Τό ἔκανε αὐτό καί μία καί δύο καί τρεῖς καί τέσσερις φορές, καί κάθε φορά ὁ Θεός τοῦ ἔλεγε νά τή δεχθεῖ, ἐφόσον μετανοοῦσε. Καί τοῦ ἐξηγεῖ ὅτι διά μέσου τῶν δικῶν του παθημάτων διδάσκει τόν λαό του. «Στήν οὐσία θά κάνεις καί ἐσύ αὐτό πού καί ἐγώ κάνω. Καί μέ τό νά διδάσκεις ἀνάλογα τόν λαό, τόν βοηθᾶς νά καταλάβει ὅτι ἐπιτέλους πρέπει νά μετανοήσει καί νά μείνει σταθερός στή μετάνοια». Διότι ὁ λαός, κατά κάποιον τρόπο, γινόταν μοιχός, ὅταν ἄφηνε τόν ἀληθινό Θεό, μέ τόν ὁποῖο, τρόπον τινά, εἶχε κάνει γάμο –αὐτή ἦταν ἡ διαθήκη– καί προσκυνοῦσε τά εἴδωλα. Ὕστερα ὅμως μετανοοῦσαν, καί ὁ Θεός τούς συγχωροῦσε καί τούς δεχόταν· καί αὐτό γινόταν πολλές φορές. Πόσο μεγάλη ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ!
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ Μακαριστοῦ π. Συμεών Κραγιοπουλου
