Φοράει νύχτα στα μαλλιά του φεγγαριού την άλωΝα γίνει η αγάπη διάφανη γυναίκα ποθητή
Από το κάστρο της ωριάς στέλνει στερνό σινιάλοΚαι περιμένει τρέμοντασ ιούλιο πορθητή
Με της φωτιάσ τα άλογα ο ήλιοσ ταξιδεύειΣε πάει όνειρο χρυσό στουσ δρόμουσ τ' ουρανού
Και μια ψυχή που καίγεται τον άνεμο αγναντεύειΚαι χάνεται στα σύννεφα τσιγάρου πρωινού
Ένα τσαμπάκι μέλισσες και λιάτικο σταφύλιΕίναι του μήνα καίσαρα το βιοσ το αληθινό
Κι ο ποιητήςπου έψαχνε θαλασσινό τριφύλλιΈγινε άσπρο ανέσπερο και φωσ εωθινό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου