α) η δύναμη τής θέλησης και
β) η προσδοκία μελλοντικών πραγμάτων
συνδέονται στενά στη λεξιλογική οικογένεια που έχει την αφετηρία της στην Ι.Ε. ρίζα *wel- «θέλω».
Στις γερμανικές γλώσσες ορισμένα παράγωγα διατηρούν ίχνη τής προσδοκίας ή αναμονής (όπως στο γερμ. σύνθ. will-kommen «καλωσορίζω»), αλλά τα περισσότερα απέκτησαν τη σημασία «θέλω» και προεκτάσεις της (γερμ. wollen «θέλω», Wille «θέληση» – αγγλ. will «θέληση», επίρρ. well «καλά, ικανοποιητικά»).

Στην ίδια ρίζα έχει την απώτερη αρχή του το αγγλ. wealth «πλούτος» (αρχικώς «ευημερία, ευζωία»).
__________
ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα·
ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει
ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται
ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν » (Ρωμ. 5, 3-5)
Η θλίψη γεννά υπομονή, η υπομονή δοκιμασμένο χαρακτήρα, κι αυτός γεννά ελπίδα — μια ελπίδα που «δεν ντροπιάζει, δεν διαψεύδει», γιατί πιστοποιεί την αγάπη του Θεού, που είναι χυμένη στην καρδιά.
Η ελπίδα για αυτόν δεν είναι απλώς το «φάρμακο» της θλίψης, αλλά αυτό που γεννά η θλίψη, όταν περάσει μέσα από την υπομονή.
γκρεμίζοντας τις μάντρες πόκτισαν οι ανθρώποι,
του Θεού στην κορυφή σημάδι ν' ανατείλει
η απλή ανθοφορεμένη γλυκιά ελπίδα❞.
(Ν. Γαβριήλ Πεντζίκης)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου