Ο άγιος Αβέρκιος [22 Οκτ.], επίσκοπος Ιεραπόλεως της Φρυγίας, ο Ισαπόστολος, ο θαυματουργός και «δαιμονόπληκτος»(!) κατά τον συναξαριογράφο του, μετά τις μεγάλες και σημειοφόρες ισαποστολικές του περιοδείες, σε ηλικία 72 ετών αποσύρθηκε σε ένα υψηλό όρος για να προσευχηθεί· εκεί, αφού με τις μεσιτείες του έκανε να αναβλύσει θαυματουργικά μια πηγή θερμού ύδατος, δέχθηκε την αποκάλυψη του επικείμενου ειρηνικού θανάτου του. Κατέβηκε από το όρος, ετοίμασε τον τάφο του και έβαλε να σκαλίσουν μια επιγραφή σε πέτρινη πλάκα η οποία σώζεται έως τις ημέρες μας σε μουσείο της Ρώμης και θεωρείται ως η «βασίλισσα των πρωτοχριστιανικών επιγραφών». Το κείμενο της επιγραφής μεταξύ των άλλων μεστών νοημάτων αναφέρει τα εξής στη δημοτική:
«…Το όνομά μου είναι Αβέρκιος και είμαι μαθητής του αγνού Ποιμένος, ο Οποίος βόσκει κοπάδια προβάτων σε όρη και πεδιάδες και έχει μεγάλα μάτια που βλέπουν τα πάντα… Παντού (όπου κι αν πήγαινα) είχα συνοδοιπόρους, έφερα δε επάνω μου τον (Απόστολο) Παύλο· προπορευόταν μπροστά μου η Πίστη και (μου) παρέθετε ως τροφή Ψάρι («ΙΧΘΥΣ») μεγάλο και καθαρό από την πηγή, το Οποίο το έπιασε μια αγνή Παρθένος· αυτό το έδωσε (κατόπιν) στους Φίλους (=τους αγωνιζομένους και θεωμένους χριστιανούς) να Το τρώνε συνεχώς, προσφέροντας συγχρόνως σ’ αυτούς καλόν Οίνο μαζί με Άρτο…».
Όλη η άπεφθη θεολογία, η εκκλησιολογία, η λειτουργιολογία, το αξίωμα της Θεοτόκου και η αγιολογία, μέσα σε απλές, λιτές όσο και βαθιά διάπυρες πρωτοχριστιανικές εκφράσεις της καρδιάς ενός μεγάλου ισαποστολικού Πατέρα…"
H εικόνα διασώζει την εξης παράδοση: "Όταν δε έμελλε να γυρίση από την Pώμην, ηνάγκασεν ένα δαίμονα να σηκώση μίαν μεγαλωτάτην πέτραν. Tην οποίαν βαστάζωντας ο δαίμων έμπροσθεν εις όλους, την επήγεν από την Pώμην εις την Iεράπολιν. Tαύτην δε την πέτραν επρόσταξεν ο Άγιος και την έβαλον επάνω εις τον τάφον του, ωσάν μίαν νικητικήν κολόναν".
Συναξαριστής .αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη
