το Μυστήριο της μετάνοιας, εάν επιτρέπεται σε μοναχούς να εξομολογούν. Διότι ο εξομολόγος στην αρχαία Εκκλησία είναι ο Επίσκοπος. Μετά όμως, επεκράτησε ο Επίσκοπος αυτός να δίδει άδεια να εξομολογεί και ο Πρεσβύτερος. Εδώ, όμως, έχουμε και μοναχούς που εξομολογούν. Και η διαμάχη γίνεται εναλλάξ. Άλλοτε λέγεται εξομολόγηση, άλλοτε λέγεται διδασκαλία.

Εάν διαβάσετε προσεκτικά, ταυτίζει ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος την διδασκαλία με την εξομολόγηση, με το μυστήριο της μετάνοιας. Γιατί ταυτίζει τα δύο αυτά; Διότι ο Επίσκοπος στην αρχαία Εκκλησία είχε έργο να διδάσκει τους ανθρώπους να περνούν από το στάδιο της καθάρσεως, να φθάνουν στην φώτιση, το οποίο έκαναν οι Πνευματικοί παπάδες, Πρεσβύτεροι στην ενορία υπό τον έλεγχο του Επισκόπου. Διότι εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν ας πούμε πέντε-έξι οι κατηχούμενοι αλλά ήταν εκατοντάδες. Υπήρχε ολόκληρο σχολικό σύστημα μέσα στην Εκκλησία. Ήταν εκατοντάδες οι κατηχούμενοι κάθε χρόνο και τους βαπτίζανε συνήθως το Μέγα Σάββατο κ ο κ.

Για να οργανωθεί σωστά η κατήχηση, ο Πρεσβύτερος, υπό την καθοδήγηση του Επισκόπου, αναλάμβανε την διδασκαλία των νεοφώτιστων, των φωτισμένων, ορισμένων κατηχουμένων και μετά οι Διάκονοι τους κατηχουμένους κλπ. Αυτά τα περιγράφει με πολλή λεπτομέρεια ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Αν θέλετε να δείτε την πράξη της αρχαίας Εκκλησίας, πάρετε τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη να διαβάσετε, "Περί εκκλησιαστικής ιεραρχίας"· είναι όλα εκεί μέσα.

Λοιπόν, ο Επίσκοπος, εθεωρείτο ότι είναι ο δάσκαλος των μοναχών. Γιατί: Διότι εκείνα τα χρόνια περνούσε κανείς την κατάσταση της καθάρσεως, έφθανε στον φωτισμό και είχε μια ισχυρά φύση κλπ. Δηλαδή τον νεοφώτιστο μετά τον ανελάμβανε ο δεσπότης και τον εδίδασκε τελευταίος. Γιατί; Για να τον τελειοποιήσει τον άνθρωπο, να τον κάνει διδάκτορα της θεολογίας. Διδάκτορας της θεολογίας τι σημαίνει; Αέναο του Θεού μνήμη, νοερά προσευχή κλπ., τα οποία είχαν περιορισθεί επί το πλείστον στους κύκλους των μοναχών, οι οποίοι προετοιμάζονταν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Και μετά, από την τάξη των μοναχών εξελέγοντο, όχι πάντοτε, αλλά επί το πλείστον μπορούμε να πούμε, οι Επίσκοποι της Εκκλησίας».

Με την πάροδο του χρόνου χάθηκε αυτή η παράδοση, οπότε και οι μοναχοί δίδασκαν, δηλαδή δεν τελούσαν το Μυστήριο της Εξομολογήσεως, αλλά δίδασκαν-κατηχούσαν, με άλλα λόγια βοηθούσαν τους πιστούς να απαλλάσσονται από τους λογισμούς, να ξεχωρίζεται η νοερά ενέργεια από την λογική ενέργεια και να γίνεται η νοερά προσευχή. Έτσι καταλαβαίνουμε τι είναι διδασκαλία, τι είναι μετάνοια και τι σχέση έχουν αυτά με την θεία Κοινωνία.

«Εάν πάρουμε του Συμεών του Νέου Θεολόγου τα συγγράμματα, όταν μιλάει για διδασκαλία, τι εννοεί, ποιος είναι ο δάσκαλος, δηλαδή, κάνει την ανάπτυξη, γιατί δάσκαλοι έγιναν και οι καλόγεροι, ενώ σε αρχαιότερη εποχή δεν επιτρεπόταν στους καλογέρους να είναι δάσκαλοι. Διότι ο καλόγερος είναι μαθητής, λένε οι παλιοί Πατέρες, και δάσκαλος είναι ο Επίσκοπος. Και εξηγεί γιατί έγιναν οι καλόγεροι δάσκαλοι στα χρόνια του και τι είναι η διδασκαλία. Εννοεί εξομολογήσεις και άφεση αμαρτιών.

Όταν ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος μιλάει για διδασκαλία και γιατί οι καλόγεροι έχουν το καθήκον να διδάσκουν, εννοεί το καθήκον να εξομολογούν. Διότι η εξομολόγηση είναι η διδασκαλία η κατ' εξοχήν της Εκκλησίας, διότι στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως γινόταν η διδασκαλία για την κάθαρση και να φθάσει κανείς στον φωτισμό.

Ενώ όταν λέμε σήμερα δάσκαλο, είναι τελείως άσχετο με την εξομολόγηση. Ο δάσκαλος σήμερα είναι ένας κατηχητής, ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, ένας δάσκαλος στο γυμνάσιο κλπ. Άλλα όταν διδάσκει, διδάσκει την λογική του ανθρώπου, δεν γυμνάζει τον νουν πλέον, γι' αυτό και η διδασκαλία δεν έχει σχέση με την πνευματική καθοδήγηση, έχει μόνο μια έμμεση σχέση σήμερα. Γι' αυτό και ο καλόγερος έγινε δάσκαλος ή Πνευματικός Πατέρας, επειδή οι Επίσκοποι δεν κάνουν τα καθήκοντά τους επάνω σε αυτό το θέμα στην εποχή του Συμεών του Νέου Θεολόγου».

Μέσα σε αυτήν την προοπτική πρέπει να δούμε και το κήρυγμα στην θεία Λειτουργία, που αναφέρεται στο πώς θα αποκτήσουμε σχέση με τον Θεό, πώς θα βιώσουμε την θέωση, πώς θα αποκτήσουμε την αγάπη. Το ότι σήμερα τα κηρύγματα στην Εκκλησία δεν αναφέρονται πολύ στο πως, αλλά κάνουν λόγο για το τι, αυτό δείχνει ότι δεν συντονίζονται στην προοπτική της θείας ευχαριστίας, δεν είναι ευχαριστιακά ούτε και εκκλησιαστικά, διότι δεν προϋποθέτουν τον ησυχασμό.

«Εδώ υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα του Χριστιανισμού σήμερα. Ωραία κηρύγματα ακούμε από τον άμβωνα, όλοι οι παπάδες ιεροκήρυκες μιλάνε για αγάπη, μιλάνε για το ένα και το άλλο.

Εγώ έχω γράψει ολόκληρο βιβλίο που λέγεται "Προπατορικόν αμάρτημα" και, όταν το έγραψα, ιδέα δεν είχα του πώς κανείς φθάνει σε αυτήν την ανιδιοτελή αγάπη. Εκεί είχα την περιγραφή, ας πούμε αναλυτικά, αλλά η μέθοδος για να φθάσουμε ποια είναι δηλαδή. Καθόμαστε μιλάμε για ανιδιοτελή αγάπη. Και ποιος μπορεί να γίνει ανιδιοτελής; Και ποιος έχει φθάσει στην ανιδιοτέλεια; Ποιος έχει φθάσει στην αγάπη; Και όταν καθόμαστε και λέμε ότι έχουμε αγάπη, τι είμαστε; Πραγματικά έχουμε την αγάπη ή0 υποκρινόμαστε ότι έχουμε την αγάπη; Αυτό είναι πρόβλημα.

Και ωραία τα κηρύγματα, τα κηρύγματα γεμίζουν τον άμβωνα, ωραία πράγματα, οι Χριστιανοί κάθονται και ενθουσιάζονται με αυτά τα κηρύγματα, αλλά ακούμε τα κηρύγματα, εγώ τουλάχιστον δεν έχω ακούσει το πώς· το τι, ναι· το πού, ναι· το πώς; Συνήθως το "πώς" είναι μην κάνεις τούτο, μην κάνεις αυτό, μην κάνεις εκείνο, αυτό είναι αμαρτία, εκείνο αμαρτία, να κάνης τούτο, να κάνης καλά έργα. Ναι, όλα αυτά είναι εντάξει, αλλά τα καλά έργα μπορεί κανείς να τα κάνει, και στο τέλος αντί να φθάσει στον Παράδεισο να πάει στην Κόλαση».

Στην αρχαία Εκκλησία, αντί να κάνουν ατομικά κηρύγματα, διάβαζαν πατερικούς λόγους.

«Στους Πατέρες της Εκκλησίας, αρκεί να διαβάσει κανείς τα κηρύγματα του Χρυσοστόμου, θα δει πόσο ανεπτυγμένο ήταν το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης στον Χρυσόστομο, ο οποίος είναι από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, ο οποίος διαβαζόταν αιώνες από όλους τους Ορθοδόξους.

Παλιά υπήρχε η ωραία συνήθεια, που αντί να ακούμε τον παπά να εξηγεί το ευαγγέλιο κάθε Κυριακή, αυτά τα ευσεβιστικά κηρύγματα, σε κάθε ευαγγέλιο διάβαζαν πατερικά κηρύγματα».

Τελικά, όλη η Ορθόδοξη λειτουργική παράδοση και όλα τα άλλα Μυστήρια και οι τελετές αφορούν τα μέλη της Εκκλησίας και αποβλέπουν στην μέθεξη του Μυστηρίου της θείας ευχαριστίας, ώστε ο Χριστός να γίνει κάθαρση, φωτισμός, θέωση. Δεν υπάρχουν άλλοι σκοποί, δεν υπάρχουν Ιδιωτικά Μυστήρια, δεν μπορούν να ξεχωρισθούν όλες οι εκκλησιαστικές τελετές από την μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Και όλα αυτά δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητα από το πραγματικό μυστήριο, που είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση. Υπάρχει σαφής ενότητα μεταξύ δόγματος, προσευχής, Μυστηρίων, ασκήσεως και θείας ευχαριστίας. Όλοι αυτοί είναι οι άξονες της εκκλησιαστικής ζωής.

Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄.  Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου.

 

 

Εάν φυλάξεις τη γλώσσα σου,
εισέρχεσαι στη χαρά του Αγίου Πνεύματος.
Εάν δεν έχεις καθαρή καρδιά,
έχε τουλάχιστον καθαρό στόμα!

~Οσίου Εφραίμ του Σύρου

ΝΑ Σ'ΑΓΑΠΩ

ΣΕ ΕΝΑ ἀκριτικό χωριό τῆς Ἠπείρου, στο Σταυροσκιάδι,στα χρόνια  Τουρκοκρατίας,  ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός εἶχε τήν εὐλαβική καί σωτήρια συνήθεια νά διαβάζει κάθε ἡμέρα τούς Χαιρετισμούς.

Κάποτε ,λόγω «μεριμνῶν τῆς Μάρθας»(κοσμικές ἐνασχολήσεις), δέν διάβασε ὅλους τους Χαιρετισμούς παρά μονάχα τούς μισούς. Κατά θεία σύμπτωση συνέβη ἐκείνη τήν ἡμέρα νά τόν κυνηγήσουν οἱ Τοῦρκοι γιά νά τόν συλλάβουν. Ἐκεῖνος μπαϊλτισμένος ἀπό τήν καταδίωξη  ἔπεσε σ’ἕνα σοκάκι λιποθυμισμένος  ὅπου σέ λίγο πέρασαν ἀπό ἐκεῖ οἱ Τοῦρκοι Τζανταρμάδες οἱ ὁποῖοι τόν ἀκούμπαγαν μέ τά πόδια τούς μέν, ἀλλά δέν τόνε βλέπανε. Ἦταν ἀόρατος. Τρομοκρατημένοι λακήσανε ὅλοι τότε καί φύγανε ἀπό τοῦτο τό ὑπερφυσικό γεγονός πού ἀποδείχνει πώς αὐτός ὁ Χριστιανός ἐκείνη τήν ἡμέρα ἔλαβε μονάχα τήν μισή προστασία τῆς Θεοτόκου ἀφοῦ εἶχε διαβάσει μονάχα τούς μισούς χαιρετισμούς. Γιαυτό ἄς μήν λησμονοῦμε νά διαβάζουμε καθημερινά μία καί περισσότερες φορές τούς εἰκοσιτέσσερις  Οἴκους τῆς Παναγίας καί νά μήν τούς ἀφήνουμε οὔτε μέρα, διότι καί τήν ἀντιβίωση μία ἡμέρα νά τήν ξεχάσεις χαλᾶς ἔπειτα τήν σειρά τῆς γιατρειᾶς.

ΚΑΙ ΕΝΑ φύλλο ἀκόμη νά σηκώσεις καί νά ἐργαστεῖς γιά τήν Παναγία μας, ὁ Κύριος σέ ἀμείβει. Τόσο πολύ ἀγαπᾶ καί τιμᾶ τήν Μητέρα Του.

ΟΤΑΝ κοιμήθηκε ἀναπάντεχα μία ὑπερπολύτεκνη εὐλαβής Μητέρα εἶπε παρηγορητικά κάποιος πιστός στό μικρό της παιδάκι :

-Μήν στεναχωριέσαι πού ὁ Θεός πῆρε τή μαμά σας.

Καί αὐτό τό Θεοφώτιστο παιδί τοῦ ἀπάντησε ἀμέσως:

-Ὄχι  μόνο δέν πῆρε τή μαμά μας,ἀλλά μας ἔδωσε καί τή Δική Του ἀκόμα!Καί ἔτσι τώρα ἔχουμε δυό μαμάδες.

ΟΣΟ θά σέ ἀπογοητεύει ὁ κόσμος, τόσο σέ γοητεύει τό βλέμμα καί  ἡ ἀγάπη τῆς Παναγίας.

(Aπόσπασμα από το βιβλίο : "ΝΑ Σ'ΑΓΑΠΩ.-Παραινέσεις πρός ἀγάπησιν

 καί πόθον Τῆς Θεόπαιδος-  . π.Διονύσιου Ταμπάκη)

σχόλιο: Τοχεις παππούλη τοχεις .όταν κοιτάς τα πράματα με τα μάτια των αγίων είσαι ένας άγγελος ,όταν κοιτάς τα πράματα με τον αρρωστημένο συναισθηματισμό , τα κάνεις Θάλασσα... 

Χρόνια πικρὰ στὴν Κύπρο πίνουμε χολὴ κι ἡ διχοτόμηση σκλαβώνει τὴν καρδιά μας, ὅταν προδόθηκε ἐκεῖνο τὸ πρωὶ καὶ ὁ Ἀττίλας πάτησε τὰ χώματά μας!

πηγή

Βασανιστὲς γιὰ τὸ …«γοῦστο» τους!!!

Κύπρος 1974
«Συμπατριῶται» Τουρκο-«Κύπριοι» ἐβασάνισαν ἀπάνθρωπα κι ἐσκότωσαν τὸν ἱερέα Παπαεπιφανίου.
O Παπαεπιφάνιος Ἰωάννου (κατὰ κόσμον Ἐφραὶμ) ἐγεννήθη τὸ 1919 στὸ χωριὸ Μηλικούρι, ἦταν παντρεμένος μὲ τὴν Πρεσβυτέρα Ἄννα Παπαεπιφανίου καὶ ἦταν πατέρας τριῶν παιδιῶν.
Ἠργάσθη σὲ διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἀκολούθως ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία ὡς κληρικός. Ἐχειροτονήθη τὸ 1956 καὶ ὑπῆρξε ἐφημέριος του Ἱεροῦ Ναοῦ στὴν Ἀγκαστίνα.
Ὁ Παπαεπιφάνιος Ἰωάννου ἦταν φλογερὸς Ἀγωνιστὴς τῆς Ἐλευθερίας. Ἠγωνίσθη κατὰ τὸ 1955-59 καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς τουρκανταρσίας τὸ 1963-64. Λόγῳ τῆς Ἐθνικῆς καὶ Χριστιανικῆς του δράσεως ἦταν ἰδιιατέρως μισητὸς στοὺς Τοῦρκο-«κυπρίους» τοῦ χωριοῦ.
Κατὰ τὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ τὸν Αὔγουστο τοῦ 1974, οἱ Ἕλληνες τοῦ χωριοῦ τῆς Ἀγκαστίνας ὀπισθοχωροῦσαν γιὰ νὰ σωθοῦν ἀπὸ τοὺς Τοῦρκο«κυπρίους» καὶ ἔτσι καὶ αὐτὸς διέφυγε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴ Λεμεσό, γιὰ νὰ εὕρῃ καταφύγειο στοὺς συγγενεῖς της γυναίκας του, γιὰ τὴν οἰκογένειά του, ἐνῶ ὁ ἴδιος ἐπέστρεψε στὴν Ἀγκαστίνα γιὰ νὰ ἀναζητήσῃ τὸν υἱό του, ὁποῖος εἶχε ἤδη συλληφθῆ ἀπὸ τοὺς Τουρκο-«κυπρίους» καὶ ἀφοῦ παρεδόθη στοὺς Τούρκους εἰσβολεῖς, ὁδηγήθη στὰ Ἄδανα τῆς Τουρκίας. Ἐνῶ ἔψαχνε γιὰ τὸ υἱό του καὶ καθὼς βοηθοῦσε καὶ ἄλλους συγχωριανούς του νὰ διαφύγουν ἀπὸ τὴν μανία τῶν βαρβάρων Τούρκων τῆς Κύπρου.
Συνελήφθη ἀπὸ τοὺς Τοῦρκο-«κυπρίους» κι ἐβασανίσθηε ἀπάνθρωπα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ οἱ προδότες τῆς Κύπρου τολμοῦν νὰ τοὺς ὀνομάζουν ἀδελφούς τους. Συγκλονιστικὲς οἱ λεπτομέριες ἀπὸ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ ἀγωνιστοῦ Ἱερέως. Συγκλονιστικὲς οἱ μαρτυρίες κατοίκων οἱ ὁποῖοι ἄκουγαν τὶς φωνές του ὅταν οἱ Τοῦρκοι τὸν ἐβασάνιζαν, τὸν κτυποῦσαν καὶ ξεριζώνοντας τὰ γένια του τραβῶντας τα. Στὴν συνέχεια ὁ Παπαεπιφάνιος ἐξηναγκάσθη ἀπὸ τοὺς Τουρκο-«κυπρίους» νὰ σκάψῃ τὸν τάφο του, ἀπεκεφαλίσθη καὶ ἔτσι ἔλαβε τέλος τὸ μαρτύριό του, περνῶντας στὴν Ἀθανασία! Τὸ Πάνθεον τῶν Ἡρώων ἄνοιξε τὶς Πύλες του γιὰ νὰ ὑποδεχθῇ ἕνα Ἥρωα ποὺ ἔζησε ὁλόκληρο τὴν ζωὴ τοῦ ἀγωνιζόμενος ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος.

Μαρτυρία ἀπὸ τουρκο-«κύπριο» ὁ ὁποῖος ἦταν παρὼν στὸ καφενεῖο τοῦ χωριοῦ τῆς Ἀγκαστίνας ἀναφέρει ὅτι μετὰ τὴν στυγερὴ δολοφονία τοῦ Παπαεπιφανίου, ἕνας Τουρκο«κύπριος» πῆρε τὸ κεφάλι τοῦ Ἱερέως, τὸ ἔβαλε σὲ ἕνα δίσκο καὶ τὸ πῆρε στὸ καφενεῖο γιὰ νὰ χλευάσῃ, μαζὺ μὲ τοὺς ὑπολοίπους τουρκο-«κυπρίους» ἀδελφοὺς τῶν νέο-Νενέκων καὶ τῶν Ἀπάτριδων, τὴν μνήμη αὐτοῦ του Μάρτυρος τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος.
Τὰ ὀστᾶ τοῦ Ἥρωος εὑρέθησαν στὴν Μία Μηλιὰ καὶ ἐταυτοποιήθησαν μὲ τὴν μέθοδο τοῦ DNA.
Δημητριάδης Κωνσταντῖνος

Οι σειρήνες ήχησαν και πάλι σε ολόκληρη την Κύπρο. Ωστόσο, ορισμένοι «έκλεισαν» τ’ αυτιά τους.

Την ώρα που Τουρκία και κατοχικό καθεστώς γιόρταζαν την αποφράδα μέρα, μετονομάζοντας την παράνομη εισβολή στην Κύπρο ως «ειρηνευτική επιχείρηση», κάποιοι αδιαφορούσαν… Στα οδοφράγματα σχηματίζονταν ουρές από νωρίς το πρωί, τόσο από Ελληνοκύπριους, όσο και από ξένους που μετέβαιναν στα κατεχόμενα. Περνούσαν την Πράσινη Γραμμή, για εξορμήσεις και για ψώνια… Τι κι αν το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιουλίου;

σχόλιο :Εμείς όμως Τούρκικα σήριαλ από το πρωί μέχρι το βράδυ και ζήτω οι ισλαμιστές λαθρέποικοι.

Έζησε τον εφιάλτη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και μιλά για την αδικία που συνεχίζεται

Ο Κύπριος ευρωβουλευτής Κώστας Μαυρίδης με καταγωγή από τα Κατεχόμενα, έζησε τον εφιάλτη της τουρκικής εισβολής και μιλά για την αδικία που συνεχίζεται και την ανάγκη να βοηθήσουμε όσους υποφέρουν

Από την εποχή που οι πρωτόγονοι λαοί ζούσαν ως τροφοσυλλέκτες και υπέφεραν από τις επιθέσεις άλλων ομάδων που επιθετικά και δολοφονικά ήθελαν να επεκταθούν, έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια. Σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται με ελάχιστες ουσιαστικές διαφορές. Οι διωγμοί συνεχίζονται, η προσφυγιά κυκλώνει τους λαούς και ο Θεός βλέπει τα παιδιά του, να ματώνουν το ένα το άλλο. Ο Κώστας Mαυρίδης, Κύπριος ευρωβουλευτής, προερχόμενος από το δημοκρατικό κόμμα (ΔΗΚΟ), με καταγωγή από τα κατεχόμενα της Κύπρου, έζησε τον εφιάλτη τού να χάσει την πατρίδα του από την Τουρκική εισβολή και εξελέγη μετά από πολλά χρόνια σε μια θέση που του προσφέρει τη δυνατότητα να αγωνίζεται για τα αυτονόητα. Εμπιστεύεται την ιστορία του στην “Ορθόδοξη αλήθεια”.

Εκπροσωπείτε τον λαό της Κύπρου στο ευρωκοινoβούλιο. Πώς αντιμετωπίζουν έναν κύπριο ευρωβουλευτή οι υπόλοιποι συνάδελφοί σας;

Έχουμε χρέος να κρατήσουμε και να κρατηθούμε στις παραδοσιακές αξίες

Οι κύπριοι ευρωβουλευτές είναι μόνο 6. Εκείνο που ίσως δημιουργεί μια ιδιομορφία σε σχέση με τον δικό μου ρόλο είναι ότι προέρχομαι από το κατεχόμενο μέρος της Κύπρου, έχω γεννηθεί στην επαρχία της Κερύνειας η οποία είναι υπό πλήρη τουρκική κατοχή από το 1974 και όποτε μου δοθεί η ευκαιρία, επειδή έχω επαρκή αντίληψη και της τουρκικής εισβολής και των βιωμάτων που ακολούθησαν μέσα στα αντίσκηνα, τους προσφυγικούς συνοικισμούς, αναφέρομαι σε αυτά τα θλιβερά γεγονότα... Όλα αυτά αποτελούν μέρος αναπόφευκτα της πολιτικής μου δράσης σήμερα και της δικής μου αντίληψης των πραγμάτων.

Θα ήταν αδύνατο για μένα να μην πρωτοστατώ ενάντια στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας  που διαπράττονται οπουδήποτε, και βέβαια στο γεγονός ότι διαπράττονται από τον ίδιο εγκληματία που διαπράχθηκαν το 1974 στην Κύπρο, και αναφέρομαι στην Τουρκία και στο τουρκικό καθεστώς.

Σήμερα διαπράττονται κατά των Κούρδων ή κατά και των Τούρκων ακόμη εντός και εκτός Τουρκίας, αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορώ να το διαχειριστώ με εύκολο τρόπο. Αισθάνομαι ότι είναι μία από τις οφειλές που έχω εφόσον εγώ ο ίδιος βίωσα αυτή τη μεγάλη αδικία το 1974. Συνεχίζουμε στην Κύπρο να τη βιώνουμε και θα πρέπει τουλάχιστον να απλώσουμε το χέρι σε όλους τους λαούς οι οποίοι συνεχίζουν να υποφέρουν σε αυτή την άνιση μάχη της ανθρωπότητας ενάντια στο κακό.

Εσείς ζήσατε την εισβολή το 1974. Πόσο χρονών ήσασταν;

Είχα τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Ήμουν σε μια ηλικία τόσο μικρή που ουσιαστικά να παρακολουθώ παθητικά τα όσα συνέβαιναν γύρω μου αλλά και τόσο μεγάλη ώστε να έχω πλήρη νόηση και αντίληψη του τι συνέβαινε.

Δώστε μας μια εικόνα από τα κατεχόμενα.

Πριν από μερικές μέρες είχα επισκεφτεί το πατρικό μου σπίτι στα κατεχόμενα μαζί με ένα τηλεοπτικό κανάλι από τη Γαλλία. Θα σας πω τι τους ανέφερα όταν φτάσαμε εκεί. Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα, όπως τότε το 1974 μέσα στον καυτό Ιούλιο που τα παιδιά σε ένα μικρό χωριό θα έκαναν αυτά που κάνουν τα παιδιά σε ένα χωριό. Θα βγαίναμε στους αγρούς να βοηθήσουμε τον παππού με το κοπάδι, να βγάλουμε τα ζώα για να βοσκήσουν, ζούσαμε στον μικρό παράδεισό μας και οι άνθρωποι ήταν φιλήσυχοι, έχοντας πολύ μικρά όνειρα. Να φέρουν φαγητό το βράδυ στο σπίτι, τους ενδιέφερε η επιβίωση πρωτίστως. Και ξαφνικά αυτός ο μικρός παράδεισος έγινε μια κόλαση όταν ο ουρανός γέμισε από τουρκικά αεροπλάνα τα οποία έριχναν συνεχώς αλεξιπτωτιστές οι οποίοι έπεφταν γύρω στα 500 μέτρα έξω από το χωριό. Κι από κει ξεκίνησε η τουρκική εισβολή. Να μην μπω σε λεπτομέρειες. Να σας πω ότι μερικές μέρες μετά καθώς κρυβόμασταν μέσα σε ένα περιβόλι για να γλιτώσουμε από τους συνεχείς τουρκικούς βομβαρδισμούς, ένας περιπλανώμενος που δεν ξέρω πώς βρέθηκε εκεί, σαν απεσταλμένος του Θεού, μας παρήγγειλε με πολύ έντονο τρόπο να φύγουμε διότι οι Τούρκοι πλησίαζαν στα χωριά και ξεπάστρευαν όποιον εύρισκαν μπροστά τους. Έτσι βρέθηκε ένα λεωφορείο, ήταν βράδυ και οι βομβαρδισμοί δεν γίνονταν βράδυ, κι από κει ξεκίνησε ο δρόμος του ξεριζωμού και της προσφυγιάς. Όταν καταφύγαμε στο ελεύθερο μέρος της Κύπρου, σε ένα χωριό έξω από τη Λευκωσία, και η πρώτη προσπάθεια της κυβέρνησης ήταν η παροχή κάποιων αντίσκηνων στα οποία διαμέναμε εμείς οι πρώτοι πρόσφυγες. Φυσικά στα μέσα του Αυγούστου ακολούθησε η δεύτερη φάση της εισβολής όπου είχαμε ένα ακόμα μεγαλύτερο κύμα προσφύγων. Σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού είχε προσφυγοποιηθεί τότε.

Έκτοτε υπήρξαν πρόσωπα τα οποία παραδόθηκαν στον τουρκικό στρατό ολοζώντανοι και κάποιοι απ' αυτούς παραμένουν μέχρι σήμερα αγνοούμενοι. Και δυστυχώς τους ανακαλύπτουμε τα τελευταία χρόνια είτε με τα σημάδια της εν ψυχρώ δολοφονίας και εκτέλεσής τους και μάλιστα, πολλές φορές, τα τεκμήρια αποδεικνύουν ότι είχαν προηγηθεί και αδιανόητα βασανιστήρια.

Αυτοί αιχμαλωτίστηκαν κατά τη διάρκεια της φυγής, πώς έγινε;

Υπάρχουν δυο μεγάλες κατηγορίες. Οι στρατεύσιμοι, στην όποια υποτυπώδη άμυνα τότε απέναντι σε έναν συγκροτημένο τουρκικό στρατό, αρκετοί από τους οποίους συνελήφθησαν και παραμένουν αγνοούμενοι ή είναι αιχμάλωτοι ή απλώς εξαφανίσθηκαν εξαρχής και αγνοούνται. Υπάρχει όμως κι ένα αρκετά μεγάλο μέρος των αγνοουμένων που είναι πολίτες και μικρά παιδιά, όπως ένα παιδάκι οκτώ χρονών το οποίο είχε τραυματιστεί στο πόδι, οδηγήθηκε στο νοσοκομείο και έκτοτε εξαφανίστηκε. Και υπάρχουν και γέροντες αλλά και άλλοι οι οποίοι παραδόθηκαν νομίζοντας ότι αφού δεν πείραξαν κανέναν, δεν θα τους πείραζαν. Σήμερα με τη μέθοδο ταυτοποίησης των λειψάνων, εντοπίζονται λείψανα σε ομαδικούς τάφους, κυρίως στα κατεχόμενα, γίνεται εκταφή και ταυτοποίηση αυτών με βάση γενετικό υλικό, το οποίο έχουν πάρει από Α΄ βαθμού συγγενείς... Πολλές φορές είναι μόνο ένα πολύ μικρό μέρος των οστών του αγαπημένου προσώπου, το οποίο υπήρξε για δεκαετίες αγνοούμενο και το παραδίδουν σε ένα μικρό κασελάκι στους συγγενείς και γίνεται επιτέλους η κανονική ταφή.

Η συγκινητική ιστορία του Κωστή και της Θεογνωσίας, οι απαγωγές, οι εκτελέσεις και το σχέδιο της σύγκρουσης

Θα θέλαμε να μας αφηγηθείτε τη συγκινητική ιστορία του Κωστή και της Θεογνωσίας, την οποία ιστορία εμείς γνωρίσαμε μέσα από κάποια γραπτά σας.

Ο Κωστής και η Θεογνωσία έχτισαν το σπίτι τους δίπλα από το δικό μου. Απέκτησαν έξι παιδιά. Ο Κωστής ήταν ένας φιλήσυχος άνθρωπος ο οποίος πηγαινοερχόταν για το μεροκάματο καθημερινά στη Λευκωσία και ίσως αυτή η οικογένεια να είναι περίπου και μια αποτύπωση της σύγχρονης κυπριακής τραγωδίας, όπως ξεκίνησε όχι μόνο από το 1974, αλλά ήδη από το 1964. Ο Κωστής απήχθηκε από τουρκοκύπριους στασιαστές οι οποίοι είχαν ντυθεί αστυνομικοί. Toν οδήγησαν στον τότε βόρειο τουρκοκυπριακό θύλακα, πλήρως ελεγχόμενο από τους στρατοκράτορες της Άγκυρας και έκτοτε εξαφανίστηκε. Δεν υπήρξε κανένα νέο. Το 1974, ένα από τα παιδιά του, ο Αντώνης, ο οποίος είχε ενταχθεί εθελοντικά ως έφεδρος στις δυνάμεις της εθνικής φρουράς για να αντιμετωπίσουν τους Τούρκους εισβολείς μαζί με τον γαμπρό του, τον Εύδωρα, πήγαν και οι δύο πάνω στο βουνό, τον Πενταδάκτυλο, και πολέμησαν όσο μπορούσαν σε αυτόν τον άνισο αγώνα. Όταν όμως απέναντι στις υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις δόθηκε η εντολή για τη διαφυγή τους μέσω των τουρκικών θέσεων, ο Αντώνης τραυματίστηκε βαριά. Και ο Εύδωρας, που ήταν γνωστός για το πείσμα του, αρνιόταν να τον εγκαταλείψει παρόλο που ο Αντώνης τον εκλιπαρούσε, γιατί μέχρι εδώ υπάρχουν μαρτυρίες, να τον αφήσει και να φύγει να γλιτώσει γιατί, όπως του έλεγε, έχει παιδιά να αναθρέψει. Μέχρι σήμερα ο Αντώνης και ο Εύδωρας παραμένουν αγνοούμενοι. Το συγκλονιστικό είναι ότι βρέθηκαν κάποια υπολείμματα οστών του Κωστή. Βρέθηκαν σε έναν μαζικό τάφο στον τουρκοκυπριακό θύλακα προ του 1974, μαζί με 16 άλλους ελληνοκύπριους οι οποίοι απήχθηκαν κατά το 1963-64, σε διαφορετικά χρονικά σημεία και χώρους. Βρέθηκαν όλοι εν ψυχρώ εκτελεσμένοι στον ίδιο μαζικό τάφο. Κατ' εμέ είναι μια άλλη επιβεβαίωση ότι υπήρχε συγκεκριμένος σχεδιασμός της Τουρκίας ούτως ώστε οι δύο κοινότητες της Κύπρου να οδηγηθούν στη σύγκρουση. Δηλαδή άρπαζαν αθώους, φιλήσυχους πολίτες ελληνοκύπριους, που δεν έκαναν τίποτε απολύτως, για να δημιουργηθεί αυτή η διακοινοτική σύγκρουση. Το ότι ήταν σχεδιασμός από την Άγκυρα φαίνεται από το γεγονός ότι η Άγκυρα είχε τον πλήρη έλεγχο σε αυτούς τους θύλακες και βρέθηκαν όλοι εκτελεσμένοι στον ίδιο μαζικό τάφο.

Μια πτυχή αυτής της ιστορίας είναι η Θεογνωσία, η γυναίκα του Κωστή, η οποία από τότε που χάθηκε ο άντρας της, φόρεσε τα μαύρα και μια μαντήλα ολόμαυρη στο κεφάλι την οποία δεν έβγαλε ποτέ. Και την είχε δεμένη κάτω από το λαιμό της με ένα κόμπο, τον οποίο έλυνε μόνο όταν πάντρευε παιδί. Και η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι όταν ο Αντώνης, ο μετέπειτα αγνοούμενος, νυμφεύτηκε, στα στέφανα, όπως λέμε, όταν οι οργανοπαίχτες άρχισαν να τραγουδούν το παραδοσιακό τραγούδι του γάμου, στο οποίο καλούν την μάνα να ‘ρθει με ένα ζωνάρι να ζώσει τον γαμπρό και τη νύφη και μετά προχώρησαν οι οργανοπαίχτες στην επόμενη στροφή του τραγουδιού και κάλεσαν τον κύρη, τον πατέρα δηλαδή, να έρθει να κάνει κι αυτός το ίδιο, δεν ήταν ενημερωμένοι ότι ο πατέρας ήταν αγνοούμενος. Κι εκεί πάγωσε η χαρά του γάμου, ο Αντώνης και οι συγγενείς ξέσπασαν σε ένα γοερό κλάμα. Η Θεογνωσία ξανάδεσε σφιχτά τη μαντήλα και αποτραβήχτηκε.

«Η αποκατάσταση της δικαιοσύνης θα φέρει ασφάλεια και σταθερότητα»

Με όσα μας λέτε, μας κυριεύει πόνος αλλά και θυμός. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου στη θέση αυτών των ανθρώπων. Ούτε στη θέση τη δική σας, με τέτοιες εμπειρίες στους ώμους σας… Η παθητικότητα δεν είναι για κανέναν λόγο μια ουδέτερη στάση. Καθώς αφήνει το κακό να προχωρά ανεμπόδιστο…

Θυμό είχα κι εγώ, ίσως και οργή αλλά το ξεπέρασα και τα έχω αντικαταστήσει με την έγνοια και την αγάπη να μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές όσο μπορούμε τη ζωντανή μνήμη για το ποιοι είμαστε κι αν αντιληφθούμε ποιοι είμαστε θα καταλάβουμε και το πού πρέπει να πάμε. Φυσικά υπάρχει κι ένα χρέος προς αυτούς τους ανθρώπους. Να κρατήσουμε λοιπόν τη μνήμη τους γιατί αυτό βοηθάει στο δικό μας εθνικό προσδιορισμό. Δεν υιοθετώ την άποψη για εκδίκηση και τέτοια πράγματα. Αλλά η πολιτική θα πρέπει να έχει μέσα το ρεαλισμό αλλά και την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Αυτό είναι που μπορεί να φέρει σταθερότητα και ασφάλεια. Δεν μπορεί δηλαδή το άδικο να εξαφανιστεί με νέο άδικο. Δεν μπορεί να προκύψει μια άδικη λύση στην Κύπρο απλώς και μόνο για να επικαλύψουμε την αδυναμία μας να επιβάλλουμε μια σωστή λύση. Έχουμε χρέος να κρατήσουμε και να κρατηθούμε στις παραδοσιακές αξίες. Άλλοι σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες κράτησαν. Εμείς;

Μελετώντας τα λεγόμενα του κ. Μαυρίδη, κατανοούμε ότι στην ιστορία της ανθρωπότητας κανείς μας δεν είναι προφυλαγμένος από το να διαπράξει την ασχήμια. “Δεν υπάρχει τίποτα εξωτερικό (η κοινωνία, ο πολιτισμός, η μόρφωση) που θα μπορούσε να εξασφαλίσει ότι κάποιος δε θα διαπράξει το κακό. Μόνη εγγύηση είναι εκείνο το λεπτό, εύθραυστο πράγμα που είναι η ανθρώπινη συνείδηση, όταν λάβει κάποια στιγμή τη δύσκολη απόφαση να μην βλάψει άλλον άνθρωπο”¹. Πάντως τα όρια χρεωνόμαστε να τα θέτουμε ολοκάθαρα: είμαστε αδιάλλακτοι στο να παραχωρούμε τη δυνατότητα στους άλλους να βλάψουν τους δικούς μας ανθρώπους στα χώματά μας.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι από την προσωπική έκθεση φωτογραφίας του Κώστα Μαυρίδη στις Βρυξέλλες την 28 Μαρτίου 2018.

Βιβλιογραφία:

¹ Στ. Ζουμπουλάκης, «Για το ολοκαύτωμα», εκδ. Πόλις 2018.

___________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 04.04.2018

Η Κρητικια γιαγια Φιλοθέα ετων 89 !!

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΑΡΧΌΝΤΙΣΣΑ  !

 

Δώστε μας πίσω τα παιδιά μας,

Και την ψυχή μας, την ψυχή μας.

Δεν έχουν έλεος οι κουβέρτες σας,

Δεν έχουν την ξανθή ματιά του βρέφους μας

Οι προσφορές σας οι εύρωστες.

Δώστε μας πίσω τα παιδιά μας

Και την κουρελιασμένη μας ψυχή,

Την ψυχή μας, την ψυχή μας…

Δεν θέλουμε όνομα και τίτλους,

Μήτε επιγράμματα.

Δώστε μας πίσω την ψυχή μας

Το μέσα πλούτος μας

Κι ας είναι ελιά το δείπνο μας

Και το νερό γλυφό.

Δώστε μας πίσω τα παιδιά μας

Και την ψυχή μας.

~Κύπρος Χρυσάνθης, «Εξομολόγηση»

Η Κυπριακή τραγωδία και η επιχείρηση «Νίκη»

Άγνωστες πτυχές της Κυπριακής τραγωδίας με την Τουρκική εισβολή 45 χρόνια πριν, αλλά και την ηρωική και ελάχιστα γνωστή δράση της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών – Καταδρομών που από το Μάλεμε βρέθηκαν στην Κύπρο και διέσωσαν την τιμή των ελληνικών όπλων , κρατώντας με ελάχιστε δυνάμεις το αεροδρόμιο της Λευκωσίας για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων , περιέγραψε μιλώντας στον 98.4 , ο τότε Ταγματάρχης και υποστράτηγος ε.α . Βασίλειος Μανουράς.


Παράλληλα ο ίδιος περιέγραψε πως , οι καταδρομείς στάλθηκαν στη σφαγή, γιατί πέταξαν από το Μάλεμε της Κρήτης χωρίς καμιά συνοδεία από μαχητικά αεροσκάφη, χωρίς καθοδήγηση από το έδαφος τηρώντας σιγή ασυρμάτου, ενώ καμιά ειδοποίηση δεν είχε σταλεί για την αποστολή αυτή.

Η τραγική κατάληξη ήταν δυο από τα αεροπλάνα που τους μετέφεραν να καταρριφθούν πάνω από το αεροδρόμιο Λευκωσίας από φίλια πυρά, αφού είχαν εκληφθεί ως τουρκικά . Για όλα αυτά και ουσιαστικά την μη επίσημη αναγνώριση της Ελληνικής Πολιτείας στην καθοριστική τότε συνδρομή των ελλήνων καταδρομέων, ο Βασίλειος Μανουράς, επεσήμανε πώς αν υπήρχε συγκροτημένη και όχι διχασμένη ηγεσία, τα αποτελέσματα στην Κύπρο μάλλον θα ήταν διαφορετικά.

 Ο Βασίλειος Μανουράς ήταν ο αξιωματικός που ουσιαστικά αψηφώντας τις οδηγίες του τότε έλληνα πρέσβη της Χούντας, αρνήθηκε να παραδώσει το αεροδρόμιο της Λευκωσίας για να περάσει στον έλεγχο των Τούρκων, προκαλώντας την παρέμβαση Καναδών του ΟΗΕ με την γνωστή κατάληξη, το αεροδρόμιο της Λευκωσίας να θεωρείται σήμερα νεκρή ζώνη.

Τῃ Κ' τοῦ αὐτοῦ μηνός Ἰουλίου Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Προφήτου Ἠλιοὺ τοῦ Θεσβίτου.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Προφήτου,

Ἦχος δ'

Ὁ ἔνσαρκος ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτὸν βρύει ἰάματα.

Κοντάκιον

Ἦχος β'

Προφῆτα καὶ προόπτα τῶν μεγαλουργιῶν τοῦ Θεοῦ, Ἠλία μεγαλώνυμε, ὁ τῷ φθέγματί σου στήσας τὰ ὑδατόρρυτα νέφη, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, πρὸς τὸν μόνον φιλάνθρωπον.

Ὁ Οἶκος

Τὴν πολλὴν τῶν ἀνθρώπων ἀνομίαν, Θεοῦ δὲ τὴν ἄμετρον φιλανθρωπίαν, θεασάμενος ὁ Προφήτης Ἠλίας, ἐταράπτετο θυμούμενος, καὶ λόγους ἀσπλαγχνίας πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον ἐκίνησεν. Ὀργίσθητι βοήσας, ἐπὶ τοὺς ἀθετήσαντάς σε, Κριτὰ δικαιότατε. Ἀλλὰ τὰ σπλάγχνα τοῦ ἀγαθοῦ, οὐδόλως παρεκίνησε πρὸς τὸ τιμωρήσασθαι τοὺς αὐτὸν ἀθετήσαντας· ἀεὶ γὰρ τὴν μετάνοιαν πάντων ἀναμένει, ὁ μόνος φιλάνθρωπος.

Σ Υ Ν Α Ξ Α Ρ Ι Ο Ν

Τῇ Κ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τῆς εἰς οὐρανοὺς πυρφόρου ἀναβάσεως τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Ἠλιοὺ τοῦ Θεσβίτου.

Στίχοι

Ἐπέσχεν ὄμβρον, πῦρ τρίτον φέρων κάτω,
Σχίζει δὲ ῥεῖθρον Ἠλίας τρέχων ἄνω.
Δίφρῳ ἀνηρπάγης περὶ εἰκάδα, Ἠλία ἱππεῦ.

Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ : «ΦΟΒΟΜΑΣΤΑΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Το πόσο μεγάλη ήταν η προδοσία της Κύπρου το 1974, φάνηκε μετά από χρόνια από τις ομολογίες των κύριων Τούρκων πρωταγωνιστών της εισβολής οι οποίοι ομολόγησαν δημόσια τον μεγάλο τους φόβο ότι η εισβολή θα κατέληγε σε πανωλεθρία.

Την μεγάλη ανησυχία του μόλις έμαθε ότι επρόκειτο να γίνει εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί ομολόγησε και ο τότε αξιωματικός της εισβολής, Νετζατί Μπαγιάρ, παραδεχόμενος πως υπήρχε μεγάλη αβεβαιότητα για την έκβαση της επιχείρησης. Μια ανησυχία, η οποία όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, υποχώρησε όταν τα πρώτα τουρκικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στο νησί.
«Φοβόμασταν, αλλά τον φόβο δεν θέλαμε να τον αναγνωρίσουμε και να τον παραδεχτούμε. Θα μπορούσαμε να τελειώναμε πολύ πιο γρήγορα από ότι έγινε, αν ο καθένας από μας έπαιρνε πιο σοβαρά τον ρόλο του. Αντιμετωπίσαμε πρόβλημα στην τροφοδοσία μας και αναγκαστήκαμε να επιτάσσουμε ότι βρίσκαμε, ακόμα και τις ντομάτες και τις πιπεριές στα χωριά που μπαίναμε και που είχαν εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους». Αλλα το μεγαλύτερο πρόβλημα, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Τούρκος αξιωματικός, ηταν τα κουνούπια που επιτίθονταν σμήνη ολόκληρα και ενοχλούσαν τα τουρκικά στρατεύματα σε μεγάλο βαθμό στις κινήσεις και στην προέλαση τους.
Στο ίδιο μήκος κύματος ηταν και οι μαρτυρίες του τότε υποστράτηγου, διοικητή των τεθωρακισμένων, Ζικρί Ζιμπέλ, ο οποίος περιγράφει την αφόρητη ζέστη με την οποία γίνονται οι πολεμικές επιχειρήσεις το καλοκαίρι του 1974.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα μας τότε ήταν η αφόρητη ζεστή που μας ταλαιπωρούσε αφάνταστα. Μέσα σε 18 ώρες είχαμε προωθηθεί στις θέσεις που έπρεπε να πάμε».
«Όταν καταλάβαμε την Λεύκα, η πρώτη μου επιθυμία ήταν να κάνω ένα δροσερό μπάνιο, αλλά για μεγάλη μου δυσαρέσκεια ο πόλεμος είχε καταστρέψει το μοναδικό τουρκικό χαμάμ στην περιοχή».
Ο στρατηγός Σαμπρί Εβρέν, ήταν ο πρώτος Τούρκος στρατηγός που πάτησε το πόδι του στην Κυρήνεια, όταν έγινε η τουρκική εισβολή του 1974.

Πολλα χρόνια μετά, θυμάται τα γεγονότα και σε ομολογία του στο τουρκικό κανάλι NTV, σε μια πολύωρη συζήτηση για την τουρκική επέμβαση, αποκαλύπτει ότι όταν είχε φτάσει στην Κύπρο διαπίστωσε πως μεγάλο μέρος του τουρκοκυπριακού πληθυσμού αντιμέτωπιζε αρνητικά την απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί.

«Μέγα μερος του λαού δεν ηταν ευχαριστημένοι από αυτή την εξέλιξη. Οι Τουρκοκύπριοι ζούσαν μαζί με τους Ελληνοκύπριους, είχαν κοινές δουλειές, έκαναν και μεικτούς γάμους. Την πρώτη νύχτα που φτάσαμε δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ποιοι είναι οι Τουρκοκύπριοι και ποιοι είναι οι Ελληνοκύπριοι. Μην πυροβολείται φώναζαν στα τουρκικά και σήκωναν ψηλά τα χέρια, μπερδεύοντας μας ακόμα περισσότερο».
Ο Τούρκος στρατηγός αναφέρει πως τις διαταγές τις έπαιρνε από τον τότε αρχηγό του επιτελείου στρατού της Τουρκίας, στρατηγό Κεναν Εβρεν, μετέπειτα αρχηγό του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας.
Την πρώτη νύχτα της εισβολής, όπως αναφέρει, υπήρχε αντίσταση στο όρος του Πενταδάκτυλου.
Ο Σαμπρί πασά ομολογεί πως αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε, ακόμα δεν έχει καταλήξει αν θα έπρεπε να γίνει αυτή η επιχείρηση. «Πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα το Κυπριακό δεν έχει διευθετηθεί», τονίζει χαρακτηριστικά.
Αντίθετος όμως στις απόψεις του για την χρησιμότητα της εισβολής είναι ο τότε αρχηγός το τουρκικού στρατού, Κεναν Εβρέν μετέπειτα αρχηγός του πραξηκοπήματος του 1981.

Ο Εβρέν υπερασπίζεται την τουρκική επέμβαση που την κρίνει σαν απαραίτητη. «Παντού υπήρχαν φωτιές και καίγονταν τα πάντα. Τότε είχαν εμφανιστεί πολεμικά αεροπλάνα τα οποία τα περάσαμε για ελληνικά και αρχίσαμε να τα χτυπάμε. Αλλα τα αεροπλάνα ήταν δικά μας». Σε ένα πόλεμο, όπως παραδέχεται ο πρώην αρχηγός της χούντας του πραξικοπήματος του 1980, γίνονται πάντα τέτοια λάθη που είναι αναπόφευκτα.
Το 1974, τονίζει ο Κενάν Εβρέν, «οι Τουρκοκύπριοι ήξεραν σχεδόν όλοι ελληνικά γιατί ήταν υποχρεωμένοι να τα μιλάνε. Σήμερα δεν τα μιλάει σχεδόν κανένας. Ένα παιδί που γεννήθηκε τότε είναι σήμερα 27 χρονών. Αν τότε ηταν 10 χρόνων σήμερα είναι 37 χρονών. Αυτούς δεν μπορείς τώρα να τους υποχρεώσεις να μάθουν ελληνικά».
Την τουρκική εισβολή δικαιολόγησε και ο τότε Τούρκος στρατηγός, Τζεμάλ Ερούτς, ενώ ομολόγησε πως τις πρώτες μέρες είχαν να αντιμετωπίσουν φοβερές δυσκολίες καθως γίνονταν μάχες οχυρωμάτων και έπρεπε να βγάλουν του αντιστεκόμενους από τα ταμπούρια τους, όπως δήλωσε με έμφαση.
Με αυτό τον χαρακτηριστικό τρόπο, οι Τούρκοι στρατιωτικοί και χωρίς να πούνε λέξη για τις βιαιότητες που έγινα κατά του πληθυσμού, περιέγραψαν την εισβολή, 27 χρόνια μετά από το 1974.
πηγή

Τ' όνειρον

Ήρτες στ όνειρον μου νύχταν τζι έφερνες μηνύματα εψιθύρισες μου κάτι τζι ήμαστεν σ έναν παλάτιν δίπλα που τα κύματα. 

 Έκαμες την νύχταν μέραν έθκιωξες τον πόνο μας ήμαστεν εις την Τζιερύνειαν στο λιμάνιν τζιαι στο κύμμαν στον παλιόν τον τόπο μας. 

Είδαμεν τες γειτονιές μας που επαίζαμεν μιτσιοί αγρωνίζαν μας οι τοίσιοι τζι έτρεσιεν τζιαι που την βρύσην το νερόν κρυόν, γλυτζιήν.  

Σαν το ποίμαν του Λιπέρτη ζωγραφκιά του Κκάσιαλου πας το τζύμμαν σαν τραούδιν εφυσούσεν τ αερούδιν Αχ! Τζιερύνεια, μάνα μου.

Ἅγιος Παΐσιος: «Τὸ Κυπριακὸ θὰ λυθεῖ κατ' εὐχὴν»

πηγή

Tό μεγαλεῖο τῆς Πίστεως! (πραγματικὴ ἱστορία)

Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 1974. Τὰ τουρκικὰ στρατεύματα εἰσβάλουν στὴν Κύπρο. Καὶ σκορποῦν τὸ θάνατο. Στὴ Μόρφου συμβαίνει ἕνα συνταρακτικὸ γεγονός. Τοῦρκοι στρατιῶτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς...

 Τοὺς φέρνουν στὴν αὐλὴ τοῦ σπιτιοῦ ἑνὸς ἑλληνοκύπριου δάσκαλου, καὶ τοὺς καταδικάζουν σὲ θάνατο. Ἑτοιμάζουν τὰ ὄπλα. Καὶ στήνουν τοὺς αἰχμαλώτους (ἄνδρες, γυναῖκες, μικρὰ παιδιὰ) στὸν τοῖχο. Θρῆνος, κλαυθμός, ὀδυρμός. Τραγικὲς στιγμὲς γιὰ τοὺς μελλοθάνατους. Περιμένουν μέσα σὲ κλίμα φόβου καὶ ἀγωνίας τὸν Τοῦρκο ἀξιωματικὸ νὰ ἔλθει καὶ νὰ διατάξει «πῦρ».

Στρέφουν τότε τὸ νοῦ τους καὶ τὴν καρδιά τους στὴν ἐλπίδα τῶν ἀπελπισμένων. Καὶ προσεύχονται ὅλοι τους θερμὰ γιὰ τὸ τελευταῖο τους ταξίδι καὶ ἰδιαίτερα ὁ δάσκαλος, «Θεέ μου, συγχώρησέ μας καὶ δέξου μᾶς κοντά σου. Μνήσθητι ἠμῶν, Κύριε, ἐν τὴ Βασιλεία Σου.» Ὁ τοῦρκος ἀξιωματικὸς ἔρχεται. Κοιτάζει τοὺς στρατιῶτες του μὲ τὰ ὄπλα, κοιτάζει βλοσυρὸς καὶ τοὺς μελλοθάνατους. Ρίχνει μία ματιὰ πρὸς τὰ πάνω. Μία κληματαριὰ ἁπλώνεται καὶ σκεπάζει τὴν αὐλή. Ζητάει ἕνα τσαμπὶ σταφύλι, γιὰ νὰ παρατείνει ἔτσι σκόπιμα τὴν ἀγωνία τῶν αἰχμαλώτων. Παίρνει τὸ τσαμπί. Μά, ἐνῶ ἑτοιμάζεται νὰ τὸ φάει, ἀκούγεται δυνατὴ ἡ.....

 φωνὴ τοῦ δασκάλου:

-Μὴν τὸ φᾶς! Προχτὲς τὸ ράντισα μὲ φάρμακο. Εἶναι ἰσχυρὸ δηλητήριο! Θὰ πεθάνεις!

Ὁ ἀξιωματικὸς μένει ἄναυδος. Καὶ γεμάτος κατάπληξη ρωτάει:

-Καλά, ἀφοῦ ξέρεις, ὅτι σὲ λίγο θὰ δώσω διαταγὴ νὰ σᾶς σκοτώσουν, γιατί δὲν μὲ ἄφησες νὰ τὸ φάω καὶ ἔτσι νὰ μὲ ἐκδικηθεῖς;

Τοῦ ἀπάντησε ὁ δάσκαλος, μὲ εἰρήνη καὶ γαλήνη:

-Εἶμαι χριστιανός. Καὶ τώρα ποὺ πρόκειται νὰ φύγω ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, καὶ νὰ παρουσιασθῶ ἐνώπιόν του Θεοῦ, δὲν θὰ ἤθελα νὰ βαρύνω τὴν ψυχή μου μὲ μία ἁμαρτία τόσο βαριά.

Ὁ τοῦρκος ἀξιωματικὸς συγκλονίζεται, γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ.

Στρέφεται καὶ λέει στοὺς στρατιῶτες του:

-Ἂν ἔβρισκα ἕναν τέτοιο τοῦρκο, θὰ ἔδινα καὶ τὴ ζωή μου ἀκόμα! Μαζέψτε τὰ ὄπλα καὶ ἀφῆστε τοὺς ἐλεύθερους ὅλους!

πηγή Ἐφημερίδα «Ἠπειρωτικὸν μέλλον»

Ο Προφήτης Ηλίας δεν ανέβηκε στον ουρανό , την νοητή κατοικία του Θεού, την θεϊκή κατάσταση , διότι στον Ουρανό ανέβηκε μόνο ο Υιός του Θεού, εκεί όπου πάντα υπήρχε αδιάστατος με τον Πατέρα από πάντα και απ' όπου κατέβηκε. Ο προφήτης ανέβηκε ως εις τον ουρανόν, δηλαδή σε μια κατάσταση αφθαρσίας και αγιότητας έτι σε ζωή, σε αδηλο τόπο γνωστό στον Θεό. Όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του ως δεύτερο πρόδρομο της παρουσίας του Χριστού, αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι έγινε προάγγελος της δικής μας υπαντησης του Κυρίου εν νεφελαις εις αέραν με την ανάληψη του, είτε ότι πράγματι θα αποκαλυφθεί στον κόσμο για να προετοιμάσει την Δευτέρα Παρουσία. Με το τελευταίο συμφωνούν οι Πατέρες κατά την κατά γράμμα ερμηνεία της Γραφής. Είτε όμως με τον ένα είτε τον άλλο τρόπο ζει ακόμα ανάμεσα μας 
π.Π.

Τιμή σε όλα τα ασήμαντα - σημαντικότατα για τον κάθε ένα ξεχωριστά, που τα φυλάει στην καρδιά του, για τον λόγο που αυτός ξέρει...

~ Οδυσσέας Ελύτης

Προφήτης Ηλίας Δραγαμέστου

Πάνω σε λόφο της Βελούτσας,τρία περίπου χιλιόμετρα νότια του χωριού Δραγαμέστο (σημερινό Καραϊσκάκη) υψώνεται το μοναστήρι του προφήτη Ηλία. Η παλαιότερη μαρτυρία γι' αυτό περιλαμβάνεται σε τουρκικό έγγραφο του 1704,ενώ αμφίβολη είναι η χρονολογία 1562,κατά την οποία αναφέρει ως ηγούμενο τον Ευθύμιο ο συντάκτης του συναξαριού του Αγίου Βαρβάρου και ηγούμενος της Μονής της Πόρτας Μπαμπίνης Ματθαίος. Σπουδαίο επίσης ρόλο έπαιξε το μοναστήρι στην επανάσταση του 1821.

Ο ναός παρουσιάζει τριπλό ενδιαφέρον: α)Για το αρχιτεκτονικό του σχήμα, β)για το εικονογραφικό του πρόγραμμα και γ)για το ιστορικό καντήλι,ένα από τα αξιολογότερα κειμήλια του Ξηρομέρου. Ο ναός που είναι χτισμένος με ελαφρά επεξεργασμένες ασβεστόπετρες,καλύπτει το κέντρο περιτειχισμένης αυλής. Ερειπωμένα κελλιά υπάρχουν στη βόρεια πλευρά,ενώ διώροφο αξιόλογο κτίσμα χωρίς στέγη υψώνεται στα ανατολικά της νότιας πλευράς σε δεύτερο χαμηλότερο επίπεδο.Πρέπει να ήταν το ηγουμενείο.

Σε ολόκληρη σχεδόν τη δυτική πλευρά έχουν χτιστεί νεότερα κελλιά εκτός από το άκρο δεξιά,όπου σώζεται μισοερειπωμένη η παλαιά μεγαλοπρεπής είσοδος του μοναστηριού.Δευτερότερη είσοδος ανοίγεται και στο κέντρο της βόρειας πλευράς ανάμεσα στη σειρά των κελλιών. Βυζαντινή Αιτωλοακαρνανία-Αθανάσιος Παλιούρας.

Αθήνα, Δεκέμβριος 2005

Ποζάρει ο παππούς της φωτογραφίας και πίσω του εμφανίζεται ο συγκεκριμένος γέροντας ευλογώντας τον με το δεξί και κρατώντας τον σταυρό στο αριστερό του χέρι ρακένδητος, ξυπόλυτος και με παράξενα ρούχα.

Όταν εμφανίστηκε η φωτογραφία ο παππούλης ξαφνιάστηκε και έψαχνε να βρει ποιος ήταν ο Άγιος της φωτογραφίας του. Του είπανε επειδή κρατά σταυρό ότι ήταν ο Π. Κοσμάς ο Αιτωλός και το είχε γράψει στην φωτογραφία, αλλά και πάλι έψαχνε να βρει την ταυτότητα του αγνώστου.

Μετά από χρόνια βρέθηκε στην Αμερική ψάχνοντας κάποιους συγγενείς έχοντας μαζί του την φωτογραφία αυτή.

Έδειξε πάλι λοιπόν την φωτογραφία και…….

Μια κυρία που την είδε του είπε αμέσως:

«Tον ξέρω εγώ αυτόν είναι ο Προφήτης Ηλίας» και άρχισε να λέει τη δική της ιστορία.

Έξω από το σπίτι της είχε δει τον Άγιο ξυπόλυτο ρακένδητο να ψάχνει για τροφή στα σκουπίδια.

Τον καιρό εκείνο ήταν απελπισμένη γιατί έπρεπε να πάει στην Αμερική στην άρρωστη αδερφή της και δεν είχε τα χρήματα ούτε για τα εισιτήρια.

Έλα σπίτι γέροντα του λέει να σου δώσω εγώ να φας. Μάλιστα κατέβηκε η ίδια κάτω για να τον πείσει.

-- « Καλά παιδί μου, πήγαινε εσύ, κάτι ψάχνω κι έρχομαι κι εγώ », της είπε, και πράγματι μετά από λίγο πήγε μέσα κάθισε στο τραπέζι και της δίνει ένα μεγάλου μεγέθους πολύτιμο πετράδι.

«Πάρε αυτό πούλησέ το και θα αγοράσεις τα εισιτήρια για την Αμερική και θα σου περισσέψουν κιόλας», της είπε.

Αυτή σάστισε και τον ρώτησε που ξέρει ότι θέλει να πάει στην Αμερική και της είπε:

«Θα πάς στην αδερφή σου που είναι άρρωστη».

Η γυναίκα πάγωσε στο άκουσμα και τον ρώτησε πως τον λένε.

της λέει: «φέρε μου ένα ποτήρι νερό, Ηλία με λένε».

Μέχρι να πάει στην κουζίνα να βάλει νερό και γυρίσει στο τραπέζι ο γέροντας είχε εξαφανιστεί.

Άρχισε να τον ψάχνει με αγωνία αλλά μάταια, ο γέροντας είχε χαθεί.

Λίγες μέρες πριν φύγει για την Αμερική πήγε στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία που είναι κοντά στο σπίτι της να προσευχηθεί για ταχεία ανάρρωση της αδερφή της. Εκεί παρατηρώντας τα εικονίσματα του ναού αντικρίζει την εικόνα του Αγίου στο τέμπλο και έκθαμβη αναγνωρίζει τον Άγιο Προφήτη Ηλία τον Θεσβίτη.

Με πολλή συγκίνηση και χαρά έκανε όπως της είπε... ο Άγιος.

Η αδερφή της έγινε καλά και ο παππούλης που ποζάρισε στην φωτογραφία έμαθε τελικά ποιος ήταν ο Άγιος που τον ευλογούσε.

Άραγε, μήπως ή εποχή τού Προφήτη Ηλία ήλθε, με όλα τα φοβερά επακόλουθα;

Ο ένθεος ζήλος του Προφήτη Ηλία

Ο μακαριστός Γέροντας Γεώργιος (Καψάνης) Καθηγούμενος της Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους , ομιλεί στην τράπεζα του Μοναστηριού μετά από αγρυπνία για τον Προφήτη Ηλία. Τονίζει τον ένθεο ζήλο του αγίου και ενδόξου Προφήτη Ηλία, ο οποίος δεν συμπορεύθηκε με τους πολλούς ασεβείς αλλά κράτησε την πατρώα πίστη και ευσέβεια και ανεδείχθη όντως μέγας ενώπιον του Θεού, προσφέροντας και για την εποχή μας ένα παράδειγμα αντίστασης στην γενική αποστασία.

Ἦταν τ’ ἀστέρια χάρτινα, στήν ἀγκαλιά τῆς νύχτας
καί τά λευκά τά μάρμαρα, μ’ αἰῶνες μεθυσμένα
καί σάν φούστα πολύχρωμη, τσιγγάνας χαρτορίχτρας,
τά ἡλιοβασιλέματα, μέ πυρκαγιές λουσμένα…

κι ἤσουν κι ἐσύ τ’ ἀπόβραδο, ἀνάσα θαλασσιά μου
καί τά φεγγάρια πάνω σου, στολίζαν τά μαλλιά σου
καί Μούσα μου γινόσουνα, Πατρίδα κι ἐκκλησιά μου
κι ἠφαίστεια κυβερνούσανε, βαθειά τήν ἀγκαλιά σου….

Κι ἀέρινη στά κύματα καί διάφανη μαζί τους,
σάν ἔσμιγες γινόσουνα, στόν γαλανό ρυθμό τους,
πού λίκνιζαν τήν σάρκα σου καί ἔμοιαζες πνοή τους
καί Νύμφη πού σέ γένναγε, ὁ πάλλευκος ἀφρός τους.

Κι Ἰούλη μῆνα μέτραγες, τῆς νύχτας τά ἀστέρια
καί κένταγες τά ὄνειρα, μέ κείνων τίς τροχιές τους
καί ζοῦσες καί ἀνέπνεες, γαλάζια Καλοκαίρια,
ἀπό στιγμές πού σύνθεταν, μέ φῶς οἱ ἐποχές τους…

κι ἔτσι ξανά μέ πέλματα, σέ ἄμμο μουσκεμένη,
ξυπόλητα κι ἀνέμελα, μεθοῦν τά βήματά σου,
στολίζοτνας μέ χρώματα, φωτιᾶς τήν Οἰκουμένη,
βαδίζουν ζωγραφίζοντας, τ’ ἀποτυπώματά σου.
 13.23΄26΄΄12/7/2019
Γ.Μ.

Απονομή αυτοκεφαλιών ή αρπαγή εδαφών; Η αναφορά του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς για το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Αναμφισβήτητα το ιστορικό των δραστηριοτήτων του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεί να ρίξει φως στα βαθύτερα κίνητρα της… απόβασης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία. Για αυτόν τον λόγο, ακολουθεί μεταφρασμένο [το κατά δύναμιν] απόσπασμα της αναφοράς του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς [Σαγκάη & Σαν Φρανσίσκο] για το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς την Δεύτερη Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR) που έγινε στην πρώην Γιουγκοσλαβία το 1938.
Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς μόλις έχει περιγράψει τις συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, δηλαδή, την απώλεια επισκοπών και την απώλεια πολιτικής ισχύος στο εσωτερικό της Τουρκίας. Αναφέρει μάλιστα ότι παρ’ όλη αυτήν την ταπείνωση, ολόκληρος ο Ορθόδοξος κόσμος έβλεπε με ευλάβεια την πόλη που ήταν κάποτε πρωτεύουσα της οικουμένης και ότι ο διάδοχος των Αγίων Ιωάννου Χρυσοστόμου και Γρηγορίου του Θεολόγου θα μπορούσε από αυτήν την θέση να καθοδηγήσει πνευματικά ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο, αν μονάχα είχε την δική τους ακλόνητη στάση στην υπεράσπιση της δικαιοσύνης και της αλήθειας.

Στο σημείο που μεταφέρω εδώ ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς περιγράφει τις ενέργειες του Πατριαρχείου που σημάδεψαν την καθοδική του πορεία. Το συγκλονιστικό είναι ότι περιγράφει αυτό που θα ακολουθήσει και σήμερα το βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Αν και από το 1938 ορισμένα δεδομένα έχουν αλλάξει (όπως το ότι σήμερα το Πατριαρχείο έχει αναπτύξει συμμαχίες με τους δυνατούς της γης) διαβάζοντας κανείς αυτό το κείμενο νοιώθει σα να γράφτηκε σήμερα και βλέπει τα πράγματα να μπαίνουν στην σωστή τους διάσταση όσον αφορά το ζήτημα στην Ουκρανία.

***

Γράφει ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς:

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιθύμησε να αναπληρώσει τις επισκοπές που έχασε από τη δικαιοδοσία του καθώς και την απώλεια της πολιτικής του ισχύος εντός των ορίων της Τουρκίας, υπάγοντας στον εαυτό του εδάφη στα οποία έως τότε δεν υπήρχε Ορθόδοξη ιεραρχία, και ομοίως τις Εκκλησίες κρατών που η κυβέρνησή τους δεν είναι Ορθόδοξη.
Έτσι, στις 5 Απριλίου του 1922, ο Πατριάρχης Μελέτιος διόρισε έναν Έξαρχο Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης με τον τίτλο του Μητροπολίτη Θυάτειρας με έδρα στο Λονδίνο,
στις 4 Μαρτίου του 1923, ο ίδιος Πατριάρχης χειροτόνησε τον Τσέχο Αρχιμανδρίτη Σαμπάτιο, Αρχιεπίσκοπο Πράγας και Πάσης Τσεχοσλοβακίας,
στις 15 Απριλίου του 1924, ιδρύθηκε η Μητροπολιτεία Ουγγαρίας και Πάσης Κεντρικής Ευρώπης με Επισκοπική έδρα στη Βουδαπέστη, παρόλο που εκεί ήδη υπήρχε Σέρβος επίσκοπος.
Στην Αμερική δημιουργήθηκε μια Αρχιεπισκοπή υπαγόμενη στον Οικουμενικό Θρόνο,
και στη συνέχεια το 1924 ιδρύθηκε μία Επισκοπή στην Αυστραλία με Επισκοπική έδρα στο Σύδνευ.
Το 1938 η Ινδία υπάχθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας.
Παράλληλα, προχώρησε η υπαγωγή ξεχωριστών τμημάτων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που έχουν αποκοπεί από την Ρωσία.
Έτσι, στις 9 Ιουνίου του 1923, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δέχτηκε στην δικαιοδοσία του την Επισκοπή Φινλανδίας ως μια αυτόνομη Φινλανδική Εκκλησία,
στις 23 Αυγούστου του 1923, η Εσθονική Εκκλησία υπάχθηκε με τον ίδιο τρόπο,
στις 13 Νοεμβρίου του 1924, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ζ’ αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Πολωνικής Εκκλησίαςυπό την εποπτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου – δηλαδή, μάλλον αυτονομία.
Τον Μάρτιο του 1936, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δέχθηκε την Λετονία στη δικαιοδοσία του.
Ο Πατριάρχης Φώτιος, μη περιοριζόμενος στην απόκτηση Εκκλησιών σε περιοχές που είχαν βγει από τα όρια της Ρωσίας, δέχθηκε στην δικαιοδοσία του τον Μητροπολίτη Ευλόγιο στη Δυτική Ευρώπη μαζί με τις ενορίες που υπάγονταν σε αυτόν,
και στις 28 Φεβρουαρίου του 1937, ένας Αρχιεπίσκοπος της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Αμερική χειροτόνησε τον Επίσκοπο Theodore-Bogdan Shpilko για μια Ουκρανική Εκκλησία στη Βόρεια Αμερική.
Έτσι, ο Οικουμενικός Πατριάρχης έγινε πραγματικά «οικουμενικός» [παγκόσμιος] στο εύρος της επικράτειας που θεωρητικά υπόκειται σε αυτόν. Ολόκληρη σχεδόν η υδρόγειος σφαίρα, εκτός από τις μικρές περιοχές των τριών Πατριαρχείων και του εδάφους της Σοβιετικής Ρωσίας, σύμφωνα με την αντίληψη των ηγετών του Πατριαρχείου εισέρχεται στην συγκρότηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Αυξάνοντας δίχως όρια τις επιθυμίες τους να υποτάξουν τμήματα της Ρωσίας, οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως άρχισαν να κάνουν και δηλώσεις για την μη κανονικότητα της προσάρτησης του Κιέβου στο Πατριαρχείο Μόσχας και να δηλώνουν ότι η παλαιά νότια Ρωσική Μητρόπολη του Κιέβου θα έπρεπε να υπόκειται στον Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Μια τέτοια άποψη δεν εκφράζεται μόνο με σαφήνεια στον Τόμο της 13ης Νοεμβρίου του 1924, σε σχέση με τον διαχωρισμό της Πολωνικής Εκκλησίας, αλλά επίσης προωθείται διεξοδικά και από τους Πατριάρχες. Έτσι, ο Εφημέριος του Μητροπολίτη Ευλόγιου στο Παρίσι, ο οποίος χειροτονήθηκε με την άδεια του Οικουμενικού Πατριάρχη, ανέλαβε τον τίτλο Χερσονήσου [Chersonese], δηλαδή, η Χερσόνησος, η οποία βρίσκεται τώρα στο έδαφος της Ρωσίας, υπόκειται στον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Το επόμενο λογικό βήμα για το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα είναι να διακηρύξει ότι ολόκληρη η Ρωσία υπάγεται στην δικαιοδοσία της Κωνσταντινουπόλεως.
Ωστόσο, η πραγματική πνευματική δύναμη, ακόμη και τα πραγματικά όρια εξουσίας δεν αντιστοιχούν καθόλου σε αυτήν την αυτο-εξάπλωση της Κωνσταντινούπολης. Και δεν αναφέρω το γεγονός ότι σχεδόν παντού η εξουσία του Πατριάρχη είναι εντελώς εικονική και συνίσταται κυρίως στην τιτλοποίηση επισκόπων που έχουν εκλεγεί σε διάφορα μέρη ή στην αποστολή τέτοιων από την Κωνσταντινούπολη, πολλά εδάφη τα οποία η Κωνσταντινούπολη θεωρεί ότι υπάγονται στην δικαιοδοσία της δεν έχουν καν ποίμνιο.
Το ηθικό κύρος των Πατριαρχών της Κωνσταντινούπολης έχει επίσης πέσει πολύ χαμηλά λόγω της εξαιρετικής αστάθειάς τους στα εκκλησιαστικά θέματα. Έτσι, ο Πατριάρχης Μελέτιος ο Δ διοργάνωσε ένα «Πανορθόδοξο Συνέδριο» με εκπροσώπους από διάφορες εκκλησίες το οποίο αποφάσισε την εισαγωγή του Νέου Ημερολογίου. Η απόφαση αυτή, η οποία αναγνωρίστηκε μόνο από ένα τμήμα της Εκκλησίας, εισήγαγε ένα τρομακτικό σχίσμα μέσα στους Ορθόδοξους Χριστιανούς. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ζ αναγνώρισε την απόφαση της συνόδου της Ζωντανής Εκκλησίας σχετικά με την εκθρόνιση του Πατριάρχη Τύχωνα, τον οποίο λίγο πιο πριν η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως είχε ανακηρύξει «ομολογητή», και στη συνέχεια μπήκε σε κοινωνία με τους «Ανακαινιστές» στη Ρωσία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Εν ολίγοις, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που θεωρητικά καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το σύμπαν ενώ στην πραγματικότητα επεκτείνει την εξουσία του μόνο πάνω σε διαφορετικές επισκοπές και σε άλλα μέρη έχει μόνο μια υψηλή επιφανειακή εποπτεία λαμβάνοντας κάποια έσοδα γι’ αυτό· εκδιωκόμενο από την εγχώρια κυβέρνηση και μη υποστηριζόμενο από οποιαδήποτε κρατική εξουσία στο εξωτερικό: έχοντας χάσει τη σημασία του ως πυλώνας της αλήθειας και έχοντας γίνει το ίδιο πηγή διαίρεσης, και παράλληλα διακατεχόμενο από μια υπερβολική αγάπη για την εξουσία – παρουσιάζει ένα ελεεινό θέαμα που θυμίζει τις χειρότερες περιόδους στην ιστορία της Επισκοπικής Έδρας της Κωνσταντινουπόλεως.»

***

Σχολιασμός / μετάφραση Φαίη