"Καθώς έπεφτε η βροχή
και δεν ήταν ένα πράσινο φύλλο
για να με μάθει πως χαμογελούνε
εσύ χτύπησες το τζάμι μου
και μούβαλες κρυφά και σιωπηλά
στην έρημη παλάμη
τους σπόρους της αγάπης.
Είναι δικός σου ο κήπος μου.
Πόσο κρύωνα τότε!"
Γιάννης Ρίτσος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου