Γράφει ο Στυλ. Καβάζης
Ο Απόστολος Ιάκωβος μας υπενθυμίζει κάτι που η εποχή μας δυστυχώς έχει ξεχάσει,ακόμη και τα δαιμόνια πιστεύουν ότι ο Θεός υπάρχει αλλά τρέμουν από φόβο και απέχθεια αντί να χαίρονται και να αγάλλονται.Βεβαιά εδώ βρίσκω την ευκαιρία να σημειώσω ότι στην εποχή μας υπάρχουν άνθρωποι χειρότεροι και από δαιμόνια που δηλώνουν αυτάρεσκα απολύτως άθεοι και θεωρούν ότι η πίστη είναι κατάλοιπο ενός παρελθόντος που ξεπεράστηκε αλλά αυτό είναι άλλο θέμα που έχω θίξει πολλές φορές στο παρελθόν.
Η συγκεκριμένη φράση του Αποστόλου Ιακώβου ήρθε ασυναίσθητα αμέσως στο μυαλό μου όταν είδα τη Μαντόνα στην Πάτμο να γράφει:
«Στην Πάτμο ένιωσα τον Θεό».
Δεν θα βιαστώ ούτε να την αποθεώσω ούτε να την καταδικάσω. Μακάρι να ήταν μια πραγματική στιγμή πνευματικής αναζήτησης.
Γιατί η μέχρι σήμερα δημόσια πορεία της είναι γνωστή. Ακόμη και το καλλιτεχνικό της όνομα, Madonna, παραπέμπει στην Υπεραγιά Θεοτόκο και όμως η ίδια δεν δίστασε να το χρησιμοποιήσει ενώ παράλληλα η καλλιτεχνική της πορεία περιέλαβε πολλές φορές προκλητικές εικόνες, χρήση ιερών συμβόλων και θεάματα που έφτασαν στα όρια της βλασφημίας.Είναι επίσης γνωστή η πολυετής ενασχόλησή της με την Καμπάλα και άλλες μορφές μυστικιστικής και εσωτερικής αναζήτησης.Αυτές τις μέρες βρίσκεται στα Μετέωρα, στην Πάτμο,στο Σπήλαιο της Αποκαλύψεως και λέει σε κλίμα επιτηδευμένης κατάνυξης,επιδεικτικά «Ένιωσα τον Θεό».
Θέλω να πιστεύω ως φύσει καλοπροαίρετος ότι κάτι πραγματικό συνέβη μέσα της.Αλλά εδώ βρίσκεται η ουσία του λόγου του Ιακώβου.
Δεν αρκεί να πιστεύεις ότι ο Θεός υπάρχει.
Η πίστη δεν είναι απλώς μια ιδέα στο μυαλό.
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ονομάζει τη μετάνοια «ἀνακαίνισιν τοῦ βαπτίσματος». Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος μιλά για τη συντριβή της καρδιάς. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής βλέπει ολόκληρη την πνευματική ζωή ως πορεία μεταμορφώσεως και ενώσεως με τον Θεό κατά Χάριν.
Γι’ αυτό,ενα post με μια φωτογραφία που παραπέμπει σε περιοδικό μόδας, ένα κερί, μια επίσκεψη σε μοναστήρι και δύο τρία πνευματικά λόγια δεν είναι μετάνοια.
Η μετάνοια φαίνεται μετά.
Όταν σβήσουν οι κάμερες.
Όταν τελειώσει το ταξίδι.
Όταν ο άνθρωπος επιστρέψει στην καθημερινότητά του.Εκεί θα φανεί εάν η Πάτμος ήταν απλώς ένας ακόμη προορισμός ή εάν έγινε η αρχή μιας επιστροφής.
Επίσης να αναφερθώ σε κάποιους γραφικούς που μιλούν περί διαφήμισης επειδή μια παγκόσμια σταρ επισκέφθηκε την Πάτμο και τα Μετέωρα.
Ο Χριστός δεν χρειάστηκε ποτέ celebrities.
Οι Απόστολοι δεν είχαν followers.
Οι Μάρτυρες δεν είχαν κάμερες.
Οι ασκητές δεν είχαν δημόσιες σχέσεις.
Είχαν Χριστό και γι’ αυτό ο Χριστιανισμός δεν χρειάζεται τη Μαντόνα και καμία Μαντόνα για να γίνει γνωστός.Η Μαντόνα, όπως όλοι μας, χρειάζεται τον Χριστό.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι της κλείνουμε την πόρτα.
Η Εκκλησία είναι Εκκλησία μετανοίας.
Ο Παύλος έγινε Απόστολος από διώκτης.
Η Μαρία η Αιγυπτία έγινε φως από το σκοτάδι της προηγούμενης ζωής της.Ο ληστής πέρασε από τον σταυρό πρώτος στον Παράδεισο.
Αν όντως τελικά η Μαντόνα πράγματι ένιωσε τον Θεό, τότε εύχομαι κάτι πολύ περισσότερο από μια όμορφη ανάρτηση και μια αψεγάδιαστη φωτογραφία.Μακάρι να τον αναζητήσει.
Μακάρι να μετανοήσει.
Μακάρι να επιστρέψει.
Γιατί το πραγματικό θαύμα δεν είναι να γράψεις «ένιωσα τον Θεό στην Πάτμο» αλλά να φύγεις από την Πάτμο και να αρχίσεις να ζεις σαν να τον συνάντησες πραγματικά.
Γιατί το ερώτημα τελικά δεν είναι μόνο,
«Πιστεύεις;»
Αλλά να,«Ζεις όπως πιστεύεις;»
Φωτογραφίας της ιδίας τραγωδοποιού από τον προσωπικό της λογαριασμό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου