Μέσα σε αυτά τα λόγια, βαριά σαν ιστορία αιώνων και κοφτερά σαν ατσάλι πολεμικής σημαίας, συμπυκνώνεται ολόκληρη η διαδρομή ενός άνδρα που δεν έμαθε ποτέ να σιωπά μπροστά στην αλήθεια.
Τέτοιες μέρες πριν 3 χρόνια, στις 2 Ιουνίου 2023 ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος πήρε τον δρόμο για την Άνω Ελλάδα!
Γραφει ο Στυλ. Καβάζης
Ο Μιχαήλ Κωσταράκος όμως δεν υπήρξε απλώς ένας στρατηγός. Υπήρξε φορέας μιας παράδοσης που δεν γράφεται σε εγχειρίδια, αλλά χαράσσεται στη συνείδηση ενός λαού. Από τα πεδία της στρατιωτικής του διαδρομής μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια της ευρωπαϊκής στρατηγικής σκέψης, κουβαλούσε πάντα μαζί του κάτι βαθύτερο από βαθμούς και αξιώματα το αίσθημα του καθήκοντος.
Σε μια εποχή όπου οι λέξεις συχνά αδειάζουν από νόημα, εκείνος επέμενε να τις γεμίζει με ευθύνη. Μιλούσε για πατρίδα χωρίς στόμφο, για απειλές χωρίς φόβο, για λάθη χωρίς περιστροφές. Και αυτό τον καθιστούσε σπάνιο. Γιατί οι αληθινοί ηγέτες δεν καθησυχάζουν,αφυπνίζουν.
Το 2011 ανέλαβε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, σε μια περίοδο όπου η χώρα δοκιμαζόταν όχι μόνο οικονομικά, αλλά και γεωπολιτικά. Σε ένα περιβάλλον πίεσης και αβεβαιότητας, κράτησε σταθερό το δόγμα της αποτροπής, επιμένοντας ότι η ισχύς δεν είναι επιθετικότητα, αλλά προϋπόθεση ειρήνης.
Δεν περιορίστηκε όμως στα εθνικά όρια. Το 2015 εξελέγη πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια θέση ύψιστης ευθύνης, στην οποία εκπροσώπησε όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και την ευρωπαϊκή στρατηγική σκέψη. Εκεί, ανάμεσα σε διαφορετικά δόγματα και συμφέροντα, ξεχώρισε για την ευθύτητα, τη νηφαλιότητα και τη σαφήνεια των θέσεών του.
Ήξερε καλά πως οι μάχες δεν δίνονται μόνο στα σύνορα. Δίνονται στις συνειδήσεις, στις αποφάσεις, στις σιωπές που επιλέγουμε και στις αλήθειες που αποφεύγουμε. Και ίσως γι’ αυτό τα λόγια του έμοιαζαν πολλές φορές σκληρά γιατί ήταν απολύτως ειλικρινή.Στάθηκε όρθιος σε έναν κόσμο που συχνά επιβραβεύει την ευκολία της υποχώρησης. Δεν χάιδεψε αυτιά, δεν κρύφτηκε πίσω από διπλωματικές ασάφειες. Προτίμησε να ανήκει σε εκείνους που πληρώνουν το τίμημα της ευθύτητας, παρά σε όσους απολαμβάνουν την ασφάλεια της σιωπής.
Όταν ήρθε η ώρα της προσωπικής του μάχης, την έδωσε όπως έζησε με αξιοπρέπεια, πείσμα και σιωπηλή δύναμη. Γιατί οι πραγματικοί στρατιώτες δεν επιλέγουν τις μάχες τους επιλέγουν μόνο τον τρόπο που θα σταθούν μέσα σε αυτές.Η απουσία του από τον Ιούνιο του 2023 αφήνει ένα κενό που δεν μετριέται σε τίτλους ή θέσεις παρά μόνο σε βάρος λόγου, σε καθαρότητα σκέψης και σε εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι κάποιος στεκόταν εκεί όχι για να είναι μόνο αρεστός, αλλά κυρίως για να είναι χρήσιμος.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο βαρύ του αποτύπωμα.Ότι μας υπενθύμισε πως η πατρίδα δεν χρειάζεται μόνο υπερασπιστές στα σύνορα αλλά και ανθρώπους που τολμούν να την υπερασπιστούν από τις αυταπάτες της αλλά και ότι η ισχύς ενός έθνους δεν κρίνεται μόνο από τα όπλα του, αλλά από την ενότητα και τη συνείδησή του.
Αιωνία του η μνήμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου