Η Μονή Αγίου Γεωργίου Κουδουνά στην Πρίγκιπο στην Τουρκία, είναι ένα μέρος όπου και φέτος χιλιάδες Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί, επισκέφθηκαν, ειδικά χθες στις 23 Απριλίου 2026 ( αλλά και 24 Σεπτεμβρίου), για να κάνουν και φέτος προσκυνήματα, να προσφέρουν όρκους και να αναζητήσουν θεραπεία μέσω της θείας χάρης του Αγίου που τον σέβονται σε ολόκληρη την Μικρά Άσία.
Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου είναι ένας δημοφιλής τόπος προσκυνήματος όπου τα πολιτιστικά και θρησκευτικά όρια αλληλοσυνδέονται και οι Μουσουλμάνοι αποτίουν φόρο τιμής στον Άγιο Γεώργιο, τον οποίο συνδέουν επίσης με τη λατρεία Hızır-İlyas (Hıdırellez).
Οι χιλιάδες επισκέπτες προσεύχονται ανεβαίνοντας τον λόφο, δένοντας κλωστές σε δέντρα και αγγίζοντας την «θαυματουργή» εικόνα μέσα στην εκκλησία. Τα πλήθη συνήθως κορυφώνονται γύρω στις 23 Απριλίου (Ημέρα του Αγίου Γεωργίου) ή στις 6 Μαΐου (Hıdırellez).
Ποιος είναι ο Άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς (Πρίγκιπας της Καμπάνας).
Το όνομα του Αγίου Γεωργίου στην Ιερά Μονή, προέρχεται από την Κουδούνα, που σημαίνει «καμπάνα». Σύμφωνα με τον θρύλο, ένας βοσκός είδε τον Άγιο Γεώργιο σε ένα όνειρο και βρήκε την εικόνα του εκεί που άκουσε τον ήχο των κουδουνιών.
Το μοναστήρι έχει ζωή πάνω από χίλια χρόνια, και συγκεκριμένα να έχει χτιστεί το 963 μ.Χ., όταν βασίλευε στην αυτοκρατορία των Ρωμαίων ο ένδοξος και ευσεβέστατος Νικηφόρος Φωκάς. Η θαυματοιυργή εικόνα του Αγίου Γεωργίου δωρήθηκε στο Μοναστήρι από τη γυναικεία Μονή της Ειρήνης της Αθηναίας, η οποία ιδρύθηκε μεν από τον αυτοκράτορα Ιουστίνο Β', αλλά ανακαινίσθηκε αργότερα από τη βασίλισσα Ειρήνη.
Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, γνωστός και ως Khidr (Hıdır) στις ισλαμικές πηγές, είναι μια μορφή που λατρεύεται τόσο από Χριστιανούς όσο και από Μουσουλμάνους στη Μέση Ανατολή και την Τουρκία.
ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις θρησκευτικού συγκρητισμού στη Μέση Ανατολή, την Τουρκία και τα Βαλκάνια, καθώς λατρεύεται με θέρμη τόσο από Χριστιανούς όσο και από Μουσουλμάνους (ιδιαίτερα Αλεβίτες και Σουνίτες).
Στην ισλαμική παράδοση, ειδικά στις λαϊκές δοξασίες της Τουρκίας, ο Άγιος Γεώργιος ταυτίζεται ή συγχέεται με τη μυστηριώδη μορφή του Al-Khidr (Χιντρ/Χιντίρ), ο οποίος συχνά αποκαλείται και Hızır (στα τουρκικά: Hıdır).
Ο "Πράσινος" Άγιος. Ο Khidr σημαίνει "Πράσινος" ή "Πρασινωπός" (ο Πράσινος Άνθρωπος), συνδεόμενος με την αναγέννηση της φύσης, την άνοιξη και τη γονιμότητα.
Στην Τουρκία, η γιορτή Hıdırellez (6 Μαΐου), η οποία είναι η ημέρα συνάντησης του Χιντρ με τον Προφήτη Ηλία (İlyas), ταυτίζεται με την εορτή του Αγίου Γεωργίου.
Παλαιστίνιοι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι επισκέπτονται από κοινού μοναστήρια και προσκυνήματα του Αγίου Γεωργίου (Mar Jirjis). Στην Παλαιστίνη, ο Άγιος Γεώργιος αποκαλείται επίσης "Al-Khader".
Όπως ο Άγιος Γεώργιος για τους Χριστιανούς , έτσι και ο "Χιντρ" για τους Μουσουλμάνους στο Ισλάμ, θεωρείται προστάτης των ταξιδιωτών, θεραπευτής ασθενειών (ειδικά της στειρότητας) και προστάτης των γεωργών.
Ένα κλασικό παράδειγμα είναι η Μονή Αγίου Γεωργίου Κουδουνά στην Πρίγκηπο (Τουρκία), όπου κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου (ημέρα εορτής του Αγίου) χιλιάδες Μουσουλμάνοι Τούρκοι συρρέουν για να προσευχηθούν, θεωρώντας τον Άγιο Γεώργιο ως έναν "Αγιο" που δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ Ρωμιών και αλλόθρησκων.
***
Προσκύνημα στον Αϊ-Γιώργη τον Κουδουνά στη μαγευτική Πρίγκηπο
Χιλιάδες πιστοί, όχι μόνο χριστιανοί, αλλά και πολλοί μουσουλμάνοι, προσέρχονται κάθε χρόνο στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης και περιμένουν υπομονετικά ατελείωτες ώρες, προκειμένου να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα του, ζητώντας του να εισακούσει τις παρακλήσεις τους. Ο Άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς, έχει βοηθήσει πολλούς μουσουλμάνους με αγνές και καθαρές καρδιές να μεταστραφούν στην Ορθόδοξη Πίστη. Εμφανίζεται αρκετές φορές οδηγώντας τους στην Μια και Αληθινή Πίστη και προτρέπωντάς τους να βαπτιστούν ορθόδοξοι.
«Αϊ-Γιώργη μου, κάνε καλά τον πατέρα
μου», «Αϊ- Γιώργη μου, κάνε τους γονείς μου να ξαναγαπήσουν», «Αϊ-
Γιώργη μου, βοήθησέ με να εισαχθώ στο πανεπιστήμιο», «Αϊ-Γιώργη μου,
βοήθησε με να βρω εργασία και να αποκτήσω σπίτι»….
Τα παραπάνω είναι λίγες από τις χιλιάδες
παρακλήσεις που γίνονται στον Αγιο Γεώργιο τον Κουδουνά, από προσκυνητές
όλων των εθνοτήτων και θρησκειών. Κυρίως όμως από Tούρκους,
μουσουλμάνους. Και «ο άγιος τους φροντίζει όλους».
Το μοναστήρι είναι κτισμένο το 963 μ.Χ.
όταν βασίλευε ο Νικηφόρος Φωκάς και είναι αφιερωμένο στον Αγιο Γεώργιο.
Λέγεται δε ότι η εικόνα του Αγίου βρέθηκε από έναν βοσκό, καθώς ήταν
σκεπασμένη από μια αρμαθιά κουδούνια, γι’ αυτό πήρε την ονομασία
«Κουδουνάς».
Κατά την παράδοση και μέχρι σήμερα όσοι
κάνουν τάμα παίρνουν ένα «κουδουνάκι» και όταν υλοποιείται το τάμα τους
το επιστρέφουν, φέρνοντας στο μοναστήρι λάδι, χρήματα κ.λπ.
Ο Αη-Γιώργης ο Κουδουνάς ήταν για αιώνες το άσυλο των φρενοβλαβών
-των πειραγμένων, όπως τους έλεγαν. Όταν έφερναν τους πειραγμένους,
κατά τη διάρκεια της νύχτας τους έδεναν σε σιδερένιους χαλκάδες, που
ήταν στερεωμένοι στο δάπεδο του ναού (του παλαιού Καθολικού), μπροστά
στην εικόνα του Αγίου, ενώ την ήμερα τους έβγαζαν έξω, στον κήπο της
Μονής. Οι πιο πολλοί απ’ αυτούς θεραπεύονταν, και μετά, από ευγνωμοσύνη,
παρέμεναν για κάποιο χρονικό διάστημα στο Μοναστήρι, προσφέροντας σ’
αυτό εθελοντική εργασία. Δυστυχώς, όμως, κατά την ανακαίνιση του 1987,
όταν τοποθετήθηκαν μαρμάρινα δάπεδα στα παρεκκλήσια και στο Άγιασμα,
αφαιρέθηκαν όλοι οι χαλκάδες.
Περισσότεροι από 250.000 κυρίως Τούρκοι,
συρρέουν στο μοναστήρι και προσκυνούν την εικόνα του Αϊ Γιώργη κάθε
χρόνο. Στην Τουρκία, άλλωστε, η 23η Απριλίου αποτελεί επίσημη αργία
αφιερωμένη στα παιδιά. Έτσι, το πλήθος μπορεί να προσέλθει στο νησί
χωρίς να χρειασθεί να πάρει άδεια από την εργασία του. Το δεύτερο
πανηγύρι του Μοναστηριού γίνεται στις 24 Σεπτεμβρίου, εορτή της Παναγίας
της Μυρτιδιωτίσσης και της Άγιας Θέκλας της πρωτομάρτυρος. Και με την
ευκαιρία αυτή, συρρέει πάλι μεγάλο πλήθος προσκυνητών. Έτσι το μοναστήρι
γιορτάζει δύο φορές το χρόνο. Του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Θέκλας.
Ανήμερα της εορτής του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, μάλιστα, γίνεται το αδιαχώρητο στη Μονή.
Άνθρωποι όλων των ηλικιών, άνδρες, γυναίκες
και παιδιά ανεβαίνουν προς το μοναστήρι κρατώντας στα χέρια κουβάρια
κλωστής, την οποία ξετυλίγουν μέχρι να φτάσουν στην είσοδο της
εκκλησίας.
Ανέβαιναν με γυμνά τα πόδια επί μισή ώρα το
λόφο όπου είναι το μοναστήρι. Αλλες γυναίκες έφερναν μαζί τους λάδι,
άλλες κεριά, άλλες ζάχαρη, για να είναι γλυκιά η ζωή τους, και άλλες
κλωστές, τις οποίες ανοίγαν καθ’ όλη τη διάρκεια του δρόμου για να είναι
ακοικτός ο δρόμος τους.
Πολλές από αυτές, καθ’όλη τη διάρκεια της
ανάβασης, δεν μιλούσαν, μέχρι να φθάσουν να προσκυνήσουν και να
«χαϊδέψουν» την εικόνα του αγίου. Η συγκίνηση των χιλιάδων πιστών ήταν
ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Παρακολούθησαν τη λειτουργία με τα χέρια
ανοικτά προς τον ουρανό ή κρατώντας κεριά αναμμένα, ενώ πήραν αντίδωρο
για να το μεταφέρουν στο σπίτι τους. «Παπά, δώσε και σε μένα ιερό ψωμί,
να το πάγω στον άντρα μου που δεν μπόρεσε να έλθει», έλεγε μια Τουρκάλα
στο μοναχό Ιεζεκιήλ, ενώ μια άλλη του έλεγε: «Eίμαι η γυναίκα του Χασάν,
σε παρακαλώ, δώσε μου δυο κομμάτια». Η πίστη τους μεγάλη, η υπομονή τους «ιώβεια» και ο σεβασμός τους προς την ορθόδοξη θρησκεία μεγάλος..
Και να χιόνιζε, εγώ πάλι θα ερχόμουν στον Αϊ-Γιώργη σήμερα,
λέει η Σεμά. Είναι μουσουλμάνα, πιστεύει στον Αλλάχ αλλά και στα
θαύματα του Αϊ Γιώργη του Κουδουνά! Πέρσι του ζήτησε σπίτι και της το
έδωσε! Η Σεμά μοίραζε ζάχαρη στην έξοδο της εκκλησίας. Ήρθα εδώ για να
τον ευχαριστήσω, λέει.
Πρώτη φορά άκουσε για τον θαυματουργό άγιο στην τουρκική τηλεόραση
πέρσι. Είδε τις ουρές των Τούρκων που περίμεναν έξω από την εκκλησία με
τις ώρες για να ανάψουν ένα κερί και να κάνουν την ευχή τους. Ήταν 23
Απριλίου, αλλά αποφάσισε να πάει έστω και την άλλη μέρα. Είναι θέμα
πίστης. Ο άγιος με άκουσε και πραγματοποίησε την ευχή μου,
λέει η Σεμά. Θα πάει και του χρόνου για να κάνει μια άλλη ευχή. Και
μέχρι τότε θα διαβάσει στα τουρκικά την Καινή Διαθήκη που της έδωσαν
κάποιοι προτεστάντες έξω από το μοναστήρι.
Θέλω να μάθω για τη θρησκεία του άλλου, λέει.
Οι πρώτες που έφτασαν στο
μοναστήρι και στις 6 το πρωί ήταν τέσσερις μοντέρνες κοπέλες που οι δυο
είχαν κοιμηθεί στο νησί στις φίλες τους. Ζούσαν στο Γκιόστεπε. Τις
ρώτησα για το σκοπό της επίσκεψης και απάντησαν: «Η πίστη στον άγιο μας φέρνει εδώ. Δεν
έχει σημασία ότι είμαστε μουσουλμάνες. Παρακαλέσαμε να μας βοηθήσει.
Ακούσαμε τόσα πολλά για το μοναστήρι». Η Οράλ, από τη Σμύρνη, ήλθε για
να προσκυνήσει τον άγιο, φέρνοντας το τάμα της.
Είχε ζητήσει κάτι και υλοποιήθηκε. Ετσι,
έφερε μαζί της τρία μπουκάλια λάδι. Στην ερώτησή μας, πώς μια
μουσουλμάνα, όπως και οι άλλοι χιλιάδες προσκηνυτές, επισκέπτονται ένα
ορθόδοξο μοναστήρι, η απάντηση ήταν απλή και ταυτόχρονα σιβυλλική: Δεν
μας απαγορεύει κανείς να πιστεύουμε και στον Αγιο Γεώργιο. Οι θρησκείες
έχουν ένα κοινό γνώρισμα, τον ένα και μοναδικό Θεό. Εξάλλου, μπορεί να κρύβουμε μέσα μας κι έναν χριστιανό».
Η Μεράλ ζητούσε επίμονα να τη διαβάσει ο
ιερέας και αυτός την ευλόγησε για να «ηρεμήσει ψυχικά», η Ζεϊνέπ,
παρακαλούσε να γίνει καλά από την «κακιά αρρώστια», ο Χασάν ήθελε
εργασία «για να θρέψει τα παιδιά του» και η Αλιγιέ παρακαλούσε τον άγιο
να της «δώσει παιδιά».
…. H δημοσιογράφος της εφημερίδας
«Τζουχμουριέτ», Οζλέμ Γιουζάκ, την επομένη στο άρθρο της έγραψε ότι «ο
Αγιος Γεώργιος μοίρασε ελπίδες στους βασανισμένους».
Ο ιερομόναχος Εφραίμ Ξενοφωντινός, που ζει
στον «Κουδουνά», είναι συγκλονισμένος με την πίστη των χιλιάδων
μουσουλμάνων που επισκέπτονται το μοναστήρι. «Αυτοί οι άνθρωποι ζουν με την καρδιά τους»
Ο π. Καλλίνικος Ξενοφωντινός, δηλώνει:
«είμαστε συγκλονισμένοι με αυτό που γίνεται εδώ. Ανατρέχουμε πολλές
φορές στη διαπίστωση του Κυρίου για την πίστη του Ρωμαίου εκατόνταρχου».
Στην ερώτησή μας εάν ο άγιος ανταποκρίνεται στις παρακλήσεις των
χιλιάδων προσκυνητών, απάντησε: «Στο διάστημα των ετών εδώ, είμαστε
αυτόπτες μάρτυρες θαυμάτων, όπως θεραπείας παραλυτικών, βωβών, μέχρι και
τεκνογονίες».
Ζητήσαμε από τους μοναχούς που βρίσκονται
στον Αγιο Γεώργιο να μας σχολιάσουν την παραμονή τους στην Τουρκία, και
μας είπαν: «Είναι άψογη η συμπεριφορά όλων τους. Από τον ανώτερο
άρχοντα, έως το μικρότερο, μας αντιμετωπίζουν με τέτοιο σεβασμό που
πολλές φορές προβληματιζόμαστε για το τι είναι πλέον καλύτερο, να ζούμε
στη χριστιανική Ελλάδα ή στη μουσουλμανική Τουρκία; Να σας πούμε ότι
πάντα κυκλοφορούμε με τη μοναχική ενδυμασία μας και οι εμπειρίες μας
είναι μόνον θετικές».
Ετσι λοιπόν, ο Αγιος Γεώργιος έγινε τόπος
λατρείας χιλιάδων άθεων, χριστιανών, Εβραίων και κυρίως μουσουλμάνων οι
οποίοι με όλους τους τρόπους έρχονται στο νησί και φερνοντας τα τάματά τους, τα εναποθέτουν στον άγιο, όπως εναποθέτουν και τις ελπίδες τους. Και ο άγιος δείχνει ότι δεν κάνει διακρίσεις και «παρέχει την ίαση» σε κάθε πιστό.
Η Ράλλη Παπαγεωργίου γράφει :
«…H κυρία που βρισκόταν στο ίδιο φαϊτόν (
αλογάμαξα ) με εμάς ήταν μουσουλμάνα. Γιατί όμως πήγαινε στο μοναστήρι
του Αγίου Γεωργίου και μάλιστα ανήμερα του Ορθόδοξου Πάσχα; Το πρώτο
σχόλιό μας ήταν για την κακή κατάσταση του δρόμου. Στην Πρίγκηπο, όλοι
οι δρόμοι είναι σκαμμένοι! Τελικά τη ρώτησα,
–«Δεν είστε Μουσουλμάνα;».
–«Είμαι».
–«Τότε γιατί πηγαίνετε σε Ελληνορθόδοξο μοναστήρι;»
–«Ορθόδοξος,… μουσουλμάνος, δεν έχει σημασία».
—«Γιατί πηγαίνετε;» επιμένω εγώ…
–«Πίστη !», μού λέει, «Πίστη»! «Στις 23 Απριλίου και στις 24 Σεπτεμβρίου ερχόμαστε»,
Έμεινα άφωνη με την απάντηση ! Μια μουσουλμάνα πιστεύει στον Άγιο Γεώργιο! Μου εξήγησε πως πάει για να κάνει ευχή. Είναι η 4η ή η 5η φορά που πηγαίνει, ενώ ο γιος της δεύτερη…
Φτάνοντας στους πρόποδες του λόφου που βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, το θέαμα είναι εκπληκτικό!!! Χιλιάδες άνθρωποι ανεβαίνουν την ανηφόρα που οδηγεί στο μοναστήρι! Είναι κυρίως μουσουλμάνοι! Άνδρες, γυναίκες, παιδιά ανηφορίζουν κρατώντας στα χέρια τους μια… κουβαρίστρα! Πολύχρωμες κλωστές κατά μήκος του δρόμου δίνουν χρώμα στο ήδη ανοιξιάτικο περιβάλλον. Οι άνθρωποι δένουν μικρές κορδέλες ή μαντιλάκια στα κλαδιά των δέντρων, αφήνουν σημειώματα ή ζωγραφιές, για να τους προστατεύει ο Άγιος από κάθε κακό, να αγοράσουν ένα σπίτι, να βρουν καλύτερη δουλειά, να τους αγαπήσει αυτός που θέλουν…
Με τη φίλη μου τη Γιασεμίν διασχίζουμε δύσκολα τον πετρόχτιστο δρόμο…
Μια κοπέλα μας προσφέρει κύβους ζάχαρης. «Τι είναι αυτό;», τη ρωτάμε. Έκανε ευχή, λέει, και πραγματοποιήθηκε.
Η φίλη της μας εξηγεί πως όταν η ευχή σου
πραγματοποιηθεί, την επόμενη χρονιά πρέπει να επιστρέψεις στην εκκλησία
και να μοιραστείς τη… γλύκα της ευχής σου με όλους!
–«Τι ευχήθηκες;» ρώτησα τη νεαρή, γύρω στα 23-24 φαινόταν.
–«Να βρω δουλειά σε σχολείο».
–«Και βρήκες;».
–«Ναι», απαντά με ένα διάπλατο χαμόγελο ευτυχίας.
–«Ε, συγχαρητήρια τότε». Ανεβαίνοντας
παρατηρώ πως υπάρχουν και άλλοι που κρατούν στα χέρια τους κουτιά με
ζάχαρη. Μεγάλη επιτυχία ο Άγιος στους μουσουλμάνους, μονολογώ.
Μπροστά στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, όλοι… προσκυνούν! Η εικόνα είναι γεμάτη τάματα και πολλά ρολόγια! Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο υπάρχουν τα ρολόγια,..
Μια γυναίκα με μαντίλα, υψώνοντας τα χέρια
προς τα πάνω, όπως προσεύχονται δηλαδή οι μουσουλμάνοι, επαναλαμβάνει
μάλλον ψιθυριστά την ευχή της μπροστά από την εικόνα της Παναγίας. Μια
γυναίκα… μαντιλοφορούσα! ..
Αν και απόγευμα ο ήλιος καίει… Ο κόσμος
συνεχίζει να έρχεται, ενώ κάποιοι φαίνεται να έχουν προετοιμαστεί να
περάσουν τη νύχτα τους εκεί, δίπλα στο μοναστήρι.
Στο πίσω μέρος της εκκλησίας, πάνω στο βράχο, ορισμένες γυναίκες λιώνουν τους κύβους της ζάχαρης, κολλάνε τα κεριά και επαναλαμβάνουν ψιθυριστά την ευχή τους. Είναι 4 το απόγευμα και στην ουρά περιμένουν τουλάχιστον 1.000 άτομα. Ακόμη ανεβαίνουν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου