Κύριε Ερντογάν δεν φοβάστε τη χειραψία.
Φοβάστε την Ιστορία.
«Λεηλατήσαμε τα καταστήματά τους
Χαλάσαμε τ’ αγάλματά τους
Λογχίσαμε τα γουρούνια τους και τα κάψαμε
μαζί με τις φωτογραφίες των παιδικών τους χρόνων.
Γεμίσαμε τα χαντάκια τους.
Ισοπεδώσαμε με μπουλντόζες τους τάφους τους και χτίσαμε απάνω τους γήπεδα ποδοσφαίρου.
Κατεδαφίσαμε πλίθινους τοίχους που
κουβαλούσαν τις μνήμες τους.
Νομίσαμε πως δεν θα επιστρέψουν ποτέ.
Και γύρισαν κρατώντας στα χέρια τους
το κλειδί της πόρτας μας»
.
Αυτούς τους στίχους δεν τους έγραψε κάποιος Ελληνοκύπριος πρόσφυγας. Τους έγραψε ένας Τούρκος που τόλμησε να κοιτάξει την Ιστορία κατάματα. Είδε τα λεηλατημένα σπίτια τους βεβηλωμένους τάφους τις χαμένες πατρίδες και αναγνώρισε το έγκλημα εκεί όπου άλλοι αναζητούσαν δικαιολογίες. Καταλαβαίνω γιατι αποφεύγει τόσο πεισματικά την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί πίσω από την αναγνώριση ενός κράτους στέκει μια ολόκληρη Ιστορία. Κύριε Ερντογάν αυτές οι σελίδες δε θα διαγραφούν ποτέ επειδή εσείς δεν δώσατε το χέρι στον Νίκο Χριστοδουλίδη στην Αττάλεια ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία θα έπαυε να υπάρχει. Δώσατε όμως στον Κύπριο Πρόεδρο κάτι πολύ πιο μεγάλο την ευκαιρία από το βήμα να υπενθυμίσει μπροστά σε όλους ότι εκπροσωπεί ένα κυρίαρχο ισότιμο και ανεξάρτητο κράτος μέλος των Ηνωμένων Εθνών. Εσείς επιχειρήσατε να τον εξαφανίσετε από το κάδρο της υποδοχής και καταφέρατε να στρέψετε τα βλέμματα επάνω του. Με την στάση σας κάνατε ηχηρότερη τη φωνή της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου