ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ, ΗΛΙΘΙΕ!

 

Όταν το Κόμμα διεκδικεί ακόμη και τη θέση του Θεού…

 

«Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», έγραφε ο πολύς Μαρξ και οι ιδεολογικοί του επίγονοι στην Κίνα φαίνεται πως βρήκαν τη λύση, αφού δεν κατάφεραν να εξαφανίσουν την πίστη, αποφάσισαν να την υποτάξουν!

 

 

Στην Κίνα του Σι Τζινπίνγκ η οποία τα τελευταία χρόνια διαφημίζεται συνεχώς για την ανάπτυξη και την ευημερία της δεν αρκεί να υπακούς στο κράτος. Πρέπει ακόμη και η πίστη σου να συμμορφώνεται με τις επιταγές του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτή είναι η περιβόητη «Σινικοποίηση των θρησκειών» δηλαδή με λίγα λόγια η απαίτηση να προσαρμοστεί η θρησκευτική ζωή στη σοσιαλιστική ιδεολογία και στις πολιτικές επιδιώξεις του καθεστώτος.

Με άλλα λόγια, μπορείς να πιστεύεις στον Θεό, αρκεί να μην ξεχνάς ότι πάνω από την Εκκλησία βρίσκεται το Κόμμα!

 

Οι επίσημες Προτεσταντικές Εκκλησίες υπάγονται στο Κίνημα των Τριών Αυτονομιών και οι Παπικοί στην Πατριωτική Ένωση. Παράλληλα, εκατομμύρια Χριστιανοί επιλέγουν να λατρεύουν τον Θεό σε ανεξάρτητες κοινότητες, αρνούμενοι να παραδώσουν την εκκλησιαστική τους συνείδηση στην κρατική εξουσία. Το αποτέλεσμα; Αστυνομικές έφοδοι, συλλήψεις, φυλακίσεις, κλείσιμο ναών και διώξεις θρησκευτικών ηγετών.

Πέρα από αυτά όμως η καταστολή έχει πλέον και ψηφιακό πρόσωπο.

Κάμερες, συστήματα αναγνώρισης προσώπου και τεχνολογίες παρακολούθησης επιστρατεύονται για τον έλεγχο θρησκευτικών κοινοτήτων. Η αφαίρεση χιλιάδων σταυρών, οι κατεδαφίσεις εκκλησιών, οι περιορισμοί στη διάθεση της Βίβλου και η αυστηρή περιστολή της θρησκευτικής εκπαίδευσης των ανηλίκων συμπληρώνουν την εικόνα.Δεν πρόκειται για κάποια συνήθης αντιπαράθεση του παρελθόντος. Είναι πλέον η σύγχρονη πραγματικότητα ενός καθεστώτος που επιχειρεί να ελέγξει ακόμη και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

Βέβαια όλο αυτό δεν σταματά στους Χριστιανούς. Οι Ουιγούροι μουσουλμάνοι στη Σιντζιάνγκ έχουν υποστεί μαζικές αυθαίρετες κρατήσεις και συστηματική καταστολή, ενώ οι Θιβετιανοί βουδιστές αντιμετωπίζουν σοβαρούς περιορισμούς στη θρησκευτική και πολιτισμική τους ζωή. Ο ΟΗΕ έχει καταγράψει παραβιάσεις στη Σιντζιάνγκ που ενδέχεται να συνιστούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Αλλά ας αφήσουμε τις επιμέρους διώξεις και ας σταθούμε στην ουσία.Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι ένα κράτος καταπιέζει μια θρησκευτική κοινότητα αλλά ότι διεκδικεί το δικαίωμα να καθορίζει τι θα πιστεύει

πιστεύει ο άνθρωπος, πώς θα λατρεύει τον Θεό, ποιος θα κηρύττει και ποια αλήθεια επιτρέπεται να ακούγεται.Δεν θέλει απλώς τον πολίτη υπάκουο. Τον θέλει πλήρως πνευματικά υποταγμένο και τώρα ας περάσουμε από την Κίνα στα δικά μας.

Είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα ορισμένοι επικαλούνται την πρόοδο, την κοινωνική δικαιοσύνη και την απελευθέρωση, αλλά επιδεικνύουν επιλεκτική ευαισθησία όταν οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προέρχονται από καθεστώτα με το δικό τους ιδεολογικό πρόσημο.Η ελευθερία δεν είναι ιδιοκτησία καμίας παράταξης. Δεν μπορείς να καταγγέλλεις τον ολοκληρωτισμό όταν φορά διαφορετικό χρώμα και να τον δικαιολογείς όταν φορά το δικό σου.

Εδώ πιστεύω ότι βρίσκεται η θεολογική διάσταση του ζητήματος.Η Ορθοδοξία δεν είναι κρατικό παράρτημα, ούτε ιδεολογικός μηχανισμός. Η Εκκλησία δεν αντλεί την αποστολή της από κανένα κόμμα και δεν χρειάζεται την έγκριση κανενός ηγέτη για να κηρύξει το Ευαγγέλιο.Ο Χριστός δεν ζήτησε από τον Καίσαρα την άδεια να κηρύξει όπως και οι Απόστολοι, όταν βρέθηκαν μπροστά στην απαίτηση να υποταχθούν στην ανθρώπινη εξουσία αντί στον Θεό, απάντησαν με λόγια που παραμένουν διαχρονικά:

«Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξεις 5,29).

Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πίστη και στην ιδεολογική υποταγή.

Ο άνθρωπος μπορεί να υπηρετεί την πατρίδα του, να σέβεται τους νόμους και να αναγνωρίζει την πολιτική εξουσία. Όταν, όμως, η εξουσία απαιτεί να γίνει η ίδια υπέρτατη αρχή της συνείδησής του, τότε η πολιτική μετατρέπεται σε λατρεία και η ιδεολογία σε είδωλο.Ας μην αυταπατώνται ορισμένοι λοιπόν,η ειδωλολατρία δεν περιορίζεται στα αγάλματα και στους αρχαίους ναούς. Μπορεί να φορά κομματικό έμβλημα, να κρατά πολιτική σημαία και να εμφανίζεται με το προσωπείο της κοινωνικής σωτηρίας.

Γιατί κάθε ολοκληρωτισμός, ανεξαρτήτως χρώματος και ονομασίας, έχει μια κοινή απαίτηση να μην υπάρχει τίποτε πάνω από αυτόν. Ούτε θεσμός, ούτε συνείδηση, ούτε Θεός.

Όταν ένα κόμμα απαιτεί να βρίσκεται πάνω από τον Θεό, δεν έχουμε πλέον απλώς πολιτική ιδεολογία αλλά μια πολιτική εξουσία που διεκδικεί θεϊκή υπόσταση και τότε το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος δικαιούται να πιστεύει αλλά αν η εξουσία δικαιούται να αποφασίζει σε ποιον Θεό θα πιστεύει.Γιατί μπορείς εύκολα να ελέγξεις έναν ναό, να κατεδαφίσεις έναν σταυρό, να φυλακίσεις έναν ιερέα και να παρακολουθήσεις εκατομμύρια πιστούς. Εκείνο που δεν μπορείς να κατακτήσεις με τη βία είναι η ελεύθερη συνείδηση του ανθρώπου

 

Ο Θεός δεν χρειάζεται την άδεια του Κόμματος. Το Κόμμα είναι εκείνο που οφείλει να γνωρίζει τα όριά του.

 

 Στυλιανός Καβάζης