Μπορεί να έχουν κανέλα τ’ αστέρια;

 

Κοίτα να δεις που κάποιες φορές οι στιγμές έρχονται από μακριά (από χρόνους που κοντεύεις να ξεχάσεις ότι έζησες) και όμορφα κάθονται στο πλάι σου. Σαν φιλενάδες που δεν ήρθαν επί σκοπώ αλλά επειδή τις ανακάλεσε μία γραμμή που ήταν ίδια, στην ίδια ώρα στο ίδιο χρώμα…

Πάντα απόγευμα….Κρέμα αραβοσίτου και η μητέρα αφού έγραφε επάνω με κανέλα το όνομα του καθενός στο πιάτο του, φορούσε τα κόκκινα πασουμάκια και έβγαινε στην αυλή. Δεν έκανε τίποτε. Χαλάρωνε. Η τελευταία της εργασία ήταν αυτή η κρέμα με την κανέλα. Σαν να υπέγραφε, σαν να γλύκαινε το ηλιοβασίλεμα, σαν να προσευχόταν μυστικά για όσα μας χάρισε η μέρα.

Νύχτωνε και άλλαζαν τα χρώματα και οι προσδοκίες. Επέστρεφε ο πατέρας. Για μας και για κείνη. Με ένα μοντέρνο ποδήλατο ερχόταν και πάντα στη σχάρα είχε κάτι. Άλλοτε παστέλι από τον κυρ Γιάννη τον Ρούστα, άλλοτε παπούτσια που τα είχαμε δώσει στον τσαγκάρη για σόλες και άλλες φορές πάλι απλώς την εφημερίδα του. Μαζευόμασταν όταν ερχόταν εκείνος. Κλείδωνε η πόρτα και όλα έμεναν εκτός. Εντός της οικίας μόνον εμείς που αγαπιόμασταν ή προσπαθούσαμε….Πάντως ήμασταν ασφαλείς. Αν υπήρχαν κακοί, τους είχαμε κλειδώσει απέξω!

Στο νεροχύτη τα πιατάκια της απογευματινής κρέμας, με τα σημάδια της κανέλλας. Σε λίγο τα πιάτα του βραδινού θα σκέπαζαν όσο απόγευμα είχε περισσέψει….

Άδειασα την κρέμα σε μπολάκια και λέω «δεν ρίχνω και λίγη κανέλλα» και τότε ήρθαν οι φιλενάδες οι θύμησες…..Σχεδόν μισός αιώνας πριν! Άρχισα να ρίχνω αργά την κανέλλα σε μια γραμμή. Δεν έγραψα κανένα όνομα. 

Ο πατέρας δεν θάρθει απόψε. Βλέπεις, δεν επιστρέφουν από τον ουρανό. Ούτε την μητέρα είδαμε με τα κόκκινα πασουμάκια. Στις αυλές του Παραδείσου αυτά δεν έχουν πέραση…

Αφαιρέθηκα και η γραμμή της κανέλλας ξεπέρασε τα όρια, βγήκε από το μπολ και γέμισε το τραπέζι. Δεν ήξερα αν έπρεπε να την σκουπίσω ή αν ήταν πρέπον να την αφήσω εκεί να υπογραμμίζει τις απουσίες. 

Τα παράτησα, μαζεύτηκα σε μια γωνιά και ένα μικρό κορίτσι έπιασε να κλαίει μέσα μου. 

Μετά σηκώθηκα και στοργικά μάζεψα στην χούφτα μου ό,τι είχε ξεφύγει και ήταν στο τραπέζι. Δεν πέταξα την κανέλλα στα σκουπίδια. Τί έφταιγε αυτή που δεν θάρθει ο πατέρας το βράδυ; 

Απαλά την απόθεσα στο παρτέρι. Δεν ξέρεις καμμιά φορά….Μήπως ξέρουμε ότι δεν μυρίζουν κανέλλα τ’ αστέρια; 

έλλενα

σχόλιο: 

Άμα θέλεις να πεις «ναι» σ' έναν άνθρωπο, κανέλα να βάζεις...

Η λέξη «γαστρονόμος» κρύβει μέσα της τη λέξη «αστρονόμος».

Έτσι, κάθε μπαχαρικό συνδέεται μ' έναν πλανήτη. Η κανέλα έχει να κάνει με την Αφροδίτη."

"Η Αφροδίτη ήταν η πιο όμορφη γυναίκα. Γι’ αυτό και η κανέλα είναι και γλυκειά και πικρή όπως όλες οι γυναίκες."

"Η κανέλα φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Τους κάνει και κοιτάζονται στα μάτια.

Άμα θέλεις να πεις «ναι» σ' έναν άνθρωπο, κανέλα να βάζεις."