Ασκήθηκε επί πολλά χρόνια στην Ιερά Μονή Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Θαψανών Πάρου.Μια χαριτωμένη ψυχή με πολλά χαρίσματα,ευγένεια και καλοσύνη.Η ζωή της διαρκώς μια προσφορά θυσιαστικής διακονίας προς τις αδελφές της μοναχές και προς όλους τους προσκυνητές της Μονής.
Έζησε στο Μοναστήρι της σε χρόνια πολύ δύσκολα που οι μοναχές στερούνταν ακόμα και τα βασικά αγαθά.Ήταν όμως πολύ ευρηματική και προσπαθούσε να βρει τρόπους προκειμένου να εξασφαλίσει τα αναγκαία.
Ζύμωνε και φούρνιζε κρίθινα ψωμιά, τις λεγόμενες κριθαροκουλούρες και όταν δεν είχε τίποτα να μαγειρέψει να φάνε οι αδελφές,έφτιαχνε ένα είδος σάλτσας και έσπαγε μέσα στην κατσαρόλα τις κρίθινες κουλούρες και έφτιαχνε ένα πολύ νόστιμο φαγητό ( μάλλον την νοστιμιά την δημιουργούσε η πείνα μετά από τις χειρονακτικές εργασίες ).
Όταν ο άγιος Γέροντας Φιλόθεος ανέβαινε στους Αγίους Πάντες,προπορευόταν και κρατούσε πάντα το χαλινάρι μήπως το γαϊδουράκι της Μονής τρομάξει και τον πετάξει κάτω όπως έλεγε.Τρέμει η ψυχή μου να τον αφήσω μόνο του σε τέτοια δύσβατα μονοπάτια.Είναι φόβος και τρόμος να πηγαίνει κανείς εκεί με ζώο!
Κατά τα χρόνια που διακονούσα ως εφημέριος το Μοναστήρι της,υπήρχε περισσότερη άνεση και η διατροφή ήταν αρκετά καλύτερη.Θυμάμαι,όταν μου παρέθεταν το πρωινό μετά την Θεία Λειτουργία,τις ημέρες που δεν ήταν νηστεία,υπήρχε πάντα γάλα από την αγελάδα τους.Δυσκολευόμουν να το πιω επειδή έχω ευαισθησία στο γάλα.Εκείνη με πίεζε από αγάπη : πιες το παιδί μου όλο,εγώ είμαι γιαγιά σου και θέλω να με ακούς !
Μια μεγάλη δυσκολία στην πορεία της ήταν η εντοπιότητα.Η κατοικία που μεγάλωσε ήταν δίπλα στο Μοναστήρι.Την πείραζε μεν που δεν είχε την μοναχική αρετή της ξενιτείας,όμως της ήταν αδιανόητο να πάει σε άλλο Μοναστήρι εκτός Πάρου, επειδή αγαπούσε υπερβολικά την Μονή της μετανοίας της.
Δεν την λησμονώ ποτέ αν και πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που πήγε στην αιωνιότητα.Αισθάνομαι ευλογημένος τόσο που την γνώρισα όσο και για το γεγονός ότι είμαι συγχωριανός της.
