«Aὐτὸς συνίσταται στο νὰ προσεύχονται ἀδιάλειπτα στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησού Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἁπλῶς —δηλαδή, λέω, μόνο μὲ τὸν νοῦ καὶ τὰ χείλη (διότι αὐτὸ εἶναι ὁλοφάνερο καὶ εὔκολο στὸν καθένα, σε ὅλους γενικὰ ὅσοι ἐπιλέγουν νὰ εὐσεβοῦν)—· ἀλλὰ στὸ νὰ ἐπιστρέψουν ὅλον τὸν νοῦ κατὰ τὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο, καὶ τούτη εἶναι ἡ θαυμαστὴ ἐπιτυχία: ἔτσι, μέσα στὰ ἐνδότερα καὶ στὸ ἴδιο τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς, νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ Πανάγιο ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γυρεύουν ἀπὸ Αὐτὸν τὸ ἔλεος, προσέχοντας μόνο καὶ γυμνὰ, τὰ ἴδια τὰ λόγια τῆς προσευχῆς, καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέπουν ἀπολύτως κανέναν ἄλλο λογισμὸ, οὔτε ἀπὸ μέσα οὔτε ἀπὸ ἔξω, διατηρώντας ἔτσι τελείως ἀσχημάτιστη καὶ ἔξω ἀπὸ τὸν χρόνο τὴ διάνοια..»
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
