Σήμερα μεγαλώνει ο θίασος του παραδείσου, καθώς αποχαιρετούμε τον μοναδικό Άγγελο Αντωνόπουλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών. Έναν καλλιτέχνη με σπάνιο εκτόπισμα, ευγένεια και πνευματική καλλιέργεια, που άφησε πίσω του σπουδαίες θεατρικές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές ερμηνείες.
Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα το 1964 στην Φίνος Φιλμ, με την ταινία “Ένας Μεγάλος Έρωτας” του Ντίνου Δημόπουλου. Ακολούθησαν ακόμη 16 ταινίες, μέσα από τις οποίες ξεδίπλωσε το ξεχωριστό δραματικό του ταλέντο, κέρδισε την αγάπη του κοινού και την εκτίμηση των κριτικών, γράφοντας το δικό του κεφάλαιο στις χρυσές σελίδες της ελληνικής κινηματογραφίας.
Έλεγε ο ίδιος
Είχα πολύ ωραίους δασκάλους
στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο.
Στην τάξη μαζευόμασταν περίπου
ενενήντα παιδιά κάθε πρωί, γιατί
έρχονταν και από τα γύρω χωριά.
Από τότε έγραφα ποιήματα.
Δημοσιεύτηκε, μάλιστα, ένα
στην ''Αυγή'' του Πύργου Ηλείας,
μια σημαντική εφημερίδα,
από τον Τάκη Δόξα,
στη στήλη ''Νέοι Ποιητές''.
Ένιωσα συγκίνηση και ταραχή,
αλλά μαζί και ευθύνη.
Ο συγκλονισμός μου
ήταν τόσο μεγάλος, όταν έφερε
ο δάσκαλος την εφημερίδα στην τάξη
και μου είπε να διαβάσω το ποίημά μου.
Η ποίηση με συγκλόνιζε από μικρό.
Ήταν για μένα τρόπος έκφρασης.
Τα νεανικά μου χρόνια
ήταν γεμάτα από ποίηση.
Έπαιξε ρόλο και το περιβάλλον.
Μεγάλωσα στην Αρχαία Ολυμπία.
Ζήσαμε ιστορικούς κραδασμούς.
Πολέμους, Κατοχή, Εμφύλιο.
Αυτά ήταν ερεθίσματα για να
καταφύγει κανείς στην ποίηση.
Τους καλύτερους στίχους μου
τους έγραψα ανάστατος,
πεταγμένος από το κρεβάτι μου
τις νύχτες...
ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ
Πάρε με κάτω από την ομπρέλα σου.
Σε λίγο θα βρούμε τον ίδιο βηματισμό.
Θα κρατάμε την ομπρέλα
μ' ένα χέρι δικό σου και μ' ένα δικό μου.
Όταν θα σταματήσει η βροχή
θα 'χουμε ξεχάσει να την κλείσουμε.
Θα 'χουμε σταθεί στη μέση του δρόμου.
Ο κόσμος θα μας περιεργάζεται
και θα τον αγνοούμε.
Θα 'χουμε χαθεί
σ' εκείνο το φιλί που υποσχεθήκαμε
και η ομπρέλα θα γίνει αερόστατο.
Απόσπασμα από συνέντευξη
στην Εύα Νικολαΐδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου