Δεν ήταν οι Δημοκρατικοί, οι προοδευτικοί ή οι Μουσουλμάνοι που νίκησαν τον Ντόναλντ Τραμπ , αλλά οι συντηρητικοί, οι Καθολικοί, ακόμη και οι εθνικιστές που του γύρισαν την πλάτη. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι ήταν εναντίον του από τότε που εκλέχθηκε. Αυτό δεν ήταν καινούργιο, και δεν ήταν και δεν είναι η αμερικανική πλειοψηφία. Ο νέος παράγοντας ήταν η απογοήτευση, η ανησυχία και η διαφωνία ενός σημαντικού τμήματος του εθνικοσυντηρητικού κόσμου που είχε ψηφίσει τον Τραμπ. Και αυτό, εν μέρει, αντιπροσωπεύει τώρα τον υποψήφιο αντιπρόεδρο του Τραμπ, JDVance.
Γιατί κέρδισε ο Τραμπ; Ναι, για να απαλλαγεί από τους Δημοκρατικούς μετά την απόδοση του Μπάιντεν και την τελική του πτώση στα πρόθυρα της άνοιας. Αλλά πάνω απ' όλα, για αρκετούς σαφείς λόγους: για να καταπολεμήσει την πλέον αφόρητη κυριαρχία των ξύπνιων(Woke), για να σβήσει τις φλόγες του πολέμου σε όλο τον κόσμο, για να δώσει κεντρική θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον λαό τους και τις πατριωτικές-θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, για να έχει περισσότερη Αμερική και λιγότερο κόσμο, από κάθε άποψη, και για να αναζωογονήσει την οικονομία των ΗΠΑ ενόψει της παγκοσμιοποίησης και της ανόδου της Ασίας.
Ο Τραμπ διέψευσε γρήγορα αυτές τις προσδοκίες. Αρχικά, ενέπλεξε τον κόσμο και τις ΗΠΑ σε μια φρενίτιδα δασμών, στη συνέχεια εξαπέλυσε απειλές και επιθετικότητα, από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Γροιλανδία, από τον Καναδά μέχρι την Κούβα, στη συνέχεια υποστήριξε το σατανικό σχέδιο του Νετανιάχου, και όχι μόνο στη Γάζα. Τέλος, ενεπλάκη σε έναν μονομερή πόλεμο με το Ιράν, τον οποίο νόμιζε ότι θα μπορούσε να επιλύσει γρήγορα αποκεφαλίζοντας την ηγεσία του. Δεν γνωρίζουμε τα κίνητρα, τις ανοησίες, τον εκβιασμό πίσω από αυτές τις αποφάσεις, ειδικά την τελευταία. Και όλα αυτά συνοδευόμενα από την αφόρητη έπαρσή του, την ανεξέλεγκτη εγωκρατία του, τις δραστικές και ξαφνικές αλλαγές απόψεων και αποφάσεων, τις ανακοινώσεις για εξόντωση εδώ, για εξάλειψη εκεί... Και ο πόλεμος που είχε υποσχεθεί να τερματίσει αμέσως, μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, εξακολουθεί να υπάρχει, ενώ η παγκόσμια κλιμάκωση έχει επίσης προκαλέσει τις υψηλές τιμές των καυσίμων και το υψηλό κόστος ζωής που γίνεται αισθητό παντού στη Δύση, συμπεριλαμβανομένων των χρηματιστηρίων.
Με τις επιδόσεις του, ο Τραμπ έχει δηλητηριάσει τα πηγάδια του εθνικοσυντηρητικού, θρησκευτικού-παραδοσιακού κόσμου και έχει αποδυναμώσει τον ίδιο τον σκοπό για τον οποίο ψηφίστηκε και έγινε αποδεκτός, παρά την αφόρητη αλαζονεία του.
Για τον κόσμο, ο Τραμπ είναι ένα άλογο που κάποτε ήταν φυγάς και τώρα άναυδος, έχει χάσει την εξουσία και το κύρος του στις σχέσεις του με τον Σι Τζινπίνγκ, τον Πούτιν και τον υπόλοιπο κόσμο.
Και τι γίνεται με την Ευρώπη; Αν η Ευρώπη το είχε, θα μπορούσε να είναι μια πολύτιμη ευκαιρία να επανεξετάσει τον ρόλο της, να αποστασιοποιηθεί από την ατλαντική υποταγή και τον υποταγμένο δυτικισμό, να ανακτήσει την ελευθερία και να επιβεβαιώσει τη γεωκεντρικότητά μας μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου του πλανήτη, και να αποσυρθεί από αυτόν τον υβριδικό πόλεμο με τη Ρωσία συμμετέχοντας σε εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις, ξεκινώντας από τον ενεργειακό εφοδιασμό. Αλλά η ΕΕ περπατάει με το κεφάλι της και σκέφτεται με τα πόδια της.
Και τι γίνεται με την Ιταλία, συγκεκριμένα; Η Τζόρτζια Μελόνι είχε καλύτερη σχέση με τον Μπάιντεν παρά με τον Τραμπ. Της είχε δώσει το πράσινο φως για να σχηματίσει κυβέρνηση -μερικοί λένε ότι ο Μάριο Ντράγκι ήταν μεταξύ των ευρωαμερικανών εγγυητών τής Μελόνι - ήταν απόλυτα σύμφωνη με τον επανεξοπλισμό και την υποστήριξη της Ουκρανίας, και τη φίλησε στο κεφάλι σαν μια μικρή ανιψιά που χρειάζεται προστασία...
Αλλά ο Τραμπ είναι επικεφαλής της υπερδύναμης που μας επιβλέπει, επιπλέον στο όνομα ζητημάτων, απαιτήσεων και «αξιών» που συμμερίζεται η εθνική και κυρίαρχη δεξιά. Έτσι, η Μελόνι χάρηκε με αυτό και το παράτησε με θετικά σχόλια. Αλλά τι πήρε σε αντάλλαγμα; Το καλύτερο δώρο που έκανε ο Τραμπ στη Μελόνι ήταν όταν της επιτέθηκε. Ακόμα και οι δημοσκοπήσεις κατέγραψαν ευνοϊκά την αντιπαράθεση, η οποία τελικά έδωσε στη Μελόνι την ευκαιρία να εμφανιστεί ως κάποια που υπερασπίζεται την κυριαρχία και την ανεξαρτησία... Μια τρομερή βοήθεια. Σήμερα, παραμένει ουδέτερη και επιφυλακτική για όσα συνέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, πλοηγούμενη με βάση τα μάτια, αλλά βαθιά μέσα της -υπονοούμε- δεν ήταν δυσαρεστημένη με το πλήγμα στον Τραμπ, το οποίο μειώνει το κύρος του και του δίνει λιγότερη ελευθερία ελιγμών και καταχρήσεων.
Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο η απόρριψη του Τραμπ, ακόμη και σε παραδοσιακά Ρεπουμπλικανικές εκλογικές περιφέρειες, να αποτελεί επίσης ένα μισοκαρδιακό σταμάτημα του τεχνοκαπιταλισμού και της υπεροχής της τεχνητής υπερνοημοσύνης και των κύριων χορηγών της, όπως ο Πίτερ Θιλ και ο Έλον Μασκ. Οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου σίγουροι ότι πρέπει να αγκαλιάσουμε με ενθουσιασμό όλα όσα προέρχονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη και τους μεγάλους επιχειρηματίες της νέας τεχνολογίας. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι συντηρητικοί της βαθιάς, παλιάς Αμερικής, με τα πόδια τους στη γη. Οι άνθρωποι συμφωνούν περισσότερο με τον Πάπα Πρέβοστ και την εγκύκλιό του παρά με τον τεχνολογικό ενθουσιασμό του Τραμπ και των μεγιστάνων που τον υποστηρίζουν. Σε ιδεολογικό επίπεδο, η θέληση για εξουσία του Τραμπ-Μάσκ και το θόλωμα των ορίων μεταξύ του εγωκεντρισμού και των επιχειρηματικών τους συναλλαγών και αυτού που είναι πραγματικά το κοινό καλό, το καθολικό συμφέρον, προκαλούν κάποια ανησυχία. Υπάρχει η αντίληψη του κινδύνου επικάλυψης των ιδιωτικών και ατομικών συμφερόντων με τα δημόσια και συλλογικά. Αυτή η ανωτεροτης, εφαρμοσμένη στην ιδέα της υπέρβασης του ανθρώπου, που γίνεται υπερανθρωπισμός και η θέληση για εξουσία, μοιάζει σχεδόν με καρικατούρα του Νίτσε. ο οποίος, όχι τυχαία, φοβόταν ήδη την παραμορφωμένη χρήση των σκέψεών του και τους χαρακτήριζε «πιθήκους του Ζαρατούστρα», όπως ακριβώς ο διάβολος είναι ο simia dei, ο πίθηκος του Θεού. Έγραψα επίσης γι' αυτό σε αυτό το τελευταίο βιβλίο. Ο Τραμπ κινδυνεύει να συνδεθεί με αυτή τη μέθη της εξουσίας, αυτόν τον ίλιγγο της υπερανθρωπότητας, που στην πραγματικότητα χορηγείται μόνο σε λίγους πλούσιους και ισχυρούς ανθρώπους. Όλα αυτά είναι ιδιαίτερα αντιπαθή στον συντηρητικό, αγροτικό, παραδοσιακό, καθολικό κόσμο που τον ψήφισε, μαζί με άλλους. Σε θρησκευτικό επίπεδο, η κυβέρνησή του φαίνεται να είναι καλύτερα να ευθυγραμμιστεί με ορισμένες μεσσιανικές και Αντβεντιστικές αιρέσεις που είναι από καιρό ισχυρές στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά με μια Αμερική που ακολουθεί τον Αμερικανό Πάπα και δηλώνει καθολική. Και η οποία είναι επιφυλακτική απέναντι στην ύποπτη υποταγή του Τραμπ στον Νετανιάχου και τους χορηγούς του (και εδώ προκύπτει και η σκιά της υπόθεσης Έπσταϊν).
Το πρώτο σημάδι της εποχής μετά τον Τραμπ μεταξύ των Δημοκρατικών είναι η πολιτική άνοδος των Ισλαμιστών, οι οποίοι ήδη ηγούνται ορισμένων από τις μεγάλες δυτικές πρωτεύουσες. Αυτή η τάση αναμένεται να αυξηθεί, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου εξισλαμισμού, ίσως σχεδιασμένου από κάποιον Αγιατολάχ, αλλά μάλλον αποδεδειγμένων πολιτικών και κοινωνιολογικών παραγόντων: οι συμπαγείς μειονότητες υπερισχύουν των κυμαινόμενων κινήσεων γνώμης. Οι πιο πρόσφατα υιοθετημένοι μετανάστες έχουν μεγαλύτερη επιθυμία να αναδυθούν και είναι πιο ζωντανοί από τους πληθυσμούς που έχουν από καιρό εδραιωθεί στην ευημερία. Η φιλοδοξία να ενσωματωθούν, να μετακινηθούν από υποδεέστερους σε ηγετικούς ρόλους και η μεγαλύτερη γονιμότητα είναι όλα προς όφελος των νέων, ανερχόμενων κοινωνικών τάξεων.
Στην πραγματικότητα, έχω πειστεί για ένα πράγμα: ο επόμενος ηγέτης του ευρύτερου στρατοπέδου μας θα είναι Ιταλός, μετανάστης, έστω και δεύτερης γενιάς· όχι ξένος πάπας, αλλά κοσμικός ιμάμης. Το όνομα και το πρόσωπό του εξακολουθούν να λείπουν, αλλά η θέση είναι έτοιμη και ο διαγωνισμός με αυτές τις προϋποθέσεις έχει ανακοινωθεί...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου