Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ.

 

 

 Γράφει ο  Δημήτρης Ι. Παπαδημόπουλος

Συμβαίνουν πολλά. Βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε λιγότερα. Καταλαβαίνουμε ἀκόμη πιὸ λίγα. Διότι, ἂν καὶ μακριά μας, ἐμφανῶς καὶ ἀφανῶς διαδραματίζονται τόσα καὶ τόσα, μὲ στόχο τὴν ψῆφο μας, φαίνεται πὼς ἀκόμη παίζει κάποιο ρόλο ἡ προσωπική μας γνώμη. Φαίνεται πὼς κάποια ὑπολογίσιμη δύναμη, ἔστω καὶ ἀνενεργός, παραμένει ἀκόμα στὰ κουρασμένα καὶ λεηλατημένα χέρια μας. Τὸ ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι, κατασπαταλοῦνται ἑκατομμύρια γιὰ τὴν διαμόρφωση καὶ τὸν ἔλεγχο τῆς δικῆς μας γνώμης καὶ συμπεριφορᾶς, γιὰ τὴν καθοδήγηση ἕως ὑποταγὴ τῆς ἐλεύθερης σκέψης, σημαίνει ἁπλούστατα, ὅτι ἡ βομβαρδισμένη ἄποψή μας ἐξακολουθεῖ νὰ ἀξίζει πολλαπλασίως περισσότερο ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα ποσὰ ποὺ ξοδεύονται γι’ αὐτήν.

Μιὰ βιομηχανία ἐλέγχου τῆς γνώμης καὶ τῆς κατευθυνόμενης διαβίωσης λειτουργεῖ ἀκαταπαύστως στὴν ἐντέλεια. Μιὰ «ἐπιστήμη» διαμορφώσεως -παραμορφώσεως συνειδήσεων ἑδραιώνεται καὶ ὁπλίζει τὸ «παγκόσμιο κράτος» ποὺ πλέον ἀποφασίζει γιὰ τὴ μορφὴ τῶν κοινωνιῶν, τὴ διαστροφὴ θεμελιωδῶν ἀξιῶν, τὶς δημοτικότητες τῶν προσώπων καὶ τὸ ἀνεβοκατέβασμα τῶν κυβερνήσεων. Πόσες κεφαλαιώδεις θέσεις δὲν «ἀλλάζουν» ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη; Λόγοι δοκιμασμένοι, ἀπαράβατοι κανόνες ζωῆς σύρονται μὲ εὐκολία στὸ περιθώριο. Πρόσωπα ποὺ μέχρι χθὲς ἀντιμετωπίζονταν ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. ὡς «θεοὶ» σήμερα παραγκωνίζονται. Τὸ ἄσπρο παίρνει τὴ θέση τοῦ μαύρου καὶ τὸ ἀντίστροφο ἢ στὴν καλύτερη περίπτωση γίνεται γκρίζο.

Δυστυχῶς, αὐτὴ εἶναι ἡ γυμνή, ἡ ἀδυσώπητη, ἡ ἐγγὺς πραγματικότητα. Ὅποιος ἔχει μάτια, βλέπει. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς θὰ πρέπει νὰ συλλογισθοῦμε τὴ δική μας θέση, τὴ δική μας συμμετοχή, τὴ δική μας εὐθύνη. Δὲν θὰ ἀντιδράσουμε στὴν καθεστηκυῖα τάξη, ἡ ὁποία μὲ τὸ ἰοβόλο χέρι της, ὀργανωμένη ὅσο ποτὲ καὶ κατέχουσα ἕναν τεράστιο στρατὸ μέσων μαζικῆς ἐπιρροῆς, ἐπιβάλλει μὲ τὰ κεφάλαια τῶν πολυεθνικῶν καὶ τοῦ βρώμικου χρήματος, μιὰ πάσης φύσεως ἐκμετάλλευση καὶ ἀφαίμαξη τῆς ἀνθρώπινης ἐργασίας διὰ τῆς δημιουργίας χρεῶν, θεσπίζει δυσβάστακτη φορολογία (μὴ ἀποδιδομένων τῶν ἐσόδων στὶς ἀνάγκες τοῦ ἐθνικοῦ κράτους ἀλλὰ στὶς ἀνάγκες τοῦ συστήματος), σπέρνει ζιζάνια καὶ διχόνοια, ἀναβαπτίζει τὸ κακὸ σὲ «καλό», εἰρωνεύεται, περιθωριοποιεῖ, προδίδει, διαπλέκεται, ὑπόσχεται χωρὶς ἀντίκρισμα, ἀποπροσανατολίζει, παραπληροφορεῖ, καταχρᾶται τὴν ἐξουσία καὶ μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο καὶ σχεδὸν ἀδιστάκτως, καταφέρνει - ἔστω καὶ μὲ παρεκκλίσεις - νὰ χειραγωγεῖ τὴ σκέψη καὶ νὰ κατευθύνει τὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορά; Καὶ ἐνῶ αὐτὰ συμβαίνουν, σὲ μᾶς προβάλλεται ἡ εἰκονικὴ πραγματικότητα. Ὅλα εἶναι ὄμορφα, ὅλα πᾶνε πολὺ καλὰ καὶ ἂν δὲν εἶναι καὶ τόσο καλά, τώρα θὰ τὰ διορθώσουμε ὅλα. Καὶ δὲν συλλογιζόμαστε, ὅτι αὐτὸς ποὺ θὰ ἀναδείξει τὴν ζοφερὴ πραγματικότητα, αὐτὸς θὰ συνεφέρει τὸν ζαλισμένο λαὸ καὶ θὰ συνεισφέρει στὸ λαό, στὴν παιδεία, στὴν οἰκογένεια, στὰ νιάτα, στὰ γηρατειά, σὲ ὅλους καὶ σὲ ὅλα. Θὰ πολεμήσει τὴν ἀνεργία, ὄχι μὲ τὴν ἀπασχόληση (ἴσον ὑποαπασχόληση - ἴσον εἰρωνεία) ἀλλὰ μὲ τὴν ἐργασία. Δὲν θὰ καπηλευθεῖ τὴν πατρίδα καὶ τὴν δόξα της ἀντλώντας ἐπιλεκτικὰ καὶ κατὰ περίσταση κῦρος ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο της, ἀλλὰ θὰ βιώνει τὴν ἱερότητα καὶ τὶς παραδόσεις της. Θὰ πονᾶ γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ λαοῦ, γιατὶ ὁ λαὸς θὰ ’ναι τ’ ἀδέρφια του, ἡ οἰκογένειά του…ἡ πατρίδα του.

Ἂς ἀναλογισθοῦμε, λοιπόν, τὴ δική μας θέση, τὴ δική μας εὐθύνη. Κι’ ὅποτε κληθοῦμε νὰ ἀποφασίσουμε, ἂς μὴν ἀποφασίσουμε βιαστικὰ καὶ ἐπιπόλαια. Χρειάζεται ψυχραιμία, ὑπομονή, ἐγρήγορση καὶ φωτισμένος νοῦς προκειμένου νὰ ἀποφύγουμε τὶς παγίδες. Ἂς ὀχυρωθοῦμε στὸ δυσπόρθητο φρούριο τῆς ψυχῆς μας καὶ ἂς τὴν ἐμπιστευθοῦμε, γιατὶ ἡ ψυχή, στὰ ἔγκατα τοῦ εἶναι μας, ἀντιλαμβάνεται ὡς ξένο σῶμα τῆς ἔξωθεν ἐπιρροή, ἀναζητώντας καὶ ἀνακτώντας τὸ σταθερό της βῆμα πρὸς τὸν ἀληθινὰ ἐλεύθερο προορισμό της. Γιατὶ ἡ ψυχὴ ζητᾶ τὰ δικά της, πέρα ἀπ’ τὸ νοῦ, πέρα ἀπ’ τὸ σῶμα. Θὰ πονᾶ, θὰ διψᾶ, θὰ ὑποφέρει ὥσπου νὰ συναντήσει τὴν Ἀλήθεια, τὴ Ζωή, τὴ Δικαιοσύνη. Γιατὶ ἡ ψυχὴ ποὺ θυμᾶται καὶ δὲν ξεχνᾶ εἶναι τὸ ἀπόλυτο ὅπλο. Γιατὶ ἡ ψυχὴ ὅταν ξυπνήσει εἶναι τὸ ἀήττητο μέγεθος.-