Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς*
Δεν γνωρίζουμε πότε θα έρθει αυτή η στιγμή για εμάς -ίσως και σήμερα- γι’ αυτό πρέπει να είμαστε αδιάκοπα σε εγρήγορση.
Ο Ουίκτωρ, συγγενής του Αγίου Ιέρωνα, συνελήφθη μαζί του. Την ημέρα πριν από τα βασανιστήριά τους, ο Ουίκτωρ, τρομοκρατημένος από τα επικείμενα βασανιστήρια, πήγε στον δεσμοφύλακα και τον ικέτευσε να αφαιρέσει το όνομά του από τη λίστα των καταδικασμένων και να τον αφήσει ελεύθερο, υποσχόμενος να του δώσει τη γη του. Ο αρχιφύλακας αφαίρεσε το όνομά του και τον άφησε ελεύθερο. Ωστόσο, όταν επέστρεψε στο σπίτι, ο Ουίκτωρ πέθανε από φυσικά αίτια την ίδια στιγμή που ο Άγιος Ιέρων και οι σύντροφοί του πέθαιναν με βασανιστήρια για τον Χριστό.
Έτσι ο Ουίκτωρ έχασε τα πάντα μάταια την καθοριστική για΄αυτόν στιγμή: έχασε τη γη του, τους φίλους του , την επίγεια και την ουράνια ζωή του. Ενώ την ίδια αποφασιστική στιγμή, ο Ιέρων κέρδισε τα πάντα. Κανείς δεν αγωνίστηκε για το σώμα του Ουίκτωρα, ενώ πολλοί αγωνίστηκαν για το σώμα του Ιέρωνα. Όταν οι χριστιανοί ζήτησαν την τιμία κάρα του Ιερώνα από τον έπαρχο, εκείνος ζήτησε σε αντάλλαγμα τόσο χρυσό όσο ζύγιζε η κάρα. Τότε ο Χρύσανθος, ένας πλούσιος και ευσεβής άνθρωπος πλήρωσε με χρυσάφι για τη τιμία κάρα του μάρτυρα. Ο Αντώνιος και ο Ματρωνιανός έκρυψαν ένα από τα κομμένα χέρια του Αγίου Ιέρωνα και το έφεραν στην τυφλή μητέρα του, την Στρατονίκη. Εκείνη πήρε το χέρι του γιου της και έκλαψε πικρά λέγοντας: «Αγαπημένε μου γιε, σε γέννησα αρτιμελή και τώρα έχω μόνον ένα μέρος από σένα!».
*Ο Πρόλογος της Αχρίδος -Νοέμβριος, εκδ. Άθως, σ. 64-65
